Итальян футбол жұлдызы: Сандро Маццоланың өмірі мен мансабы

Кіріспе

Италиялық футболшы Алессандро "Сандро" Маццола (8 қараша 1942 жылы туған) – итальяндық бұрынғы кәсіби футболшы, «Интернационале» клубы мен Италия ұлттық құрамасы сапында шабуылшы немесе шабуылдаушы жартылай қорғаушы ретінде ойнаған. Қазір Италияның RAI ұлттық телеарнасында футбол сарапшысы және комментатор болып жұмыс істейді. Ол жылдамдығы, еңбексүйгіштігі, шығармашылығы, техникалық шеберлігі және гол сезімімен барлық уақыттағы ең ұлы итальян футболшыларының бірі және өзінің буынындағы ең жақсы ойыншылардың бірі деп есептеледі.

Ерте өмір

Сандро Маццола әкесі Валентино Маццола Венециядан Туриноға келгеннен кейін бірнеше апта өткен соң Туринде дүниеге келді. Оның кіші інісі Ферруччо, Турино клубының президентінің құрметіне осылай аталып, екі жылдан кейін туды. Олардың ата-анасы 1946 жылы ажырасты, бірақ әкесі Сандроны тәрбиелеу құқығын алды, ол әкесі Супергадағы әуе апатында қаза болғанда алты жаста болған еді.

Клубтық мансап

Әкесі Валентино «Торино» клубында ойнаса да, Сандро Маццола мен оның інісі Ферруччо «Интернационале» клубына қосылды. Кіші інісінен өзгеше, Сандро Маццола мансабының барлық кезеңін «Интер» сапында өткізді, 417 лигалық ойында клуб үшін 116 Серия А голын соқты. 1960–61 маусымда ол менеджер Хеленио Эррера басшылығымен Серия А-да дебют жасады, көптеген жас ойыншылармен бірге 1961 жылғы 10 маусымда қарсыласы «Ювентусқа» қарсы шықты. Бұл ойында ол пенальтиден командасы үшін жалғыз голды соқты, бірақ команда 9:1 есебімен жеңіліске ұшырады; бұл маусымдағы оның жалғыз ойыны болды. Эррера бір жыл бұрын Испанияның «Барселона» клубынан, ортаңғы алаңдағы шебері Луис Суареспен бірге «Интерге» келді, ол 1960-жылдары «Интердің» негізгі ойыншысы болды. Осы кезеңде Эррераның «Интер» құрамында Тарцисио Бургнич пен Джачинто Факетти фулбэктер ретінде, бразилиялық Жаир қанатта, Марио Корсо сол жақ жартылай қорғаушы, Армандо Пиччи либеро және ақырында Эррераның басшылығымен оң жақ шабуылда ойнаған Маццола болды. Олар клубты 60-шы жылдары Италияның, Еуропаның және әлемнің ең үздік командасына айналдырды, ол «Grande Inter» деп аталды. Олар қорғаныстағы «катеначчо» тактикасымен және жылдам, күтпеген қарсы шабуылдардан гол соғу қабілетімен танымал болды. Маццола «Интермен» төрт рет Серия А титулын жеңіп алды, оның ішінде 1965 және 1966 жылдары қатарынан екі рет жеңіске жетті, ал өткен маусымда 17 голмен лиганың үздік мергені атанды және сол жылы үштік жеңіске бір қадам жетпеді. 1964 жылы Маццола екі гол соғып, «Интерге» 1964 жылғы Еуропа кубогының финалында «Реал Мадридті» жеңуге көмектесті, бұл клубқа қалалық қарсыласы «Миланның» өткен маусымдағы жетістігін қайталауға мүмкіндік берді. Ол турнирде жеті голмен бірге үздік мерген атанды. Маццола 1964 және 1965 жылдары «Интермен» екі рет Континентаралық кубокты жеңіп алды, 1964–65 жылдардағы Италия кубогының финалына жетті, сондай-ақ 1967–68 маусымында Италия кубогында үшінші орын алды. 1972 жылы «Интермен» тағы бір Еуропа кубогының финалына жетті, бірақ «Аяксқа» 2:0 есебімен жеңіліске ұшырады. Маццола 1977 жылдың жазында кәсіби футболдан зейнеткерлікке шықты, ол 1970 жылдан зейнеткерлікке шыққанға дейін «Интердің» капитаны болды. Мансабының соңында ол төрт рет Серия А титулын (1963, 1965, 1966 және 1971), екі Еуропа кубогын (1964 және 1965), екі Континентаралық кубокты (1964 және 1965), бір Еуропа чемпионатын (1968) жеңіп алды және 1964–65 жылғы Серия А маусымында үздік мерген атанды. Ұлттық құрама сапындағы дебюті 1963 жылғы 12 мамырда Бразилияға қарсы өткен матчта болды, ол кезде 20 жаста болған, және ол пенальтиден гол соғып, осы оқиғаны белгіледі. Кейін Маццола Эдмондо Фаббри басшылығымен 1966 жылғы ФИФА әлем чемпионатында өз елі үшін ойнады, Италияның топтық матчтарының барлығында өнер көрсетіп, елдің ашылу матчында Чилиге қарсы 2:0 есебімен жеңіске жетті, бірақ Италия бірінші кезеңде елімізден шығарылды; ол кейін Италиямен турнирдің келесі екі нұсқасына қатысты. Ұлттық құрамадағы ең үлкен жетістігі 1968 жылы Италия Ферруччо Валькарегги басшылығымен 1968 жылғы Еуропа чемпионатын өз жерінде жеңіп алған кезде болды, және Маццола өзінің өнер көрсетуі үшін Турнирдің үздік құрамына енді. Маццола жылдам, мықты, дене бітімі жақсы, гол соғуға бейім, екі ойыншының арасындағы тактикалық интеллектісі жоғары болғандықтан, бірінші таймда бастапқы құрамда ойнады, ал Ривера қарсылас ойыншылар шаршаған кезде жартылай уақытта алаңға түсті. Бұл шығармашыл ойыншы Ривераға команданың ойын темпін анықтау үшін көбірек уақыт берді. Осы стратегиямен Италия ширек финалда Мексиканы, ал кейін жартылай финалда қосымша уақытта Батыс Германияны жеңіп, 32 жылдан кейін алғаш рет Әлем чемпионатының финалына жетті. Бұл матч шабуылдық және қорғаныс футбол арасындағы шайқас ретінде жарияланды, бірақ ойын күні Валькарегги жартылай уақытта staffetta саясатынан бас тартып, 1:1 есебімен теңесті, және Италияның жартылай финалдағы жеңісінен кейін бірнеше ойыншыларының нашар физикалық жағдайына байланысты, матчтың соңына дейін Маццоланы пайдалануды шешті. Ривера ойынның соңғы алты минутында Роберто Бонинсегнаның орнына түсті, Бразилия 3:1 есебімен көш бастады. Италияның екі ең ірі техникалық жұлдызы ақыры алаңда бірікті, көптеген адамдар олардың осылай ойнауы керек деп сенді, бірақ тым кеш болды; Бразилия әлем чемпионатының үшінші титулын жеңу үшін матчты 4:1 есебімен жеңді. Төрт жылдан кейін Валькарегги 1974 жылғы әлем чемпионатында екі ойыншыны бірге пайдаланды, бірақ қартайып бара жатқан итальяндық команда нашар өнер көрсетті және турнирдің бірінші кезеңінен шығарылды. 1995 жылдан 1999 жылға дейін ол «Интерде» спорттық директор болып жұмыс істеді, кейін бұрынғы ойыншы және әріптесі Габриэле Ориали оны алмастырды. 2000 жылдан 2003 жылға дейін ол «Ториноның» спорттық директоры болып жұмыс істеді. Мансабының көп бөлігінде шығармашыл және тартылған рөлде ойнағанына қарамастан, Маццола шабуылшы ретінде де өте нәтижелі гол соғушы болды, себебі ол гол сезіміне және алаңнан және алаңнан соққы беру қабілетіне ие болды, сондай-ақ қарсыластарының пас берулерін уақытында жетіп алып, гол соғуға мүмкіндік берді, бұл оған 1965 жылы Серия А-ның үздік мергені атанын жеңіп алуға көмектесті. Алайда, Маццола өзінің қарыштау жылдарында жоғары жылдамдығымен, үдеуімен, төзімділігімен, сондай-ақ дриблинг қабілетімен, ептілігімен, техникалық дағдыларымен және тепе-теңдігімен ерекше көзге түсті, әсіресе допты иеленгенде толық жылдамдықпен жүргенде; оның жылдамдығы, тамаша допты бақылауы және техникалық қабілеті матчтар кезінде қорғаушыларды жиі жеңіп алуға мүмкіндік берді. Ол өзін Рим католигі санайды.

Although their father Valentino had played for Torino F. C., Sandro Mazzola and his brother Ferruccio signed for Internazionale. Unlike his younger brother, Sandro Mazzola spent his entire career with Inter, scoring 116 Serie A goals for the club in 417 league appearances. He made his Serie A debut under manager Helenio Herrera during the 1960–61 season, along with many other youngsters, against rivals Juventus on 10 June 1961, scoring his team's only goal from a penalty in a 9–1 loss; this was his only appearance of the season. Herrera had joined Inter a year earlier, from Spanish side Barcelona, along with his midfield general Luis Suárez, who would serve as Inter's main playmaker during the 1960s. Herrera's Inter side during that period also featured Tarcisio Burgnich and Giacinto Facchetti as his fullbacks, Brazilian Jair as his winger, Mario Corso as the left midfielder, Armando Picchi as his sweeper, and Mazzola, who eventually played in the inside right offensive position under Herrera. Together, they would transform the club into the best team in Italy, Europe, and the world during the 60s, which came to be known as Grande Inter. They were known for their infamous defensive "catenaccio" tactics and ability to score from swift and sudden counterattacks. Mazzola won four Serie A titles with Inter, including two consecutive titles in 1965 and 1966, finishing as the league's top scorer in the former season, with 17 goals, and narrowly missing out on a treble in the same year. In 1964, Mazzola scored twice to help Inter defeat Real Madrid in the 1964 European Cup Final to help the club emulate cross city rival Milan's feat of the previous season; he finished the tournament as the joint top scorer with seven goals. Mazzola also won two consecutive Intercontinental Cups with Inter in 1964 and 1965, and reached the 1964–65 Coppa Italia final, as well as managing a third place finish in the Coppa Italia during the 1967–68 season; he reached yet another European Cup final with Inter in 1972, only to lose 2–0 to Ajax. Mazzola retired from professional football in the summer of 1977, having served as Inter's captain from 1970 until his retirement. By the end of his career, he had won four Serie A titles (1963, 1965, 1966 and 1971), two European Cups (1964 and 1965), two Intercontinental Cups (1964 and 1965), one European Championship (1968) and was top scorer during the 1964–65 Serie A season. His debut for the national side was against Brazil on 12 May 1963, when he was aged only 20, and he marked the occasion by scoring a goal from a penalty. Mazzola later played for his country at the 1966 FIFA World Cup under Edmondo Fabbri, appearing in all three of Italy's group matches, and scoring in his nation's opening fixture, a 2–0 win over Chile, as Italy were eliminated in the first round; he later took part at the next two editions of the tournament with Italy. His biggest achievement with the national side came in 1968, however, when Italy won the 1968 European Championship on home soil under manager Ferruccio Valcareggi, and Mazzola was named as a member of the Team of the Tournament for his performance. Mazzola, who was faster, stronger, fitter, more goal prone, and who had the superior tactical intelligence and work rate of the two, would start in the first half, while Rivera would come in at half time, once the opposing players began to tire. This would allow the more creative playmaker Rivera more time on the ball to dictate the tempo of the team's play. With this strategy, Italy defeated hosts Mexico in the quarter finals, and subsequently West Germany in extra time in the semi finals to reach the World Cup final for the first time in 32 years, in which Italy faced Brazil, led by Pelé. The match was billed as the battle between offensive and defensive football, but on game day, Valcareggi abandoned his staffetta policy at half time, with the score tied at 1–1, and decided to only use Mazzola until the very end of the match, due to the precarious physical state of several of his starting players following Italy's taxing semi final victory. Rivera finally went into the game with only six minutes remaining, replacing Roberto Boninsegna, with Brazil leading 3–1. Two of Italy's biggest technical stars were finally united together on the pitch, where many people believed they should have been all along, but it was too late; Brazil won the match 4–1 to capture the World Cup title, their third overall. Four years later, Valcareggi finally used the two players together at the 1974 World Cup, but the ageing Italian side underperformed and was eliminated in the first round of the tournament. From 1995 to 1999, he returned to work at Inter as sporting director, before being replaced by former player and teammate Gabriele Oriali. From 2000 to 2003, he worked as the sporting director of Torino. Despite occupying a more withdrawn, creative playing role for much of his career, Mazzola was also known to be a prolific goalscorer as a forward, due to his eye for goal, and his powerful and accurate striking ability from both inside and outside the area, as well as his ability to time his attacking runs and get on the end of his teammates' passes, which enabled him to win the Serie A top scorer award in 1965. However, Mazzola was most highly regarded during his prime for his outstanding pace, acceleration, and stamina, as well as his dribbling ability, agility, technical skills, and balance, in particular when running at full speed while in possession of the ball; his pace, combined with his excellent ball control and technical ability enabled him to beat defenders frequently during matches, both in one on one situations or when undertaking individual runs. He considers himself Roman Catholic.