Кіріспе
Сиэтлдегі көлік түрлері мен бағыттарына шолу, Вашингтон, АҚШ. Сиэтлдегі көлік жүйесі, Солтүстік Американың батысындағы көптеген қалалар сияқты, көбінесе жеке автомобильге бағытталған; алайда, қаланың құрылымы теміржол мен трамвайлардың басым болған кезеңді көрсететіндей жеткілікті ескі. Бұл көлік түрлері салыстырмалы түрде анықталған қала орталығы мен бұрынғы трамвай желілерінің соңындағы дамыған аудандар үшін арналған, қазір олардың көп бөлігі автобус бағыттарына айналған. Сиэтлдің географиялық ерекшелігі және қаладағы жұмыс орындарының шоғырлануына байланысты, аймақтық көлік ағынының көп бөлігі қала арқылы жүзеге асырылады. Солтүстік-оңтүстік бағыттағы көліктер, Пьюджет-Саунд аймағын Оңтүстік-Батыс Вашингтон қалаларымен және Портленд агломерациясымен, сондай-ақ Беллингем және Ванкувер (Канада) сияқты солтүстік қалалармен байланыстыратын Interstate 5 магистраліна тәуелді. I-5 магистралі АҚШ-Канада шекарасындағы Бейбітшілік аркасы арқылы, Блейн мен Суррей қалалары арасында Британдық Колумбияның 99 тас жолына жалғасады. 99 тас жолы қаланың батыс жартысындағы маңызды магистраль болып табылады; ол Сиэтлдің жағалауындағы, қазір бұзылған Аляска жолының виадугын қамтыды. 2019 жылдың ақпан айында сейсмикалық тұрақсыздыққа байланысты, виадуктың орнына Аляска жолының виадугын алмастыруға арналған туннель ашылды. Шығысқа қарайғы көлік қатынасы 520 тас жолының Evergreen Point жүзу көпірі және 90 тас жолының Lacey V. Murrow ескерткіш көпірі және Үшінші Вашингтон көпірі арқылы Вашингтон көлі арқылы жүзеге асырылады. Бұл көпірлер әлемдегі ең ұзын жүзу көпірлерінің бірінші, екінші және бесіншісі болып табылады. 522 тас жолы Сиэтлді солтүстік-шығыс маңыраптарымен байланыстырады. Сиэтлде екі қоғамдық көлік мекемесі орналасқан: Кинг округінің метросы, ол Кинг округіндегі жергілікті және қалааралық автобустарды басқарады, және Sound Transit, ол Пьюджет-Саунд аймағында қалааралық теміржол, жеңіл теміржол және аймақтық экспресс автобустарын басқарады. Соңғы жылдары Сиэтлдің халқы мен жұмыспен қамтылуының өсуіне байланысты, транзиттік көліктер аймақтық көлік жүйесінде маңызды рөл атқарады. 2017 жылға қарай, Сиэтлдің орталығына келетін жолаушылардың шамамен 50% қоғамдық көлікпен келді. Вашингтон штатының паромдық жүйесі, АҚШ-тың ең ірі және әлемдегі екінші ірі паромдық жүйесі, Colman Dock қалалық портынан Vashon аралына, Colman Dock-тен Bainbridge және Bremerton аралына автомобиль паромдарын, сондай-ақ Батыс Сиэтлден Vashon аралына Southworth қаласына дейін жолаушылар паромдарын қамтамасыз етеді. Сиэтлде 1930-1960 жылдар аралығында жүзіп жүрген, арт-деко стиліндегі "Калакала" паромдары болған. Сиэтлде Боинг Майданның көп бөлігі орналасқан, ресми атауы Кинг округінің халықаралық әуежайы; алайда, көптеген әуежолаушылар Сиэтл Такома халықаралық әуежайын пайдаланады, ол Сиэтл Такома қаласында орналасқан. Сиэтлге Кинг-стрит станциясынан Amtrak-тың үш бағыты да қызмет көрсетеді: Cascades, Coast Starlight және Empire Builder.
Transportation in Seattle is largely focused on the automobile like many other cities in western North America; however, the city is just old enough for its layout to reflect the age when railways and trolleys predominated. These older modes of transportation were made for a relatively well defined downtown area and strong neighborhoods at the end of several former streetcar lines, now mostly bus lines. Due to Seattle's isthmus like geography and the concentration of jobs within the city, much of the flow of transportation in the metropolitan area is through the city proper. North south transportation is highly dependent on the Interstate 5 corridor, which connects the Puget Sound area with southwest Washington cities and the Portland metropolitan area, as well as cities to the north such as Bellingham and Vancouver, Canada. I 5 continues as British Columbia Highway 99 at the U. S. Canada border's Peace Arch crossing, between Blaine and Surrey. State Route 99 is also a major arterial in the western half of the city; it included the now defunct Alaskan Way Viaduct along the Seattle waterfront. The Alaskan Way Viaduct replacement tunnel was opened in place of the elevated viaduct in February 2019 on account of seismic instability. Transportation to and from the east is via State Route 520's Evergreen Point Floating Bridge and Interstate 90's Lacey V. Murrow Memorial Bridge and Third Lake Washington Bridge, all over Lake Washington. Those bridges are respectively the first, second, and fifth longest floating bridges in the world. State Route 522 connects Seattle to its northeastern suburbs. Two public transportation agencies are based in Seattle: King County Metro, which operates local and commuter buses within King County, and Sound Transit, which operates commuter rail, light rail, and regional express buses within the greater Puget Sound region. In recent years, as Seattle's population and employment have surged, transit has played an increasingly important role in transportation within the metro area. By 2017, nearly 50% of commuters to downtown Seattle arrived via mass transit. Washington State Ferries, the largest ferry system in the United States and the second largest in the world, operates a passenger only ferry from Colman Dock in Downtown to Vashon Island, car ferries from Colman Dock to Bainbridge Island and to Bremerton, and a car ferry from West Seattle to Vashon Island to Southworth. Seattle was once home to the Kalakala, a streamlined art deco style ferry that sailed from the 1930s to the 1960s. Seattle contains most of Boeing Field, officially named King County International Airport; but most airline passengers use Seattle Tacoma International Airport in the city of SeaTac. Seattle is also served by three Amtrak routes from the King Street Station: the Cascades, Coast Starlight, and Empire Builder lines.
Тарих
Сиэтлдің ескі болғанына қарамастан, бір кездері оның көлік жүйесінде теміржол мен трамвайлар басым болды, бірақ қазір қалада негізінен автомобильдер басым. Дегенмен, қала жақында трамвай желілерін және жеңіл теміржол маршруттарын қайта құруға кірісті. Сиэтлде автобус маршруттарының кең желісі де бар, сонымен қатар екі қала маңы жолаушылар теміржолы қаланың көптеген қалашықтарымен байланыстырады. Сиэтлдегі ұйымдастырылған құрлық көлігі кем дегенде 1871 жылға дейін барып жетеді. Сол кезде арба күніне екі рет қазіргі Бірінші даңғылдан (Эллиотт шығанағына жақын) Вашингтон көліне дейін қатынайтын, бағасы 50 цент болатын, сол дәуір үшін шамалы сома емес. 1880 жылы екі атты карета жолаушылар мен жүктерді бүгінгі Пионер алаңынан Беллтаунға екі сағат сайын тасыды, ашық вагонда 12,5 цент немесе жабық вагонда 15 цент төленді. Осыған ұқсас қызметтер жақын арада Вашингтон көліндегі Юнион көлі мен Мэдисон паркіне де бағытталды. Қала шегінде де су көлігі маңызды рөл атқарды. Бір булы кеме Оңтүстік Лейк-Юнионды Латонамен (қазіргі Төменгі Валлингфорд пен Университет ауданы арасында) байланыстырды, ал тағы бір булы кеме Грин-Лейкті кесіп өтті. Алғашқы көше теміржолы, «Сиэтл көше теміржолы» 1884 жылы пайда болды, аттармен тартылған вагондар бүгінгі Екінші даңғылдан Пайн көшесіне дейін, содан кейін Бірінші даңғылдан Батери көшесіне дейін 6 километрлік жолмен жүрді. Еслер жолы мен Джексон көшесі 1888 жылы канатты теміржолдарды (Пионер алаңынан Вашингтон көліне дейін) алды, бұл аттар үшін тым тік болған төбелерде де қоғамдық көліктің жүруіне мүмкіндік берді. Электрлік трамвайлар 1889 жылы пайда болды, Сиэтл АҚШ-та бұл жаңалықты қабылдаған алғашқы қалалардың бірі болды. Ұлы Сиэтл өрті бұл прогреске кедерес келтірмеді: 1890 жылға қарай Оңтүстік Сиэтлден (қазіргі Оңтүстік Парк) Төменгі Королева Аннаға және қала орталығынан Капитолий төбесіне, Мэдисон паркі мен Мадронаға дейін су жағалау бойында желілер салынды. Ол кезде Сиэтлде 25 тәуелсіз көлік желісі жұмыс істеді. 1907 жылы Бостондық Stone & Webster компаниясына тиесілі «Сиэтл электр компаниясы» электр қуаты саласындағы өзінің беделін пайдаланып, оларды біріктіріп, 1912 жылдан кейін «Пьюгет Саунд тракция, жарық және электр компаниясы» деп аталды. Бағасы 5 цент болды. «Пьюджет Саунд Тракция» компаниясын қала 1919 жылы 15 миллион АҚШ долларына сатып алды. Алайда, қала басқаруымен трамвайлар үнемі зиянға ұшырады (1923 жылы бағаны үш есе көтергеніне қарамастан, бір тоқсанға үш рет, яғни 8 цент 33/100 доллар), ал жүйенің сапасы нашарлады. Автомобильдің пайда болуы Сиэтлдегі теміржолдың аяқталуын білдірді. 1929 жылы Такома-Сиэтл теміржол қызметі, ал 1939 жылы Эверетт-Сиэтл қызметі тоқтатылды, олардың орнына жаңадан салынған автомобиль жолдарымен жүретін автомобильдер келді. Қала транзитке байланысты қарыздарды өтеу және транзиттік жүйесін жаңғырту үшін 10,2 миллион АҚШ доллары көлемінде федералдық грант алғанда, қала көшелеріндегі рельстер асфальтпен жабылды немесе алынып тасталды, ал 1940 жылы «Сиэтл троллейбусы» жүйесінің ашылуы 1941 жылдың 12 сәуірінде Сиэтлдегі трамвай қызметінің тоқтатылуына әкелді. Бұл қаланың және аймақтың барлық жеріндегі жалғыз бұқаралық көлік ретінде тәуелсіз Муниципальді көлік комиссиясының басқаруындағы автобустардың кең желісін қалдырды (соның ішінде 303 километрлік троллейбус желілері). Жаңа көлік жүйесі екінші дүниежүзілік соғыс кезінде бензин мен резеңке рационы кезінде тығырыққа тіреліп, тиімді болды, бірақ соғыс аяқталғаннан кейін автомобиль басымдыққа ие болды. Баға 10 центке дейін өсті, бұл ересектер үшін қазіргі уақыттағы тұрақты бағасы 2,75 долларға жететін көптеген өсімдердің алғашқысы болды.
Көшелер, жолдар және автомобильдер
Сиэтлде алғашқы жылдамдық шегі 1880-ші жылдары, жылқымен жүретін көліктер заманында орнатылды. Сол кезде Пионер алаңындағы қозғалыс шектелген болатын. Қала 20 ғасырдың ортасында жарық көрген азаматтық білім беру кітабында "су және тік жарлы аңғарлармен араласып жатқан аралдар қаласы" деп сипатталған. 1948 жылға қарай күніне 221 500 көлік Вашингтон көлінің кеме каналы мен Дуамиш өзені арқылы өтетін көпірлерден өтіп жатты. Кеме каналы арқылы өтетін биік Аврора көпірінен (ресми атауы – Джордж Вашингтон ескерткіш көпірі) басқа, бұл көпірлердің бәрі ашылатын көпірлер болатын. Бұл мемлекетаралық тас жолдар немесе 520-шы тас жол салынар алдында болды. Түпнұсқадағы Вашингтон көлінің жүзбелі көпірі (1940 жылы ашылды) қаладан шығысқа қарайғы жалғыз жол болды. Аляска жолындағы эстакаданың (қала орталығы арқылы өтетін алғашқы шектеулі қолжетімділіктегі магистраль) құрылысы да жалғасып жатты. Сол кездегі халықтың азаюына және ірі тас жолдардың жетіспеуіне қарамастан, қала орталығында тұрақ табу қиындығы "де-факто институтқа" айналды. Егер барлық көлік бір уақытта келсе, қала орталығындағы бір күндік тұрақтардың саны қала орталығының ауданымен тең болатын. Әрине, олардың көпшілігі тек сауда жасау үшін қысқа уақытқа келді. Паркинг метрлері 1940-шы жылдардың басында енгізілді, ал көп қабатты тұрақтар біршама жеңілдік берді (кейін одан да көп жеңілдік беретін еді), бірақ автомобильдің қалаға тигізген әсері анық байқалып тұрды. Қалалық әкімдік қала орталығының шетінде үлкен тұрақтар құрып, одан орталыққа шаттл автобустарды жіберу сияқты әртүрлі ұсыныстарды қарастырды. Қала көп қабатты тұрақтар үшін жер сатып алу үшін мемлекеттік домен құқығын пайдалануға рұқсат беруді сұрады (бірақ алмады). Туннельдің үстіндегі 3-ші авеню қала орталығындағы негізгі автобус артериясы болып табылады, оған тек қана ең көп жүргіншілер болатын уақытта автобустардың кіруіне рұқсат етілді. Қазір қалада заманауи трамвай желісі кеңейтілуде. 2007 жылдың желтоқсанында қала Вестлейк орталығы мен Оңтүстік Лейк Юнион ауданындағы аялдамалар арасындағы Оңтүстік Лейк Юнион трамвай желісін іске қосты. 2009 жылы Сиэтл қалалық кеңесі First Hill трамвайы деп аталатын екінші желіні мақұлдады, ол First Hill-ді Capitol Hill және International District/Chinatown станцияларындағы Link жеңіл рельстік теміржолымен байланыстыруға арналған. Желі екі жылдық кешігуден кейін 2016 жылы жұмыс істеуін бастады. Metro Transit тарихи Waterfront трамвай желісін де басқарды, ол Аляска жолымен жүрді, бірақ трамвайдың техникалық қызмет көрсету ангары Олимпиадалық мүсіндер паркіне орын беру үшін бұзылды, нәтижесінде желі жабылды. Қазір Кинг округінің метрополитені осы бағытты бейнелейтін автобус желісін басқарады. Қала орталығының қосылысы жобасы Оңтүстік Лейк Юнион және First Hill трамвайларын Сиэтлдің орталығындағы 1-ші авеню бойымен жүретін бір желіге біріктіруді көздейді. 2009 жылы Пьюгет-Саунд аймағындағы жеті көлік агенттігі арасында жол төлемін жүзеге асырудың жаңа тәсілі ретінде ORCA картасы енгізілді. Карта төлемдерді жүзеге асыру үшін RFID технологиясын пайдаланады, ол карталар, ваучерлер немесе E-қалта (сақталған құндылық дебеттік шоты) арқылы жүзеге асырылады. ORCA-ның алдындағы PugetPass картаға автоматты түрде жүктелетін бірнеше карталардың бірі ретінде сақталады. Жүйе сонымен қатар E-қалтамен төлейтін жандар үшін екі сағаттық терезеде аударымдарды есептейді. 2022 жылдан бастап Пьюгет-Саунд аймағындағы барлық көлік агенттіктері штаттық бағдарламаның бір бөлігі ретінде 18 жасқа дейінгі жолаушылар үшін жол төлемін алып тастады. 21 ғасыр көрмесі үшін салынған Сиэтл орталығының монорельсі Сиэтл орталығы мен Вестлейк орталығы арасында шамамен 2 километр қашықтықты жүреді. Жергілікті көлік агенттіктер өздерінің веб-сайттарында Сиэтл және айналасындағы аудандардағы (Кинг, Пирс және Снохомиш округтері) қоғамдық көлік туралы ақпарат беретін сапар жоспарлаушыларды ұсынады. Жүргізушілер бастапқы және соңғы пункттерін, сондай-ақ уақытын, күнін және басқа да ақпаратты енгізеді, ал сапар жоспарлаушы аялдамаларды, атқару және келген уақыттарды, бастапқы пункттен соңғы пунктке жету уақытын көрсететін маршруттарды көрсетеді. Сапарды жоспарлау, кестелер және нақты уақытпен келулер Google Maps сияқты үшінші тарап карталарында және OneBusAway сияқты арнайы қосымшалар арқылы қол жетімді. BoltBus 2012 жылдың мамыр айында Сиэтлдегі алғашқы қалааралық автобус қызметін ұсынды, оның алғашқы бағыты Портленд болды. Кейіннен қызмет Эверетт және Такома қалаларындағы аялдамалармен кеңейтілді, бірақ 2021 жылы бас компаниясы Greyhound тоқтатты.
The city is described in a mid 20th century civics textbook as "a city of islands—islands created both by water and by abrupt valleys that can be traversed only by bridges." Already by 1948, 221,500 vehicles a day crossed the city's bridges across the Lake Washington Ship Canal and Duwamish River; except for the high Aurora Bridge (officially George Washington Memorial Bridge) across the Ship Canal, these were all drawbridges. This was before the construction of the Interstate Highways or State Route 520; the original Lake Washington Floating Bridge (opened 1940) provided the only road out of town to the east; construction of the Alaskan Way Viaduct, the first limited access highway through the city center, was still underway. Even with the lesser population of that time and fewer major highways, difficulty parking downtown had already become "practically an institution". The total number of vehicles parking downtown in a day would already have filled a parking lot the size of downtown had they all been there at once; naturally, many of these were there only briefly for shopping. Parking meters had been introduced in the early 1940s, and multi level parking garages provided some relief (and would later provide more), but the impact of the automobile on the city was very apparent. The city was considering various proposals, such as the establishment of large parking lots on the periphery of downtown with shuttle buses into the center. The city was seeking (and failing to get) state permission to use the right of eminent domain to acquire property for multi level parking lots. Above the tunnel, 3rd Avenue through downtown serves as a major bus arterial, with access restricted to buses only during peak commuting hours. The city is currently in the process of expanding a modern streetcar network. In December 2007, the city inaugurated its South Lake Union Streetcar line between Westlake Center and stops in the South Lake Union neighborhood. In 2009, the Seattle city council approved a second line, the First Hill Streetcar, to connect First Hill to Link light rail at Capitol Hill and International District/Chinatown stations. The line began service in 2016 after two years of delays. Metro Transit also operated a historic Waterfront Streetcar line that ran along Alaskan Way, but the streetcar's maintenance barn was demolished to make room for the Olympic Sculpture Park, resulting in the subsequent closure of the line. King County Metro now operates a replacement bus line that mirrors the route. The proposed City Center Connector project would connect the South Lake Union and First Hill streetcars into a single line with a routing along 1st Avenue in Downtown Seattle. In 2009, the ORCA Card was introduced as a new way for fare payment between the seven transit agencies in the Puget Sound region. The card uses RFID technology to handle payment from either passes, vouchers, or the E purse, a stored value debit account. ORCA's precursor, PugetPass, will be retained as one of the several passes that can be loaded automatically onto the card. The system also calculates transfers for a two hour window for those paying with the E purse. Since 2022, all transit agencies in the Puget Sound area have waived fares for passengers under the age of 18 as part of a statewide program. The Seattle Center Monorail, constructed for the Century 21 Exposition, runs approximately 1 mile (2 km) between Seattle Center in Lower Queen Anne and Westlake Center in Downtown. Local transit agencies offer trip planners on their web sites that provides information for public transit in Seattle and surrounding areas (King, Pierce, and Snohomish counties). Riders enter their intended origin and destination, along with optional time, date, and other information, and the trip planner displays itineraries showing the stops, departure and arrival times, and times to get from the origin to the destination. Trip planning, schedules, and real time arrivals are also available on third party maps, such as Google Maps, and through dedicated apps such as OneBusAway. BoltBus began offering Seattle's first curbside intercity coach service in May 2012, with Portland as its first destination. The service later expanded with stops in Everett and Tacoma, but was discontinued by parent company Greyhound in 2021.
Қоғамдық көлік статистикасы
Сиэтл астаналық аймағында дәстүрлі түрде автобусқа негізделген көлік жүйесі үшін жоғары жолаушылар тасымалы болған. 2010 жылдары көлікпен жүру қызметтерінің өркендеуі мен жанармай бағасының төмендеуіне қарамастан, бұл аймақ жолаушылар санының артуын қамтамасыз еткен бірнеше ірі көлік жүйесінің бірі болды. Кинг округінің метросының жолаушыларының бар болғаны 10% барлық немесе көптеген сапарлары үшін осы агенттікке сенеді және жеке көлігі жоқ. 2016 жылы қала орталығына жасалған сапарлардың 48% көлікпен жүргізілді. 2022 жылғы Америкалық қоғамдық сауалнама деректеріне сәйкес, COVID-19 пандемиясынан кейін қала орталығына жұмысқа барушылардың көлікпен жүруі 55%-ға төмендеді және негізінен қашықтан жұмыс істеуге ауысты. Moovit мәліметтері бойынша, Сиэтл аймағындағы жұмысшылар апта ішінде қоғамдық көлікпен орташа есеппен 74 минут уақыт өткізеді. Қоғамдық көлікпен жүретіндердің 27%-ы күн сайын екі сағаттан астам уақыт жол жүреді. Адамдар қоғамдық көлік аялдамасында немесе станциясында күтуге орташа есеппен 14 минут жұмсайды, ал жолаушылардың 22%-ы күн сайын 20 минуттан астам күтеді. Адамдар қоғамдық көлікпен бір сапарда орташа есеппен 12,5 км жол жүреді, ал 34%-ы бір бағытта 12 км-ден аса қашықтыққа саяхаттайды.
Велосипедтер мен скутерлер
Қала мен округті қоршаған аймақтарға байланыстыратын, көлік құралдарысыз жүруге арналған кең аумақтық жолдар желісі бар, соның ішінде Кинг округінің аймақтық жолдар жүйесі бар, ол округ бойынша 175 миль (282 км) жолды қамтиды. Көптеген жолдар бұрынғы теміржолдардың орнында салынған, оның ішінде танымал Бёрк-Гилман жолы да бар. Сиэтл қалалық көлік департаменті 2034 жылға қарай қала ішінде 608,3 миль (979 км) велосипед жолақтары желісін дамытуды жоспарлап отыр, бұл жолақтар көшелерде, қорғалған велосипед жолақтары және арнайы жолдар түрінде болады. 2014 жылдың қазан айында «Pronto Cycle Share» деп аталатын қалалық велосипедтерді ортақ пайдалану жүйесі іске қосылды, бірақ 2017 жылдың наурызында тоқтатылды. 2017 жылдың шілдесінде Сиэтлде жекеше велосипедтерді ортақ пайдалану компанияларына қалада жұмыс істеуге рұқсат беретін пилоттық бағдарлама басталды, осылайша Сиэтл Солтүстік Америкада мұндай жүйеге ие болған алғашқы ірі қала атанды. Бірнеше жеке оператор велосипедтермен бастап, кейіннен 2020 жылы қалалық билік бекіткеннен кейін электроскутерлерге дейін кеңейді. 2022 жылға қарай қала төрт компанияға («Bird», «Lime», «Link» және «Veo») 12 500-ге дейін көлік құралын пайдалануға рұқсат берді. 2022 жылы SDOT осы жүйелер арқылы 1,1 миллион велосипедпен және 2,7 миллион электроскутермен саяхат жасалғанын тіркеді.
Әуежайлар
Сиэтлдің мегаполистік аймағында коммерциялық қолданысқа, сондай-ақ жалпы авиацияға қолдау көрсететін бірнеше әуежай бар. Қаланың басты коммерциялық әуежайы – Сиэтл-Такома халықаралық әуежайы, жергілікті жерде Sea Tac әуежайы деп аталады және әуежайдың құрметіне аталған SeaTac қаласында орналасқан. Оны Сиэтл порты басқарады және аймақты халықаралық, ұлттық және ішкі бағыттармен байланыстыратын көптеген әуе компаниялары қызмет көрсетеді. Бұл әуежай Delta Air Lines, Alaska Airlines және оның өңірлік еншілес компаниясы Horizon Air үшін маңызды транзиттік хаб болып табылады. Эвереттегі Пэйн Филд екі қақпалы жолаушылар терминалын салудан кейін 2019 жылдың наурыз айында рейстерді қабылдауды бастады. Ол Alaska Airlines-тен шектеулі күнделікті рейстерді қабылдайды; 2021 жылға дейін United Airlines та қызмет көрсеткен. Қала орталығына жақын орналасқан Boeing Field негізінен жалпы авиация, жүк рейстері және Boeing ұшақтарын сынау/жеткізу үшін пайдаланылады. 2005 жылы Southwest Airlines жолаушылар операцияларын Sea Tac-тан Boeing Field-қа көшіруге рұқсат сұрады, бірақ округ басшылығы одан бас тартты. Boeing Field-тан Сан-Хуан аралдарына коммерциялық рейстер орындалады. Кенмор әуе порты – су ұшақтары базасы, қала орталығының солтүстігінде орналасқан және Сан-Хуан аралдары мен Британдық Колумбияға су ұшақтарымен рейстерді жүзеге асыратын екі әуе компаниясымен қызмет етеді.
Ұсынылған әуежайлар
2019 жылы штаттық үкімет Пьюгет Саунд аймағына қызмет ететін және Си-Так әуежайындағы жүктемені азайтуға бағытталған жаңа коммерциялық әуежай орналасатын жерлерді анықтау үшін Коммерциялық авиацияны үйлестіру комиссиясын (CACC) құрды. Жаңа әуежай 2050 жылға қарай жылына 20 миллион жолаушыны қабылдауға және екі ұшу-қону жолағына ие болуға тиіс болды. Жоспарға сәйкес, Си-Так және Пэйн Филд әуежайлары жылына 67 миллион жолаушыны қабылдау үшін кеңейтіледі, бұл Сиэтл аймағындағы әуежайлар арқылы жүзеге асырылатын күтілетін 94 миллион жолаушыдан кем болады. 2022 жылдың қыркүйегінде комиссия Пэйн Филдті кеңейтуді немесе Пирс округінің оңтүстігінде немесе Тёрстон округінің солтүстігінде жаңа әуежай салуды мүмкін болатын нұсқалар ретінде қарастырды. 2022 жылдың қыркүйек айындағы жарияланымнан кейін Пирс және Тёрстон округтеріндегі жерлерге қарсылық туды, себебі бұл жерлерде шу және көлік мәселелеріне ұшырау мүмкіндігі болды. CACC 2023 жылдың маусым айына дейін мемлекеттік заң шығарушы органдарға ұсыныс беруді жоспарлаған. Алайда, 2023 жылдың мамыр айында халықтың наразылығына байланысты комиссия таратылды және оның орнына штат бойынша авиациялық қажеттіліктерді жыл сайын бақылап, қарастыратын жаңа жұмыс тобы құрылатын болады.