Кеннингтон: Тарихы мен географиясы

Кіріспе

Лондон ауданы, көбінесе Лондонның Ламбет ауданында орналасқан, Лондонның Кеннингтон ауданы – Англияның оңтүстік Лондонындағы аудан. Ол негізінен Лондонның Ламбет ауданында, Лондонның Саутварк ауданымен шекара бойымен созылады, бұл шекара ерте орта ғасырлардан бастап Ламбет және Сент-Джордж приходтары арасында анықталған. Ол Ішкі Лондондағы Чаринг-Кросс-тан оңтүстікке қарай 2 километр қашықтықта орналасқан және Лондон жоспарында жергілікті орталық ретінде көрсетілген. Бұл Суррей графтығындағы Ламбет приходындағы Сент-Мэри приходының патшалық меншігі болды және 1853 жылдан бастап приходтың әкімшілік орталығы қызметін атқарды. Лондон орталығына жақын орналасқандығы осы ауданның тұрғын үйлермен қамтылған маңы ретінде дамуына ықпал етті және 1855 жылы Лондонның метрополитен аймағына қосылды. Кеннингтон – Лондонның үш маңызды ландшафты орналасқан жер: Овал крикет алаңы, Императорлық соғыс мұражайы және Кеннингтон паркі. 2011 жылғы Ұлыбритания халық санағы бойынша халқы 15 106 адамды құрады.

Топонимика

Кеннингтон 1086 жылғы "Domesday Book" кітабында Chenintune деп тіркелген. 1229 жылы Кенинтон, ал 1263 жылы Кенингтон деп жазылған. Миллс (2001) бұл атаудың ежелгі ағылшын тілінде "Cēna есімді адамға тиесілі шаруашылық немесе жылдық жер" деген мағынаны білдіретінін айтады. Тағы бір түсіндірме бойынша, бұл "Патшаның жері" немесе "Патшаның қаласы" дегенді білдіруі мүмкін.

Ерте тарих

Мұнда дөңгелек оба және басқа да жергілікті маңызды географиялық ерекшеліктер бар, бұл аймақ ежелгі заманда қасиетті жиын орыны ретінде есептелгенін көрсетеді. Domesday Book бойынша, ол алтын шебер Теодрик (Теодорик) иелігінде болған. Оның құрамында: 1 шұңқыр және 3 виргата; 3 сабандар, шабындық. Ол жыл сайын 3 фунт стерлинг табыс әкелген. Кеннингтон әулеті Темза өзенінің саласы – Эфра өзені арқылы Воксхолл әулетінен бөлінген. Кеннингтонның солтүстік бөлігінің жиегімен кішірек өзен – Некингер өзені ағып өтеді, шамамен қазіргі Брук Драйв орналасқан жерде (яғни бұлақ) қала шегарасын құрайды. Екі өзен де қазір жер асты құбырларына аударылған. Эдуард III 1337 жылы Кеннингтон әулетін үлкен ұлы Эдуард Қара ханзадаға сыйға берді, ал ханзада Кеннингтон Кресіне жақын Кеннингтон-Лейн, Санкрофт көшесі және Кардиган көшесі түйіскен жерде үлкен патша сарайын салдырды. 1377 жылы Джон Стоудың сөзіне сүйенсек, 1-Ланкастер герцогы Джон Гант Лондон халқының наразылығынан қашу үшін Кеннингтонға келді. Джеффри Чосер 1389 жылы Кеннингтонда жұмыс кеңсесінің хатшысы болып қызмет етті. Оған 2 шиллинг төленді. Кеннингтон Генрих IV және Генрих VI тұрақты мекені болды. Генрих VII тәж кию рәсімінен бұрын Кеннингтонда болды. 1501 жылы Арагонның Екатеринасы Кеннингтон сарайында тұрды. 1531 жылы король Генрих VIII-нің бұйрығымен Кеннингтон сарайының көп бөлігі бұзылып, материалдары Уайтхолл сарайын салуға пайдаланылды. Кеннингтонның тарихи әулеті қазіргі монархтың үлкен ұлына (Уэльс принці, Корнуолл герцогы: Корнуолл герцогтарын қараңыз) тиесілі болып қалуда. Корнуолл герцогтігі аймақта маңызды мүліктер жиынына ие. Сәулетші және құрылысшы Майкл Сирлс 1790 жылдары Кеннингтон Парк Роуд бойында жартылай жеке үйлер салды. 1799 жылы Кеннингтон-Коммон даласында Камеруэллден келген алаяқ, аты Badger, соңғы рет дарға асылды.

19 ғасыр

Кеннингтонның қазіргі заманғы көше жоспары он тоғызыншы ғасырдың басында қалыптасты. Ауыл үлкен үйлермен жабдықталған, жартылай ауылдық маңырайына айналды. XIX ғасырдың басында Кеннингтон-Коммонның жақсы емес репутациясы болды. Гранд Суррей каналы канал алабын салу үшін жерді сатып алуға бірнеше рет әрекеттенді, бірақ барлық әрекеттері сәтсіз аяқталды. XVIII ғасырдың екінші жартысында аймақ қарқынды дамып, халық саны артып, XIX ғасырға қарай Коммон мал жаю және басқа да шаруашылық мақсаттары үшін қолданылмай қалды. Ол қоқысқа толы орынға айналып, радикалдық топтардың жиналатын жеріне және аймақ үшін ұятқа айналды. Жердің бір бөлігіндегі жалпы құқықтар 1824 жылы жойылды және оның орнына Сент-Марк шіркеуі салынды. Оңтүстік Лондондағы төрт "Уотерлу шіркеуінің" бірі ретінде, шіркеуді Кентербери архиепископы ашты. 1852 жылы Сент-Марк шіркеуінің пасторының бастамасымен Коммон қоршалды және Оңтүстік Лондондағы алғашқы қоғамдық саябаққа айналды. Негізгі жолдардың арасындағы жерлер он тоғызыншы ғасырдың басында салынды. Уолкот алаңы мен Сент-Мэри бақтары 1830 жылдары бұрын базар бақшасы ретінде пайдаланылған жерге салынды. Кеннингтон-лейндегі Императорлық сарай 1836 жылы Лицензияланған тамақтандырушылар мектебі үшін салынды. Король Уильям IV атынан виконт Мельбурн бірінші тасты салды. Овал крикет алаңы 1845 жылы Корнуолл герцогтігінен Суррей округінің крикет клубына жалға берілді, ал жақын орналасқан газметрлер (өзі халықаралық спорттық ескерткіш) 1853 жылы салынды. Тығыз құрылыс және үлкен үйлерді көп тұрғынға бөлу 1859 жылы дифтерияның пайда болуына себеп болды, нәтижесінде Кеннингтон "өте көп халыққа толы" болды (Карл Маркс "Капитал" еңбегінде жазған). Кеннингтондағы Қасиетті Джон шіркеуі, ақын Джон Бетджеман "Оңтүстік Лондондағы ең сәнді шіркеу" деп сипаттаған, Джордж Эдмунд Стрит (Лондонның Страндтағы Корольдік соттар архитекторы) жобалаған және 1871-1874 жылдар аралығында салынған. Кеннингтон Кросындағы Дурнинг кітапханасын 1889 жылы Тейт галереясының (сол кездегідей, қазір Tate Britain) архитекторы С. Сидни Р. Дж. Смит жобалаған, бұл готикалық жаңғыру стилінің көрнекті мысалы. Кітапхана Кеннингтон халқына Джемина Дёрнинг Смиттың сыйы болды. 1898 жылы қарсы жағында салынған ерлерге арналған қоғамдық әжетхана қазір өнер орталығы ретінде сақталған және жас Чарли Чаплин оны пайдаланған болуы мүмкін. Ол өзінің автобиографиясында отбасылық бөлмеден тыс қалған түнді және жаңа ашылған White Hart пабындағы музыканы тыңдағандығын жазған. Анасының жағдайы нашарлағанда, ол ағасы Сиднеймен бірге Кеннингтонның тағы бір белгілі орнына – ескі Ламбет жұмыс үйіне, қазір Кино мұражайы орналасқан жерге апарылды. Кеннингтон стансасы 1890 жылы Лондон қаласы және Саутварк метросымен "Кеннингтон (Жаңа көше)" деп ашылды, бірақ ол шын мәнінде Ньюингтон, Суррей және Кеннингтон шекарасында орналасқан және қазір Лондонның Саутварк ауданында. 1898-1899 жылдары Чарльз Бут жасаған Лондонның кедейлік картасы аудан көшелерінің жіктелуінің әртүрлілігін көрсетеді; мысалы, Кеннингтон Парк Роуд "Орта тап. Жақсы жағдай" сипаттамасына сәйкес келеді. Көшелердің көпшілігі "Аралас. Бірнеше жайлы, басқалары кедей" деп жіктеледі. Сондай-ақ, "Кедей" деп саналатын бірнеше шашыраңқы көшелер бар. 18 теңге. 21 теңгеге дейін. орташа отбасы үшін аптасына". Карта ауданда жақын көршілер арасында байлық пен жайлылықтың үлкен айырмашылығы болғанын көрсетеді.

The modern street pattern of Kennington was formed by the early nineteenth century. The village had become a semi rural suburb with grand terraced houses. In the early nineteenth century, Kennington Common was a place of ill repute. Various attempts were made by the Grand Surrey Canal to purchase the land to build a canal basin, but all of these failed. Because the area had been so rapidly developed and populated in the second half of the eighteenth century, by the nineteenth century, the Common was no longer used for grazing cattle and other agricultural purposes. It became a rubbish dump, a meeting place for radical crowds and an embarrassment to the area. Common rights were extinguished over one corner of the land and in 1824, St. Mark's Church was built on the site of the gallows. One of the four "Waterloo Churches" of south London, the church was opened by the Archbishop of Canterbury. In 1852, at the initiative of the minister of St. Mark's Church, the Common was enclosed and became the first public park in south London. Pockets of land between the main roads were built upon in the early nineteenth century. Walcot Square and St Mary's Gardens were laid out in the 1830s on land formerly used as a market garden. Imperial Court, on Kennington Lane, was built in 1836 for the Licensed Victuallers' School. The first stone was laid by Viscount Melbourne, in the name of King William IV. The Oval cricket ground was leased to Surrey County Cricket Club from the Duchy of Cornwall in 1845, and the adjacent gasometers (themselves an international sporting landmark) were constructed in 1853. Dense building and the carving up of large houses for multiple occupation caused Kennington to be "very seriously over populated in 1859, when diphtheria appeared" (recorded by Karl Marx in Das Kapital). The church of St John the Divine, Kennington, which was to be described by the poet John Betjeman as "the most magnificent church in South London", was designed by George Edmund Street (architect of the Royal Courts of Justice on Strand, London), and was built between 1871 and 1874. The Durning Library, at Kennington Cross, was designed in 1889 by S. Sidney R. J. Smith, architect of the Tate Gallery (as it then was; now Tate Britain), and is a fine example of the Gothic Revival style. The library was a gift to the people of Kennington from Jemina Durning Smith. A men's public convenience, which had been built opposite in 1898, is now preserved as an arts venue and is likely to have been used by a young Charlie Chaplin who writes in his autobiography of a night when he was locked out of the family room and listened all night to the music in the newly opened White Hart pub, now The Tommyfield. When his mother fell on hard times he was taken with his brother Sydney to another Kennington landmark the old Lambeth Workhouse now the home of the Cinema Museum. Kennington station was opened as "Kennington (New Street)" in 1890 by the City of London and Southwark Subway, but is in fact on the boundary of Newington, Surrey and Kennington and as such is now in the London Borough of Southwark. The poverty map of London, created by Charles Booth in 1898–99, identifies a mixture of classifications for the streets of the district; Kennington Park Road, for example, corresponds with the description "Middle class. Well to do". Most streets are classified as "Mixed. Some comfortable, others poor". There are also several scattered streets which are considered to be "Poor. 18s. to 21s. a week for a moderate family". The map shows that there existed in the district a great disparity of wealth and comfort between near neighbours.

ХХ ғасыр тарихы

Кеннингтонда ХХ ғасырдың әртүрлі кезеңдерінде екі әлеуметтік күш әрекет етті: құлдырау және кейін – жаңару. Құлдырау ХХ ғасырдың басында басталды. Орта таптық отбасылар үй қызметкерлерін ұстауды тоқтатты және Кеннингтонның үлкен үйлерін іздемей, сыртқы Лондонның қалаларына көшті. Кеннингтондағы үйлер бірнеше отбасыға арналған және пәтерлерге, жатақханаларға бөлінді, төмен жалақылы жұмысшыларға арзан баспана ұсынды. Кеннингтон 1908 жылы Ламбет метрополиялық округінің (сол кездегідей) әкімшілік орталығы болмай қалды. Жергілікті приходтың кеңсесі ретінде салынған Ескі қалалық залы Кеңеске өзінің функцияларын тиісті түрде орындау үшін жеткіліксіз болды, сондықтан Брикстонда жаңа қалалық зал салынды. Ескі қалалық ғимарат 2015 жылдың қыркүйегіне дейін Ауылдық альянстың тіркелген кеңсесі болды. 1913 жылы Мод Пембер Ривз Кеннингтонды «Аптасына шамамен бір фунт» зерттеуі үшін таңдады, ол ауданның әлеуметтік жағдайларын зерттеу болды. Ол «құрметті, бірақ өте кедей адамдарды» кездестірді, олар «өте төзімсіз кедейліктің батпақтарында тұрып, одан құлап бара жатқандарын сақтап қалу үшін білетін адамдарға инстинктивті түрде бірігеді». Ауданды жақсарту мақсатымен 1915 жылдан бастап Корнуолл герцогтығы жерді қайта дамытудың амбициялық жобасын бастады. Куртенэй алаңы, Куртенэй көшесі, Кардиган көшесі, Денни көшесі және Денни Крессенті архитекторлар Стэнли Давенпорт Адшид, Стэнли Черчилль Рамзи және Дж.Д. Колеридж жасаған нео-грузин стилінде салынды. 1922 жылы Брук-Драйвтегі Ламбет ауруханасы бұрынғы кедейлер үйінен құрылды. Лондон округтік кеңесінің бақылауындағы Ламбет ауруханасы 1939 жылы 1250 науқасты қабылдай алатын Лондонның ең ірі ауруханаларының бірі болды. Ұлттық денсаулық сақтау жүйесі құрылғаннан кейін Ламбет ауруханасы жедел жалпы ауруханаға айналды. 1976 жылы Сент-Томас ауруханасының Солтүстік қанаты ашылды, қызметтер сол жерге көшірілді және Ламбет ауруханасы жабылды. Қазіргі уақытта жердің маңызды бөлігі пәтерлер үшін қайта жаңартылды, бірақ кейбір ғимараттарды Ламбеттік әлеуметтік қамқор орталығы пайдаланады. Кеннингтон станциясы 1925 жылы Солтүстік желінің Чаринг Кросс тармағын және Солтүстік желісін құру үшін Сити және Оңтүстік Лондон темір жолын жақсартумен байланысты қайта жаңартылды. 1920 жылдары трамвай және автобус бағыттары Кеннингтонда біріккендіктен, Сент-Марк «трамвайшы шіркеуі» ретінде танымал болды, ал Кеннингтон «оңтүстік жолдарының Клэпхэм торабы» деп аталды. 1926 жылы Генри Перси Адамс пен Чарльз Холден жобалаған Белгрейв балалар ауруханасының құрылысы аяқталды. Аурухана King's College Hospital Group-қа қосылды және 1985 жылы жабылды. 1994 жылы ол қайта қалпына келтіріліп, пәтерлерге айналдырылды. 1930 жылдары Корнуолл герцогтығы аудандағы өзінің иеліктерін қайта дамытуды жалғастырды және архитектор Луи де Сойссонды нео-грузин стилінде бірнеше ғимараттарды жобалауға тартты. 1940 жылдың 15 қазанында Кеннингтон паркі астындағы үлкен траншеялық бомбалау орындығына 50 фунттық бомба тиді. Қаза тапқандардың саны белгісіз, жергілікті тарихшылар 104 адам қаза тапқанын айтады. 48 дене табылды. Брэндон егістігі 1962 жылы Лондон округтік кеңесімен No. 3: Генри Мурдың мүсінімен жабдықталды. Сент-Агнес-плейс – Букингем сарайының қызметшілері үшін салынған орта викториялық кезеңдегі үйлердің көшесі. Ламбет кеңесі Кеннингтон паркін кеңейту үшін көшені бұзуға шешім қабылдады және 1960 жылдардың соңында үйлер бос қалды. 1969 жылы бірі қонақжайға кірді, кейін басқа бос үйлерге кіріп, растафари ғибадатханасын құрды. Көше Лондонның ең ұзақ уақыт бойы сақталған қонақжайына айналды. 1977 жылдан бастап Ламбет кеңесі қонақжайларды шығарып алуға тырысты және 2005 жылы Жоғары сотта жеңіске жетті. Үйлер мен ғибадатхана адамдарға тұруға жарамсыз деп жарияланды және 2007 жылы бұзылды. Кеннингтон паркінің кеңейтілуі қазір бұл жердің көп бөлігін алып жатыр. Ламбет кеңесі Кеннингтонның көп бөлігін 1968 жылы қорғалатын аймақ деп белгіледі, оның шекарасы 1979 жылы және 1997 жылы кеңейтілді. Ламбет кеңесінің Кеннингтонның сәулеттік мұрасын сақтауға және қорғауға, сондай-ақ демалыс және ойын-сауық үшін тартымды ашық кеңістіктерін жақсартуға баса назар аударғаны ХХ ғасырдың соңғы онжылдығында тізімге алынған Кливер алаңының ортасын қалпына келтіру арқылы көрініс тапты. 1790 жылдары көгалданған Кливер алаңының орталығы 1870 жылдары ресми жолмен шектелген баққа айналды, бірақ 1898 жылы жылыжайлармен бірге балабақша ретінде пайдаланылды. 1927 жылы Кливер алаңының орталығын Лондон округтік кеңесі сатып алды, сонда оған құрылыс салу жоспарына жол бермеу үшін, одан әрі ағаштар отырғызылды және бақ демалыс алаңы ретінде қиыршық таспен жабылды. Соғыс жылдарында, әсіресе, демалыс алаңы біраз уақытқа дейін тоқырады, бірақ 1950 жылдары Кливер алаңының ішкі тартымдылығы қайтадан танылды және оның жағдайы жақсара бастады. 1995 жылы Ламбет кеңесі, Англия мұрасының қолдауымен, Heritage Lottery Fund-тан грант алып, Кливер алаңының тұрғындарынан ақша жинап, алаңның ортасын қалпына келтіруге шешім қабылдады, соның нәтижесінде Кеннингтон халқы үшін тартымды және тыныш қоғамдық кеңістік құрылды. Жаз айларында Кеннингтон және басқа жерлерден келген көптеген адамдар алаңның ортасында петанк ойнайды.

Two social forces were at work in Kennington at different times during the twentieth century: decline, and – later – gentrification. Decline began in the early part of the twentieth century. Middle class households ceased to employ servants and no longer sought the large houses of Kennington, preferring the suburbs of outer London. Houses in Kennington were suited to multiple occupation and were divided into flats and bedsits, providing cheap lodgings for lower paid workers. Kennington ceased to be the administrative centre for the Metropolitan Borough of Lambeth (as it then was) in 1908. The Old Town Hall, built on Kennington Road as a vestry hall for the local parish, was not large enough for the Council to properly carry out its functions and a new town hall was built in Brixton. The Old Town Hall was the registered office of the Countryside Alliance until September 2015. In 1913, Maud Pember Reeves selected Kennington for Round About a Pound a Week, which was a survey of social conditions in the district. She found "respectable but very poor people [who] live over a morass of such intolerable poverty that they unite instinctively to save those known to them from falling into it". In an initiative to improve the district, from 1915, the Duchy of Cornwall set about an ambitious project to redevelop land. Courtenay Square, Courtenay Street, Cardigan Street, Denny Street and Denny Crescent were laid out to a design by architects Stanley Davenport Adshead, Stanley Churchill Ramsay and JD Coleridge, in a Neo Georgian style. In 1922, Lambeth Hospital on Brook Drive was created from a former workhouse. Under the control of the London County Council, Lambeth Hospital, which had a capacity of 1,250 patients in 1939, was one of the largest hospitals in London. After the National Health Service was formed, Lambeth Hospital became an acute general hospital. In 1976, the North Wing of St. Thomas' Hospital opened; services transferred there, and Lambeth Hospital was closed. A substantial part of the site has today been redeveloped for apartments, although some buildings are occupied by the Lambeth Community Care Centre. Kennington station was substantially remodelled in 1925 to accommodate the Charing Cross branch of the Northern line along with the improvements to the City and South London Railway to form the Northern line. Because tram and bus routes converged at Kennington, in the 1920s St. Mark's became known as the "tramwayman's church", and Kennington was referred to as the "Clapham Junction of the southern roads". By 1926, construction of the Belgrave Hospital for Children, designed by Henry Percy Adams and Charles Holden, was complete. The hospital was subsumed within the King's College Hospital Group and closed in 1985. It was restored and converted to apartments in 1994. In the 1930s, the Duchy of Cornwall continued to redevelop its estate in the district and employed architect Louis de Soissons to design a number of buildings in a Neo Georgian style. On 15 October 1940, the large trench air raid shelter beneath Kennington Park was struck by a 50 lb bomb. The number of people killed remains unknown; it is believed by local historians that 104 people died. Forty eight bodies were recovered. The Brandon Estate was endowed in 1962 by the London County Council with Reclining Figure No. 3: a sculpture by Henry Moore. St Agnes Place was a street of mid Victorian terraces built for the servants of Buckingham Palace. Lambeth Council had decided to demolish the street to extend Kennington Park and the houses were empty by the late 1960s. In 1969, squatters moved into one of the houses and later entered the other empty properties and established a Rastafari temple. The street became London's longest running squat. From 1977, Lambeth Council sought to evict the squatters and eventually succeeded at the High Court in 2005. The houses and the temple were declared to be unfit for human habitation and were pulled down in 2007. The Kennington Park Extension now covers much of the site. Lambeth Council designated much of Kennington a Conservation Area in 1968, the boundary of which was extended in 1979 and in 1997. Lambeth Council's emphasis on conserving and protecting Kennington's architectural heritage and enhancing its attractive open spaces for recreation and leisure is illustrated by restoration of the centre of the listed Cleaver Square in the last decade of the twentieth century. Originally grassed over in the 1790s, the centre of Cleaver Square had by the 1870s become a garden circumscribed by a formal path, but by 1898 it had been cultivated as a nursery with greenhouses. In 1927 the centre of Cleaver Square was acquired by the London County Council to forestall a proposal to build on it, and more trees were then planted and the garden was gravelled over as a recreation ground. During the war years, in particular, the recreation area became somewhat derelict but during the 1950s Cleaver Square's inherent charm was recognised anew and its fortunes once more began to rise. In 1995, Lambeth Council resolved, with the backing of English Heritage, a grant from the Heritage Lottery Fund, and donations from residents of Cleaver Square, to restore the centre of the square to provide once again an attractive and peaceful public space for the people of Kennington. In the summer months many people from Kennington and further afield play pétanque in the centre of the square.

ХХІ ғасырдағы gentrification

Соңғы жылдары Кеннингтон, негізінен өзінің орналасқан жері мен Вест-Энд және Лондон қаласына жақсы көлік байланыстары болғандықтан, жаңару процесін бастан кешірді. «Лондон: әлеуметтік тарих» еңбегінде Рой Портер «Кеннингтондағы Виктория дәуіріндегі виллалар, ұзақ уақыт бойы пансион ретінде пайдаланылып, жас мамандар үшін немесе алғаш рет үй сатып алушылар үшін сәнді пәтерлерге айналдырылды, немесе олар алғаш салынған отбасылардың меншігіне қайта оралды» деп сипаттайды; ал «Chambers London Gazetteer» «бұрын бөлінген мүліктердің қайта біріктірілуін» «тоқыраудың кері қайтылуы» деп атап көрсетеді. Бұл өзгерістің бір ғана себебін анықтау қиын. Басты факторлар – орналасқан жері және көлік инфрақұрылымы. Кеннингтондағы көптеген мүліктердің жоғары сәулеттік және құрылымдық сапасы – сары лондондық кірпіштен салынған грузин және Виктория дәуіріндегі террасалар, әдетте үш қабат немесе одан жоғары, басты жолдар мен алаңдарға қарап тұрғызылған – аймақтың жаңаруына әсер еткені сөзсіз. Дегенмен, аймақтағы тұрғын үйлердің елеулі бөлігі кеңес мекемесіне тиесілі, соның ішінде Кеннингтон-лейнге жақын орналасқан кеңес үйлері, Элефант-энд-Каслға дейін және Кеннингтон паркінің маңында. ХХІ ғасырда Ламбет кеңесі тұрғын үй қорын жаңарту және көптеген жағдайларда сыртқы түрін жақсарту бағдарламасын жүзеге асырып келеді. Аймақтың әлеуметтік құрамы халықтың әртүрлі екенін көрсетеді.

Басқару

Жергілікті билік органы – Ламбет Лондон қалалық кеңесі. Кеннингтон – өзі жеке округ, және оны үш Лейборист партиясының кеңесшісі өкілдік етеді. Кеңес сайлауы әр төрт жылда бір рет өтеді, келесі сайлау 2026 жылы жоспарланған. Кеннингтон кіретін Воксхолл сайлау округінің Парламент мүшесі қазіргі уақытта Лейбористтік кооператив депутаты Флоренс Ешаломи, ол 2019 жылдың желтоқсанынан бері депутат болып табылады. Бұл Ламбет және Саутварк Лондон Ассамблеясы сайлау округінің құрамында.

География

Кеннингтонның ресми шекарасы жоқ, бірақ ежелгі поместье шекараларын анықтау оңай, және тарихи мақсаттар үшін бұл мақала олармен ғана шектеледі. Дегенмен, жылжымайтын мүлік агенттері өздері сататын кез келген мүлікті жарнамалау үшін бұл терминді еркін пайдаланады, сондай-ақ ауданға кіретін аймақтардың қазіргі заманғы жіктемелері де әртүрлі. Кеннингтонның қазіргі кездегі құрылымы сызықтық елді мекеннің дамуын көрсетеді. Лондон пошта қаласында Кеннингтонның пошта индексі SE11 болып табылады. SE11 индексі ауданның көп бөлігін қамтиды, бірақ Кеннингтонның шеткі аймақтары SE17, SE1, SW8 және SW9 индекстеріне кіреді. Ауданның оңтүстік-батыс бөлігі – Кеннингтон Овалы – Воксхоллға қарай созылып жатыр. Ең жақын жерлер: Воксхолл, Ватерлоо, Уолворт, Ньюингтон (көбінесе Фил және Касл деп аталады), Стоквелл, Камбервелл, Брикстон және Ламбет Норт.

Кеннингтон саябағы

Кеннингтон паркі, викториандық сәулетші Джеймс Пеннетхорн салған, және Сент-Марк шіркеуінің қорымы қазір Кеннингтон орталығының орнында орналасқан. Парк бастапқыда Лондонның Корольдік парктерінің бірі деп белгіленген (қазіргі таңда Паркті басқару Ламбет кеңесіне жүктелген). Тарихи тұрғысынан алғанда, Парк өлім жазасын орындау орны, саяси және діни мақсаттармен қоғамдық жиналыстар өткізілетін «Сөз сөйлейтін орын», сондай-ақ ойын-сауық және спорттық іс-шаралар үшін пайдаланылған. 1730 жылдары методистер Джон Уэсли мен Джордж Уайтфилд Кеннингтон орталығында мыңдаған адамға уағыз айтқан. 1746 жылы орталықтың оңтүстік жағындағы Суррей округінің дарға асу орны 1745 жылғы якобит көтерілісінің тоғыз жетекшісін өлімге кесу үшін қолданылған. 1848 жылы чартистер өздерінің ең ірі демонстрациясын осы орталықта өткізген. «Гимнастикалық қоғам» XVIII ғасырдың екінші жартысында Кеннингтон орталығында футбол ойнау үшін үнемі жиналатын. Бұл қоғам – кейде әлемдегі алғашқы футбол клубы деп есептеледі – Лондон тұрғындарынан құралған Камберленд және Вестморлендтіктерден тұрған. Парламентке шерулерге дейін Кеннингтон паркіне саяси жиналу дәстүрі 1970 жылдары қайта жаңғырды. 1986 жылы Парк сол жылғы Гей-Прайд шеруінің және одан кейінгі бірнеше жылдар бойы оның өту орны болды. 1990 жылдың 31 наурызында шамамен 200 000 адам Кеннингтон паркіне жиналып, Трафальгар алаңына шеру тартты, бұл Қоғамдық салыққа наразылық білдіру мақсатымен жасалды. Күндіз бұл жаппай тәртіпсіздікке ұласты: Салық төлеміне қарсы көтеріліс. 1997 жылдың сәуірінде Reclaim the Streets ұйымдастырған шеру Парктен Лондонның орталығына бағыт алды; ал 2004 жылдың мамырында Парк Броквелл паркіндегі Каннабис фестиваліне шерудің басталу орны болды. 2007 жылдың наурыз айында Кентербери архиепископы 1807 жылғы Құл саудасы туралы заңның қабылдануын атап өту үшін Кеннингтон паркінде уағыз айтты. Парк құл саудасына қарсы маңызды митингтер өткізілетін маңызды орын болған. 2011 жылдың наурыз айында Парк Оңтүстік Лондондағы шерудің басталу орны болды, ол 2011 жылғы үнемді кесуге қарсы наразылыққа қосылды. 2012 жылдың қарашасында Парк жоғары оқу ақысына қарсы «Демо 2012» студенттік митингісінің орны болды.

Kennington Park, laid out by Victorian architect James Pennethorne, and St Mark's Churchyard now cover the site of Kennington Common. The Park was originally designated one of the Royal Parks of London (today, management of the Park is undertaken by Lambeth Council). The Park, historically, was a place for executions, a Speakers' Corner for public gatherings for political and religious purposes, and a place for entertainment and sporting events. In the 1730s, Methodists John Wesley and George Whitefield preached to thousands on Kennington Common. In 1746 the Surrey County Gallows at the southern end of the Common was used for the execution of nine leaders of the Jacobite rebellion of 1745. The Common was also where the Chartists gathered for their biggest demonstration in 1848. "The Gymnastic Society" met regularly at Kennington Common during the second half of the eighteenth century to play football. The Society – sometimes claimed to be the world's first football club – consisted of London based natives of Cumberland and Westmorland. The tradition of political gathering at Kennington Park in advance of marches upon Parliament returned in the 1970s. In 1986, the Park was the location for the Gay Pride march of that year, and for several years thereafter. On 31 March 1990, some 200,000 people amassed at Kennington Park to march upon Trafalgar Square, in protest against the Community Charge. This, during the course of the day, escalated into mass disturbances: the Poll Tax Riots. In April 1997, a march organised by Reclaim the Streets set off from the Park for central London; and in May 2004, the Park was the starting point for a march to the Cannabis Festival at Brockwell Park. In March 2007, the Archbishop of Canterbury preached at Kennington Park to mark the passing of the Slave Trade Act 1807. The Park had been a significant location for important anti slave trade rallies. In March 2011, the Park was the South London starting point for a feeder march to the 2011 anti cuts protest in London. In November 2012, the Park was the location of the "Demo 2012" student rally against higher tuition fees.

Кеннингтон овалы (Овал)

Овал, ресми түрде қазіргі уақытта "Киа Овал" деп аталады, Surrey County Cricket Club үйі болып табылады және ағылшын жазғы маусымының соңғы тестілік матчын қабылдайды. Овал Ұлыбританияда тестілік крикетті қабылдаған алғашқы алаң болды, Англия мен Шотландия арасындағы өкілдік матчтардың, ең алғашқы халықаралық футбол матчының, 1872 жылы өткен бірінші ФА кубогы финалының орны болды және 1872 жылы Англия мен Шотландия арасындағы ең алғашқы регби матчын өткізді. Англияның 1882 жылы Австралияға қарсы көрсеткен сәтсіз ойыны "Пепел" (The Ashes) тууына себеп болды. Овалдың қазіргі заманғы спорттың дамуындағы маңызды рөлін мойындау үшін "Ұлы қарт ханым" деген лақап аттары бар. Овалдың крикетке қолданылатын үлкен жасыл алаң ретінде сақталуы іске аспаған көше жоспарының нәтижесі. Крикет алаңы ретінде пайдаланылғанға дейін көп жылдар бойы бұл жер кәдігі бақша ретінде пайдаланылды.

Стэйн көшесі

Кеннингтоннан кейін Клэпхэм жолы ретінде жалғасатын Кеннингтон парк жолы – ұзын және түзу келеді, себебі ол ежелгі римдік Стайн көшесінің бойымен салынған. Бұл көше римдік Лондон көпірінен Чичестерге дейін Доркинг маңындағы Бокс төбесіндегі Солтүстік Даунс қапшығы арқылы өтіп кеткен. Тағы бір римдік жол Кеннингтон жолының қарсы бетінен бұрылып, қазіргі Кеннингтон паркі мен Брикстон жолы арқылы төменге қарай бағытталған. Ол Катерхам маңындағы Солтүстік Даунстың бойымен өтіп, Оңтүстік Даунсқа жақын, Хассоксқа дейін созылған.

Темір жол

Кеннингтонға Лондон метросының бірнеше станциялары қызмет көрсетеді. Кеннингтон метро станциясы Солтүстік желіде орналасқан, бұл аймақты Орталық Лондонға, Лондон Ситиіне және Солтүстік Лондонға тікелей байланыс ұсынады. Кейбір пойыздар Кеннингтон станциясында (Чарринг-Кросс тармағында) аяқталады, ал қалғандары Клэфэм және Оңтүстік Уимблдон арқылы Морденге дейін оңтүстікке қарай жүреді. Овал метро станциясы да Солтүстік желіде орналасқан.

Автобус

Лондон автобустарының 3, 36, 59, 133, 155, 159, 185, 196, 333, 360, 415, 436 маршруттары Кеннингтонды қамтиды. 36 және 159 маршруттары күндіз-түнi жұмыс істейді. N3, N109, N133, N136 және N155 маршруттары да түнде осы аймаққа қызмет көрсетеді.

Велоспорт

Осы аймақтағы велосипедтік инфрақұрылымды Transport for London (TfL) және Лондонның Ламбет ауданы басқарады. Кеннингтон Лондонның басқа аймақтарымен бірнеше велосипедтік бағыттар арқылы байланысты, оның ішінде:

Велосипедтік магистраль 5 (CS5): Кеннингтон Овалдан Пимликоға дейін Воксхолл арқылы. Бағыт үздіксіз, белгіленген және бөлінген велосипед жолымен өтеді. Бұл бағыт CS8 магистралімен қиылысқандықтан, Кеннингтон Вестминстермен және Баттерсимен толыққанды көлік қозғалысы жоқ велосипед жолы арқылы байланысады. Велосипедтік магистраль 7 (CS7): А3 / Кеннингтон парк жолы бойында, негізінен велосипед жолақтарында өтетін, үздіксіз және белгіленген велосипед бағыты. Бағыт солтүстікке қарай Саутуарк көпіріне дейін созылып, аймақты Элефант-энд-Касл, Ватерлоо және Лондон қаласымен байланыстырады. Оңтүстікке қарай, бағыт тікелей Коллиерс Вудқа дейін Стоквелл, Клэфэм және Тутинг арқылы өтеді. Quietway 5 (Q5): Стритхем, Клэфэм, Стоквелл, Кеннингтон және Ламбет арқылы Норбериден Ватерлооға дейінгі тұрғын көшелердегі велосипед бағыты. Бағыт үздіксіз, бірақ тікелей емес. Камбервелл Нью Роуд: Велосипед жолақтары A202/Camberwell New Road-тың екі жағында екі бағытта жүреді. Santander Cycles, Лондон қалалық велосипедтерді ортақ пайдалану жүйесі, Кеннингтонда жұмыс істейді.