Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Кеңес актрисасы және әншісі (1900–1975)
оның құрметіне аталған кеме.
Soviet actress and singer (1900–1975)
the ship which bears her name
Өмір және мансап
Ол орыс мұрагерлік дворяндық отбасында дүниеге келді, анасының жағынан дворяндар, әкесінің жағынан помещиктер. Мәскеуден 60 шақырым жердегі Звенигородта, кейін ата-анасы мен үлкен әпкесімен Ярославльде тұрды. Оның актерлік және әншілік таланты ерте жасынан-ақ көрінді, бірақ дворян ата-анасы актерлік мансапты арсыздық деп санап, оны классикалық музыкаға бағыттады. Сол жерде ол музыкалық білім алды. 1914 жылы әкесі майданға кеткен соң, анасы Евгения Николаевна қыздарымен бірге Мәскеуге көшті, онда қыздары гимназияға түсті. Орловтар Азамат соғысының қиын жылдарын Воскресенскте өткізді, себебі анасының әпкесі осы жерде тұрды. Отбасы анасының әпкесі берген сүтті сатудан күнкөріс жасады. Люба мен Нонна Мәскеуге жүз шақырымдай жол жүріп, ауыр банкалармен үйлеріне қайтты. Осыдан Орлованың ұялған сұмдық қолы туралы аңыз пайда болды. Оның аты мен әкесінің аты орыс тілінде мағыналы: любовь – «сүйіспеншілік», ал Орлова – орлов «бүркіттің» әйелдік түрі. Жеті жасында Федор Шаляпин оның болашағы атақты актриса болатынын болжады. 1919–1922 жылдары ол Мәскеу консерваториясында фортепиано студенті болып оқыды (Кипп, Карл Августович класы), бірақ ата-анасын асырау үшін музыка мұғалімі және кинотеатрлардағы үнсіз фильмдерге пианиномен қосымша сурет салушы болып жұмыс істеуге мәжбүр болғандықтан бітірмеді. 1925 жылы Мәскеу театр колледжінің хореография бөлімін бітірді. Оның алғашқы күйеуі, совет экономисі Андрей Берзин 1930 жылы тұтқындалды. Бірақ бұл оның мансабына әсер етпеді. Өмірбаян авторы Дмитрий Щеглов «Махаббат және маска» (1997 ж.) кітабында былай деп жазды: «Мәңгілік ирония және тағдырдың алдын ала сезуі ретінде үй қызметшілері мен коммунистік еңбекке құштарлардың рөлін ең жақсы орындаған адам он орыс православиелік әулиелердің ұрпағы болды. Олардың екеуі, Киевтің Ұлы ханшайымы Ольга және Киевтің Ұлы князі Владимир, елшілерге тең. Қызыл бүркіт көк алтын далада – Орловтар әулетінің гербі, актрисаның тегін таратқан Бежецк руында да бар». Орловтар отбасы ең жаман репрессиядан, лагерьлерден немесе жер аударудан және большевиктердің «мүлікті қайта бөлуінен» тек Революциядан бұрын-ақ оның әкесі Петр үш мүлкін картада жоғалтып алғандықтан құтылды, сондықтан алуға ештеңе болған жоқ. Алайда Орлованың әкесі, инженер және сынып жауы, ресми түрде жұмыстан шығарылды. 1926 жылдың қыркүйегінде ол Немирович-Данченко атындағы театрдың музыка студиясына хор әншісі болып жұмысқа қабылданды, актер болғысы келетінін түпкілікті шешті, пианист емес. 1932 жылы ол La Périchole және Les cloches de Corneville спектакльдерінде алғашқы басты рөлдерін алды. Көпшілікке сәттіліктеріне қарамастан, Ксения Ивановна Котлубаймен бірге театрдағы вокалды және актерлік шеберлігін оқыған Орлованы баспасөз назарға алмады және әріптестері оның нағыз әнші дауысы жоқ деп сынады (оның жақын досы Фаина Раневская «Орлова – керемет актриса екені сөзсіз. Бірақ оның дауысы! Ол ән айтқанда біреудің бос шелекке зәр тастағаны секілді естіледі» деді). Бірақ Орлованың «хитрігі» болды. Студенттік жылдарын еске алып (ол А. В. Луначарский атындағы Мәскеу театр колледжінің хореография бөлімінде оқыған, қазір ГИТИС), ол өзін бұрынғы формасына келтіріп, Серполеттаның кіру ариясын балерина ретінде орындауға шешім қабылдады. Жазушы Александр Хорт былай деп жазды: «Көрермендер таң қалды: Серполетта би билеген кезде, аяқ киімін киіп тұрды, өте сымбатты, ауалы, романтикалы! Ал Орлова тактикалық түрде дұрыс қадам жасады, ол бұқаны мүйізінен ұстады: алғашқы вокалдық нөмір, Серполеттаның «Қайғылы жағдай мені басқа жолға итермелегені қандай өкінішті!» деген өлеңдерін балерина ретінде орындады». Болашақта ешкім бұл хитролықты қайталап орындай алмады, ол тарихтың жартылай аңыз фактісі ретінде сақталды. 1933 жылы ол өзінің «Шатты жігіттер» (1934) фильміне актерлерді іздеген жаңа режиссер Григорий Александровпен танысып, үйленді. Орлованың КСРО-да өте танымал болған бұл комедиядағы рөлі жас жұлдызға Сталиннің ықыласын және «РСФСР-дің халық әртісі» атағын сыйлады. Бұл «Орлова синдромы» деп аталатын толқынды тудырды, совет психиатриялық термині Орлова сияқты болғысы келген әйелдерді сипаттайды. Олар шаштарын ақ түске бояп, кумирге ұқсау үшін сәнді киімдер киді. Орлованың туыстарының айтуынша, ол Иосиф Сталинге жасырын түрде жек көрінетін, оның өліміне: «Ақыры, бұл қоқыс өлді» деген сөздермен жауап берді. Оның сыншылары, соның ішінде Сергей Эйзенштейн, музыканттан актрисаға айналған Александровтың маңызды мансабын құртқаны үшін оны кінәлады. Бар күшімен драмалық актриса репутациясын қалыптастыруға тырысқанына қарамастан, Орлова кино рөлдерін артық ойынмен ойнады және әнші ретінде тұрақты гастрольдеуін тоқтатпады. Оның қарсыластары оның табысын ыңғайлы некеге және Сталиннің қорғауына байланысты деп есептеді.
She was born to a family of Russian hereditary nobles, her maternal side, and gentry, her paternal side. in Zvenigorod, 60 km from Moscow, then lived with her parents and older sister in Yaroslavl. Her acting and singing talents were evident very early on, but her noble parents considered acting a disgraceful career and directed her towards classical music. There she began to study music. In 1914, after her father left for the front, her mother Evgenia Nikolaevna and her daughters settled in Moscow, where the sisters entered the gymnasium. The Orlovs spent the difficult years of the Civil War in Voskresensk because their mother's sister lived here. The family subsisted on funds from the sale of milk which was given by the aunt's cow. Lyuba and Nonna drove nearly a hundred kilometers to Moscow, and then went home, with heavy cans. Hence comes the legend of the ugly hands which Orlova was so shy about. Her first and last names are meaningful words in Russian: любовь means "love", and Орлова is the feminine form of орлов "eagle's". When she was seven, Fyodor Shalyapin predicted her future as a famous actress. In 1919–1922, she studied as a piano student at the Moscow Conservatory (Кипп, Карл Августович class) but did not graduate because she had to work as a music teacher and a pianist illustrator of silent films in movie theaters to support her parents. In 1925, she has graduated from the Moscow Theatre College, choreography department. Her first husband, a Soviet economist, Andrei Berzin, was arrested in 1930. However, this did not affect her career. Dmitri Shcheglov, a biography author, wrote in Love and Mask ('Lyubov i maska', 1997): "As an eternal irony and foresight of fate, the best performer of the roles of house servants and enthusiasts of Communist labor was a descendant of ten Russian Orthodox saints. Two of them, Olga, the Grand Princess of Kiev, and Vladimir, the Grand Prince of Kiev, are among the Equal to apostles Red Eagle in an azure golden field, the House of Orlov's coat of arms, is also present on the Bezhetsk clan branch the actress belonged to " The Orlov family was partly saved from the worst form of repression, camps or deportation, and the Bolshevik "redistribution of property" only because even before the Revolution, her father Peter had lost all three of his estates at cards, and therefore there was practically nothing to take away. However, Orlova's father, an engineer and class enemy, was officially banned as an employee. In September 1926, she was hired as a choir singer by the Nemirovich Danchenko Theatre Music Studio finally deciding to become an actress, not a pianist. In 1932, she received her first leading roles in La Périchole and Les cloches de Corneville. Despite her success with the public, vocal and acting training in a theatre with Котлубай, Ксения Ивановна, Orlova wasn't noticed by the press and was criticized by her colleagues for not having a real singing voice (Faina Ranevskaya, her close friend, used to say "Orlova is a gorgeous actress for sure. But her voice! When she sings it sounds like somebody is urinating in an empty bucket.") However, Orlova had her "trick". Remembering her student years (and she studied at the choreography department of the Moscow Theater College named after A. V. Lunacharsky, now GITIS), she decided to bring herself back to her previous form and perform Serpoletta's entrance aria on pointe. Alexander Hort, writer, wrote: "The audience was smitten: while dancing, Serpoletta stood up on pointe shoes, so graceful, airy, romantic! And Orlova made a tactically verified move, she took the bull by the horns: the very first vocal number, Serpoletta's verses 'What a pity that an unsettling case pushed me to a different path!' she performed, dancing on her fingers." In the future, no one was able to repeat this trick, it has stayed as a semi legendary fact of history. In 1933 she met the novice director Grigory Alexandrov, who was casting actors for his movie Jolly Fellows (1934), and married him. Orlova's performance in this comedy, very popular in the USSR, earned the young star the sympathy of Stalin and the title "Honorable actor of the RSFSR". It had caused the first wave of the so called "Orlova syndrome", a Soviet psychiatric term describing women who wanted to be like Orlova. They diligently lightened their hair and self styled themselves as relatives to the idol. According to her relatives, Orlova secretly loathed Joseph Stalin reacted to death with the words: "Finally, this scum is dead". Her critics, including Sergei Eisenstein, had blamed the musician turned actress for ruining the serious career of Alexandrov. Despite her efforts, Orlova didn't have a reputation of a serious drama actress, moreover, she was intentionally overplaying her film roles and didn't stop her constant touring as a singer. Her haters credited her success to the marriage of convenience and Stalin protection
Келесі бірнеше жылда ол төрт танымал фильмде түсті, олар совет классикасына айналды: «Цирк» (1936), «Волга-Волга» (1938), «Таня» (1940) және «Көктем» (1947). 1941 жылы ол Сталин сыйлығымен марапатталды. 1950 жылы ол кино өнері үшін ғана «КСРО халық әртісі» атағын алған алғашқы әйел болды. Содан кейін ол Юрий Завадский труппасының театрлық қойылымдарында ойнай бастады. Оның ең танымал рөлдері: Нора, «Сүйікті жалғаншы» – Патрик Кэмпбелл, «Ақылға сыймас ханым Сэвидж» – ханым Этель Сэвидж. Бірақ оның ең жоғары бағаланған рөлі «Лиззи Маккей» (ресейлік атауы – «Құрметті проститутка») спектакліндегі басты рөл болды. Жан Поль Сартр 1962 жылы 400-ші мерейлі кештің кешінде: «Мен Любовь Орлованың талантты ойынына ерекше әсерлендім. Көрсетілімнен кейін мен оған оның өнерінен қатты ләззат алғанымды айттым. Бұл бос мақтау емес. Любовь Орлова – мен білетін Лиззи Маккейдің ең жақсы орындаушысы» деді. 1928 жылдан өмірінің соңына дейін ол пианиношысы Лев Мироновпен (Лев Миронов) әнші ретінде үздіксіз гастрольде болды. Оның ерте репертуары Глинка, Мусоргский, Даргомыжский және Чайковскийдің классикалық әндерін қамтыды. Соғыс жылдары ол майдан бойында 50 мыңнан астам километрді шарлап, өзінің фильмдерінен Исаак Дунаевский әндеріне негіделген концерттер берді. Өмірі бойы ол әндерін жазуға және теледидарда орындауға тыйым салынды, себебі «сахна артындағы соғысы» болды деген болжам бар, Леонид Утесовтың «Шатты жігіттерге» деген қызығушылығына байланысты. Иван Козловский Орловамен жасаған дуэттерін жазбаға алмағанына өкінді.
In the next few years she starred in four popular movies which also became instant Soviet classics: Circus (1936), Volga Volga (1938), Tanya (1940), and Springtime (1947). She was awarded the Stalin Prize in 1941. In 1950, she became the first woman to receive the title of the People's Artist of the USSR exclusively for her cinematic works. After that, she switched to playing in theatre productions of Yuri Zavadsky's company. Her most famous roles included Nora Nora, Dear Liar Patrick Campbell, Strange Mrs. Savage Mrs. Ethel Savage. But her most acclaimed performance was a title role in Lizzie MacKay (Russian title for The Respectful Prostitute). Jean Paul Sartre was present on a jubilee 400th show in 1962, saying: "I was especially impressed by Lyubov Orlova's talented performance. After the show, I told her I've been delighted by her performance. It was not an empty compliment. Lyubov Orlova is really the best of all LizzieMacKay performers I know." Since the 1928 till her death, she was constantly touring as a singer with her pianist Leo Mironov (Лев Миронов). Her early repertoire included classical songs by Glinka, Mussorgsky, Dargomyzhsky and Tchaikovsky. During the war, she toured more than 50,000 kilometers along the front line, with her concerts based on Isaak Dunayevsky songs from her movies. For all of her career, she was banned from making the records of her songs and performing on television, supposedly because of her "backstage war" with Klavdiya Shulzhenko, Leonid Utesov's choice of interest for Jolly Fellows. Ivan Kozlovsky especially regretted the absence of recordings of his own duets with Orlova.
Жеке қарым-қатынастар
1926 жылы немесе немере қызы Нонна Голикованың айтуынша, 1921 жылы Любовь Орлова совет экономисі Андрей Берзинге (1893 – 1951) үйленді. Берзин Орлованы ғана емес, оның ата-анасы мен үлкен әпкесін де асырады, олардың барлығы да оның үйіне көшіп келді. Орлова туыстарын өлімнен сақтау үшін үйленген, бірақ ол күйеуін мүлдем сүймеді және аборт жасады немесе түсік тартты, бұл оны өмір бойына баласыз қалдырды. Берзин оны түсінді және қабылдады, тіпті одан ажырасу туралы өтініш беруді және өзін халық жауының әйелі және сынып жауының қызы ретінде, тағы бір рет НКВД-ның қамауына алынар алдында, еңбек лагерінен немесе депортациядан құтқаруды сұрады. Ол келісті. Содан кейін Любовь барлық туыстарымен бірге Берзиннің Мәскеу орталығындағы сәнді пәтерінен көшіп кетуге мәжбүр болды. 1931 жылы Орлова «неміс маманы», инженер немесе кәсіпкер Францтың серігі болды. Ол туралы басқа ештеңе белгілі емес. Олардың махаббаты шамамен бір жылға созылды. Өнер көрсеткеннен кейін, шетелдік жанкүйер актрисаны қара түсті «Мерседес» көлігіне мінгізіп алып кетті. Франц Орловаға барлық әйелдердің, әсіресе театр әртістерінің қызғанышын тудыратын қымбат шетелдік киімдер сатып алды. Орлова сүйіктісімен «Метрополь» қонақүйіне көшіп барды, ол онда сәнді бөлмеде тұрды. Любовь Орлованы «Қызық жігіттер» фильміне түсіруге шақырғанда, ол Гаграға барды, Франц та онымен бірге жолға шықты. Сол кезде Люба Григорий Александровпен таныс болды, ол көп жылдар бойы әйелі актриса Ольга Ивановадан ажырасып жүрген еді. Ольга мен Григорийдің Дуглас есімді ұлы болды (1925 – 1978), бірақ сол кезде ол әйгілі актер Борис Тёмкинмен қарым-қатынаста болды. Гаграда Орлованың Александровқа деген құмарлығы айқын көрінді. Ол Францқа жағдайды түсіндірді, ол алдымен Мәскеуге, содан кейін өз еліне кетіп қалды. Фаина Раневская 1982 жылы былай деп еске алды: «Любочканың режиссері, досы, күйеуі Александровтың қаншалықты әдемі болғанын білмейсіз бе? Ол Антинус сияқты сұлу еді, бірақ мен жеке Антинусты көрген емеспін. Олар, Филемон мен Баукис сияқты, бір-бірін жақсы көретін». 1934 жылдың қаңтарында немесе басқа бір мұрағат дереккөзінің мәліметінше, 1937 жылы Орлова Александровқа үйленді. Алайда, ерлі-зайыптылардың баласыздығы және Александровтың Сергей Эйзенштейнмен арадағы қарым-қатынасының түсініксіздігі мен ауыр ажырасуы салдарынан көптеген зерттеушілер ондаған жылдар бойы Орлованы Александровтың гомосексуалдығын жасыру үшін «алтын сақина» ретінде қарады, бұл оған жақсы мансаптық мүмкіндіктер берді. Кейіннен Александров өзінің туысының айтуынша, әйелінің баласыздығы туралы былай деп жауап берген: «Бастапқыда ол қаламады, ал кейін мүмкін болмады». 1941 жылдың маусым айында Александровтың бұрынғы әйелі Ольга бала туғанда қайтыс болғаннан кейін, ол Борис Тёмкинге үйленген кезде, Орлова оның ұлы Дугласты асырап алды (кейінірек тазалау кезінде «Василий» деп аталды, 1952 жылы тұтқындалды, түрмеде алғашқы жүрек ұстамасын басынан өткізді, келесі жылы Иосиф Сталиннің қайтысынан кейін босатылды). 1975 жылы Орлова, ал 1978 жылы Василий қайтыс болды. 1979 жылы Василийдің жесірі Галина Крылова психикалық ауруы бар Григорий Александровқа үйленді, ол оның қызметшісі болды, ал кейіннен мүлік пен мұрағатты иеленді. Ол Любовь Орлованы өзіне және бұрынғы күйеуіне, сондай-ақ оның ұлына, Александровтың немересіне деген мақтанышпен қарағаны үшін жек көреді. Григорий Александров 1983 жылы қайтыс болды, оның әйелі Любовь Орлова туралы деректі фильмі 1984 жылы жарық көрді. Оның денесін Новодевичье зиратында Любовь Орлованың қабірінен қарама-қарсы жағына жерледі. Онжылдықтар бойы Орлова-Александровтың мұрағаты тоналды, содан кейін Ресейлік еврей заңгер Александр Добровинский Александровтың ұрпақтарынан сатып алды.
In 1926 or, according to her grandniece Nonna Golikova, in 1921, Lyubov Orlova married a Soviet economist Andrei Berzin (1893 1951), the deputy head of the administrative and financial department for the People's Commissariat of Agriculture. Berzin supported not only Orlova, but her parents, and older sister, all of them also moved to his place. Orlova had married to save her relatives from death but she absolutely didn't love her husband and had an abortion or a miscarriage that, highly likely, had left her barren for the rest of her life. Berzin has understood and accepted that asking her to file for divorce and save herself from the inevitable labor camps or deportation, as both the wife of enemy of the people and the daughter of class enemy, just before his next arrest by NKVD. She had agreed. After that, Lyubov and all of her relatives had to move from Berzin's gorgeous apartment in the center of Moscow. In 1931, Orlova became a partner of a 'German specialist', engineer or businessman, named Franz. Nothing more is known about him. Their romance developed for about a year. After her performances, a foreign admirer picked the actress in a black Mercedes. Franz bought Orlova expensive foreign outfits that arouse the envy of all women, especially in a theatre. Orlova moved to her beloved in the Metropol hotel, where he lived in a luxurious room. When Lyubov Orlova was invited to shoot Jolly Fellows, which took place in Gagra, Franz went with her. At that time, Lyuba was already familiar with Grigory Alexandrov, then separated for many years from his wife, actress Olga Ivanova. Olga and Grigory had a son named Douglas (1925 1978) but at that time she was in relationships with the famous actor Boris Tiomkin. In Gagra, Orlova's affection for Aleksandrov became obvious. She had explained the situation to Franz and he left, first for Moscow and then for his homeland. Faina Ranevskaya remembered in 1982: "Don't you know how handsome Aleksandrov, Lyubochka's director, friend, husband, used to be? He was handsome like Antinous even though I've never seen Antinous personally. Like Philemon and Baucis, they loved each other.". In January 1934, or, according to a different archive source, in 1937, Orlova married Aleksandrov. However, because of the couple's suspicious lack of children and Aleksandrov's unclear relationships and painful breakup with Sergei Eisenstein, for the many decades, a lot of researchers have perceived Orlova as "a beard" to conceal Aleksandrov's bisexuality in exchange for the richer career opportunities. Later in life, Aleksandrov had answered about his wife's lack of children, according to his relative, the following: "In the beginning, she didn't want, and later she couldn't". After Aleksandrov ex wife Olga's death during childbirth in June 1941, when she was already married to Boris Tiomkin, Orlova has adopted his son Douglas (forcefully renamed to 'Vasili' during the next purges, arrested in 1952, had his first heart attack in prison, was liberated after Joseph Stalin's death the next year). In 1975, Orlova died and in 1978, Vasili died. In 1979, Vasili's widow Galina Krylova married the mentally sick Grigori Aleksandrov to serve as his maid in exchange for a subsequent property and archive. She loathed Lyubov Orlova for arrogance towards her and her previous husband, and towards her son, Aleksandrov's grandson. Grigori Aleksandrov died in 1983, his documentary about his wife Lyubov Orlova was released in 1984. The wide has buried his corpse on the same line, the opposite side, of Novodevichy Cemetery as Lyubov Orlova's grave. For many decades, Orlova Aleksandrov's archive had been plundered before being bought from Aleksandrov's descendants by the Russian Jewish lawyer Aleksandr Dobrovinsky.
Саяси көзқарастар
Орлова ешқашан Коммунистік партияның мүшесі болған емес, тіпті күйеуі 1954 жылы Иосиф Сталиннің қайтысынан кейін партияға қосылған. 1960 жылдары КГБ Бестаева Татьяна Владимировнаны, Моссовет театрының көрнекті тұлғалары – Любовь Орлова, Ростислав Плятт және Геннадий Бортников туралы ақпарат беру үшін сәтсіз әрекет жасады. Любовь Орлованың анасы Евгения Николаевна Сухотина, Татьяна Толстаяның күйеуінің туысы болған. Татьяна Сухотина Толстая – граф Лев Толстойдың ең үлкен және сүйікті қызы, ол 35 жыл ата-анасының үйінде тұрып, рухани жағынан әкесіне жақын болған. Бала кезінде Любовьті белгілі туысына хат жазуға ынталандырды. Ол "Кавказ тұтқыны" кітабын "Любочка Л.Н. Толстойға" деген қолтаңбасымен алды, оны ол бақыт сыйы ретінде сақтады. Орлованың Мәскеу консерваториясының фортепиано бөлімінде кем дегенде үш жыл оқығаны, оған рухани құндылықтар жүйесін сыйлаған деседі – "Жақсы темперленген клавир" Ескі Ұстаным ретінде, ал Бетховеннің 32 сонатасы – Жаңа Ұстаным ретінде. Бұл Лео Толстойдың 1901 жылы Ресей православие шіркеуінен ресми түрде айырылғанымен қайшы келмеді. Алексейдің 1648 жылғы "Нравыны түзету және ырымдарды жою туралы" заңынан бастап Петр I реформаларына дейін Ресейде барлық халық аспаптары өртеліп, тыйым салынды. Алексей – Романов әулетінің сайланбаған бірінші билеушісі болды, ал оған наразы болған музыканттар Малороссияға (қазіргі Украина) күштеп жер аударылды, оларға дене жазасы да берілді. Совет пропагандасы бұл жергілікті православие шіркеуінің ықпалымен орыстардың мәдени геноциді деп қарастырды, себебі шіркеу аспаптық музыканы литургияға рұқсат бермеген, тек қоңырау соғуға ғана рұқсат берілген. Алексейдің билігі Ресейдің Ескі діндарлары арасында өзін-өзі өртеу дәстүрін қалыптастырды, бұл қазіргі заманғы тарихтағы бірегей құбылыс. Кеңес дәуірінде консерваториядағы баяншылық құндылықтары Владимир Лениннің Бетховеннің 23-ші сонатасына деген құрметін пайдаланды. Максим Горькийдің айтуынша, "бір күні кешке Мәскеуде, Е.П. Пешкованың пәтерінде, Ленин Исса Добровен орындаған Бетховеннің сонаталарын тыңдап: "Мен "Аппассионатадан" артық ештеңе білмеймін. Мен оны күнде тыңдауға дайынмын. Адамнан бұрынғы музыка. Мен әрқашан мақтаншақ, мүмкін, наив, балалық, адамдар мұндай кереметтер жасай алады деп ойлаймын, – деді ол, көзін жұмып, күлімсіреп, сосын күңгірт қосты: – Бірақ мен жиі тыңдай алмаймын. Бұл маған қатты әсер етеді, мен әдемі ақымақтықтар айтуға және лас тозақта өмір сүріп, осындай сұлулықты жасай алатын адамдардың басын сипалағым келеді. Ал бүгін ешкімнің басын сипауға болмайды, олар қолыңды шауып алады, ал сендер солардың басын ұрып-соғып, аяусыз ұрып-соғуың керек. Дегенмен, біз халыққа қатысты барлық зорлық-зомбылыққа қарсымыз. Хмм, бұл жұмыс өте қиын". Перрестроикадан кейін, кеңес музыка білімінің эксклюзивтік жүйесімен бірге, Ресей мемлекеті қаржы жағынан "консерваторияны тастап, аяусыз тағдырға тап болды". 2019 жылға қарай классикалық музыканы ұнататын ресейліктердің саны 22%-ға дейін төмендеді, бұл жергілікті поп (35%), кеңестік поп (32%) және қалалық төменгі таптың тақырыптарына негізделген "қылмыскерлердің әндері" (30%) көрсеткіштерінен төмен. Орлованың фильмдерінде композиторлар туралы әзіл-аңыздар көптеп кездеседі (Бетховен – "Жолли Феллоустарда", "Волга-Волгада", Иоганн Себастьян Бах – "Қарлығаш пен Лирада"), сондай-ақ виртуоз фортепиано орындаулары ("Цирк", виртуоздық сөзінің бұрынғы мағынасы – "сапа", "Көктем"). Григорий Александров екінші әйелі Орлованы, француз және неміс тілдерін еркін білетін, сценарийлерінің редакторы ретінде есептеген. Ол өзінің өмірбаянында былай деп жазды: "Оған сценарийдің бір бөлігін құлағымен сынап көру жеткілікті болды, ол бұрын менің үстелімде бақытты жағдайда жатыр еді. Толық жазылмаған барлық кемшіліктер оған жеке өзім ашылды. Любовь Петровна әдеттегідей аздаған жалғандықты сезінді". Керісінше, ресейлік жоғарғы сынып тарихи түрде итальяндық опера мен француз балетіне, бренд ретінде, басқа нәрселерге қарағанда көбірек ұнайды және бұл фактілер Александров пен Орлованың "Композитор Глинка мен Муссоргский" шығармасында, ресейлік саяси элиталар, әсіресе Романовтар үйі тарихи түрде русофобикалық болғандығы туралы әлі күнге дейін танымал мәлімдемеде жазылған. 2018 жылы The Economist журналы Ресей православие шіркеуінің және "Романовтардың көлеңкесінің" Путиннің Ресейіндегі маңызды рөлін атап көрсетті. Федор Никитич Романов (1553-1633, Мәскеу митрополиті Филарет, ұлы Михаил билік еткен кезде Ресейдің де-факто билеушісі) әйел желісі арқылы Рюрик әулетінен тараған, анасы Евдокия Горбатая Шуйская Шуйский тармағынан Рюрикід ханшайымы, Александр Горбатый Шуйскийдің қызы болған. Соңғы патша Николай II әдетте сыпайы болатын, физиолог Иван Павловтың пікірінше, "шектелген, ақымақ" және "дегенеративті" болған. 1936 жылы "Цирк" фильміндегі жас ана рөлінен кейін Орловаға елдегі ең танымал әйелдердің қатарында абортты тыйым салатын заңды талқылауға және, іс жүзінде, мақұлдауға қатысуға бұйрық берілді. М. Кушнировтың айтуынша, оған оқу үшін мәтін дайындаған радионың бас редакторы, актриса "Сталин үкіметінің дана жобасын, "Ана мен бала, отбасы және аборт туралы" жалпы алғанда, қолдады, бірақ оған кейбір түзетулер мен қосымшалар енгізді". 1939 жылы Орлова Украина мен Беларусьтің Польша территорияларын музыканттың көзімен қабылдады. Ол "Комсомольская правда" газетінде былай деп жазды: "Бұл жерлер бұрын белорусь және украин халқының жері болған. Оларды бірдей жаңбыр суарды, бірдей күн сәулесі шағылысты, бірдей желдер олардың аңғарлары мен төбелерінен соқты. Бірақ екі онжылдық бұрын осы жерлерден шекара өтті. Белорусь және украин халқының бір бөлігі үшін жер қорқынышты қараңғылыққа оранды, екіншісі үшін ол бақытты адамдардың жерінде ғана жарқыраған керемет түстермен гүлденді". Орлова жалғастырды: "Жердің бір бөлігінде, батыста, адамдар ән салуды ұмытып кеткен, оларға ән салуға тыйым салынған. Басқыншылар украин немесе белорусь әнін өзіне қауіп деп қарады. Осы әндер оларға басқа, тым жақын әлемді еске түсіруі мүмкін, осы балық аулау желісінің артында, осы ауылдың артында. Енді ән азат болды. Миллиондаған еріндер жақында поляк жер иелеріне деген жек көрінішін білдіру үшін сөздер іздеді. Енді осы миллиондаған еріндер оларға жаңа өмірді, Қызыл Армияны, Совет үкіметін, дана Сталинді мақтау үшін беймәлім бақыт сөздерін іздеп жатыр". Орлова "ескі" жаңа жерлерді КСРО-ға қосып алғаннан кейін жазбаша түрде ғана емес, жауап берді. Совет баспасөзі 1939 жылдың қазан айында хабарлады: "Батыс Украина мен Батыс Беларусьта КСРО Мемлекеттік академиялық үлкен театры мен Бүкіл одақтық концерттік-турлық бірлестігінің концерттік бригадалары бар, оларға И. Козловский, М. Рейзен, Р. Зеленая, С. Образцов, Л. Орлова, Яхонтов, Владимир Николаевич кіреді".
Orlova was never a member of the Communist Party, even when her husband has joined it in 1954, following Joseph Stalin's death. In the 1960s, another Soviet actress Бестаева, Татьяна Владимировна was unsuccessfully recruited by the KGB, in order for her to inform the authorities about the luminaries of Mossovet Theatre: Lyubov Orlova, Rostislav Plyatt, and Gennadi Bortnikov. Lyubov Orlova's mother, Evgenia Nikolaevna Sukhotina, was a niece to Tatyana Tolstoy's husband. Tatiana Sukhotina Tolstaya was the eldest and most beloved daughter of count Leo Tolstoy, she had lived in her parents' house for 35 years and was very close to her father spiritually. As a child, Lyubov was encouraged to write a letter to a famous relative. She has received The Prisoner of the Caucasus with his autograph "To Lyubochka L. N. Tolstoy" which was kept by her as a talisman. Orlova's education at Moscow Conservatory piano department, at least three years, has supposedly provided her with the system of spiritual values, The Well Tempered Clavier as the Old Testament and Beethoven's 32 sonatas as the New Testament, and all of that didn't contradict the official ex communication of Leo Tolstoy from the Russian Orthodox Church in 1901. From Alexis of Russia's 1648 law "About the correction of morals and the destruction of superstitions" (Об исправлении нравов и уничтожении суеверий) to Peter the Great's reforms, all the folk instruments were burned and banned in Russia, and Alexis was the first non elected Romanov dynasty ruler, and those musicians who disagree were forcefully deported to Malorossia (modern Ukraine), there was a corporal punishment for them also. It was perceived by the Soviet propaganda as cultural genocide of Russians inspired by the local Orthodox Church that has never allowed the instrumental music on the liturgy, bell ringing being the one and only exception. Alexis of Russia's rule also has established a tradition of self immolation among the Russian Old Believers, a unique phenomenon in contemporary history. During the Soviet era, the obligatory conservatory pianist values have effectively utilized the fact of Vladimir Lenin's well documented admiration for Beethoven's Sonata No. 23. According to Maxim Gorky, "one evening, in Moscow, at the apartment of E. P. Peshkova, Lenin, listening Beethoven's sonatas performed by Issay Dobrowen, noted: 'I know nothing better than 'Appassionata'. I am ready to listen to it every day. Amazing, preterhuman music. I'm always proud, naive maybe, childish, thinking these are the miracles people can do,' and, screwing up his eyes, grinning, he added gloomily: 'But I can't listen to it that often. It gets on my nerves, I want to say cute nonsense and caress the heads of people who, living in a filthy hell, can create such beauty. And today you can't caress anyone's head, they'll bite off your hand, and you need to beat over the heads, beat mercilessly. Although, perfectly, we are against all violence towards the people. Hmm, the job is hellishly difficult'." After perestroika, along with the exclusive system of Soviet musical education, the Russian state has financially "abandoned the conservatory to face the merciless fate". By 2019, the number of people of Russia who enjoy classical music has dropped to 22%, below the local pop (35%), Soviet pop (32%) and "criminals' songs" that are based on the themes of the urban underclass (30%). Orlova's movies include a decent amount of plot defining in jokes about the composers, (Beethoven in Jolly Fellows, Volga Volga, Johann Sebastian Bach in Starling and Lyre), and a la virtuoso grand piano performances (Circus, about virtuosity as a word with the previous meaning 'virtue', Springtime). Grigori Aleksandrov credited his second wife Orlova, she was fluent in both French and German, as a co editor of his scripts. In the autobiography, he wrote: "It was enough for her to try by ear a piece of the script which had previously was lying on my desktop in a state of blissful well being. All the imperfections of the material that was not completely written out were personally revealed to me. Lyubov Petrovna unusually sensed the slightest falsity". On a contrary, the Russian upper class has historically preferred Italian opera and French ballet, as brands, a lot more than anything else and these facts were concluded, by Aleksandrov and Orlova in The Composer Glinka and Mussorgsky, in a still popular statement about Russian political elites, House of Romanov especially, being historically Russophobic. In 2018, The Economist has also pointed out the significant role of Russian Orthodox Church and "the ghost of the Romanovs" in Putin's Russia. Feodor Nikitich Romanov (1553 1633, Patriarch Filaret of Moscow, de facto ruler of Russia during the reign of his son, Mikhail) descended from the Rurik dynasty through a female line, his mother, Evdokiya Gorbataya Shuyskaya was a Rurikid princess from the Shuysky branch, daughter of Alexander Gorbatyi Shuisky. The last tsar Nicholas II was described as "limited, stupid" and "degenerate" even by the usually polite first Russian Nobel Prize winner, physiologist Ivan Pavlov. In 1936, following her role of a young mother in Circus, Orlova was given an order to participate, among the best known women in the country, in the discussion, and, practically, in the approval of the law banning the abortion. According to M. Kushnirov, the executive editor of the radio who prepared a text for her to read, in general, welcoming, of course, the wise project of the Stalin government "On mother and child, on family and abortion", the actress "has allowed herself to make some amendments and additions to it". In 1939, Orlova also perceived the annexation of Polish territories of Ukraine and Belarus through the eyes of a musician. She wrote in Komsomolskaya Pravda the following: "Once these lands were the lands of the Belarusian and Ukrainian people. The same rains watered them, the same sun shone on them, and the same winds swept over their valleys and hills. But two decades ago, a border passed through these lands. For one part of the Belarusian and Ukrainian people, the land was shrouded in grave gloom, for another it blossomed with extraordinary colors which only the land of happy people can shine with." Orlova continued: "In one part of the land, in the West, people have even forgotten how to sing, they were forbidden to sing. The oppressors saw the sounds of a Ukrainian or Belarusian song as a danger for themselves. These songs could remind the disadvantaged of another world that began so disturbingly close, there behind this fishing line, there behind this village Now the song broke free. Millions of lips have recently been looking for words of a curse to express their hatred towards the Polish landlords. Now, these millions of lips are looking for the words of happiness that are unusual for them in order to glorify a new life, the Red Army, the Soviet government, the wise Stalin." Orlova not only responded in writing to the annexation of the "old" new lands to the USSR. The Soviet press reported in October 1939: "In Western Ukraine and Western Belarus there are concert brigades of the USSR State Academic Bolshoi Theater and the All Union Concert and Touring Association, including I. Kozlovsky, M. Reizen, R. Zelyonaya, S. Obraztsov, L. Orlova, Яхонтов, Владимир Николаевич.
Бір-біріне қарама-қайшы фактілер
Любовь Орлова в редких интервью не предоставляла никакой информации о своей личной жизни, и в СССР не было ни желтой прессы, ни таблоидов, которые могли бы раскрыть опасную информацию о ее непролетарском происхождении и первом браке с Андреем Берзиным, заключенным ГУЛАГа. Согласно ее неопубликованной автобиографии, она была принята в Ярославское музыкальное училище в возрасте семи лет, а ее обучение в Московской консерватории началось до 1919 года. Орлова писала: "До 1919 года я училась игре на фортепиано в Московской консерватории у профессоров А. П. Островской и К. А. Киппа. И, вероятно, мои родители были слегка разочарованы, когда оказалось, что освоенная мною форма искусства не принесла мне большого успеха, признания или славы, а лишь скромную возможность аккомпанировать фильмы, которые показывались в кинотеатрах, игрой на фортепиано". В марте 2016 года на Первом канале вышел сериал "Орлова и Александров". В этом байопике Любовь Орлова окончила Московскую консерваторию у профессора Александра Гольденвейзера. Сериал также подразумевает, посредством явного изображения пыток над женским персонажем, что музыкальные руки Орловой, особенно правая, были серьезно повреждены во время пыток ЧК или ОГПУ (предыдущие названия НКВД) во время допросов. Однако в официальном профиле профессора Киппа Любовь Орлова (как известная актриса) числится среди лучших его учеников, как и у профессора Островской (младшие курсы). В другой биографии, книге "Любовь Орлова в искусстве и жизни" 1987 года, она указана как выпускница консерватории, где профессор Феликс Блуменфельд был ее ведущим преподавателем по классу фортепиано, в дополнение к Киппу. Блуменфельд начал свою карьеру в Московской консерватории в 1922 году. Источник музыкального образования Орловой до консерватории неясен. Ярославское музыкальное училище было основано в 1904 году на базе существовавших классов Ярославского русского музыкального общества. Обучение в консерватории во время Гражданской войны проводилось как обычно, даже в неотапливаемых аудиториях. С июля 1918 года обучение в Московской консерватории стало государственным, бесплатным для отечественных студентов. Полный срок обучения составлял 9 лет, младший факультет с I по V курс и старший факультет с VI по IX курс, а минимальный возраст поступления – 10 лет. С 1910 года до своей смерти в 1925 году профессор Кипп преподавал на старшем факультете. По словам хранителя архива Орлова-Александрова, Александра Добровинского, Орлова сознательно оставалась бездетной. Добровинский сказал: "Я нашел ее переписку с профессором, гинекологом №1 в СССР. Там в основном вещи физиологического характера, но они указывают на то, что Любовь Орлова, одна из первых женщин в СССР, вставила спираль или что-то подобное для контрацепции". Год рождения Любови Орловой был предметом споров. Ее единственная подруга Фаина Раневская заявила: "Никто не скажет, сколько ей лет. Она вообще гениальна: когда в начале тридцатых выдавали паспорта, никаких документов не требовалось. Можно было назвать любую дату рождения и любое имя. Так что Любочка не растерялась и сразу сбросила десяток лет! Это я, дура, колебалась: стоит ли? Потом посчитала, что провела два года на курортах, так что курорты, как говорится, не считаются, и в моем паспорте появилась новая дата рождения: вместо 1895 года – 1897 год. Так мало, что я до сих пор не могу простить себе такой легкомыслия!" По словам праправнучки Любови Орловой, Нонны Голиковой, ее бабушка Нонна Орлова (1897-1960) была "на два-три года старше" своей знаменитой сестры. Мать Любови Орловой, Евгения Сухотина, изменила год своего рождения в паспорте с 1863 на 1878, "обнулив" пятнадцать лет. + Взаимоисключающие факты до 1926 года. Данные Автобиография Биография РИА Новости Ф. Раневская Год рождения — 1902 1902 1892, "минус 10 лет к официальному", вероятно, шутка, ссылающаяся на годы музыкального обучения Орловой) Образование: Музыкальное училище (школа) Ярославское музыкальное училище (основано в 1904) (поступила по конкурсу в 7 лет; после 2 лет домашнего музыкального образования, предоставленного матерью) 1909 Музыкальная школа с 7 лет, по требованию родителей — Образование: Гимназия Музыкальная школа 1910–1917, Москва Московская средняя школа, окончила в 1919 году — Работа: Продажа молока — 1917–1919, вместе с семьей переехала в Сватово, Воскресенский район — — Образование: Московская консерватория До 1919 1919–1922 1919–1922 — Работа: Музыкальный оформитель в Кинотеатре Начало в 1922, первая работа 1920–1926, в Звенигороде и Москве В качестве подработки во время учебы в Московском театральном училище — Образование: Хореография Начало в 1922, хореографическое отделение Московского театрального училища имени А. В. Луначарского. 1922–1925, Студия Франчески Беаты (с 1924 года объединена с хореографическим отделением Московского театрального училища имени А. В. Луначарского, окончила в 1925) 1922–1925, Московское театральное училище — Образование: Актерское мастерство Начало в 1922, частные уроки у Телешевой, Елизаветы Сергеевны. 1922–1925, частные уроки у Елизаветы Телешевой — — Работа: Преподаватель музыки — 1924–1926, частные уроки — —
Lyubov Orlova didn't provide any information about her personal life during her rare interviews, and there were no yellow journalism in the USSR or tabloids that could have revealed a piece of dangerous information about her non proletarian background and first marriage to Andrei Berzin, Gulag prisoner. According to her unpublished autobiography, she was accepted, at the age of seven, at the Yaroslavl Music College and her education at the Moscow Conservatory had started before 1919. Orlova wrote: "Before 1919, I studied piano at the Moscow Conservatory, Profs. A. P. Ostrovskaya and K. A. Kipp. And, probably, my parents were slightly disappointed when it turned out the art form I've mastered didn't give me a great success, or recognition, or fame, but just a modest opportunity to accompany the films that were shown in cinema with my piano playing". In March 2016, the Channel One TV series Орлова и Александров was released. In this biopic, Lyubov Orlova has graduated from Moscow Conservatory, Prof. Alexander Goldenweiser. The series also implies, through an explicit display of that kind of torture on a female character, Orlova's music hands, her right hand especially, were seriously damaged during Cheka, or OGPU (the previous titles for NKVD) tortures for interrogation. However, the official profile of Prof. Kipp lists Lybov Orlova (as a famous actress) among the best of his students, just like Prof. Ostrovskaya's (junior courses). Another biography, the 1987 Lyubov Orlova in Art and Life book, listed her as a conservatory graduate with Prof. Felix Blumenfeld as her senior piano class teacher, in addition to Kipp. Blumenfeld began his Moscow Conservatory career in 1922. A source of Orlova's pre conservatory music education isn't clear. Yaroslavl Music College was founded in 1904 on a foundation of the existing Yaroslavl Russian Musical Society classes. Education at the conservatory during the Civil War was provided as usual, even in unheated classrooms. Since July 1918, the education at Moscow Conservatory has become state sponsored, free of charge for domestic students. The full training period was 9 years, junior department from I to V course, and senior department from VI to IX course, and the minimum age of enrollment was 10 years. From 1910 till his death in 1925, Prof. Kipp taught at the senior department. According to Orlova Aleksandrov's archive holder, layer Aleksander Dobrovinsky, Orlova was voluntarily childless. Dobrovinsky said: "I've found her correspondence with a professor, gynecologist No. 1 in the USSR. There are mainly things of a physiological nature, but they indicate that Lyubov Orlova, one of the first women in the USSR, had inserted a spiral or something like that for contraception. Lyubov Orlova's year of birth was debatable. Her only friend Faina Ranevskaya stated: "Nobody will say how old she is. She is generally brilliant: when they issued passports in the early thirties, no documents were required. You could name any date of birth and any name too So Lyubochka did not lose her head and immediately knocked off a dozen years! It was me, the idiot, who hesitated: is it worth it? Then I calculated that I have spent two years at resorts, so the resorts, as they say, do not count, and a new date of birth has appeared in my passport: instead of 1895, 1897. So little that I still cannot forgive myself for such frivolity!" According to Lyubov Orlova's grandniece Nonna Golikova, her grandmother Nonna Orlova (1897 1960), was "two or three years older" than her famous sister. Lyubov Orlova's mother, Evgenia Sukhotina, has changed her passport year of birth from 1863 to 1878, 'nullifying' fifteen years. + Mutually exclusive facts before 1926Data Autobiography RIA Novosti biography F. Ranevskaya Year of birth — 1902 1902 1892, "minus 10 years to the official", probably a joke referencing Orlova's years of music training) Education: Music College (School) Yaroslavl Music College (est. 1904) (enrolled through a competition at 7; after 2 years of domestic music education provided by her mother) 1909 Music school since 7, as her parents' demand — Education: Gymnasium Music school 1910–1917, Moscow Moscow secondary school, graduated in 1919 — Job: Sale of Milk — 1917–1919, with her family, she moved to Svatovo, Voskresensky district — — Education: Moscow Conservatory Before 1919 1919—1922 1919—1922 — Job: Musical Illustrator in Cinema Theatre Start in 1922, her first job 1920–1926, in Zvenigorod and Moscow As a part time job during her studies at Moscow Theater College — Education: Choreography Start in 1922, choreographic department of the Moscow Theater College named after A. V. Lunacharsky. 1922–1925, Francesca Beata Studio (since 1924, merged into the choreographic department of the Moscow Theater College named after A. V. Lunacharsky she has graduated in 1925) 1922–1925, Moscow Theater College — Education: Acting Start in 1922, private lessons from Телешева, Елизавета Сергеевна. 1922–1925, private lessons from Elizaveta Telesheva — — Job: Music Teacher — 1924–1926, private lessons — —