Екінші дүниежүзілік соғысында Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының одақтас әскери басшылығы
South West Pacific Area
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағы: Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас әскери басқару. МакАртур басқаруы, құрамында Аустралия, Филиппин және т.б. кірді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтас әскери басшылығы – Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі одақтас әскери басшылығы.
Allied military command in World War II
an Allied command during World War II
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағы (SWPA) – Екінші дүниежүзілік соғыстың Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты театрындағы одақтас жоғарғы әскери басшылығының ресми атауы. Бұл Тынық мұхиты соғысындағы одақтастардың төрт маңызды басшылығының бірі болды. SWPA құрамына Филиппин, Борнео, Голландтың Шығыс Индиясы (Суматраны қоспағанда), Шығыс Тимор, Австралия, Папуа және Жаңа Гвинея территориялары, сондай-ақ Соломон аралдарының батыс бөлігі кірді. Оның негізгі құрамына АҚШ және Австралия әскерлері кірді, бірақ голланд, филиппин, британ және басқа да одақтас әскерлері де SWPA-да қызмет етті. Генерал Дуглас Макартур 1942 жылдың 18 сәуірінде құрылған кезде Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының Жоғарғы Бас қолбасшысы болып тағайындалды. Ол бес бағынышты басшылық құрды: Одақтас құрлық әскерлері, Одақтас әуе күштері, Одақтас теңіз күштері, Австралиядағы АҚШ әскерлері (USAFIA) және Филиппиндегі АҚШ әскерлері. Соңғы басшылық 1942 жылдың 6 мамырында Коррегидордың тапсырылуымен таратылды, ал USAFIA Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы АҚШ әскерлерінің жабдықтау қызметіне (USASOS SWPA) айналды. 1943 жылы Қиыр Шығыстағы АҚШ әскерлері қайта құрылып, әкімшілік жауапкершілікті өз мойнына алды, ал USASOS таза логистикалық агенттік ретінде қалды. Екеуі де 1945 жылы жүргізілген қайта ұйымдастыру кезінде таратылды. Қалған үш басшылық – Одақтас құрлық әскерлері, Одақтас әуе күштері және Одақтас теңіз күштері SWPA 1945 жылдың 2 қыркүйегінде таратылғанға дейін сақталды.
South West Pacific Area (SWPA) was the name given to the Allied supreme military command in the South West Pacific Theatre of World War II. It was one of four major Allied commands in the Pacific War. SWPA included the Philippines, Borneo, the Dutch East Indies (excluding Sumatra), East Timor, Australia, the Territories of Papua and New Guinea, and the western part of the Solomon Islands. It primarily consisted of United States and Australian forces, although Dutch, Filipino, British, and other Allied forces also served in the SWPA. General Douglas MacArthur was appointed as the Supreme Commander, Southwest Pacific Area, on its creation on 18 April 1942. He created five subordinate commands: Allied Land Forces, Allied Air Forces, Allied Naval Forces, United States Army Forces in Australia (USAFIA), and the United States Army Forces in the Philippines. The last command disappeared when Corregidor surrendered on 6 May 1942, while USAFIA became the United States Army Services of Supply, Southwest Pacific Area (USASOS SWPA). In 1943 United States Army Forces in the Far East was reformed and assumed responsibility for administration, leaving USASOS as a purely logistical agency. Both were swept away in a reorganisation in 1945. The other three commands, Allied Land Forces, Allied Air Forces and Allied Naval Forces, remained until SWPA was abolished on 2 September 1945.
Шығу тегі
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының алдастысы – қысқа ғұмырлы американдық-британдық-голландиялық-австралиялық басқару (ABDA) болды. 1941 жылдың желтоқсаны мен 1942 жылдың қаңтарында ABDA Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағы деп аталды. Голландиялық Шығыс Индия арқылы жапондықтардың жылдам ілгерілеуі ABDA аймағын екіге бөлді және 1942 жылдың ақпан айының соңында ABDA оның қолбасшысы генерал сэр Арчибальд Уэвелл ұсынғаннан кейін таратылды. Ол Үндістандағы Бас қолбасшы ретінде Бірма мен Суматрадағы одақтас әрекеттеріне жауапкершілікті сақтап қалды. Филиппинге жабдықтар жеткізуге арналған, Пэнсакола конвойы деп белгіленген конвой, Пёрл-Харборға жасалған шабуылға байланысты Брисбенге қайта бағытталған кезде, төтенше жағдайда құрылған тағы бір басқару болды. Бригад генерал Джулиан Ф. Барнс 1941 жылдың 12 желтоқсанында конвойдегі барлық әскерлерге басшылық етуге бұйрық алды. Келесі күні, радиограмма арқылы АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршалл Барнске Австралиядағы АҚШ әскерлерінің қолбасшысы болып тағайындалды және барлық әскерлер мен жабдықтарды басқаруды тапсырды. 1941 жылдың 22 желтоқсанында конвой Брисбенге келгеннен кейін басқару Австралиядағы АҚШ күштері (USFIA) деп белгіленді. 1942 жылдың 5 қаңтарында Австралиядағы АҚШ армиясының күштері (USAFIA) деп қайта аталды. Оның мақсаты Филиппиндегі әлі де бар күштерді қолдау үшін Австралияда база құру болды. USAFIA үшін Соғыс департаменті таңдаған, "Пэрл-Харборды есімізде сақтайық" (RPH) тобы деп белгіленген топ 1942 жылдың 1 ақпанында Мельбурнге келді. Олар алғашқы үлкен конвойда персонал, жабдықтар мен Ява мен Филиппинге, сондай-ақ Австралияға тасымалдауға арналған оқ-дәрілерді алып келді. Филиппиннің оқшаулануына байланысты және Ява құлауынан бұрын USAFIA МакАртур басқаруынан алынып, ABDA басқаруына берілді, сонымен қатар Ява мен Филиппинге қолдау көрсетуді жалғастырды. ABDA-ны немен алмастыру туралы мәселе 1942 жылдың 26 ақпаны мен 1 наурызы аралығында Мельбурнда өткен Австралия мен Жаңа Зеландия штабтарының басшылары арасындағы талқылаулардың тақырыбы болды. Олар 25 ақпанда Австралиядағы АҚШ армиясының (USAFIA) басқаруын қабылдаған Уэвеллдің бұрынғы орынбасары генерал-лейтенант Джордж Бретт басқаруымен Австралия мен Жаңа Зеландияны қамтитын жаңа соғыс театрын құруды ұсынды. АҚШ президенті Франклин Рузвельт пен Ұлыбритания премьер-министрі Уинстон Черчилль 9 наурызда Вашингтонда Тынық мұхитындағы басқару мәселелерін талқылады. Рузвельт әлемді британдық және американдық жауапкершілік аймақтарына бөлуді ұсынды, Құрама Штаттар Тынық мұхиты аймағына жауапты болады, онда американдық жоғарғы қолбасшы Біріккен штабтар комитетіне есеп беретін болады. Черчилль бұл ұсынысқа жақсы жауап берді, содан кейін Австралия мен Жаңа Зеландия үкіметтерімен кеңесті. Олар американдық жоғарғы қолбасшы идеясын қолдады, бірақ стратегиялық мәселелерге қатысты өздерінің пікірлерін білдіргісі келді. Бұл Тынық мұхит соғыс кеңесінің құрылуына әкелді, ол алғаш рет 1942 жылдың 10 ақпанында Лондонда кездесті. Черчилль, Клемент Атли (Премьер-министрдің орынбасары) және Энтони Иден (Сыртқы істер министрі) Ұлыбританияны, ал Эрл Пейдж Австралияны, сондай-ақ Нидерланды, Жаңа Зеландия, Үндістан және Қытай өкілдерін білдірді. 1942 жылдың маусымында Пейдж австралиялық өкіл ретінде Стэнли Брюске ауыстырылды. Вашингтонда бейбітшілікке қарсы соғыс кеңесінің параллель кеңесі құрылды, ол алғаш рет 1942 жылдың 1 сәуірінде кездесті. Оның төрағасы Рузвельт болды, Ричард Кейси және кейін Оуэн Диксон Австралияны, ал премьер-министр Маккензи Кинг Канаданы білдірді. Тынық мұхит соғыс кеңесі тиімді орган болған жоқ және стратегияға әсер етпеді, бірақ Доминиондарға өздерінің алаңдаушылықтарын Президентке жеткізуге мүмкіндік берді.
The forerunner of the South West Pacific Area was the short lived American British Dutch Australian Command (ABDA). In December 1941 and January 1942 ABDA was referred to as the South West Pacific Area. The rapid Japanese advance through the Dutch East Indies effectively divided the ABDA area in two and, in late February 1942, ABDA was dissolved at the recommendation of its commander, General Sir Archibald Wavell, who—as Commander in Chief in India—retained responsibility for Allied operations in Burma and Sumatra. Another command, established under emergency conditions when a convoy intended for supply of the Philippines, known as the Pensacola Convoy, was rerouted to Brisbane due to the attack on Pearl Harbor. Brigadier General Julian F. Barnes was ordered to assume command of all troops in the convoy on 12 December 1941 concurrent with their designation as Task Force—South Pacific, and place himself under the command of MacArthur. The next day, by radiogram, the Chief of Staff of the United States Army, General George C. Marshall, ordered Barnes to assume command as Commander, US Troops in Australia and take charge of all troops and supplies. On 22 December 1941, with the convoy's arrival in Brisbane, the command was designated as United States Forces in Australia (USFIA). It was renamed U. S. Army Forces in Australia (USAFIA) on 5 January 1942. Its mission was to create a base in Australia for the support of the forces still in the Philippines. The staff, known as the "Remember Pearl Harbor" (RPH) group, selected by the War Department for USAFIA arrived Melbourne 1 February 1942 aboard and in the first large convoy bearing personnel, supplies and munitions intended for transhipment to Java and Philippines as well as Australia. For a brief time, due to the increased isolation of the Philippines and before the fall of Java, USAFIA was withdrawn from MacArthur's command and placed under the ABDA with continued direction to support both Java and the Philippines. What would replace ADBA was the subject of discussions between the Australian and New Zealand chiefs of staff that were held in Melbourne between 26 February and 1 March 1942. They proposed creating a new theatre of war encompassing Australia and New Zealand, under the command of Wavell's former deputy, Lieutenant General George Brett, who had assumed command of the US Army Forces in Australia (USAFIA) on 25 February. The President of the United States, Franklin Roosevelt, and the Prime Minister of the United Kingdom, Winston Churchill, discussed the matter of command arrangements in the Pacific in Washington, D. C., on 9 March. Roosevelt proposed that the world would be divided into British and American areas of responsibility, with the United States having responsibility for the Pacific, where there would be an American supreme commander responsible to the Joint Chiefs of Staff. Churchill responded favourably to the proposal, and the governments of Australia and New Zealand were then consulted. They endorsed the idea of an American supreme commander, but wanted to have some input into matters of strategy. This resulted in the creation of the Pacific War Council, which met for the first time in London on 10 February 1942. Churchill, Clement Attlee (Deputy Prime Minister) and Anthony Eden (Foreign Secretary) represented the United Kingdom, and Earle Page represented Australia, along with representatives from the Netherlands, New Zealand, India and China. Page was replaced as the Australian representative by Stanley Bruce in June 1942. A parallel Pacific War Council was created in Washington, D. C., that first met on 1 April 1942. It was chaired by Roosevelt, with Richard Casey and later Owen Dixon representing Australia, and Prime Minister Mackenzie King representing Canada. The Pacific War Council never became an effective body, and had no influence on strategy, but did allow the Dominions to put their concerns before the President.
Бас штаб
1942 жылдың 18 сәуірінде МакАртур Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағының (SWPA) Жоғарғы Бас қолбасшысы болды, бірақ ол Әскердің Бас қолбасшысы деген дәстүрлі атақты пайдалануды артық көрді. МакАртурдың алғашқы Бас бұйрығы бес бағынышты қолбасшылық құрды: Одақтас құрлық әскерлері, Одақтас әуе күштері, Одақтас теңіз күштері, Австралиядағы АҚШ әскерлері (USAFIA) және Филиппиндегі АҚШ әскерлері. Соңғы қолбасшылықтың қызмет мерзімі қысқа болды. Генерал-лейтенант Джонатан Уэйнрайттың Филиппиндегі АҚШ әскерлері келесі үш аптада ыдырап, Уэйнрайт 6 мамырда Коррегидорда капитуляциялағаннан кейін толығымен жойылды. 19 сәуірде МакАртур өзінің штабының құрамын жариялады. Генерал-майор Ричард К. Сазерленд штаб бастығы болды; Бригадия генерал Ричард Дж. Маршалл штаб бастығының орынбасары; Полковник Чарльз П. Стиверс штаб бастығының көмекшісі, G 1; Полковник Чарльз А. Уиллоуби штаб бастығының көмекшісі, G 2; Бригадия генерал Стивен Дж. Чемберлин штаб бастығының көмекшісі, G 3; Полковник Лестер Дж. Уитлок штаб бастығының көмекшісі, G 4; Бригадия генерал Спенсер Б. Акин, байланыс офицері; Бригадия генерал Хью Дж. Кейси, инженер офицері; Бригадия генерал Уильям Ф. Маркуат, зениттік қорғаныс офицері; Полковник Бурдет М. Фитч, адъютант-генерал; және полковник ЛеГранде А. Диллер, қоғамдық байланыс офицері. Маршалл МакАртурға жоғары лауазымдарға мүмкіндігінше көп австралиялық және голландтық офицерлерді тағайындауды ұсынғанмен, оның штабының көп бөлігі Филиппинде оның басшылығымен қызмет еткен АҚШ армиясының офицерлерінен тұрды. Қалғандары, соның ішінде Уитлок, Фитч және Чемберлин, USAFIA штабында болды. Макартур Маршаллға Австралияда білікті голланд офицерлерінің жоқтығын және Австралия армиясында штаб офицерлерінің жетіспеушілігін, оны одан әрі ушықтырмауды қалағанын мәлімдеді. Дегенмен, бірнеше голланд және австралиялық әскери офицерлер, сондай-ақ кейбір американдық теңіз офицерлері штабта кіші лауазымдарда қызмет етті. Шілдеде МакАртур өзінің штабын солтүстікке, Мельбурндан Брисбенге, AMP ғимаратына көшірді. Бастапқы ниет Таунсвиллге көшу болды, бірақ бұл практикалық емес болып шықты, өйткені Таунсвиллде GHQ-ға қажетті байланыс құралдары болмады. Одақтас әуе күштері мен Одақтас теңіз күштерінің штаб-пәтері GHQ-мен бірге AMP ғимаратында орналасқан. Одақтас құрлық әскерлерінің алдыңғы штаб-пәтері Сент-Люсияда ашылды. Кейіннен алдыңғы GHQ 1944 жылдың қыркүйегінде Голландияға, 1944 жылдың қазанында Лейтеге, 1945 жылдың мамырында Манилаға көшірілді. 1945 жылдың сәуірінде Жапонияға жоспарланған шабуылға байланысты ірі қайта ұйымдастыру жүргізілді. Тынық мұхитындағы барлық әскерлер, соның ішінде Нимицтің Тынық мұхиты аймақтарындағылар, МакАртурдың басшылығына берілді. Жаңа қолбасшылық құрылды, Тынық мұхиты армиялық күштері (AFPAC), GHQ AFPAC және SWPA штаб-пәтері ретінде жұмыс істейді. POA-дағы бөлімшелер Нимицтің операциялық бақылауында қалды, ал алғашқы ірі құралым, АҚШ-тың 10-шы армиясы, 1945 жылдың 31 шілдесіне дейін AFPAC бақылауына өтпеді. SWPA, одақтас әуе күштері, одақтас теңіз күштері және одақтас құрлық күштерімен бірге 1945 жылдың 2 қыркүйегінде таратылды, бірақ GHQ GHQ AFPAC ретінде сақталды.
MacArthur became the Supreme Commander Southwest Pacific Area (SWPA) on 18 April 1942, although he preferred to use the more conventional title of Commander in Chief. MacArthur's first General Order created five subordinate commands: Allied Land Forces, Allied Air Forces, Allied Naval Forces, United States Army Forces in Australia (USAFIA), and the United States Army Forces in the Philippines. The last command had a short life. Lieutenant General Jonathan Wainwright's United States Army Forces in the Philippines disintegrated over the following three weeks, and disappeared entirely when Wainwright surrendered on Corregidor on 6 May. MacArthur announced the composition of his staff, known as General Headquarters (GHQ) on 19 April. Major General Richard K. Sutherland became Chief of Staff; Brigadier General Richard J. Marshall, Deputy Chief of Staff; Colonel Charles P. Stivers, Assistant Chief of Staff, G 1; Colonel Charles A. Willoughby, Assistant Chief of Staff, G 2; Brigadier General Stephen J. Chamberlin, Assistant Chief of Staff, G 3; Colonel Lester J. Whitlock, Assistant Chief of Staff, G 4; Brigadier General Spencer B. Akin, Signal Officer; Brigadier General Hugh J. Casey, Engineer Officer; Brigadier General William F. Marquat, Antiaircraft Officer; Colonel Burdette M. Fitch, Adjutant General; and Colonel LeGrande A. Diller, Public Relations Officer. Although Marshall had recommended that MacArthur appoint as many Australian and Dutch officers to senior positions as possible, most of his staff was made up of US Army officers who had served under him in the Philippines. The rest, including Whitlock, Fitch and Chamberlain, had been on the staff of USAFIA. MacArthur reported to Marshall that there were no qualified Dutch officers in Australia, and that the Australian Army had a critical shortage of staff officers, which he did not wish to exacerbate. Nevertheless, several Dutch and Australian army officers, as well as some American naval officers, served in junior positions on the staff. In July, MacArthur moved his GHQ north, from Melbourne to Brisbane, where it was located in the AMP Building. The original intention had been to move to Townsville, but this was found to be impractical, as Townsville lacked the communications facilities that GHQ required. The Allied Air Forces and Allied Naval Forces headquarters were co located with GHQ in the AMP building. The Advanced Headquarters of Allied Land Forces opened at St Lucia, about away. The Advanced GHQ subsequently moved to Hollandia in September 1944, Leyte in October 1944, and Manila in May 1945. There was a major reorganisation in April 1945 for the planned invasion of Japan. All Army forces in the Pacific were placed under MacArthur's command, including those in Nimitz's Pacific Ocean Areas. A new command was formed, Army Forces Pacific (AFPAC), with GHQ operating as the headquarters of both AFPAC and SWPA. Units in POA remained under Nimitz's operational control, and the first major formation, the Tenth United States Army, did not pass to AFPAC control until 31 July 1945. SWPA, together with the Allied Air Forces, Allied Naval Forces and Allied Land Forces, was abolished on 2 September 1945, but GHQ remained as GHQ AFPAC.
Достасқан құрлық әскерлері
Австралия армиясының бас қолбасшысы, генерал сэр Томас Блэйми, Одақтас құрлық әскерлерінің, SWPA, қолбасшысы болып тағайындалды. Оның штабы бұрынғы Бас штаб (Австралия) болып, LHQ деп аталды. Құрлық әскерлерінің басым бөлігі австралиялық болғандықтан, австралиялық қолбасшы таңдалды. 1942 жылдың сәуірінде SWPA аймағында 38 000 американдық және 369 000 австралиялық әскери қызметкер болды. LHQ бес маңызды құраманы бақылады: Квинсленд штабында орналасқан генерал-лейтенант сэр Джон Лаварактің Бірінші армиясы; Виктория штабындағы генерал-лейтенант сэр Ивен Маккейдің Екінші армиясы; Батыс Австралиядағы генерал-лейтенант Гордон Беннетттің III корпусы; генерал-майор Эдмунд Херринг басқаратын Солтүстік территория күштері; және генерал-майор Базил Моррис басқаратын Жаңа Гвинея күштері. Олардың құрамында он австралиялық және екі американдық дивизия болды. 1944 жылдың тамызында Австралия армиясының құрамында 463 000 ер және әйел болды, ал SWPA аймағында АҚШ армиясының 173 000 жер күштері қызмет етті. 1944 жылдың соңына қарай SWPA аймағында он сегіз американдық дивизия, ал Австралия армиясында жеті дивизия болды. GHQ Брисбенге көшкен кезде LHQ Мельбурнда қалды, бірақ Блэйми өзінің Бас штаб орынбасары (DCGS), генерал-майор Джордж Алан Вази басқаратын Advanced LHQ құрды, ол Сент-Люсияға көшірілді. 1942 жылдың қыркүйегінде генерал-майор Франк Берриман Вазидің орнына DCGS болып тағайындалды және 1944 жылдың қаңтарына дейін осы лауазымда қалды. Ол 1944 жылдың шілдесінде лауазымға қайта оралды және 1945 жылдың желтоқсанына дейін қызмет етті. GHQ-ның негізгі бөлігі Голландияға көшкенде, Advanced LHQ соңынан еріп, 15 желтоқсанда ашылды. Бірақ GHQ-ның негізгі бөлігі 1945 жылдың ақпанында Лейтеге көшкенде, Advanced LHQ Мельбурнда қалды. Берриман басқаратын Forward Echelon LHQ құрылды, ол GHQ-ның негізгі бөлігімен бірге орналасты, ал LHQ-ның негізгі бөлігі 1945 жылдың сәуірінде Борнео операциясы үшін Моротайға көшкенге дейін Голландияда қалды. Іс жүзінде МакАртур "жұмыс тобы" арқылы құрлықтағы операцияларды басқарды. Олар тікелей GHQ-ға есеп берді және олардың командирлері жапондық құрлық шабуылы қаупі болғанда, өз аймақтарындағы барлық одақтас құрлық, әуе, теңіз және қызмет күштерін бақылай алатын болды. Олардың арасындағы ең маңыздысы – 1942 жылы құрылған Жаңа Гвинея күштері, оған 1942 жылдың қыркүйегінде және 1943 жылдың қыркүйегінде Блэйми жеке басшылық етті. 1943 жылдың ақпанында генерал-лейтенант Уолтер Крюгердің Алтыншы армиясы SWPA аймағына келді, ал оның штабы Alamo Force штабы болды. Alamo Force тікелей МакАртурға есеп берді, нәтижесінде Блэйми сол уақыттан бастап театрдагы американдық құрлық әскерлерінің көпшілігіне басшылық етпеді, бірақ оның лауазымы жойылмады. 1944 жылдың наурыз айында МакАртур Куртинмен кездесіп, Батыс Жаңа Гвинея науқанына қатысты жоспарларын егжей-тегжейлі түсіндірді, Филиппинге жеткенде құрлық әскерлеріне тікелей басшылық ететінін айтты және Блэйми онымен бірге армия қолбасшысы ретінде немесе Австралияда Бас қолбасшы ретінде қалуы мүмкін екенін ұсынды. Жаңа ұйым 1944 жылдың қыркүйегінде күшіне енді, генерал-лейтенант Уолтер Крюгердің Алтыншы АҚШ армиясы, генерал-лейтенант Роберт Эйхелбергердің Сегізінші АҚШ армиясы, генерал-лейтенант Вернон Стюрдтің Бірінші Австралия армиясы, генерал-лейтенант Лесли Морсхедтің I Австралия корпусы және генерал-майор Оскар Грисуолдтың XIV корпусы тікелей GHQ-ға есеп берді. 1945 жылдың 2 қыркүйегінде SWPA аймағымен бірге таратылғанға дейін Одақтас құрлық әскерлері маңызды әкімшілік және логистикалық құрама ретінде қызмет етті.
The Australian Army's Commander in Chief, General Sir Thomas Blamey, was appointed Commander, Allied Land Forces, SWPA. His headquarters was the existing General Headquarters (Australia), and became known as LHQ. An Australian commander was chosen as most of the land forces were Australian. In April 1942, there were 38,000 American ground troops in SWPA and 369,000 Australian. LHQ controlled five major commands: Lieutenant General Sir John Lavarack's First Army, based in Queensland; Lieutenant General Sir Iven Mackay's Second Army in Victoria; Lieutenant General Gordon Bennett's III Corps in Western Australia; the Northern Territory Force under Major General Edmund Herring; and New Guinea Force under Major General Basil Morris. Between them they controlled ten Australian and two American divisions. In August 1944, the Australian Army had a strength of 463,000 men and women, and there were 173,000 US Army ground personnel in SWPA. By late 1944, there were eighteen American divisions in SWPA, while the Australian Army had just seven. When GHQ moved up to Brisbane, LHQ remained behind in Melbourne, but Blamey formed an Advanced LHQ under his Deputy Chief of the General Staff (DCGS), Major General George Alan Vasey, which moved to nearby St Lucia. Major General Frank Berryman replaced Vasey as DCGS in September 1942, and remained in the post until January 1944. He resumed the post in July 1944 and remained until December 1945. When the main body of GHQ moved to Hollandia, Advanced LHQ followed, opening there on 15 December, but when the main GHQ moved to Leyte in February 1945, Advanced LHQ remained behind. A Forward Echelon LHQ was formed under Berryman that remained co located with the main body of GHQ, while the main body of LHQ remained at Hollandia until it moved to Morotai for the operations in Borneo in April 1945. In practice, MacArthur controlled land operations through "task forces". These reported directly to GHQ, and their commanders could control all Allied land, air, naval and service forces in their area if a Japanese land attack was imminent. The most important of these was New Guinea Force, which was formed in 1942 and was commanded personally by Blamey in September 1942, and again in September 1943. In February 1943, Lieutenant General Walter Krueger's Sixth Army arrived in SWPA, and its headquarters became that of Alamo Force. Alamo Force reported directly to MacArthur, and as a result Blamey did not command of the majority of American land forces in the theatre after that time, although his post was not abolished. In March 1944, MacArthur met with Curtin and detailed his plans for the Western New Guinea campaign, explaining that he would assume direct command of land forces when he reached the Philippines, and suggesting that Blamey could either go with him as an army commander, or remain in Australia as Commander in Chief. The new organisation went into effect in September 1944, with Lieutenant General Walter Krueger's Sixth US Army, Lieutenant General Robert Eichelberger's Eighth United States Army, Lieutenant General Vernon Sturdee's First Australian Army, Lieutenant General Leslie Morshead's I Australian Corps and Major General Oscar Griswold's XIV Corps reporting directly to GHQ. Allied Land Forces remained as an important administrative and logistical command, until it was abolished, along with SWPA, on 2 September 1945.
Достасқан әуе күштері
1942 жылдың сәуірінде құрылған Одақтас Құрлық Әскерлері мен Одақтас Әскери-теңіз күштері, сондай-ақ Бреттің басшылығымен Одақтас Әуе күштері құрылды. МакАртурдан өзгеше, Бретт толыққанды біріктірілген штаб-пәтер құрды, онда Австралия Корольдік Әуе күштерінің (RAAF) офицері, Әуе вице-маршалы Уильям Босток штаб бастығы болды. Әрбір АҚШ Әуе күштерінің (USAAF) штаб офицеріне RAAF офицері жұптастырылды, ал жоғары штабтық лауазымдар тең бөлінді. Командалық лауазымдардың көп бөлігін австралиялықтар атқарды. USAAF ұшқыштарының жетіспеушілігін толықтыру үшін RAAF ұшқыштары USAAF әуе топтарына тағайындалды, ұшақ командирінен басқа барлық қызметтерде жұмыс істеді. 1942 жылдың мамырында Австралия үкіметі Әуе вице-маршалы Джордж Джонсты Әуе штабының бастығы етіп тағайындады. Ол әкімшілік және оқыту сияқты операцияларға қатысты емес мәселелерге жауапты болды. Бірақ Джонс пен Бостоктың арақатынасының дұрыс еместігі тез байқалды, алайда Кенни Бостокты операциялық басқаруда қалайтынын айтты және Джонс пен Босток арасындағы жаман қарым-қатынасты мазаласа да, жағдайды өзгертуге ниеті болмады. Бретке МакАртурдың алғашқы бұйрықтарының бірі Филиппинге бомбалау миссиясын жүргізу болды, бұл бұйрықты Сазерленд жеке өзі жеткізді. Брет наразылық білдіргенде, Сазерленд МакАртурдың миссияны орындауын қалағанын мәлімдеді. Миссияны Бригадир генерал Ральф Ройс жүргізді, бірақ МакАртур жеке Бретке сөгіс жазды. Осыдан кейін Сазерлендпен байланыс Босток арқылы жүргізілді. МакАртур мен Бретт арасындағы келіспеушіліктер жалғасты. Ал Вашингтонда генерал Джордж Маршалл мен Армия Әуе күштерінің бастығы генерал-лейтенант Генри Арнольд Бретттің USAAF және RAAF күштерін біріктіруіне және МакАртурмен жұмыс істей алмауына алаңдады. 1942 жылдың 6 шілдесінде Маршалл МакАртурға генерал-майор Джордж Кенниді немесе Бригадир генерал Джимми Дулиттлді Бретттің орнына ұсынуды ұсынды, МакАртур Кенниді таңдады. Кенни генерал-майор Ройс, бригадир генералдар Эдвин С. Перрин, Альберт Снид және Мартин Сканлонды, сондай-ақ қырыққа жуық полковниктерді елдеріне қайтарды. Австралияда ол жақында келген екі талантты бригадир-генералды, Эннис Уайтхед пен Кеннет Уокерді кездестірді. Кенни тамыз айында командасын қайта ұйымдастырып, Уайтхедті V Истребительдер командасының командирі, ал Уокерді V Бомбалаушылар командасының командирі етіп тағайындады. Одақтас Әуе күштері USAAF және RAAF қызметкерлерінен құралды, ал Кенни оларды бөліп ұйымдастыруға кірісті. Бригадир генерал Дональд Уилсон қыркүйек айында келіп, Кенни штабының бастығы ретінде Әуе вице-маршалы Бостокты алмастырды, ал Босток жаңадан құрылған RAAF командалығын қабылдады. 1943 жылдың қаңтарында Уокер Рабаул үстінде атып түсірілді. Оның орнын басушы, Бригадир генерал Ховард Рами 1943 жылдың наурыз айында жоғалып кетті. Кенни Уайтхед басшылығымен Advanced Echelon (ADVON) құрамын құру арқылы әуе күштерінің стандартты құрылымынан ауытқыды. Жаңа штабтың алдыңғы аймақтағы ұшақтардың міндеттемелерін өзгертуге құқығы болды, себебі ауа райының күрт өзгеруі және жаудың қимылдары Австралияда жасалған бұйрықтарды күшсіз етуі мүмкін еді. Ол нақты миссия үшін алдыңғы аймақтағы әуе операцияларын бақылау үшін 1-ші, 2-ші және 3-ші Әуе топтарын құрды, бұл доктринадан тағы бір қадам болды. Кенни бұл жаңалыққа қуанса да, Вашингтонға ұнамады және Кеннидің қарсылығына қарамастан үш әуе тобын 308-ші, 309-шы және 310-шы бомбалау қанаттарына айналдырды. 1944 жылдың маусым айында генерал-майор Сент-Клэр Стриттің 13-ші Әуе күштері Одақтас Әуе күштеріне қосылды. Кенни өзінің 5-ші Әуе күштері штабынан Қиыр Шығыс Әуе күштерін (FEAF) құрды, ал ADVON Уайтхед басшылығымен 5-ші Әуе күштеріне айналды. RAAF 1944 жылдың қазан айында Әуе коммодоры Гарри Кобби басшылығымен Австралияның Бірінші Тактикалық Әуе күштерін құрды, ал МакАртур Тынық мұхитындағы барлық армия күштерінің қолбасшысы болғанда, 7-ші Әуе күштері де қосылды. 1945 жылдың наурыз айында генерал-майор Пол Вурцмит Стритті алмастырды, ал мамыр айында Коббиді Әуе коммодоры Фредерик Шергер алмастырды. Одақтас Әуе күштері 1945 жылдың 2 қыркүйегінде таратылды.
The April 1942 reorganisation that created the Allied Land Forces and Allied Naval Forces also created the Allied Air Forces under Brett. Unlike MacArthur, Brett created a completely integrated headquarters, with a Royal Australian Air Force (RAAF) officer, Air Vice Marshal William Bostock, as his chief of staff. Each United States Army Air Forces (USAAF) staff officer was paired with a RAAF officer, with the senior staff posts divided evenly between them. A majority of command positions were held by Australians. To make up shortages of USAAF aircrew, RAAF aircrew were assigned to USAAF air groups, serving in every role except aircraft commander. In May 1942, the Australian government appointed Air Vice Marshal George Jones as Chief of the Air Staff. He became responsible for matters other than operations, such as administration and training. It soon became clear that Jones and Bostock could not get along together, but Kenney preferred to have Bostock in operational command, and although he regarded the antipathy between Jones and Bostock as a nuisance, was happy to leave arrangements the way they were. One of MacArthur's first orders to Brett was for a bombing mission to the Philippines, an order delivered personally by Sutherland. When Brett protested, Sutherland informed him that MacArthur wanted the mission carried out. The mission was flown by Brigadier General Ralph Royce, but MacArthur personally wrote a reprimand to Brett. Henceforth, communications with Sutherland were handled by Bostock. Further disagreements between MacArthur and Brett followed. Meanwhile, in Washington, General George Marshall and the Chief of Army Air Forces, Lieutenant General Henry Arnold, had become alarmed at Brett's integration of the USAAF and RAAF, and disturbed by his inability to work with MacArthur. On 6 July 1942 Marshall radioed MacArthur to offer him Major General George Kenney or Brigadier General Jimmy Doolittle as a replacement for Brett; MacArthur selected Kenney. Kenney sent home Major General Royce, Brigadier Generals Edwin S. Perrin, Albert Sneed and Martin Scanlon, and about forty colonels. In Australia he found two talented, recently arrived brigadier generals, Ennis Whitehead and Kenneth Walker. Kenney reorganised his command in August, appointing Whitehead as commander of the V Fighter Command and Walker as commander of the V Bomber Command. Allied Air Forces was composed of both USAAF and RAAF personnel, and Kenney moved to separate them. Brigadier General Donald Wilson arrived in September and replaced Air Vice Marshal Bostock as Kenney's chief of staff, while Bostock took over the newly created RAAF Command. Walker was shot down over Rabaul in January 1943. His successor, Brigadier General Howard Ramey, disappeared in March 1943. Kenney deviated from the normal structure of an air force by creating the Advanced Echelon (ADVON) under Whitehead. The new headquarters had the authority to alter the assignments of aircraft in the forward area, where fast changing weather and enemy action could invalidate orders drawn up in Australia. He created the 1st, 2nd and 3rd Air Task Forces to control air operations in a forward area for a specific mission, another departure from doctrine. While Kenney was enthusiastic about this innovation, Washington did not like it and, over Kenney's objections, converted the three air task forces into the 308th, 309th and 310th Bombardment Wings. In June 1944, Major General St. Clair Streett's Thirteenth Air Force was added to the Allied Air Forces. Kenney created the Far East Air Forces (FEAF) from his Fifth Air Force headquarters, while ADVON became the Fifth Air Force under Whitehead. The RAAF formed the Australian First Tactical Air Force under Air Commodore Harry Cobby in October 1944, and when MacArthur became commander of all Army forces in the Pacific, the Seventh Air Force was added as well. Major General Paul Wurtsmith replaced Streett in March 1945, and Air Commodore Frederick Scherger replaced Cobby in May. Allied Air Forces was abolished on 2 September 1945.
Достасқан теңіз күштері
Вице-адмирал Лири 1942 жылдың сәуірінде одақтас әскери-теңіз күштерінің бас қолбасшысы болып тағайындалды. 1942 жылдың 7 ақпанында ол Австралияның шығысында, Фиджиге дейін созылған Анзак аймағының қолбасшысы болды. Бұл құрамаға теңіз күштерінің бөлімшесі, бірқатар әуе күштері кірді, бірақ құрлықты қорғауға жауапкершілік жүктелмеді. Ол тікелей адмирал Кингке есеп беретін. Оның басқаруындағы ең маңызды күш – контр-адмирал Джон Грегори Крейстің Анзак эскадрильясы болды. 1942 жылдың сәуірінде SWPA және одақтас әскери-теңіз күштері құрылған кезде Лири сонымен қатар Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты күштерінің (COMSOUWESPAC) қолбасшысы атанды, ал Крейстің Анзак эскадрильясы 44-ші жұмыс тобы ретінде белгіленді. Маусым айында Крейстің орнын тағы бір Корольдік теңіз күштерінің офицері, контр-адмирал Виктор Кратчли иеленді. Бұрынғы Анзак аймағы бөлінді, Австралияның жағалау сулары SWPA-ның құрамына, ал Гавайи мен Солтүстік Америкадан келетін теңіз және әуе байланысы Тынық мұхиты аймақтарына (POA) қарады. Оңтүстік Тынық мұхиты аймағы үшін адмирал Честер Нимицтің басшылығымен тағайындалған арнайы орынбасар белгіленді. Австралия үкіметімен келісімге отырып, Лириден кейін 1942 жылдың 11 қыркүйегінде Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты күштерінің және одақтас әскери-теңіз күштерінің қолбасшысы болып вице-адмирал Артур С. Карпендер тағайындалды. Ол өзінің ізашары сияқты, бұрынғы қызметінде Кингке, ал екіншісінде Макартурға есеп берді. Лири сияқты, Карпендер де театрдың ең жоғары ранкті теңіз офицері болған жоқ, өйткені Австралия Корольдік теңіз күштері штабының бастығы (CNS), адмирал сэр Гай Ройл және Нидерланд Корольдік теңіз күштерінің вице-адмиралы Конрад Хелфрих одан жоғары дәрежеде болды. Дегенмен, Ройл Карпендердің басшылығымен 1943 жылдың 16 наурызында құрылған Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты теңіз шекарасының қолбасшысы болып қызмет етуге келісті. Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты күштері 1943 жылдың 15 наурызында Жетінші флот деп аталды, ал оның жұмыс тобы сәйкес ретімен қайта нөмірленді, сондықтан 44-ші жұмыс тобы 74-ші жұмыс тобы болды. Тағы бір маңызды құрамдас бөлік – 76-шы жұмыс тобы, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы десанттық күш, ол 1943 жылдың 8 қаңтарында контр-адмирал Дэниел Барбидің басшылығымен құрылды. Кейін сол жылы ол VII десанттық күш болып құрылды. Жаңа Оңтүстік Уэльстегі Порт-Стивенсте және Квинслендтегі Тоорбул-Пойнтта оқу орталықтары ашылды. VII десанттық күштер бастапқыда Австралияның десант кемелерінен, жаяу әскерінен және американдық шабуыл көлігі «Генри Т. Алленнен» тұрды, бірақ көбірек десанттық кемелер мен десанттық кемелер келген сайын біртіндеп өсті. Макартур Ройлдың, Корольдік теңіз күштерінің офицерінің, Адмиралтействомен тікелей байланыс жасауына наразы болды; ол сондай-ақ Ройлдың SWPA-ның басқару шараларын және оның кейбір шешімдерін сынағанын білді. Макартур Ройлді CNS лауазымына австралиялық офицер, капитан Джон Коллинз алмастыруды ұсынды, бұл тағайындауды Карпендер де қолдады. Адмиралтействоның қарсылығына қарамастан, Кертин Коллинзді 1944 жылдың маусым айында 44-ші жұмыс тобының командирі ретінде, коммодор дәрежесінде тағайындады, Коллинстің Ройлдың өкілеттігі аяқталған кезде оның орнын басатыны күтілді. Бұл орын алмастыру болған жоқ, өйткені Коллинз 1944 жылдың 21 қазанында Лейте шығанағында ауыр жарақат алды. Макартур Карпендермен жақсы қарым-қатынаста болмады және екі рет оның орнын ауыстыруды сұрады, бірақ 1943 жылдың қарашасында Кинг Карпендерді вице-адмирал Томас К. Кинкейдпен алмастырғанда, Макартурды ескертпегені үшін немесе Австралия үкіметінің мақұлдауын алмағаны үшін ұятқа қалды. Алайда, беделді келісімге қол жеткізілді. Лейтеге шабуыл жасау үшін Жетінші флотты Тынық мұхиты флотының кемелері күшейтті. Нимицтің басшылығымен қалған адмирал Уильям Ф. Холсидің Үшінші флоты қорғаныс жасады. Лейте шығанағындағы шайқаста Кинкейд пен Холси арасындағы түсініспеушіліктер одақтастарды апатқа ұшырастырды. 1945 жылдың 2 қыркүйегінде SWPA-мен бірге Одақтас әскери-теңіз күштері таратылды.
Vice Admiral Leary was appointed Commander, Allied Naval Forces, in April 1942. On 7 February 1942, he had become commander of the Anzac Area to the east of Australia extending to include Fiji with headquarters in Melbourne. That command included a naval element, some air forces but without responsibility for land defense. He was answerable directly to Admiral King. The most important force under his command was Rear Admiral John Gregory Crace's Anzac Squadron. When SWPA and the Allied Naval Forces were formed in April 1942, Leary also became Commander, Southwest Pacific Force (COMSOUWESPAC), while Crace's Anzac Squadron became Task Force 44. In June, Crace was succeeded by another Royal Navy officer, Rear Admiral Victor Crutchley. The former Anzac Area was divided so that the Australian coastal waters were with SWPA and the sea and air lines of communication from Hawaii and North America fell in the Pacific Ocean Areas (POA) with a special provision for the South Pacific Area having a designated sub commander under Admiral Chester Nimitz. With the agreement of the Australian government, Leary was succeeded as Commander, Southwest Pacific Force, and Commander, Allied Naval Forces, by Vice Admiral Arthur S. Carpender on 11 September 1942. Like his predecessor, he reported to King in the former role, and MacArthur in the latter. Also like Leary, Carpender was not the most senior naval officer in the theatre, as the Royal Australian Navy Chief of the Naval Staff (CNS), Admiral Sir Guy Royle, and the Royal Netherlands Navy′s Vice Admiral Conrad Helfrich were both senior to him. However, Royle agreed to serve under Carpenter as Commander, South West Pacific Sea Frontier, which was formed on 16 March 1943. The Southwest Pacific Force was renamed the Seventh Fleet on 15 March 1943, and its task forces were renumbered to match, so Task Force 44 became Task Force 74. Another important component was Task Force 76, the Amphibious Force, Southwest Pacific, which had been formed under Rear Admiral Daniel Barbey on 8 January 1943. It became the VII Amphibious Force later in the year. A training centre, was established at Port Stephens, New South Wales, and another at Toorbul Point, Queensland. The VII Amphibious Forces initially consisted of the Australian Landing Ships, Infantry , and and the American attack transport Henry T. Allen, but gradually grew in size as more landing craft and landing ships arrived. MacArthur was annoyed at the way that Royle, a Royal Navy officer, communicated directly with the Admiralty; he was also aware that Royle had been critical of SWPA's command arrangements, and of some of his decisions. MacArthur proposed that an Australian officer, Captain John Collins, replace Royle as CNS, an appointment that Carpender also supported. Over the Admiralty's objections, Curtin appointed Collins to replace Crutchley as Commander, Task Force 44, in June 1944, at the rank of commodore, with the intention that Collins would replace Royle when his term expired. This did not occur, because Collins was seriously wounded in Leyte Gulf on 21 October 1944. MacArthur did not get along with Carpender, and twice asked for him to be replaced, only to be embarrassed in November 1943 when King replaced Carpender with Vice Admiral Thomas C. Kinkaid without informing MacArthur or seeking the approval of the Australian government. However, a face saving formula was agreed upon. For the invasion of Leyte, the Seventh Fleet was massively reinforced by ships from the Pacific Fleet. Cover was provided by Admiral William F. Halsey's Third Fleet, which remained under Nimitz. At the Battle of Leyte Gulf, the divided command brought the Allies to the brink of disaster when misunderstandings arose between Kinkaid and Halsey. Allied Naval Forces was abolished, along with SWPA, on 2 September 1945.
АҚШ армиясының жабдықтау қызметі
Австралиядағы АҚШ армиясының (USAFIA) кезінде Австралияда бірте-бірте бірнеше базалар құрылды, бастапқыда Филиппиндегі АҚШ күштеріне қолдау көрсету үшін. Австралияда USAFIA аясында жұмыс істеу үшін жеті базалық бөлім құрылды: 1-ші бөлім Бэрдумда, Солтүстік территорияда; 2-ші бөлім Таунсвиллде; 3-ші бөлім Брисбенде; 4-ші бөлім Мельбурнда; 5-ші бөлім Аделаидада; 6-шы бөлім Пертте; және 7-ші бөлім Сиднейде. 20 шілдеде USAFIA бригадалық генерал Ричард Дж. Маршаллдың қолбасшылығымен Оңтүстік-Батыс Тынық мұхит аймағындағы (USASOS SWPA) АҚШ Армиясының жабдықтау қызметіне айналды, ал Барнс АҚШ-қа оралды. 1943 жылы ақпанда генерал-лейтенант Крюгердің АҚШ-тың алтыншы армиясының штабы Австралияға келген кезде әкімшілік функциялар USASOS-тен алынып, МакАртурдың қолбасшылығындағы жаңа штаб-пәтерге, Алыс Шығыстегі АҚШ армиясының күштеріне (USAFFE) берілді. Бұл штаб-пәтердің атауы Филиппиндегі МакАртурдың бұрынғы штаб-пәтерінің атымен бірдей болды, бірақ оның функциясы басқаша болды. Бұл USASOS-қа тек логистикалық жауапкершіліктерді қалдырды. Жаңа жүйе ыңғайсыз болды және ол дұрыс жұмыс істеуі үшін едәуір түзетулер қажет болды. 1943 жылдың қыркүйегінде Маршаллдың орнын бригадир генерал Джеймс Л. Фринк басқарды. Жаңа Гвинеяның алдыңғы қатарлы базасы 1942 жылдың тамызында Порт-Морсбиде құрылды, ал Мильн шығанағы мен Оро шығанағында қосалқы базалар құрылды. 1943 жылы сәуірде бұл базалар А және В базалары болып өзгертілді. 1943 жылдың сәуірінде Гуденоу аралында C базасы құрылды, бірақ арал шілдеде Алтыншы армияның бақылауына берілген кезде тоқтатылды. Осы арада мамыр айында Порт-Морсбиде Д базасы құрылды. 1943 жылдың тамызында қосалқы базалар базаға айналды. 1943 жылдың қарашасында Лаеде E базасы және Финшхафенде F базасы, содан кейін Голландия мен Биакта G және H базалары құрылды. Әлемдік теңіздік дағдарыс кезінде SWPA өте ұзақ жеткізу желісінің соңында, сондай-ақ жақсы дамыған көлік желілері жоқ аймақ болғандықтан, өңірлік логистика толығымен су көлігіне тәуелді болды. Бас қолбасшының (SWPA) қол астындағы бірде-бір флоттың мүлкі болмады, өйткені АҚШ Әскери-теңіз флоты, Ұлыбритания Корольдік Әскери-теңіз флоты, Австралия Әскери-теңіз флоты, Австралия армиясы, Нидерланд Шығыс Үнді теңіз флоты оның операциялық басқаруында болғанмен, олардың әрқайсысы өз ұйымдарымен қамтамасыз етілді. Бұл құралдар жеткіліксіз болды, нәтижесінде SWPA-ға тән үлкен армия флоты құрылды, Тұрақты жергілікті флот, алдымен USFIA, кейіннен USASOS және ақырында Батыс Тынық мұхиты армия күштері (AFWESPAC), 1941 жылдың желтоқсанында Брисбенге ауыстырылған конвойдан USAT Meigs, SS Admiral Halstead және Coast Farmer-ді ұстаудан басталды. Бұл ядро жапондықтардың алдында қашудан қашып жүрген кемелермен, әсіресе жиырма бір голландтық кемелермен толықтырылды, олар кейіннен голландтық кеме қатынасы компаниясының атауынан кейін "KPM кемелері" деп аталды. 1942 жылдың 28 сәуірінде армия флоты жиырма сегіз кемеге дейін өсті және 1945 жылдың 24 қаңтарына қарай ірі кемелердің флоты тоқсаннан асып, 1945 жылдың 1 тамызына қарай тоқсан сегізге жетті. Бұл санға қоныс аударған кемелерден, баржалардан және басқа да жүзетін жабдықтардан бастап 1000 тоннадан төмен теңіз кемелерінен тұратын, Австралияның азаматтық қызметкерлері көпшілігімен жұмыс істейтін және жергілікті жерде салынған (2712 кемені) кіші кемелер бөлімі, 1719 1945 жылдың маусымына қарай АҚШ армиясының және көптеген осындай кемелер мен жүзетін жабдықтар кірмейді. SWPA тұрақты флотында кейбір кезеңдерде Армияның жалпы флоты сияқты кемелердің саны көп болды, бірақ бұл кемелер жиі кішкентай, ескірген, нашар жағдайда және салыстырмалы түрде дәстүрлі емес басқарумен болды. Достасқан әскерлер алға жылжуда, жаңа базалар құрылды, ал Австралиядағы ескі базалар жабылды. Базаның 5 және 6-бөлімдері 1943 жылдың қаңтарында, ал 4-бөлімдері 1944 жылдың маусым айында жабылды. Қалған төртеу базаға айналды, оларды басқару үшін Брисбенде базалық бөлім құрылды. 1 және 3 базалар 1944 жылдың желтоқсан айында жабылды, тек 2 және 7 базалар қалды. Олар 1945 жылдың маусым айында өшірілді және олардың функцияларын Австралия базалық бөлімі өз мойнына алды, өйткені базалық бөлім 1945 жылдың ақпанында қайта аталды. Жаңа Гвинеяда D базасы 1945 жылдың шілдесінде, ал A, B және E базалары қыркүйекте жабылып, F, G және H базалары қалдырылды. Бұл арада Филиппинде бірнеше база ашылды: Лейтедегі K базасы, Лузондағы M базасы, Батангастағы R базасы, Себудегі S базасы және Маниладағы X базасы. Бұл базалар Лусон базалық бөлімінің қарамағына кірді, ол 1945 жылдың 1 сәуірінде Филиппин базалық бөлімі болып қайта аталды. 1945 жылдың 7 маусымында USASOS AFWESPAC-қа айналды, генерал-лейтенант Вильгельм Д. Штиердің басқаруымен, және ол USAFFE-ні өз ішіне қосты.
Under U. S. Army Forces in Australia (USAFIA) a series of bases had gradually been built in Australia, initially to support the US forces in the Philippines. Seven base sections were established in Australia to operate under USAFIA: Base Section 1 at Birdum, Northern Territory; Base Section 2 in Townsville; Base Section 3 in Brisbane; Base Section 4 in Melbourne; Base Section 5 in Adelaide; Base Section 6 in Perth; and Base Section 7 in Sydney. On 20 July USAFIA became the United States Army Services of Supply, Southwest Pacific Area (USASOS SWPA), under the command of Brigadier General Richard J. Marshall, and Barnes returned to the United States. When Lieutenant General Krueger's Sixth United States Army headquarters arrived in Australia in February 1943, the administrative functions were taken from USASOS and given to a new headquarters, United States Army Forces in the Far East (USAFFE), under MacArthur's command. This had the same name as MacArthur's old headquarters in the Philippines, but its function was different. This left USASOS with logistical responsibilities only. The new arrangement was awkward, and required considerable adjustment before it functioned properly. In September 1943, Marshall was replaced by Brigadier General James L. Frink. The New Guinea Advanced Base was formed in Port Moresby in August 1942, and sub bases were created at Milne Bay and Oro Bay. These became Advanced Sub Base A and Advanced Sub Base B respectively in April 1943. Advanced Sub Base C was created on Goodenough Island in April 1943, but was discontinued when the island was handed over to Sixth Army control in July. Meanwhile, Advanced Sub Base D was formed at Port Moresby in May. The sub bases became bases in August 1943. Advanced Base E was formed at Lae and Advanced Base F at Finschhafen in November 1943, followed by Bases G and H at Hollandia and Biak respectively. With a worldwide shipping crisis and SWPA being at the end of a very long supply line, as well as being a region without well developed transportation nets, regional logistics were almost entirely dependent on water transport. No one fleet composed the assets available to the Commander in Chief, SWPA as the U. S. Navy, Royal Navy, Royal Australian Navy, Australian Army, Netherlands East Indies Navy were under his operational command while being maintained under their respective organizations. Those assets were inadequate resulting in the creation of a large Army fleet unique to SWPA, the Permanent Local Fleet, under first USFIA, later USASOS and finally Army Forces, Western Pacific (AFWESPAC), starting with the retention of the USAT Meigs, SS Admiral Halstead and Coast Farmer from the convoy diverted to Brisbane in December 1941. That core was augmented by vessels fleeing the Japanese advance, particularly twenty one Dutch vessels later known as the "KPM vessels" after the Dutch shipping line's name, Koninklijke Paketvaart Maatschappij. As of 28 April 1942 the Army fleet had grown to twenty eight ships and by 24 January 1945 that fleet of large ships exceeded ninety with a peak of ninety eight by 1 August 1945. That number did not count a much larger fleet of small vessels, ranging from landing craft, barges and other floating equipment to seagoing vessels under 1,000 tons, including the Small Ships Section of requisitioned and locally constructed (2,712 craft) vessels crewed largely by Australian civilian employees, 1,719 as of June 1945, of the U. S. Army, and many such vessels and floating equipment delivered from the United States. The permanent fleet of SWPA almost had as many vessels as the Army's general fleet during some periods, though those vessels were often small, obsolete, in poor condition and under unorthodox management in comparison. As the Allied forces advanced, new bases were formed, and the old ones in Australia were closed. Base Sections 5 and 6 were closed in January 1943, and Base Section 4 in June 1944. The remaining four became bases, and a Base Section was formed in Brisbane to control them. Bases 1 and 3 were closed in December 1944, leaving only Bases 2 and 7. These were deactivated in June 1945 and their functions absorbed by the Australia Base Section, as the Base Section had been renamed in February 1945. In New Guinea, Base D was closed in July 1945, and Bases A, B and E in September, leaving Bases F, G and H. Meanwhile, a series of bases were opened in the Philippines: Base K on Leyte, Base M on Luzon, Base R at Batangas, Base S on Cebu and base X at Manila. These came under the Luzon Base Section, which was redesignated the Philippine on 1 April 1945. On 7 June 1945, USASOS became AFWESPAC, under the command of Lieutenant General Wilhelm D. Styer, and it absorbed USAFFE.
Ақпараттық қызмет
1942 жылдың сәуірінде бригадир генерал Спенсер Акин және оның австралиялық әріптесі LHQ генерал-майор Колин Симпсон өздерінің күштерін біріктіріп, Орталық бюро деп аталатын бірлескен барлау ұйымын құруға келісті. Австралия, Ұлыбритания және АҚШ армиялары, сондай-ақ RAAF және RAN осы құрылымға қызметкерлер жіберді, олар жапондық хабарламалардың шифрларын бұзумен айналысты. Бұл Magic және Ultra ақпараты SWPA айманындағы операциялар үшін өте маңызды болды. Басқа да барлау түрлерін басқару үшін Блэйми мен МакАртур Біріккен барлау бюросын (AIB) құрды. Оған "Z" арнайы бөлімі кірді, ол "Джейвик" операциясы сияқты арнайы тапсырмаларды орындады; сондай-ақ, "Қызметтер барлау бөлімі", "Австралияның құпия барлау қызметі", жапондық желілердің артындағы бақылау пункттерінен жапондық ұшақтары мен кемелерін бақылаған "Жағалау күзетшілері" және Қиыр Шығыс байланыс кеңсесінің (FELO) үгіт-насихат мамандары кірді. AIB құрамына кірмейтін тағы екі маңызды бірлескен ұйым болды: жапондық құжаттарды аударған Біріккен аудармашылар бөлімі (ATIS) және карталар мен схемалар жасаған, сондай-ақ жер бедерін талдаған Біріккен географиялық бөлім. Ақпараттың сапасы көлемнен гөрі маңызды болғандықтан, бұл Австралия мен Нидерланды сияқты кіші одақтастар үшін маңызды рөл атқаруға мүмкіндік берді. Жақсы барлау одақтас күштерге сәтсіздіктердің тәуекелін азайтуға және табысқа жету мүмкіндігін арттыруға көмектесті. Сонымен қатар, Австралияда құрылған ұйым соғыстан кейін де пайдалы болды. Кейінірек Дэвид Хорнер: "Қазіргі кездегі барлау саласындағы ынтымақтастық Австралияның Екінші дүниежүзілік соғыстағы одақтастық соғысы тәжірибесінің ең тұрақты және маңызды мұрасы болуы мүмкін" деп жазды.
In April 1942, Brigadier General Spencer Akin and his Australian counterpart at LHQ, Major General Colin Simpson, agreed to pool their resources and establish a combined intelligence organisation, known as the Central Bureau. The Australian, British, and US Armies, as well as the RAAF and the RAN all supplied personnel for this formation, which worked on codebreaking and decrypting Japanese message traffic. This Magic and Ultra intelligence was vitally important to operations in SWPA. To handle other forms of intelligence, Blamey and MacArthur created the Allied Intelligence Bureau (AIB). This included the Services Reconnaissance Department with its Z Special Unit that carried out special operations like Operation Jaywick; Secret Intelligence Australia; the Coastwatchers, who watched for Japanese aircraft and ships from observation posts behind Japanese lines; and the propaganda specialists of the Far Eastern Liaison Office (FELO). Two other important combined organisations, not part of AIB, were the Allied Translator and Interpreter Section (ATIS), which translated Japanese documents, and the Allied Geographical Section, which prepared maps and charts, and drafted appreciations of the terrain. Since quality tended to be more important than quantity in intelligence, this proved to be a fruitful field in which the minor Allies, Australia and the Netherlands, could play a key part. Good intelligence enabled the Allied forces to minimise the risk of failures and maximise the chances of success. Moreover, the organisation built up in Australia proved to be useful after the war as well. David Horner later wrote that "it may prove that present day intelligence cooperation has proved to be the most lasting and important legacy of Australia's experience of coalition warfare in the Second World War."
Мұра
Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы одақтас командалық құрылым коалициялық соғыстың қиындықтарына түрлі деңгейде қарсы келді, әрі олармен күресті. Соғыс одақтарының артықшылықтары зор болды, бірақ оларды сақтап тұру үшін үздіксіз күш-жігер қажет болды. Австралия және Жаңа Зеландия үшін коалициялық соғыс қалыпты жағдайға айналды, ал Оңтүстік-Батыс Тынық мұхитындағы тәжірибе көптеген саяси және әскери сабақтармен оларды қалыптастырып, маңызды білім берді. Келесі ондаған жылдарда Австралия, Жаңа Зеландия және АҚШ әскерлері Корея соғысында, Вьетнам соғысында және Терроризмге қарсы күресте қайтадан бірге шайқасты.
The Allied command structure in the South West Pacific Area faced the challenges of coalition warfare in several ways, with varying degrees of success. The benefits of the wartime alliances proved to be substantial, but required constant effort to maintain. For Australia and New Zealand, coalition warfare became the norm, and the experience in SWPA proved to be a formative and informative one, with many political and military lessons. Over the following decades, Australian, New Zealand and American forces would fight together again, in the Korean War, Vietnam War and the War on Terror.