КСРО және Ресей актрисасы, дауыстау шебері Клара Румянованың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Клара Михайловна Румянова (Кла́ра Миха́йловна Румя́нова; 8 желтоқсан 1929 – 18 қыркүйек 2004) – совет және ресейлік актриса, дауыстық актриса және әнші. Ол 1951 жылдан 1999 жылға дейін еңбек етті. Оның нәзік және әдемі дауысы совет адамдарының бірнеше буынына бала кезінен таныс болды, өйткені ол көптеген орыс анимациялық фильмдерінде дауыстады және көптеген балалар әндерін орындады. Кеңес Одағының тарағаннан кейін оның әндері одан да көп естілді, себебі «Союзмультфильм» студиясының мультфильмдерінен балалар әндерінің көптеген дискілері мен кассеталары жарық көрді. Ол бірнеше фильмде рольдер ойнады.

Өмірбаян

Клара Румьянова 1929 жылдың 8 желтоқсанында Ленинградта дүниеге келген. 1947 жылы Клара Мәскеуге көшіп, алғашқы әрекетімен ВГИК-ке түсіп, Сергей Герасимов пен Тамара Макарова курсында оқыды. Балалық және жасөспірім шағында Клараның дауысы контральто болған. Ол өзінің әйгілі балалық дауысымен сөйлеу қабілетін студенттік жылдарында, ауыр сырқаттан кейін ғана тапты. Клара, ВГИК-тің барлық студенттері сияқты, Мәскеу облысына концерттік турларға шықты. Бірде қатты суық тиіп, өкпе қабынуынан жартылай өлімге жетті. Ауруханада бір айдан астам жатқаннан кейін Клара дауысын жоғалтты. VGIK-те оқуын жалғастыру қауіп астында болды. Сергей Герасимов оны фониатрға көрсетті, бірақ дәрігер Клараның дауыс таспалары өте сирек кездесетінін және жазылғаннан кейін дауысын дұрыс пайдалана алатынына кепілдік бере алмайтынын түсіндірді. Жарты жыл бойы Герасимов Румьяноваға тіпті сыбырлап сөйлеуге де тыйым салды, олар хат арқылы қарым-қатынас жасады. Дауысы қалпына келген соң, Румьянова миллиондаған кино көрермендерге таныс болған өте биік дауыспен сөйлей алатынын байқады. 1953 жылы Клара ВГИК-ті бітіріп, Ұлттық киноактерлер театрының актрисасы болды. Оқу кезінде киноға түсе бастады, оның кинодағы дебюті 1951 жылы сол Герасимовтың "Ауыл дәрігері" фильміндегі эпизодтық рөл болды. Бірақ, кейін Клара тек қосалқы немесе эпизодтық рөлдерді ғана ойнады, басты рөлдерде түспеді. Оның ең танымал рөлдері – "Ауыл дәрігері" (Лена), "Бұлар біріншілер болды" (Варья), "Төрт" (медбике), "Түсініктейік" (Зоя), "Қайта тірілу" (Богодуховская), "Уақыт, алға!" (Лүшка) және "Он екі орындық" (Катерина Александровна). Бірте-бірте оған рөлдер ұсынылмай, түсірілімдерге қатысуын тоқтатты, бұл Иван Пырьевпен болған жанжалға байланысты болды. Алты жыл бойы (1965 жылдан 1970 жылға дейін) Клара Румьянова мәдениет министрі Екатерина Фурцева Пырьевті бас директор лауазымынан босағанға дейін кинода түспеді. Өлімінен бір жыл бұрын Пырьев Румьяноваға телефон соғып, өзінің әрекеті үшін кешірім сұрады. Клара алғаш рет "балалар" дауысын өзінің дебюттік "Ауыл дәрігері" фильмінде қолданды, онда ол босанған әйелді ойнады. Сцена дайындалып жатқанда, жаңа туған нәрестені бейнелейтін сәби ұйықтап қалды, оны ұзақ уақыт оятуға тырысты, бірақ оны жылатудың жолы табылмады. Сонда Клара сахнаға өз еркімен келіп, сахнаның дауысын берді. Содан кейін Румьянова бүкіл Мосфильмде кез келген баланың дауысымен айқайлай алатын актриса ретінде танымал болды, сондықтан ол кинодағы актерлік өнерді және дауысты орындауды біріктірді, оның дауысы көбінесе кішкентай балаларға қолданылды. Содан кейін ол "Союзмультфильм" студиясынан алғашқы шақыруларды ала бастады, бірақ Клара оларды қабылдамады, өйткені оның актерлік әлеуеті мультфильмдерді дауыстаудан жоғары деп есептеді. Алайда, оны жиі көркем фильмдерге шақырмады, сондықтан ол дауыс беру жұмысына мәжбүр болды. Анимациядағы дебюті 1962 жылғы "Керемет бақ" мультфильмі болды. Осы кезеңде Клара "Союзмультфильм" компаниясымен белсенді жұмыс істей бастады, нәтижесінде түсірілімдерді тоқтатқан кезде актриса ретінде танымал болды, радиода жаздырып, сахнада балалар әндері мен романстарын орындады. Ол анимациядағы еңбегі үшін РСФСР-дің еңбек сіңірген әртісі атағын алған КСРО-ның жалғыз актрисасы болды. Осыған қарамастан, ол өзін драмалық актриса деп санайтындықтан, жанды түсірілімдерде ойнамайтынына қатты алаңдады. Кеңес Одағының ыдырауынан және одан кейінгі экономикалық дағдарыстан кейін Румьянова көптеген актерлер сияқты біртіндеп жұмыссыз қалды (ол Ұлттық киноактерлер театрынан шығарылды) және тек кейде аудио және аудио концерттерді жазуға және радио пьесаларын шығаруға қатысты. Алайда, бұл кезеңде ол өте таңдаулы болды. "VOX Records" студиясының бас директоры Виктор Трухан Румьянованың негізінен аудио жарнама үшін жазудан бас тартқанын еске алды. Жұмыссыз қалған кезінде бірнеше пьеса жазды, 2000 жылы "Менің атым – әйел" атты кітабын шығарды – бұл Ресей тарихындағы маңызды әйел кейіпкерлер туралы пьесаларының авторлық жинағы (Надежда Дурова, Екатерина Воронцова Дашкова, Евдокия Ростопчина). Клара Горбачевтің перестройкасы, Кеңес Одағының ыдырауы және президент Ельциннің саясаты туралы жағымсыз пікір білдірді, өмірінің соңына дейін коммунизмнің берілген жақтасы болды. 2004 жылдың 18 қыркүйегінде Мәскеуде 74 жасында емшек безінің қатерлі ісігінен қайтыс болды. Ол Донское зиратында жерленді.

Klara Rumyanova was born on 8 December 1929 in Leningrad. In 1947, Klara moved to Moscow and on the first attempt she entered VGIK, where she studied at the course of Sergei Gerasimov and Tamara Makarova. In childhood and adolescence, Klara had a completely different voice, a contralto. The ability to speak with her famous children's voice, she found only in her student years after a serious illness. Klara, like all the students of VGIK, toured with concerts on the Moscow Oblast and once she was very cold and almost died of croupous inflammation of the lungs. After lying in the hospital for more than a month, Klara lost her voice. The continued study at the VGIK was in jeopardy. Sergei Gerasimov showed her to a phoniatrician, but he explained that Klara has very rare vocal cords and he does not guarantee that she will be able to properly practice vocal after recovery. For half a year Gerasimov forbade Rumyanova to talk even in a whisper, and they communicated through writing. When her voice recovered, Rumyanova suddenly discovered that she could now speak in a very high voice, which came to be familiar to millions of moviegoers. In 1953, Klara graduated from VGIK and became an actress of the National Film Actors' Theatre. As a student she started acting in film, her cinematic debut took place as an episodic role in the film The Rural Doctor (1951), by the same Gerasimov. However, in the future Klara played only supporting or episodic roles, never playing the main ones. Her notable roles were in the films The Rural Doctor (Lena), They Were the First (Varya), Four (nurse), Life first (Zoya), Resurrection (Bogodukhovskaya), Time, Forward! (Lushka) and The Twelve Chairs (Katerina Aleksandrovna). Gradually, she was less likely to be offered roles, and she practically stopped filming, which was allegedly caused by a conflict with Ivan Pyryev. For six years (from 1965 to 1970), Klara Rumyanova did not act in film at all, until the Minister of Culture Ekaterina Furtseva dismissed Pyryev from the post of the general director. A year before his death, Pyryev phoned Rumyanova and apologized to her for his behavior. For the first time, Klara applied her "children's" voice in her debut film The Rural Doctor, where she played a woman in childbirth. While the scene was being prepared, the baby, who was supposed to represent the newborn, fell asleep, and at first could not be awaken for a long time, and then it was found that it was impossible to make him cry. Then Klara volunteered herself on the set to voice the scene. After that, Rumyanova secretly became famous at the whole Mosfilm, as an actress, able to scream in any child's voice, so that, she combined acting in film and voicing, where her voice was often used for young children. Then she began to receive the first invitations from the film studio Soyuzmultfilm, but Klara rejected them, considering her acting potential as higher than merely voicing cartoons. However, she was rarely invited to act in feature films which eventually forced her to do voice work. Her debut in animation was the cartoon The Wonderful Garden (1962). Gradually during this period, Klara began to cooperate more actively with Soyuzmultfilm, and as a result, at a time when she was no longer shooting, she became very popular as an actress and began to record on the radio and perform on the stage with children's songs and romances. She became the only actress of the USSR to be awarded Honored Artist of the RSFSR for her work in animation. Despite this, she was very worried because she could not play in live action films, because she always considered herself a dramatic actress. After the dissolution of the Soviet Union and the subsequent economic crisis, Rumyanova, like many actors, gradually became unemployed (she was dismissed from the National Film Actors' Theatre) and only occasionally took part in the recording of audio and audio concerts and the production of radio plays. However, even during this period, she was very selective – the general director of the studio "VOX Records" Viktor Trukhan recalled that Rumyanova basically refused to record for audio advertising. Without work, she wrote several plays, in 2000 she published the book "My Name is a Woman" – an author's collection of her plays about significant female characters of Russian history (Nadezhda Durova, Yekaterina Vorontsova Dashkova, Evdokiya Rostopchina). Klara negatively spoke about Gorbachev's perestroika, the dissolution of the Soviet Union and the policies of President Yeltsin; remained a convinced supporter of communism for the rest of her life. She died at the age of 74 on 18 September 2004 in Moscow from breast cancer. She was buried at the Donskoye Cemetery.