Француздық «Индокитай банкі» – 1875-те Азиядағы француз колонияларын қаржыландыру үшін құрылған банк. Тарихы, мақсаты және «Креди Агриколь» тобына енуі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Банк де л'Индокине (баск də lɛ̃dɔʃin), бастапқыда Банк де л'Индокине ("Индокитай банкі") – 1875 жылы Парижде Азиядағы француз отаршылдық дамуын қаржыландыру үшін құрылған банк. 1952 жылға дейін Индокитайда (және 1967 жылға дейін француз Тынық мұхиты аймақтарында) эмиссиялық банк ретінде, орталық банк сипаттамаларының көптеген белгілерімен, ол Француз Индокитайы, Француз Индиясы, Жаңа Каледония, Француз Полинезиясы және Джибутидің қаржылық тарихында, сондай-ақ Қытай мен Сиамдағы француз қолдауындағы кәсіпорындарда маңызды рөл атқарды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ол эмиссия құқығын жоғалтты, бірақ Францияда өзін инвестициялық банк ретінде жаңартты және Сауд Арабиясы мен Оңтүстік Африка сияқты басқа елдерде жаңа жобаларды дамытты. 1972 жылы Compagnie Financière de Suez Банк де л'Индокине акцияларының басым бөлігін сатып алды, содан кейін 1975 жылы оны өзінің еншілес банкімен біріктіріп, Banque Indosuez құрды, ол 1996 жылдан бері Crédit Agricole универсалды банктік тобының құрамында.
Defunct French colonial bank
The Banque de l'Indochine (bɑ̃k də lɛ̃dɔʃin), originally Banque de l'Indo Chine ("Bank of Indochina"), was a bank created in 1875 in Paris to finance French colonial development in Asia. As a bank of issue in Indochina until 1952 (and in French Pacific territories until 1967), with many features of a central bank, it played a major role in the financial history of French Indochina, French India, New Caledonia, French Polynesia, and Djibouti, as well as French backed ventures in China and Siam. After World War II, it lost its issuance privilege but reinvented itself as an investment bank in France, and developed new ventures in other countries, such as Saudi Arabia and South Africa. The Compagnie Financière de Suez acquired a controlling interest in the Banque de l'Indochine in 1972, then merged it in 1975 with its own banking subsidiary to form Banque Indosuez, since 1996 itself part of the Crédit Agricole universal banking group.
Бастапқы және құрылуы
Француздық Вьетнамды жаулап алудың алғашқы кезеңдерінен кейін, 1864 жылы Comptoir d'escompte de Paris (CEP) француздық Кочинкинада кеңселер ашты, сондай-ақ Пондичерри, Калькутта, Бомбей, Шанхай, Гонконг және Йокогама қалаларында да жұмыс істеді. Осы арада, бәсекелес Crédit Industriel et Commercial (CIC) Гонконг пен Шанхай банкісінің Париждегі тілшісі болды және Франция президенті Патрис де МакМахонның консервативті католик әкімшілігінде күшті саяси қолдау тапты. 1870-ші жылдардың басында екі банк француз Индокитайында ақша шығару құқығына ие болатын мекеме құру үшін бәсекелестік жобалар жасады. БППБ-ның басқарма мүшесі және CEP төрағасы жаңа кәсіпорынның құрылтайшы төрағасы болды, ал оның құрылтайшы директоры (бас менеджері) CEP директоры Пьер Жирод болды. Құрылғалысымен ол Сайгон мен Пондичерридегі CEP-тің бұрынғы филиалдарына иелік етті, сондай-ақ Франция Банкінің банкноттарына қол жеткізді. 1885 жылғы Тенцин келісімінен кейін Франция Аннам мен Тонкинге қарай солтүстікке қарай отарлық билігін нығайтты. CEP-тің бәсекелестері, әсіресе Société Générale, Банк де л'Индокине кеңейтілген аумақта несие және банк қызметін монополиялайды деп қорқыды. Франция үкіметі, оның орташа республикалық бағытын CEP консервативті Société Générale-ге қарсы қолдады, бұл жағдайды пайдаланып, Банк де л'Индокинеге несие беруді ұлғайтуға және Индокитай экономикасына көбірек қолдау көрсетуге шақырды. 1887 жылы компромистік шешім қабылданды, оған сәйкес Société Générale Банк де л'Индокинеге шағын акционер ретінде қосылды, капиталдың өсуі арқылы жабылып, Société Générale-дің 15,5 пайыздық үлесіне әкелді. Осы арада банктің ақша шығару құқығы 1888 жылдың ақпан айында Аннам мен Тонкинге, сондай-ақ Жаңа Каледонияға берілді. Қайта құрудан кейін CEP басқармадағы он бір орынның төртеуін, CIC үшеуін, Société Générale мен БППБ-ге бір-бір орынды иеленді. CEP-тің ықпалы 1889 жылы құлдырағаннан кейін азайды, бірақ ол 1890 жылы бір басқарма мүшесімен Comptoir national d'escompte de Paris (CNEP) ретінде қайта оралды және 1892 жылы Банк де л'Индокине төрағалығын қайта алды. Осы күннен бастап Банк де л'Индокине Париж банктік қауымдастығының Үнді-Тынық мұхиты аймағындағы қызметі үшін бірлескен құрал ("établissement de place") болды. Бұл эволюция 1896 жылы Египетке және Үндістанға кеңейтілген Crédit Lyonnais банкі Банк де л'Индокине капиталына және басқармасына кірген кезде аяқталды. Ол 1897 жылы ақпанда Бангкокте, Кантон мен Ханкоуда (қазіргі Уханның бөлігі), 1902 жылы тамызда Баттамбангта (сонда Сиамда), Сингапурда, 1907 жылы шілдеде Тяньцзинде, 1910 жылы Пекинде және Юньнань Фуда (қазіргі Куньмин) кеңселер ашты. Банк де л'Индокине алғаш рет Сайгондағы жаңа нысанда өзінің пиастрлық банкноттарын басып шығарды. 1900 жылы банктің Шанхайдағы кеңсесі Боксерлер көтерілісін басуда халықаралық экспедициялық корпустың француздық үлесін қаржыландыруға қатысты және кейіннен Боксерлер өтемақысын басқаруда француз үкіметінің мүддесін білдірді. Банк де л'Индокине француз үкіметінің өтініші бойынша бірнеше рет жаңа аумақтарға кірді. 1908 жылы шілдеде ол Джибутидегі Железнодорожный компанияны қаржыландыру үшін Джибутиде кеңсе ашты. 1918 жылы ол Владивостокта Сибирь интервенциясы кезінде одақтастардың әскери базасына қызмет көрсету үшін кеңсе ашты. 1921 жылдың шілдесінде Шанхайдағы және Қытайдың басқа жерлеріндегі француздық кәсіпорындарды қаржыландыру үшін 1913 жылы Банк де л'Индокинемен бәсекелесу үшін құрылған Банк Индустриаль де Китай (BIDC) Франция Сыртқы істер министрлігі мен БППБ-дан алған қолдауына қарамастан құлдырады. Соңғысы BIDC-тің сауықтыру активтерін сатып алды, ал қалған бөлігін Банк де л'Индокине нашар банк ретінде, Société française de gérance de la BIDC басқарады, ал ақыр соңында 1925 жылы Франко-қытай банкі (BFC) ретінде қайта құрылымдалды. Банк де л'Индокине БФК-нің маңызды мүдделі тұлғасы болды, сонымен бірге БППБ және Жаңа Каледониядағы Société Le Nickel. Ол 1926 жылы Гуанчжоуванның француздық жалға алынған аумағында Форт-Байарда (қазіргі Чжанцзян) және Чэнь-Тху мен Нам-Джин қаласында кеңселер ашты. 1930 жылы Француз үкіметімен келіссөздер жүргізіп, Банк де л'Индокине француздық Индокитайлық пиастрды күміс стандартынан (ол кездегі қытаймен бірге, сол кезде оны 1935 жылы тастап кеткен) алып тастады және алтын стандартқа енгізді. 1936 жылы пиастр алтын стандартынан алынып тасталды, сонымен бірге француз франкімен бірге 1 пиастр үшін 10 франк мөлшерлемесімен айырбасталды. 1920 жылдары француз парламенті Банк де л'Индокине ақша шығару құқығын тек ...
Following the early phases of the French conquest of Vietnam, the Comptoir d'escompte de Paris (CEP) in 1864 opened offices in French Cochinchina, and also developed a presence in Pondicherry, Calcutta, Bombay, Shanghai, Hong Kong, and Yokohama. Meanwhile, the rival Crédit Industriel et Commercial (CIC) had become the Paris correspondent of the Hong Kong and Shanghai Bank, and had powerful political backers in the conservative Catholic administration under France's President Patrice de MacMahon. In the early 1870s, both banks developed competing projects to create an institution that would receive the privilege of issuing money in French Indochina. fr, the CEP's Chairman and board member of the BPPB, was the new venture's founding chairman, and its founding directeur (general manager) was the CEP's directeur Pierre Girod. At its creation, it took ownership of the CEP's former branches in Saigon and Pondicherry. and of notes to the Bank of France. Following the Treaty of Tientsin (1885) that concluded the Sino French War, France consolidated its colonial rule northwards over Annam and Tonkin. Competitors of the CEP, and especially the Société Générale, feared the Banque de l'Indochine would monopolize credit and banking activity in the expanded territory. The French government, whose moderate Republican orientation was supported by the CEP against the more conservative Société Générale, leveraged that situation to encourage the Banque de l'Indochine to increase its credit provision and provide more support to Indochina's economy. A compromise was found in 1887 under which the Société Générale would join the Banque de l'Indochine as a minority shareholder, through a capital increase that was closed on and resulted in a 15.5 percent stake for Société Générale. Meanwhile, the bank's issuance privilege was extended to Annam and Tonkin in February 1888, as well as to New Caledonia. Following that restructuring, the CEP controlled four of the board's eleven seats, CIC three, and Société Générale and the BPPB one each. The CEP's influence was eclipsed following its collapse in 1889, but it came back as the Comptoir national d'escompte de Paris (CNEP) with one board member in 1890 and retook the Banque de l'Indochine's chairmanship in 1892. From that date, the Banque de l'Indochine effectively became a joint vehicle ("établissement de place") for the Paris banking community's activities in the Indo Pacific. That evolution was completed in 1896 as the Crédit Lyonnais, which had expanded into Egypt and India, entered the Bank de l'Indochine's capital and board. in Nouméa, New Caledonia on , It opened offices in Hanoi on , Hong Kong on (taking over the former office of the CNEP), Bangkok in February 1897, Canton and Hankou (now part of Wuhan) on , Battambang (then in Siam) in August 1902, Singapore on , Tianjin on , Beijing in July 1907, and Yunnan Fu (now Kunming) in 1910. On , for the first time, the Banque de l'Indochine printed its own piastre banknotes at a new facility in Saigon. In 1900, the bank's Shanghai office participated in the financing of the French contribution to the international expeditionary corps that suppressed the Boxer Rebellion, and subsequently represented the interests of the French government in handling the Boxer indemnity. The Banque de l'Indochine invested in a number of colonial ventures such as the fr and the Chemins de fer de l'Indochine et du Yunnan, It repeatedly entered new territories at the request of the French government. In July 1908, it thus established an office in Djibouti to co finance the Compagnie du Chemin de fer de Djibouti à Addis Abeba, In 1918, it opened an office in Vladivostok to serve the Allied military base there during the Siberian intervention. In July 1921, the Banque Industrielle de Chine (BIDC), which had been created in 1913 to compete with the Banque de l'Indochine for the financing of French ventures in Shanghai and elsewhere in China, collapsed despite the backing it had received from the French Foreign Ministry and the BPPB. The latter acquired the BIDC's sounder assets, and the rest was managed by the Banque de l'Indochine as a bad bank, the Société française de gérance de la BIDC, and eventually restructured in 1925 as the Franco Chinese Bank (BFC). The Banque de l'Indochine remained a significant stakeholder of the BFC, together with the BPPB and the and the Société Le Nickel in New Caledonia. It opened an office in Fort Bayard (now Zhanjiang) in the French Leased Territory of Guangzhouwan on , and offices in Cần Thơ and Nam Định in 1926. In 1930, in coordination with the French government, the Banque de l'Indochine took the French Indochinese piastre off the silver standard (which it had upheld until then, alone with China which in turn abandoned it in 1935) and into the gold standard. In 1936, the piastre was taken off the gold standard, together with the French franc to which it was kept convertible at a rate of 10 francs for 1 piastre. Throughout the 1920s, the French Parliament extended the Banque de l'Indochine's issuance privilege only for short periods of time, from 1920 to 1925 on an annual basis, and then every semester, in contrast to earlier long term extensions. The Banque de Paris et des Pays Bas, which by then had become the Banque de l'Indochine's major competitor, provided covert funding to advocacy efforts against further extension. On , new French legislation eventually extended the bank's issuance privilege by 25 years, against which the French state participated in a capital increase and subsequently held 20 percent of the bank's equity capital as well as extensive rights in its governance. These included six board memberships and the selection of the board chair. The French government initially kept René Jules Thion de la Chaume, a traditional banker, as chairman of the Banque de l'Indochine, but in 1936 replaced him with a lifetime civil servant, Marcel Borduge. Also in 1931, the Banque de l'Indochine participated in the establishment of the Bank for International Settlements in Basel, and in a capital increase of the State Bank of Morocco, despite the latter being under the BPPB's dominant influence.
Екінші дүниежүзілік соғыс
Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Банк де л'Индокинеге Пол Боден төрағалық етті, ол 1940 жылдың жазында Виши Франциясының алғашқы сыртқы істер министрі болған еді. 1941 жылы Банк де л'Индокине өзінің бәсекелесі Банк де Пари және Дес Пейз Бас акцияларының бір бөлігіне ие болуға рұқсат алды. Банк де л'Индокине, BPPB сияқты, Франция азат етілгеннен кейін ұлттандырудан құтылып қалды, тіпті Боден ұлтқа пайдасыз деп танылғанмен. 1940 жылы банк Лондон мен Йокогамада кеңселер ашты, ал 1942 жылдың қарашасында соңғысын Токиоға көшірді, ол 1945 жылдың қыркүйегіне дейін жабылмады. Жапондық оккупация кезінде 1942 жылдың басында Гонконг пен Сингапурдағы банк кеңселері қызметін тоқтатты, ал Қытайдағы кеңселер дерлік толыққанды жұмысын тоқтатты. Пондичерриде 1940 жылдың 22 маусымындағы келісім туралы жаңалық қорқынышпен қабылданды және Банк де л'Индокинеге қарсы банктік шабуылға әкелді. Бұл өз кезегінде Француз Индиясының губернаторы Луи Бонвиннің Виши Франциясына адалдығын қайта қарастырып, Ертекті Францияға қосылуына ықпал етті, бұл банкке Британдық Радждан қаржылық қолдау алуға мүмкіндік берді.
During World War II, the Banque de l'Indochine was chaired by Paul Baudoin, who in the summer of 1940 was the first Foreign Minister of Vichy France. In 1941, the Banque de l'Indochine was allowed to acquire an equity stake in its rival the Banque de Paris et des Pays Bas. The Banque de l'Indochine, like the BPPB, was subsequently able to escape nationalization following the liberation of France, even though Baudoin was sentenced to Indignité nationale. In 1940 the bank established offices in London and Yokohama, and in November 1942 relocated the latter to Tokyo until it closed in September 1945. Under Japanese occupation, the bank's offices in Hong Kong and Singapore ceased activity in early 1942, and those in China were reduced to near complete paralysis. In Pondicherry, the news of the armistice of 22 June 1940 were met with panic and triggered a bank run on the Banque de l'Indochine. This in turn played a role in the decision by Louis Bonvin, Governor of French India, to reverse his prior allegiance to Vichy France and rally to Free France, which allowed the bank to receive financial support from the British Raj.
Соғыстан кейінгі тарих
Банк де л'Индошинаның болашағы Францияның азат етілуінен кейін қалыптасқан жаңа саяси ахуалда белсенді талқыланды. 1945 жылы француз үкіметі француз Индокитайлық пиастрдың құнын 10 француз франкінен 1 пиастр есебімен 17 француз франкіне қайта бағалауға шешім қабылдады. Бұл шешім «пиастр ісі» деп аталатын контрабанда мен жемқорлықтың бастауы болды; сол жылы CFP франкі Француз Полинезиясы мен Жаңа Каледонияда пиастрдың орнына валюта ретінде қолданыла бастады. 1947 жылы ұзақ келіссөздерден кейін Банк де л'Индошина қаржы министрі Морис Шуманның таңған жоғары бағасына қарамастан, француз үкіметінің 20 пайыздық үлесін қайта сатып алу туралы шешімді мақұлдады. Оның эмиссия құқығы заңмен жойылды, бірақ 1949 жылдың наурызында Джибутиде, 1951 жылдың желтоқсанында Индокитайда (құқық Камбоджа, Лаос және Вьетнам мемлекеттерінің эмиссия институтына берілді) және 1967 жылдың наурызында Француз Полинезиясы мен Жаңа Каледонияда іс жүзінде сақталды. Осы уақытта Банк де л'Индошина Франциядағы белсенді инвестициялық банк және халықаралық деңгейде бөлшек сауда мен коммерциялық банк ретінде дамыды, француз одағы болып қайта аталған колонияларда және Оңтүстік Африка сияқты басқа елдерде кеңейді. 1945 жылы Жапония жеңілгеннен кейін Қытайдағы банктің қызметі жандана түсті (Гонконг пен Сингапурдағы кеңселер де осыған қатысты), 1949 жылы Қытай азамат соғысында коммунистер жеңгеннен кейін біраз уақыт сақталды. Жаңа Гебридтерде, қазіргі Вануатуда, ол 1948 жылы Порт-Вилада филиал ашты, ал 1950 жылдары Луганвиллде кеңсе ашты. Сондай-ақ, 1951 жылы Малайзияда, 1953 жылы Токиода (қайта), 1957 жылы Лозаннада филиалдар ашылды. Дегенмен, 1950 жылдардың басында Индокитай банктің табысының жартысынан астамын құрады. 1953 жылы банк Лаостың Вьентьян қаласында филиал ашты. 1954 жылғы Женева конференциясынан кейін Солтүстік Вьетнамды француздар жоғалтқаннан кейін, ол 1954 жылы Ханойдағы филиалдарын, Хайфонгта, Чэнь-Тхуда, Да Латта және Данангта жабуға мәжбүр болды. Банк де л'Индошина өзінің бірнеше мүлігін, соның ішінде Сайгондағы бас кеңсесін, жаңа құрылған Вьетнам Республикасының орталық банкі – Вьетнамның Ұлттық банкіне сатты. Ол Индокитайдағы қалған қызметін Сайгондағы еншілес компаниясы – Банк Франсуаз де л'Ази ретінде қайта ұйымдастырды. 1954-1955 жылдары Банк де л'Индошина француз Индиясының іс жүзінде таратылуына байланысты Пондичерридегі қызметін тоқтатты; оның бөлімшесін Үндістанның теңіздегі банкі сатып алды. 1963 жылы Камбоджадағы оның қызметі мемлекеттендірілді. 1950 жылдардың басында Банк де л'Индошина басқа банктерде де аз үлеске ие болды, олардың ішінде Банк де Пари және де де Бас елдері (1941 жылы сатып алынған), Кредит Фонсье д'Алжир және Тунис, Банк индустриель де л'Африка дю Норд (Алжир), Банк коммерциал африка (Батыс және Орталық Африка), Банк Саббаг (Ливан) және Франко-қытай банкі бар еді. 1902 жылдың шілдесінде ол Анри Пол Нено жобалаған және қазірге дейін сақталған 15 бис, Лаффитт көшесіндегі жаңа бас кеңсесіне көшті. 1922 жылдың наурыз айында банк 1913 жылы салына бастаған, бірақ Бірінші дүниежүзілік соғыс салдарынан тоқтатылған жаңа және үлкен ғимаратқа көшті. Бұл ғимарат Рене Патуйяр Демориан жобалаған 96-шы бульвар Хаусманн көшесінде орналасқан. Бұл ғимарат 1990 жылдардың соңына дейін Banque Indosuez-тің бас кеңсесі болып қызмет етті. Ол 2000 жылдардың ортасында Жан Жак Оридің жобасы бойынша сақталған бастапқы фасадының артында кеңейтіліп қайта салынды.
The future of the Banque de l'Indochine was vividly debated in the new political context created by the liberation of France. In 1945, the French government decided to revalue the French Indochinese piastre to a rate of 17 French francs to one piastre, up from 10, a decision that initiated a bout of trafficking and corruption that would become known as the piastres affair ; that same year, the CFP franc replaced the piastre as the currency of French Polynesia and New Caledonia. In 1947, following protracted negotiations, the Banque de l'Indochine approved the decision to buy back the French government's 20 percent equity stake, despite a steep price imposed by Finance Minister Maurice Schumann. Its issuance privilege was revoked in principle by a law of , but was kept in practice until March 1949 in Djibouti, December 1951 in Indochina (where it was transferred to the Institut d'Émission des États du Cambodge, du Laos et du Viet nam), and March 1967 in French Polynesia and New Caledonia. Meanwhile, the Banque de l'Indochine developed its activity, as an increasingly active investment bank in France, and a retail and commercial bank internationally, both in the colonies rebranded as French Union and in other countries, such as South Africa. The bank's activities in mainland China were partly revived after the defeat of Japan in 1945 (as were the offices in Hong Kong and Singapore), kept for a while after the Communist victory of the Chinese Civil War in 1949, In the New Hebrides, now Vanuatu, it established a branch in Port Vila in 1948, and an office in Luganville in the 1950s. It also opened locations in Malaysia in 1951, Tokyo (again) in 1953, and Lausanne in 1957. Even so, Indochina still represented more than half of the bank's income in the early 1950s. In 1953, the bank opened a branch in Vientiane, Laos. Following the French loss of North Vietnam following the 1954 Geneva Conference, it had to close its branches in Hanoi on , in Haiphong on , in Cần Thơ on , and in Da Lat and Da Nang on On , the Banque de l'Indochine sold several of its properties, including its main office building in Saigon, to the National Bank of Vietnam, the central bank of the newly established Republic of Vietnam. It reorganized its remaining activities in Indochina as a Saigon based subsidiary, the Banque française de l'Asie. In 1954–1955, the Banque de l'Indochine also ceased its activity in Pondicherry following the de facto end of French India; its branch was acquired by Indian Overseas Bank. In 1963, its activity in Cambodia was nationalized. By the early 1950s, the Banque de l'Indochine also had a broad network of minority stakes in other banks, including the Banque de Paris et des Pays Bas (acquired in 1941), Crédit Foncier d'Algérie et de Tunisie, Banque industrielle de l'Afrique du Nord (Algeria), Banque commerciale africaine (West and Central Africa), Bank Sabbag (Lebanon), and Franco Chinese Bank, among others. In July 1902, it moved to a new headquarter building nearby on 15 bis, rue Laffitte, designed by Henri Paul Nénot and whose exterior still survives. In March 1922, the bank moved to a new and larger building started in 1913 but whose construction was interrupted by World War I, on 96 boulevard Haussmann, designed by architect René Patouillard Demoriane. That building remained the seat of Banque Indosuez until the late 1990s. It was largely rebuilt behind the preserved original façade in the mid 2000s, on a design by Jean Jacques Ory.
Индокитай
Банктің Сайгондағы түпнұсқалық және Азиядағы негізгі қызмет орталығы Ви каналының жағалауындағы Quai de Belgique (қазіргі vi) -де, оның Бэн Нге өзеніне құйылғаннан шығысқа қарай орналасқан. Оның соңғы қайта құруы сол жерде, Société d'Exploitation des Établissements Brossard et Mopin компаниясы, Биен Хоадан гранит пайдаланып, 1930 жылдың соңында аяқталып, 1931 жылы ашылды. Ол сәулетші fr. жасаған, кейбір сыртқы бөлшектері Чам және Кхмер сәулетінен шабыттанған, және үлкен арт-деко атриумы бар, әсем неоклассикалық стильде салынған. Бұл ғимарат 1955 жылы Вьетнам Республикасының жаңа орталық банкі – Вьетнам Ұлттық банкіне сатылып, берілді, ал 1976 жылдың шілдесінде Сайгон құлдырағаннан кейін Вьетнам Мемлекеттік банкіне өтті. 2016 жылы вьетнамдық билік ғимаратты қорғалатын ұлттық мұралар тізіміне қосты. 1955 жылдан 1975 жылға дейін Banque française de l'Asie, Banque de l'Indochine-нің Оңтүстік Вьетнамдағы еншілес компаниясы, Сайгондағы кеңсесі, сондай-ақ Quai de Belgique-де, Диетелм тобының бұрынғы ғимаратында болды. Банктің Ханойдағы кеңсесі 1887 жылы ашылды, ал 1901 жылы Хоан Кьям көлінің шығыс жағындағы Пауль Берт алаңына қараған Амираль Курбет бульварындағы үлкен ғимаратқа көшірілді, қазір Vườn hoa Chí Linh (Hà Nội). Ол 1930 жылдың соңында қайтадан алаңның шығыс шетіндегі жаңа және сәнді арт-деко ғимаратына көшірілді, оны жергілікті мердігер Aviat-тың қызғылт бетоннан салған және сәулетшілер fr. және fr. жобалаған. Жаңа ғимаратты ресми түрде генерал-губернатор Eugène Robin салтанатты түрде ашты. Бұрынғы орын банк қызметкерлері үшін тұрғын үй болып қайта құрылды. 1954 жылы Ханойдағы филиалды Вьетнам Ұлттық Банкі (Ngân hàng Quốc gia Việt Nam, 1960 жылы Вьетнам Мемлекеттік Банкі деп қайта аталды) өз қолына алды және содан бері орталық банктің бас кеңсесі болып табылады. 1885 жылы құрылған Хайфонг филиалы архитектор Collet жобалаған жаңа ғимаратпен ауыстырылды және 1955 жылдан бері Вьетнам Мемлекеттік Банкі пайдаланады. Наминь кеңсесі 1926 жылы уақытша жерде құрылды және Вьетнам Мемлекеттік Банкі әлі күнге дейін пайдаланатын, сәулетші fr. жобалаған ғимаратқа көшірілді. Банк де л'Индокине кеңсесі Пномпенде 1890 жылдардың басында салынған және 20 ғасырдың басында қайта салынған. 1965 жылы камбоджалық өнеркәсіпші Ван Тхуан оны сатып алып, өз кәсіпорындарының бас кеңсесін жасады. Ол 1969 жылы Гонконгқа қоныс аударды, ал Камбоджадағы мүлкін 1975 жылы Қызыл Кхмер режимі иеліктен шығарды. Содан кейін ғимаратты Камбоджа Ұлттық Банкі иеленді. 2003 жылы Ван Тхуанның отбасы ғимаратты Камбоджа билігінен сатып алып, кейіннен оны қайта жаңартты. Оның қызы Ван Порленг 2007 жылдың желтоқсан айында Ванның брендімен француздық жақсы тамақтану мейрамханасын ашты.
The bank's seat of Saigon, its original and main hub of activity in Asia, was located on Quai de Belgique (now vi) on the banks of the vi canal, just east of its confluence with the Bến Nghé River. Its latest reconstruction on the same site, by the Société d'Exploitation des Établissements Brossard et Mopin using granite from Biên Hòa, was completed in late 1930 and inaugurated in 1931. It was designed in ostentatious neoclassical style by architect fr, with some exterior details inspired by Cham and Khmer architecture, and a large art deco atrium. That building was sold and transferred in 1955 to the National Bank of Vietnam, the Republic of Vietnam's new central bank, and in July 1976 was taken over by the State Bank of Vietnam following the Fall of Saigon. In 2016, the Vietnamese authorities added the building to the list of protected national relics. From 1955 to 1975 the Banque française de l'Asie, South Vietnamese subsidiary of the Banque de l'Indochine, had its Saigon seat in the former building of the Diethelm group, also on the Quai de Belgique. The bank's Hanoi office was opened in 1887, and in 1901 moved to a larger building on boulevard Amiral Courbet facing the Square Paul Bert, now Vườn hoa Chí Linh (Hà Nội) on the eastern side of Hoàn Kiếm Lake. It was again relocated in late 1930 to a new and ornate art deco building nearby at the eastern end of the square, built in pink concrete by Aviat, a local contractor, and designed by fr and fr. The new building was ceremonially inaugurated on by acting governor general Eugène Robin. The previous seat was converted into housing for the bank's employees. In 1954, the Hanoi branch was taken over by the National Bank of Vietnam (Ngân hàng Quốc gia Việt Nam, renamed the State Bank of Vietnam in 1960) and has been the central bank's head office since then. The Haiphong branch office, established in 1885, was replaced with a new building designed by architect Collet and inaugurated on It has been used by the State Bank of Vietnam since 1955. The Nam Định office was established in 1926 in a provisional location, and moved to a permanent building inaugurated on , designed by fr, that is still in use by the State Bank of Vietnam. The office of the Banque de l'Indochine in Phnom Penh was built in the early 1890s and rebuilt in the early 20th century. In 1965, Cambodian industrialist Van Thuan acquired it and made it the headquarters of his enterprises. He relocated in Hong Kong in 1969, and his Cambodian properties were expropriated in 1975 by the Khmer Rouge regime. The building was then taken over by the National Bank of Cambodia. In 2003, Van Thuan's family bought back the building from the Cambodian authorities and subsequently renovated it. His daughter Van Porleng opened a French fine dining restaurant there, branded Van's, in December 2007.
Тайланд
Бангкоктағы филиал ғимараты 1908 жылы құрылысы аяқталды. Оны Howarth Erskine инженерлік фирмасы салған, және Чао-Фрая өзенінің жағасындағы әсерлі неоклассикалық ғимарат ретінде бой көтерді. Ол Сой Шарон Крунг 40 көшесінің соңындағы Шығыс Азия ғимаратының қасында орналасқан, қазір Бангкок Рим-католик архиепископиясының кеңселеріне иелік етеді.
The branch building in Bangkok, in Bang Rak district, was completed in 1908. It was constructed by the engineering firm Howarth Erskine, and formed an imposing neoclassical edifice on the bank of the Chao Phraya River. It stands next to the East Asiatic Building at the end of Soi Charoen Krung 40, and now houses offices of the Roman Catholic Archdiocese of Bangkok.
Қытай
Банктің Шанхайдағы №29 Бундтағы ғимараты 1914 жылы жергілікті Atkinson & Dallas сәулет фирмасының жобасы бойынша салынды. Қазір ол China Everbright Bank-тың Шанхай Банды (Waitan) тармағы болып табылады. Ханкоудың француз концессиясындағы Банк де л'Индахинаның түрлі түсті кірпіштен салынған ғимараты Янцзы өзенінің "Француз Бунды" жағасында 1901-1902 жылдары салынды және мұқият қалпына келтірілді. Бейжіңнің Легациялық ауданында банк 1905 жылы жабылған Корея империясының аз ғана уақытқа созылған елшілігінің бұрынғы ғимаратын сатып алып, 1908 жылы сол жерде кеңсесін ашты. Тианжиньдегі француз концессиясындағы банк ғимараты 1908 жылдың соңында аяқталды.
The bank's building in Shanghai, on No.29 Bund, was completed in 1914 on a design by the local Atkinson & Dallas architecture firm. It is now the Shanghai Bund (Waitan) subbranch of China Everbright Bank. The polychrome brick building of the Banque de l'Indochine in the French concession of Hankou, on the "French Bund" embankment of the Yangtze river, was constructed in 1901 1902 and has been carefully restored. In the Legation Quarter of Beijing, the bank acquired the former building of the short lived legation of the Korean Empire, which had closed in 1905, and established its office there in 1908. The bank's building in the French concession of Tianjin was completed in late 1908.
Үндістан
Банктің Пондичерридегі филиалы 1916 жылы қаланың орталық Бхарати паркінің оңтүстік жағында қайта жаңартылды. Қазір ол UCO Bank-тың жергілікті кеңсесі.
The bank's branch in Pondicherry was rebuilt in 1916 on the south side of the city's central Bharati Park. It is now the local office of UCO Bank.
Француз Полинезиясы
Банктің Француз Полинезиясындағы бас филиалы 1904 жылы құрылғаннан бері Папеетедегі Нотр-Дам соборының оңтүстігіндегі сол жерде орналасқан. Ол бірнеше рет қайта жаңартылған.
The bank's main branch in French Polynesia has been located on the same site, just south of Papeete's Notre Dame Cathedral, since its establishment in 1904. It has been rebuilt on several occasions.
Джибути
1908 жылы архитектор Фаукон Бульвар Бонхуредегі банк үшін дәстүрлі Йемен стилінде ғимарат жобалаған. 1954 жылы банк Лагард алаңындағы 10 нөмірдегі бұрынғы Hotel de France ғимаратының орнына салынған жаңа халықаралық стильдегі кеңсеге көшті. Кейіннен бұл ғимарат Banque pour le Commerce et l'Industrie – Mer Rouge банкі пайдаланып, қайта жаңғыртты, және 2020 жылдың маусым айында Джибутидің Ұлттық әлеуметтік қамсыздандыру қорына сатылды.
In 1908, architect Faucon designed a building in traditional Yemeni style for the bank on Boulevard Bonhoure. In 1954, the bank relocated to a new international style office, which it had built on the site of the former Hotel de France nearby on 10, Place Lagarde. This building was later used and remodeled by the Banque pour le Commerce et l'Industrie – Mer Rouge, which in June 2020 sold it to Djibouti's National Social Security Fund .
Көшбасшылық
Банктің екі маңызды басшылық лауазымы төраға және бас атқарушы директор немесе бас менеджер болып табылды. Екіншісі көбінесе директорлар кеңесінің мүшесі болды, және осы жағдайда ол "администратор делегат" атағын алды.
The bank's two key leadership positions were that of chairman and chief executive or general manager The latter was also often a member of the board , in which case he held the title of administrateur délégué.
Банкноттар
Француз колонияларында ақша шығару құқығынан өзге, Банк де л’Индокитай, сол кездегі Қытайдағы басқа шетелдік банктер сияқты, филиалдарын ашқан концессияларда қағаз валюта шығарды.
In addition to its issuance privilege in French colonies, the Banque de l’Indochine, like other foreign banks in China at the time, issued paper currency in the concessions where it had established branch offices.