Тарчизио Бурнич (1939-2021) – италия футболшысы және жаттықтырушысы. "Интер Милан" құрамында 4 рет Италия чемпионы, Еуропа кубогын 2 рет жеңіп, футбол тарихында қалды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италиялық футболшы (1939–2021)
Italian footballer (1939–2021)
Тарцизио Бургнич (25 сәуір 1939 – 26 мамыр 2021) – итальяндық футбол жаттықтырушысы және ойыншы, қорғаушы. Карьерасы бойы Бургнич «Удинезе», «Ювентус», «Палермо», «Интер Милан» және «Наполи» клубтарында ойнады. Ол «Ювентус» және «Наполи» клубтарында чемпион атанды, бірақ ең танымал болғаны – «Интер Милан» клубындағы өтетін кезеңі, онда ол жаттықтырушы Хеленио Эррераның «Гранде Интер» командасының мүшесі болды. Ол команданың қорғаныс шебінде Гьяцинто Факеттимен бірге ойнады және команданың жетістіктеріне үлкен үлес қосты. Эррераның қорғанысқа бағытталған «катеначчо» жүйесінде оның жылдамдығы, төзімділігі, шабуылдау қабілеті және қорғаныстағы жақсы көрсеткіштерінің арқасында төрт рет Серия А титулын, екі Еуропа кубогын және екі Континентаралық кубокты жеңіп алды. Халықаралық деңгейде Бургнич Италия құрамасы сапында 1960 жылғы Жазғы Олимпиада ойындарында төртінші орынды иеленді, сондай-ақ үш ФИФА Әлем чемпионатына қатысып, 1970 жылғы ФИФА Әлем чемпионатында күміс жүлдегер атанды. Ол сондай-ақ 1968 жылы Италияда өткен УЕФА Еуропа чемпионатын жеңіп алған ұлттық құраманың құрамында болды. Ыңғайлы ойыншы, ол қорғаныстың кез келген позициясында ойнай алатын, оң жақ қорғаушы, орталық қорғаушы және либеро ретінде де жақсы ойнайтын. Оның мықты дене бітімі мен жанкешті ойын стиліне байланысты «Интер» командаласы Армандо Пиччи (команданың капитаны және либеросы) оған «Ла Рокка» (Тас) деген лақап ат берді.
Tarcisio Burgnich (; 25 April 1939 – 26 May 2021) was an Italian football manager and player, who played as a defender. Throughout his career, Burgnich played for Udinese, Juventus, Palermo, Inter Milan, and Napoli; although he won titles with both Juventus and Napoli, he is best known for his time with Inter Milan, where he was a member of manager Helenio Herrera's Grande Inter side. He partnered with fellow full back Giacinto Facchetti in the squad's back line and played a key role in the team's successes in Herrera's defensive catenaccio system, due to his pace, stamina, offensive capabilities, and defensive work rate, winning four Serie A titles, two European Cups, and two Intercontinental Cups. At international level, Burgnich represented the Italy national football team at the 1960 Summer Olympics, where they finished in fourth place, and at three FIFA World Cups, winning a runners up medal at the 1970 FIFA World Cup. He was also a member of the national team that won Italy's first ever UEFA European Football Championship on home soil, in 1968. A versatile player, he was capable of playing in any defensive position, being adept as a right back, as a centre back, and also as a sweeper. Due to his imposing physique, as well as his tenacious style of play, Inter teammate Armando Picchi (who was the captain and sweeper of the side) gave him the nickname "La Roccia" (The Rock).
Зейнетақыға шыққаннан кейін
Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Буржних шамамен жиырма жыл бойы үздіксіз емес менеджерлік қызмет атқарды, бірақ айқын жетістікке жете алмады. Осы кезеңде ол «Катанзаро», «Болонья», «Комо», «Ливорно», «Фоджия», «Луччезе», «Кремонезе», «Дженоа», «Тернана» және «Виченца» клубтарын басқарды.
After his retirement, Burgnich worked as a manager on and off for nearly twenty years, with little success. During this time he managed Catanzaro, Bologna, Como, Livorno, Foggia, Lucchese, Cremonese, Genoa, Ternana and Vicenza.
Ойын стилі
Қуатты, ірі, жылдам және сергекті ойыншы Бургних өз заманының ең ұлы итальяндық қорғаушыларының бірі саналады; әуедегі шеберлігі, әсерлі дене бітімі, тұрақтылығы және агрессивті, бірақ әділ әрі тиімді ойын стилі оған "Ла Рокка" (Тас) деген лақап ат әкелді, тіпті ол аса бойлы болмаса да. Бұрынғы шабуылдаушы, орталық жартылай қорғаушы болған ол, тактикалық тұрғыдан әмбебап, зиялы және еңбекқор футболшы еді, командасына шабуылда да, қорғаныста да көмектесе білді; ол бірнеше қорғаныс позициясында ойнай алатын. Мансабы бойы орталық қорғаушы (немесе "стоппер"), либеро (әсіресе мансабының соңында), және ең бастысы оң жақтан толық қорғаушы немесе қанатты қорғаушы ретінде ойнады, мұнда ол Эррераның катеначчо жүйесінде өте жақсы өнер көрсетті, себебі оның жылдамдығы, төзімділігі, дене күші және жігері жоғары болды. Мансабында ол Фачеттимен маңызды серіктестік құрды, бұл жұп футбол тарихындағы ең ұлы толық қорғаушы жұптарының бірі саналады. Фачеттиге қарағанда артқы сызықтан шабуылды бастауға онша шебер болмаса да, және "Интерде" ойнаған кезінде алға жылдамдауға көбірек бейім болмаса да, қорғанысқа басымдық берген Бургних – "ешкімге мойын бұрмайтын ескі мектептің қорғаушысы" болды, ол өте жақсы қарсыласты жекелеген жағдайларда қадағалап, қатты тәсілмен ойнайтын және жеңуге қиын қорғаушы еді. Ол сондай-ақ, алдын ала сезіну және реакциясымен, сондай-ақ алаңда да, одан тыс жерде де шоғырлануымен, көшбасшылық қасиеттерімен және тәртіптілігімен танымал болды, мінезі тартымды болмаса да. Дегенмен, ол қорғаныстағы тәжірибесімен және ұйымдастыру қабілетімен, сондай-ақ офсайд тұзағын ойнау шеберлігімен де көзге түсті, тіпті мансабының соңында "Наполиде" шабуылдаушы либеро немесе орталық қорғаушы ретінде өте жақсы өнер көрсетті, Луис Винисионың аймақтық қорғаныс жүйесінде ол жартылай қорғанысқа жылжып, шабуылды бастауға және командасының шабуылына көмектесуге міндеттелді, қорғаныс міндеттерімен қатар.
A strong, large, quick, and energetic player, Burgnich is regarded as one of the greatest Italian defenders of his time; his ability in the air, imposing physique, consistency, and his aggressive yet fair, and efficient playing style earned him the nickname "La Roccia" (The Rock), despite not being particularly tall. A former offensive, central midfielder, he was a tactically versatile, intelligent, and hard working footballer who was adept at aiding his team both offensively and defensively; he was capable of playing in several defensive positions, and throughout his career, he was deployed as a man marking centre back (or "stopper"), as a sweeper (in particular in his later career), and in particular as a right sided full back or wing back, where he particularly excelled in Herrera's catenaccio system, due to his pace, stamina, physicality, and tenacity. He formed an important partnership with the more offensive minded left back Facchetti during his career, which is regarded as one of the greatest full back pairings in football history; although he was less adept at starting attacking plays from the back line than Facchetti, and initially less likely to push forward during his time at Inter, the more defensive minded Burgnich was an "old fashioned defender", being an excellent man marker and a hard tackler, who was difficult to beat in one on one situations. He was also known for his anticipation and reactions, as well as his concentration, leadership, and discipline both on and off the pitch, despite his reserved character. However, he was also known for his experience and organisational abilities as a defender, as well as his ability to play the offside trap, and even excelled as an offensive sweeper or central defender at Napoli during his later career in manager Luís Vinício's zonal marking system, where he was also tasked with advancing into midfield to start offensive plays, and to push forward and contribute to his team's attacks, in addition to his defensive duties.