Генри Уинтер Дэвис: Американ саяхатшысы және құлдыққа қарсы күрескер

Кіріспе

Американдық саясаткер (1817–1865)

Генри Винтер Дэвис (16 тамыз 1817 – 30 желтоқсан 1865) – Мэриленд штатының 4-ші және 3-ші конгресс округтерінен АҚШ өкілі, Азамат соғысы кезінде Радикалдық республикашылдардың бірі ретінде кеңінен танымал болды. Ол 1864 жылы Мэриленд штатында құлдықты жоюға жетекші күш болды және Мэриленд штатының одақтан бөлініп кетпеуіне үлкен үлес қосты.

Ерте өмір және мансап

Генри Винтер Дэвис 1817 жылғы 16 тамызда Мэриленд штатының Аннаполис қаласында дүниеге келген. Оның әкесі, пастор Генри Лион Дэвис (1775–1836), Мэриленд штатының көрнекті епископтық дін қызметкері болды және бірнеше жыл Аннаполистегі Сент-Джон колледжінің президенті қызметін атқарды. 1837 жылы Огайо штатының Гамбиер қаласындағы Кеньон колледжін, ал 1841 жылы Вирджиния университетінің құқық факультетін бітірді. Ол Александрияда заңгерлік тәжірибесін бастады, бірақ 1850 жылы Мэриленд штатының Балтимор қаласына көшіп, адвокаттық қызметте жоғары беделге ие болды. Ол "Ормузд бен Ахриманның XIX ғасырдағы соғысы" (1853) атты еңбекті жазды, онда Америка Республикасы мен Ресей империясын адамзат күресіндегі соңғы қарсыластар ретінде сипаттады; сонымен қатар, құлдықтың діни институт екендігі туралы оңтүстік тараптың пікірін жоққа шығарды.

Конгресс мансабы

Ерте кезден құлдыққа қарсы көзқарастарға бойымен сіңіп, мұрагерлікпен құл иеленуші болғанымен, ол саяси өмірін виг ретінде бастады. Виг партиясы ыдырағаннан кейін ол "Біліспейтін" (Know Nothing) партиясына қосылды және 1855 жылдан 1861 жылға дейін Өкілдер палатасында "Біліспейтін" партиясының ықпалындағы Американдық партияның мүшесі болды. 1856 жылы ол Конгресске демократ Джеймс Бьюкененнің сайлануында американдық емес ирландтық католик иммигранттары кінәлі екенін айтып, былай деді: «Соңғы сайлау американдық партия наразылық білдірген барлық жамандықтарды одан әрі күшейте түсті. Шетелдік одақтастар ел басқаруға сайлау алдында мыңдаған азаматтарды қабылдады. Билік үшін күрес барысында адамдар Республиканың саяси аренаға діни ықпал етуіне тыйым салғандығын ұмытты. Бұл ықпалдар американдық мүдделерді білмейтін, американдық сезімдері жоқ, шетелдік симпатиялардың әсеріне түскен, американдық істерге дауыс беруге келген көптеген шетелде туған азаматтарды әкелді; және осы дауыстар, шын мәнінде, қазіргі нәтижеге жеткізді». 1859 жылы 36-шы АҚШ Конгресінің ашылуында спикерлік лауазымға қатысты дау барысында ол республикашылармен дауыс берді, Мэриленд заң шығарушы органының сенімсіздік дауысына ұшырап, оны отставкаға кетуге шақырды. 1860 жылғы президенттік сайлауда ол әлі де республикашыл болуға дайын болмағандықтан, АҚШ вице-президенті лауазымына кандидат болудан бас тартты, оның орнына Джон Белл мен Эдвард Эверетттің Конституциялық одақ тізімін қолдады. Сол жылы Конгресске қайта сайлануға жеңілген, 1860 және 1861 жылдардың қысында – кейбір оңтүстік штаттардың бөлініп кетуі мен Азамат соғысының басталуы арасында Форт Самтерге шабуыл жасаумен – Дэвис келісімдік шараларға қатысты. Авраам Линкольн сайланғаннан кейін және Азамат соғысы басталғаннан кейін Дэвис республикашыл болды. Ол 1862 жылы АҚШ Өкілдер палатасына қайта сайланды және тез арада агрессивті Радикалдық Республикашылға айналды, бұл Мэриленд құлдар ұстайтын шекаралық штат болғандықтан, ерекше таңғаларлық болды. 1863 жылдың желтоқсанынан 1865 жылдың наурызына дейін Дэвис Сыртқы істер комитетінің төрағасы болды. 1864 жылы Мексикадағы француздық интервенцияға қатысты нәзік мәселелерді президент Линкольн мен Мемлекеттік хатшы Уильям Х. Сьюардтың қолына қалдырмау үшін Дэвис Францияға өте жаулы баяндама жасады, оны Палата қабылдады, бірақ Сенат қабылдамады. Басқа радикалды республикашылармен бірге Дэвис Линкольннің оңтүстік штаттарды қайта құру жоспарына қатты қарсы болды, ол оны тым жұмсақ деп санады. 1864 жылдың 15 ақпанында ол комитетке қайта құру процесін Конгресс бақылауына алатын заң жобасын (Дэвис пен сенатор Бенджамин Уэйдтің атымен белгілі) ұсынды. Ол Конфедерация штаттарының Одаққа қайта қабылдану шарты ретінде Конфедерацияның барлық маңызды азаматтық және әскери шенеуніктерін құқығынан айыратынын, құлдықты жоюды және Конфедерация үкіметімен немесе оның санкциясымен жасалған барлық қарыздарды жоққа шығаратынын белгіледі. Бұл шараны қолдаған сөзінде Дэвис Конгресс өз қамқорлығымен құрылған үкіметті мойындамайынша, көтерілісші штаттарда Конгресс билігінен басқа үкімет болмайтынын мәлімдеді. Қайта құруға қатысты Конгресстің алғашқы ресми мәлімдемесінің жобасы 1864 жылдың 2 шілдесінде сессияның соңғы сағаттарында екі палатада да қабылданбады. Президент Линкольн бұл заң жобасын мақұлдамады және оған қол қоймағандықтан, ол заңға айналмады; 8 шілдеде Линкольн өзінің ұстанымын айқындайтын жарлық шығарды. Көп ұзамай, 1864 жылдың 4 тамызында Дэвис Огайо штатынан сенатор Бенджамин Уэйдке қосылды, ол заң жобасын Сенатта өткізген, «Үкіметті қолдаушыларға» деген манифест жариялады, ол президент Линкольнді Конгресс аумағына қол сұққандығы үшін қатты айыптады және президенттік саясат құлдықты қалпына келтірілген штаттарда бұзбайды деп болжады. Бірнеше айдан кейін Конгресстегі пікірталаста ол былай деді: «Мен он жыл бұрын Конгресске келгенімде бұл заң үкіметі болды. Мен оның жеке еркімен жасалатын үкімет екенін көрдім». Ол 1864 жылғы сайлауда Линкольнге қарағанда Джон К. Фремонтті артық көрген радикалды көшбасшылардың бірі болды, бірақ кейіннен оппозициясын алып тастады және президентті қайта сайлауға қолдау көрсетті. Шартсыз Одақ партиясына қосылып, ол ертеректе афроамерикандықтарды әскери қызметке алуды жақтады және 1865 жылдың шілдесінде оларға сайлау құқығын кеңейтуді жария түрде қолдады. Ол 1864 жылы Конгресске қайта сайлануға үміткер болмады. 1864 жылғы сайлау түнінде пікірталас барысында Линкольн былай деді: «Менің ойымша, Уинтер Дэвис өзінің нағыз мүдделеріне көбірек мән бере бастады және маған шабуылдау арқылы уақытын ысырап етуді тоқтатты. Оның өзі үшін жақсы болады деп үміттенемін. Ол маған қатысты өте қатыгездік танытты, бірақ бұл тек өзіне зиян келтірді. Оның мінез-құлқы маған қызық болды. Мен оның досы ретінде келдім, осылай жалғасуын қаладым. Мен оның жайлы жақсы нәрселерді ғана естігенмін; ол менің жақын досым судья Дэвистің туысы еді. Бірақ ол сайланғаннан кейін ғана мен оның маған барлық мүмкін жағдайларда шабуыл жасайтынын білдім». Дэвис 1865 жылдың 30 желтоқсанында Балтиморде қайтыс болды. Оның денесі Гринмаунт зиратында жерленді. Генри У. Дэвис АҚШ Жоғарғы Сотының судьясы және кейіннен Иллинойс штатынан АҚШ сенаторы болған Дэвид Дэвистің туысы болды. Ол сонымен қатар Техас Жоғарғы Сотының судьясы болған бригадалық генерал Мозес Б. Уолкердің туысы болды.

Early becoming imbued with strong anti slavery views, though by inheritance he was himself a slaveholder, he began political life as a Whig. After the Whig Party disintegrated, he became a Know Nothing, and served as a member of the Know Nothing–influenced American Party in the House of Representatives from 1855 to 1861. In 1856 he told Congress the unamerican Irish Catholic immigrants were to blame for the election of Democrat James Buchanan, stating: The recent election has developed in an aggravated form every evil against which the American party protested. Foreign allies have decided the government of the country men naturalized in thousands on the eve of the election. Again in the fierce struggle for supremacy, men have forgotten the ban which the Republic puts on the intrusion of religious influence on the political arena. These influences have brought vast multitudes of foreign born citizens to the polls, ignorant of American interests, without American feelings, influenced by foreign sympathies, to vote on American affairs; and those votes have, in point of fact, accomplished the present result. In the contest over the speakership at the opening of the 36th United States Congress in 1859 he voted with the Republicans, incurring a vote of censure from the Maryland Legislature, which called upon him to resign. In the 1860 presidential election, not yet ready to become a Republican, he declined to be a candidate for the Republican nomination for Vice President of the United States, instead supported the Constitutional Union ticket of John Bell and Edward Everett. Defeated that year for reelection to Congress, in the winter of 1860 and 1861―between the secession of some Southern states and the beginning of the Civil War with the assault on Fort Sumter―Davis was involved in compromise measures. After Abraham Lincoln was elected and the Civil War began, Davis became a Republican. He was re elected in 1862 to the U. S. House of Representatives and quickly became an aggressive Radical Republican, which was viewed as particularly surprising given that Maryland was a slaveholding border state. From December 1863 to March 1865 Davis served as chairman of the Committee on Foreign Affairs. In 1864, unwilling to leave the delicate questions concerning the French intervention in Mexico entirely in the hands of President Lincoln and Secretary of State William H. Seward, Davis brought in a report very hostile to France, which was adopted by the House but not by the Senate. With other Radical Republicans, Davis was a bitter opponent of Lincoln's plan for the Reconstruction of the Southern states, which he thought too lenient. On February 15, 1864, he reported from committee a bill (known as the Wade–Davis Bill, after Davis and Senator Benjamin Wade) which would place the process of Reconstruction under the control of Congress, and stipulated that the Confederate states, as a condition of being re admitted to the Union, would disfranchise all important civil and military officers of the Confederacy, abolish slavery, and repudiate all debts incurred by or with the sanction of the Confederate government. In his speech supporting this measure, Davis declared that until Congress should recognize a government established under its auspices, there was no government in the rebel states save the authority of Congress. The bill, the first formal expression by Congress with regard to Reconstruction, did not pass both Houses until the closing hours of the session, on July 2, 1864. President Lincoln disapproved of the bill, and as he did not sign it, it did not become law; on July 8, Lincoln issued a proclamation defining his position. Soon afterward, on August 4, 1864, Davis joined Senator Benjamin Wade of Ohio, who had piloted the bill through the Senate, in issuing a manifesto, "To the Supporters of the Government," which violently denounced President Lincoln for encroaching on the domain of Congress and insinuated that the presidential policy would leave slavery unimpaired in the reconstructed states. In a debate in Congress some months later he declared, "When I came into Congress ten years ago this was a government of law. I have lived to see it a government of personal will." He was one of the radical leaders who preferred John C. Frémont to Lincoln in the 1864 election, but subsequently withdrew his opposition and supported the President for re election. Joining the Unconditional Union Party, he early favored the enlistment of African Americans, and in July 1865 publicly advocated the extension of the suffrage to them. He was not a candidate for re election to Congress in 1864. On Election Night, 1864, during a discussion, Lincoln said: "It has seemed to me recently that Winter Davis was growing more sensible to his own true interests and has ceased wasting his time by attacking me. I hope for his own good he has. He has been very malicious against me but has only injured himself by it. His conduct has been very strange to me. I came here, his friend, wishing to continue so. I had heard nothing but good of him; he was the cousin of my intimate friend Judge Davis. But he had scarcely been elected when I began to learn of his attacking me on all possible occasions." Davis died in Baltimore on December 30, 1865. His remains were interred in Greenmount Cemetery. Henry W. Davis was a cousin of David Davis, an Associate Justice of the Supreme Court of the United States and later a U. S. Senator from Illinois. He was also a first cousin of Brevet Brigadier General Moses B. Walker who served as an associate justice of the Texas Supreme Court.