Леви Линкольн: Массачусетс губернаторы және саяхатшысы

Кіріспе

Массачусетс штатының губернаторы және конгрессмені (1782–1868)

Леви Линкольн кіші (25 қазан 1782 – 29 мамыр 1868) – американдық заңгер және саясаткер, Вурчестер, Массачусетс қаласынан. Ол Массачусетс штатының 13-ші губернаторы (1825–1834) болды және АҚШ Конгресінде штатты өкілдік етті (1834–1841). Линкольннің губернаторлық қызметінің тоғыз жылдық мерзімі штат тарихындағы ең ұзақ үзіліссіз қызмет есептеледі; тек Майкл Дукакис (12 жыл), Джон Хэнкок (11 жыл) және Кейлеб Стронг (10 жыл) одан көп жыл қызмет еткен, бірақ олардың қызметі үзіліссіз болмады. Ол белгілі Вурчестерлік заңгер Леви Линкольн ағаның ұлы болып дүниеге келді, заңды оқып, 1812 жылы демократиялық-республикалық партиядан штаттық заң шығарушы органға сайланды. Ол 1812 жылғы соғысты қолдады (федералистер басымдығында болған Массачусетс штатында бұл азшылықтың пікірі еді) және Хартфорд конвенциясына қарсы шықты. Келесі он жыл ішінде оның саяси көзқарастары өзгерді және ол 1825 жылы Массачусетс Жоғарғы Сотта бір жыл қызмет еткеннен кейін, партиялық емес үлкен жеңіспен губернатор болып сайланды. Линкольн өкіметтік кезеңінде Массачусетс штатының маңызды экономикалық дамуын бақылады және Массачусетс губернаторының алғашқы ветосын қолданды. Линкольн мен Дэниел Вебстер Массачусетс штатында 1850 жылдарға дейін штаттық саясатқа үстемдік еткен Ұлттық республикалық (кейін Виг) партиясын құруда жетекші рөл атқарды. Линкольн 1835 жылы Конгресске сайланды және 1841 жылға дейін Өкілдер палатасында қызмет етті, содан кейін президент Уильям Генри Харрисон оны Бостон портының басқарушысы етіп тағайындады. Ол Вурчестердегі маңызды азаматтық және қайырымдылық күш болды, қалада жер сатып алып, дамытты және 1848 жылы қаланың тұңғыш мэрі болды.

Алғашқы саяси мансап

Леви Линкольн 1782 жылдың 25 қазанында Массачусетс штатының Вурчестер қаласында Леви Линкольн аға мен Марта Уолдо Линкольннің тұңғыш баласы ретінде дүниеге келді. Оның әкесі заңгер болған және көп ұзамай штаттық саясатта маңызды лауазымға ие болды. Линкольн Гарвард колледжінде оқып, 1802 жылы бітірді, әкесінен заң білімін алды және 1805 жылы адвокаттық практикаға қабылданды. Осы кезде оның әкесі АҚШ Бас прокуроры қызметін атқарған, сонымен қатар Вурчестер саясатында және штаттық Демократиялық-республикалық партия ісінде ықпалды тұлға болды. Линкольн 1812 жылы Массачусетс штатының Сенатына республикашыл ретінде сайланды, онда ол 1812 жылғы соғысты қолдады, бұл федералистер басымдығы бар штатта азшылықтың ұстанымы еді. Осы кезеңде Линкольннің саяси көзқарастары прогрессивті түрде өзгерді, республикалық-федералистік бөлшектенуге қатысты ол партиялық емес, бейтарап болып көрінді. Хартфорд конвенциясына қарсы шығуы оның беделін арттырды, ал Конституциялық конвенциядағы пікір таластары кезінде ол саяси достарымен де, қарсыластарымен де жақсы қарым-қатынас ұстады. Сол жылы ол Америка өнер және ғылым академиясының мүшесі болып сайланды.

Әкім

1825 жылы Линкольнға республикалық партия басшылары губернаторлыққа үміткер болу туралы ұсыныс жасады. Ол бекем орталықшыл ұстанымды қабылдап, бір ғана партияның кандидаттығына түсуден бас тартты. Федералистердің тобы қолдау білдірген соң, ол сайлауға қатысуға келісіп, аз ғана қарсылыққа қарсы үлкен жеңіске жетті. Келесі бес жыл бойы ол дерлік қарсылықсыз сайланды, көбінесе жалғыз мәселелік кандидаттар мен әлсіз демократ Маркус Мортоннан ғана қарсылық көрді. Тарихшы Рональд Формисано Линкольн әкімшілігін «негізінен Ұлттық республикалық, прото-виг әкімшілігі» деп сипаттайды. 1832 жылы оппозициялық партиялар күшейе бастады, ол демократтар мен антимасондық оппозициядан тар үстемдікпен жеңіске жетті. Линкольнның губернаторлық кезінде экономикалық даму мәселелері басым болды. Ол даму жобаларын тұрақты түрде қолдады және корпоративтік инвесторлардың жауапкершілігін шектеу үшін штат заңдарын өзгертуге жұмыс істеді. Ол штаттың алғашқы географиялық және топографиялық зерттеулерін тапсырды. 1825 жылы Эри каналының (Нью-Йорк қаласын Ұлы көлдермен байланыстыратын) және 1828 жылы Блэкстоун каналының (Вустерді Род-Айленд штатының Провиденс қаласымен байланыстыратын) ашылуы Бостонның кеме тасымалының орталығы ретіндегі үстемдігіне қиындықтар тудырды. Оның үкіметі Бостонды Нью-Йорк штатының Олбани қаласына жалғастыратын темір жол құрылысы жоспарларын мақұлдады, ал 1831 жылы оның бірінші кезеңі Бостон және Вустер темір жолы болып табылды. Темір жол жарғысы Массачусетс губернаторының алғашқы ветосына себеп болған штаттық корпоративтік жарғылардың мәні туралы даудан кейін шығарылды. 1826 жылы бірнеше жыл лоббилеуден кейін заң шығарушы орган Уоррен көпір компаниясына Бостонды Чарльзтаунмен байланыстыратын екінші көпір салуға рұқсат берді. Көпір иелері көпірдің алты жыл бойы ақы төлеп, содан кейін тегін болатынын ұсынды. Карлс өзені көпірінің иелері, сондай-ақ ақы төлеген, штат оларға осы өтпеге эксклюзивті рұқсат бергенін мәлімдеп, Линкольнге жаңа жарғыға вето қоюға көндірді. Ол осылай істеді; вето палатада жоққа шығарылды, бірақ Сенатта емес. Дэниел Вебстерді адвокаты ретінде Чарльз өзені көпірі мен Уоррен көпірі арасындағы сот ісі АҚШ Жоғарғы Сотына жетті, ол 1837 жылы штат Чарльз өзені көпірінің иелеріне эксклюзивті артықшылықтар бермегенін шешті. Линкольнның әкімдігі кезінде қоғамдық денсаулық сақтау және түзету мекемелері кеңейтілді. Штаттың алғашқы психиатриялық ауруханасы, Вустер ессіздер ауруханасы 1830 жылы бекітіліп, 1833 жылы ашылды. 1805 жылы Чарльзтаунда салынған штаттық түрме ұзақ уақыт бойы реформаға ұмтылыстың нысаны болды. Ол 1829 жылы кеңейтіліп, ең соңғы Ауберн жүйесінің идеяларына сәйкес жұмыс істеуге айналдырылды. Линкольн ұсынған бір реформа идеясы заң шығарушы органнан қолдау алмады: 1826 және 1827 жылдары ол мектеп мұғалімдерінің білімін стандарттау үшін нормальды мектеп құру идеясын ұсынды. Бұл 1830 жылдардың соңында Эдвард Эверетт әкімдігіне дейін құрылмады. Линкольн 19 ғасырда Массачусетс штатындағы маңызды сот тағайындамаларының біріне жауапты болды. Массачусетс Жоғарғы Сотының Бас судьясы Исаак Паркер қайтыс болғаннан кейін Линкольн бұл лауазымды Лемуэль Шоуға ұсынды, ол онымен Гарвардта бірге оқыған және заң шығарушы органда бірге қызмет еткен беделді адвокат еді. Шоу бастапқыда лауазымды қабылдаудан бас тартты, бірақ Линкольн мен Дэниел Вебстер оны орынды қабылдауға көндірді. Шоу 30 жыл бойы сотты басқарды, бұл кезеңде көптеген жаңа заңдар қабылданды. Линкольнның губернаторлық мерзімі штат тарихындағы ең ұзақ мерзімді қызмет болып табылады. Тек Майкл Дукакис, Джон Хэнкок және Кейлеб Стронг ғана одан көп жыл қызмет етті, бірақ олардың мерзімдері үздірілген емес. Линкольннің ағасы Енох 1827 жылдан 1829 жылға дейін Мэн штатының губернаторы болды; олар бір уақытта губернатор болған алғашқы ағайындылар еді. Кейінірек ағайындылардың губернаторлық лауазымда болған мысалдарына 1850 жылдары Джон (Калифорния) және Уильям Биглер (Пенсильвания), 1960 және 1970 жылдары Нельсон (Нью-Йорк) және Уинтроп Рокфеллер (Арканзас) және 1999 жылдан 2000 жылға дейін Джордж У. Буш (Техас) және Джеб Буш (Флорида) жатады. Линкольн Ұлттық республикашылдардың және олардың ізбасарлары - вигтердің нығайып дамуына ықпал еткен бірнеше саясаткерлердің бірі болды. Массачусетс штатындағы Ұлттық республикашыл партиясы бұрынғы Джефферсон республикашылдарының (Линкольн басқарған) және бұрынғы федералистердің (Дэниел Вебстер басқарған) коалициясынан өркендеді, олар 1820 жылдардың соңында президент Джон Куинси Адамсты қолдау үшін бірікті. Линкольн 1827 жылы АҚШ Сенатындағы лауазымды қабылдаудан бас тартты, себебі штаттан шығып, сол кездегі нашар Ұлттық республикалық ұйымды нығайту қажеттігін айтты. Ұлттық республикашылдардың орнын бастан алған вигтер партиясы 1854 жылға дейін штат саясатына үстемдік етті. Губернаторлыққа үміткерлер үшке бөлінді, ешкім көпшілік дауыс алған жоқ, сайлауды шешу үшін штат заң шығарушы органына жіберді. Антимасондық билетпен сайлауға түскен Джон Куинси Адамс өзінің үміткерлігін кері тартып, Дэвисті қолдады, оны Мортоннан және Дэвисті заң шығарушы орган 1834 жылдың қаңтарында таңдады. Дэвис сол кезде Конгресс депутаты болып қайта сайланды және губернаторлық лауазымды иелену үшін одан бас тартты. Қаңтар айындағы қосымша сайлауда Линкольн бос Конгресс депутаты орынына сайланды. Линкольн 1841 жылға дейін Өкілдер палатасында қызмет етті. Ол Конгресте ерекше көзге түспеді, көбінесе вигтердің бағдарламасын қолдады және Мэн мен британдық (қазіргі канадалық) Нью-Брансуик провинциясы арасындағы шекаралық дау туралы қатаң ұстанымды қабылдады. 1841 жылы президент Уильям Генри Гаррисон Линкольнды Бостон портының коллекторы болып тағайындады, ол 1843 жылдың қыркүйегіне дейін осы лауазымда болды. Биографиялық жазушы Кинли Брауэр бұл «оның мансабындағы жалғыз ерікті зейнеткерлік» деп атады, Линкольн президент Джон Тайлердің бұйрығымен демократ Роберт Рантул кішісімен ауыстырылды. Соңғы штаттық лауазымында Линкольн 1844 жылы штат сенатына екі мерзімге сайланды, сондай-ақ органның президенті болып қызмет етті. Вустер кішкентай болған кезде, оның әртүрлі аудандары арасында сыныптық бөлініс болған жоқ; алайда, қаланың батыс жағында Линкольн салған аудандар Вустер қоғамының ең бай адамдарының тұруына арналған орынға айналды. 1820 жылдардан 1940 жылдарға дейін Вустер, бастапқыда шағын қала, айтарлықтай өсімді бастан өткерді. Бұл Блэкстоун каналының және кейіннен Бостонмен байланыстырған темір жолдың құрылысымен ынталандырылды. Қала жылдам өнеркәсіптік өсімді және халықтың әртараптануын бастан өткерді, әсіресе каналды салуға көмектескен ирланд-американдықтардың есебінен. Ескі элиталар мен өсіп келе жатқан өнеркәсіптік жұмысшы табы арасында саяси шиеленіс болды. 1840 жылдары ирланд иммигранттарының келуі қаланың әлеуметтік жүйесінің ағынға басуына байланысты көшедегі бандитизм мен зорлық-зомбылықтың күшеюіне әкелді. Бұл қалаға штаттан жарғы алу туралы шақыруларға әкелді, ол 1848 жылы берілді. Сол жылы өткен алғашқы мэр сайлауында Линкольн қала элитасына қарсы оппозиция біріккен жергілікті тыйым салу жақтасы Родни Миллерге қарсы сайланды. Линкольн сайлауды он пайыздан астам дауыспен жеңіп, жаңа қаланың алғашқы мэрі болды. Ол бір жыл лауазымда болды, осы кезеңде Иллинойс штатынан келген қашық туысы Авраам Линкольнге, 1848 жылғы президенттік сайлауда вигтердің билетімен сайлау науқаны жүргізіп жатқан адамға қонақ болды. (Вустерді бос дауыс беруші кандидат Мартин Ван Бюрен жеңіп алды, бірақ сайлауды Тейлор жеңді.) Бір жылдық мэрлік қызметтен кейін Линкольн саясаттан зейінкерді. Ол 1812 жылы құрылған Америкалық антиквариат қоғамы сияқты көптеген қоғамдық ұйымдарда белсенді болып қала берді, содан кейін 1854 жылдан 1868 жылға дейін вице-президент болып сайланды, Вустер...

In 1825 Lincoln was approached by Republican party leaders about running for governor. Adopting a firmly centrist stance, he refused to run as the candidate of a single party. When a Federalist caucus seconded the nomination, he agreed to stand and won the election in a landslide against insignificant opposition. For the next five years, he ran virtually unopposed, only occasionally facing opposition from what were basically single issue candidates and the weak perennial Democratic candidate Marcus Morton. Historian Ronald Formisano characterizes Lincoln's administration as "basically a National Republican, proto Whig administration." In 1832, opposition parties began to gain strength, and he won a narrow majority over Democratic and Anti Masonic opposition. Economic development issues dominated Lincoln's tenure in office. He was a regular supporter of development initiatives and worked to change state laws to limit the liability of corporate investors. He ordered the state's first geographical and topographical surveys. The opening in 1825 of the Erie Canal (connecting New York City to the Great Lakes) and the Blackstone Canal (connecting Worcester to Providence, Rhode Island) in 1828 presented challenges to Boston's dominance as a shipping hub. His government eventually approved plans for the construction of a railroad connecting Boston to Albany, New York, chartering its first stage, the Boston and Worcester Railroad, in 1831. The railroad charter was issued in the wake of a controversy over the nature of state issued corporate charters that led to the first ever veto by a Massachusetts governor. In 1826, after several years of lobbying by its proponents, the legislature granted a charter to the Warren Bridge Company for a second bridge connecting Boston to Charlestown. The proprietors proposed that the bridge would charge tolls for only six years and then become free. The proprietors of the competing Charles River Bridge, which also charged tolls, objected, claiming that the state had granted it an exclusive charter for that crossing, and prevailed on Lincoln to veto the new charter. This he did; the veto was overridden in the House but not the Senate. With Daniel Webster as their attorney, the case Charles River Bridge v. Warren Bridge made its way to the United States Supreme Court, which in 1837 ruled that the state had not granted exclusive privileges to the Charles River Bridge proprietors. Public health and correctional institutions were expanded during Lincoln's tenure. The state's first psychiatric hospital, the Worcester Lunatic Asylum, was authorized in 1830 and opened in 1833. The state prison, built at Charlestown in 1805, had long been a subject of agitation for reform. It was expanded in 1829 and converted to operation according to the latest Auburn system ideas. One reform idea proposed by Lincoln did not receive action from the legislature: in both 1826 and 1827 he promoted the idea of establishing a normal school to standardize the education of school teachers. These were not established until the administration of Edward Everett in the late 1830s. Lincoln was responsible for one of the major judicial appointments in Massachusetts in the 19th century. Following the death of Massachusetts Supreme Judicial Court Chief Justice Isaac Parker, Lincoln offered the post to Lemuel Shaw, a lawyer with a solid reputation who had been at Harvard with him and had served with him in the legislature. Shaw at first refused the position, but Lincoln and Daniel Webster eventually prevailed on him to accept the seat. Shaw headed the court for thirty years, a period that included much groundbreaking jurisprudence. Lincoln's term as governor is the longest consecutive service in the state's history. Only Michael Dukakis, John Hancock and Caleb Strong served for more years, but their terms were not all consecutive. Lincoln's brother Enoch was Governor of Maine from 1827 to 1829; they were the first two brothers to be governors simultaneously. Later combinations of brothers as governors include John (California) and William Bigler (Pennsylvania) in the 1850s, Nelson (New York) and Winthrop Rockefeller (Arkansas) in the 1960s and 1970s, and George W. Bush (Texas) and Jeb Bush (Florida) from 1999 to 2000. Lincoln was one of several politicians whose leadership led to the solid establishment of the National Republicans and their successors the Whigs. The National Republican Party in Massachusetts grew out a coalition of former Jeffersonian Republicans (led by Lincoln) and former Federalists (led by Daniel Webster), who coalesced to support President John Quincy Adams in the late 1820s. Lincoln critically refused an offer of a position in the United States Senate in 1827, citing the need to remain in the state and strengthen the then fragile National Republican organization. The Whig Party, which succeeded the National Republicans, dominated state politics until 1854. The race for governor was split three ways, and no one had won a majority, sending the election to the state legislature to decide. John Quincy Adams, who had run on the Anti Masonic ticket, withdrew and endorsed Davis, preferring him over Morton and Davis was chosen by the legislature in January 1834. Davis had been reelected to his Congressional seat as well, and resigned that to assume the governorship. In a special election in February Lincoln was elected to the vacant Congressional seat. Lincoln served in the House of Representatives until 1841. He did not particularly distinguish himself in Congress, generally supporting the Whig agenda and taking a firm stance on the outstanding border dispute between Maine and the British (now Canadian) province of New Brunswick. In 1841 President William Henry Harrison appointed Lincoln collector of the Port of Boston, a post he held until September 1843. In what biographer Kinley Brauer terms the "only involuntary retirement in his career", Lincoln was replaced by Democrat Robert Rantoul Jr. on the order of President John Tyler. For his last statewide office, Lincoln won two terms to the state senate beginning in 1844, serving as the body's president. When Worcester was smaller, there had been little class division between its various neighborhoods; however, those that Lincoln laid out on the west side of the city became the place the wealthier elements of Worcester society chose to live. From the 1820s to the 1840s Worcester, at first a town of modest size, experienced significant growth. This was stimulated by first the construction of the Blackstone Canal and then the railroad, which connected it to Boston. The town experienced rapid industrial growth and a growing diversification of its population, especially by Irish Americans who had helped build the canal. There was political tension between the older elites, Lincoln among them, and the rising industrial working class. The arrival of Irish immigrants in the 1840s led to an increase in street gang activity and violence as the social systems of the town strained to deal with the influx. This led to calls for the town to receive a city charter, which was granted by the state in 1848. In the first mayoral election held that year, Lincoln ran against Rodney Miller, a local temperance advocate around whom opposition to the town's elites coalesced. Lincoln carried the election by more than ten percent, and became the new city's first mayor. He held the post for one year, during which he played host to Abraham Lincoln, a distant relation from Illinois who was electioneering for Zachary Taylor on the Whig ticket in the 1848 presidential election. (Worcester was carried by Free Soil candidate Martin Van Buren, although Taylor won the election.) After one year as mayor, Lincoln retired from politics. He remained active in a large number of civic organizations including the American Antiquarian Society, of which he was a founding member in 1812, and later vice president from 1854 to 1868, the Worcester Agricultural Society, and the Massachusetts Historical Society. He also served on the Board of Overseers of Leicester Academy. He briefly came out of political retirement to serve as a Republican Party presidential elector in the 1864 election, casting his vote for Abraham Lincoln, a distant relative of Levi Lincoln Jr. He was also a presidential elector in 1824 and 1848. He died in Worcester on May 29, 1868, and was interred in Worcester Rural Cemetery.

Отбасы және мұра

Линкольн 1807 жылдың 6 қыркүйегінде Пенелопа Уинслоу Северге үйленді. Ол Плимут колониясының губернаторы Эдвард Уинслоудың ұрпағы және Вурчестер қаласының Чандлер отбасының мүшесі болды. Олардың тоғыз баласы болды, олардың біреуі жас кезінде қайтыс болды, ал тағы үш баласы әкесінен бұрын дүние салды. Линкольн 1834 жылы, 1836 жылғы сарайының аяқталуын күтіп тұрғанда салған үйі Ұлттық тарихи орындар тізіліміне Гов. Леви Линкольн үйі ретінде енгізілген. Бұрын Вурчестердің батыс жағында орналасқан сарай қазір Массачусетс штатының Стурбридж қаласындағы Олд Стурбридж ауылының кіреберісіне жақын сауда орталығы болып табылады.