Кіріспе
Италиялық футболшы Аннибале Фросси (6 шілде 1911 – 26 ақпан 1999) – итальяндық футбол жаттықтырушысы және ойыншы, шабуылшы. Фросси бала кезінен миопиямен ауырып, ойыншылық карьерасында түзетуші көзілдік кигенімен әйгілі. Футболшы ретінде ол Италия ұлттық құрамасының құрамында болды, ол 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарындағы футбол турнирінде алтын медаль жеңіп алды және турнирдің үздік мергені атанды. Жаттықтырушы ретінде ол қорғаныс стиліне баса назар аударатын «катеначчо» теориясын дамытуымен танымал. Фросси кәсіби футболшы ретінде «Удинезе» клубында мансабын бастады, содан кейін «Серия B» лигасында («Падова», «Бари» және «Л’Аквила» командаларында) ұзақ уақыт ойнағаннан кейін «Амброзиана Интер» клубына өтті, онда ол 1936 жылғы 21 маусымда Митропа кубогында тұңғыш рет алаңға шықты. Содан кейін Италия ұлттық құрамасының жаттықтырушысы Витторио Поццо Фроссиді 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына шақырды, ол өте табысты ойындарының арқасында команданы турнир жеңісіне жеткізді. Келесі жылдары Фросси 1936 жылдан 1942 жылға дейін «Интер» сапында ойнады, 1938 және 1940 жылдары екі рет «Скудеттоны» (лига чемпионы) және 1939 жылы Италия кубогын жеңіп алды. «Интер» сапында өткізген 147 матчта ол 49 гол соқты, оның 40-ы лигадағы 125 ойындағы есепке енді. 1936 жылғы жазғы Олимпиада ойындарына Берлинде Витторио Поццо оны ұлттық құрамаға шақырды, онда ол Олимпиадалық команданың басқа мүшелерімен бірге халықаралық аренада тұңғыш рет өнер көрсетті, 3 тамызда АҚШ құрамасына қарсы өткен матчта 1:0 есебімен жеңіске жетіп, бір гол соқты. Сонымен қатар, 1937 жылы 21 наурызда Аустрияға қарсы өткен матчта (3:2) Италия B құрамасының сапында бір рет алаңға шықты. Италия құрамасы сапындағы соңғы және жалғыз ойынын 1936 жылғы 25 сәуірде Венгрияға қарсы өткізіп, 2:0 есебімен жеңіске жетіп, бір гол соқты.
Annibale Frossi (; 6 July 1911 – 26 February 1999) was an Italian football manager and player, who played as a forward. Frossi is perhaps best known for wearing correctional glasses during his playing years after suffering from myopia from when he was a child. As a footballer, he was a member of the Italy national team, which won the gold medal in the football tournament at the 1936 Summer Olympics, finishing the tournament as top scorer. As a manager, he is also known for his developments of the theory of catenaccio, which emphasises a defensive style of football. Frossi began his career as a professional footballer with Udinese, and, after a long stay in Serie B (with Padova, Bari, and L’Aquila), he was acquired by Ambrosiana Inter, where he made his debut on 21 June 1936, in Mitropa Cup. After that, Frossi was called up for the 1936 Summer Olympics by Vittorio Pozzo, the coach of the Italy national side, leading the team to the victory of the tournament with his prolific performances. In the following years, Frossi played with Inter from 1936 until 1942, winning the “Scudetto” or league championship, twice in 1938 and 1940, as well as the Coppa Italia in 1939. He scored 49 goals in 147 matches with Inter, 40 of which came in the league, in 125 appearances. He was called up by the national team manager Vittorio Pozzo for the 1936 Summer Olympics in Berlin, where he made his international debut along with the other members of the Olympic team, scoring a goal in a 1–0 victory over the United States on 3 August; He also made one appearance for the Italy B side in 1937, in a 3–2 win over Austria on 21 March. He made his final and only other appearance with Italy in a 2–0 win against Hungary on 25 April 1936, scoring a goal.
Ойын стилі
Фросси доппен де, допсыз да өте жылдам оң қанат шегіндегі ойыншы болды, қақпаға соққы беруге қабілетті, сонымен қатар орталық шабуылшы ретінде де ойнай алатын. Джанни Брераның айтуынша, ол әсіресе жылдамдығымен, қуатымен және үйлесімділігімен ерекшеленді; алайда, ол техникалық тұрғыдан аса дарынды футболшы емес еді, сондай-ақ ауада немесе акробатикалық тәсілдерде де шебер болған жоқ, себебі оның жақын көру қабілеті нашар болғандықтан көзілдірікпен ойнауға мәжбүр болды. Витторио Поццо оны пенальти алаңында керемет мүмкіндікті пайдалана білуші ретінде сипаттады. Фроссинің дәл соққы беру қабілетімен және алаңнан тыс жерден қуатты соққылар жасауымен, сондай-ақ тактикалық ой-қиялымен танымал болды, бұл оны командасының стандарттық жағдайларды орындаудағы шебер атқарушысы етті. «Интернационаледе» жаттықтырушылық қызметін қысқа ғана (12 матч) атқарған Фросси бұл жұмысты Луиджи Ферреромен бірлесіп жүргізді, ол шабуылдық футболды жақтаған белгілі футболшы еді. 11 матч қатарынан жеңіліске ұшырамағандықтарына қарамастан, «Интер» оның тактикалық стиліне қанағаттанбады және қызметінен босатылды, Ферреро Энцо Беарзот сияқты ықпалды ойыншылармен бірге идеялар күресінде жеңіске жетті. Дегенмен, Фросси, Нерео Рокко және кейін Хеленио Эррераның қорғаныс футбол теориялары «Интерде» жұмыс істегеннен кейін 25 жылға жуық уақыт бойы Италия футболында басымдық танытты. Фросси 1999 жылдың 27 ақпанында 87 жасында Милан қаласындағы Сан-Рафаэле ауруханасында пневмониядан қайтыс болды. Оның өлімінен кейін, туған қаласы Удинедегі жергілікті «Фриули» стадионының жанындағы бір көше оның құрметіне аталды.