Томас Кинкейд: Американдық Әскери-теңіз күштерінің адмиралы

Кіріспе

Томас Кассин Кинкэйд (3 сәуір 1888 – 17 қараша 1972) – АҚШ Әскери-теңіз күштерінің адмиралы, Екінші дүниежүзілік соғыстағы қызметімен танымал. 1942 жылғы авианосец шайқастарында «жауынгер адмирал» ретінде бедел алды және Алеут аралдары науқанында одақтас күштерге басшылық етті. Оңтүстік-батыс Тынық мұхиты аймағындағы Біріккен Әскери-теңіз күштерінің және жетінші флоттың қолбасшысы болды, көптеген десанттық операцияларды жүргізді және Лейте шығанағы шайқасында Біріккен флотқа басшылық етті. Теңізшілер отбасында дүниеге келген Кинкэйд 1908 жылғы маусымда АҚШ Әскери-теңіз академиясын бітірген кезде сыныптың төменгі жартысында болды. Оның алғашқы қызметі жауынгер кемелерде өтті. 1913 жылы ол артиллериялық инженерлік саласында оқуын бастады және көп жылдар бойы сол салада қызмет етті. 1916 жылы Доминикан Республикасын АҚШ басып алған кезде қатысты. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол «Аризона» линкорында артиллериялық офицер болып қызмет етті, алдында Ұлыбритания Корольдік теңіз күштеріне тіркелді. Соғыстан кейін ол Түркиядағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің бөліміне штаб бастығының көмекшісі болды. Кинкэйд 1924 жылы алғашқы командасын – «Ишервуд» эсминцін алды. 1933 жылғы Лонг-Бич жер сілкінісі кезінде «Колорадо» линкорының аға офицері болды және көмек көрсету жұмысына қатысты. 1937 жылы «Индианаполис» ауыр крейсеріне қолбасшылық етті. 1938 жылдан 1941 жылға дейін Кинкэйд Италия мен Югославияда теңіз атташесі болды. АҚШ-тың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуына бірнеше ай қалғанда, эсминецтер эскадрильясына басшылық етті. 1941 жылы контр-адмирал дәрежесіне көтеріліп, Тынық мұхиты флоттарының крейсерлік дивизиясына қолбасшылық етті. Оның крейсерлері Коралл теңізі шайқасында «Лексингтон» авианосецін және Мидуэй шайқасында «Хорнет» авианосецін қорғады. Сол шайқастан кейін «Энтерпрайз» авианосеціне негізделген 16-шы жедел әрекет тобына қолбасшылық етті, ол Соломон аралдарындағы ұзақ және қиын науқан кезінде басшылық етті, Шығыс Соломон және Санта-Крус аралдары шайқастарына қатысты. 1943 жылдың қаңтарында Кинкэйд Солтүстік Тынық мұхиты күштеріне басшылық етті және Алеут аралдарына бақылауды қайтару операцияларын жүргізді. 1943 жылдың маусымында вице-адмирал дәрежесіне көтерілді. 1943 жылдың қарашасында Кинкэйд Оңтүстік-батыс Тынық мұхиты аймағындағы Біріккен теңіз күштерінің және жетінші флоттың қолбасшысы болды, Жаңа Гвинея науқанын қолдаған АҚШ және Австралия Корольдік теңіз күштеріне басшылық етті. Суригао бұғазы шайқасында ол соңғы теңіз шайқасында Біріккен кемелерге басшылық етті. Аймақтағы жапон теңіз күштерінің күші әлсірегеннен кейін Біріккен теңіз күштері Филиппин және Борнеодағы науқандарды қолдады. Кинкэйд 1945 жылдың 3 сәуірінде адмирал дәрежесіне көтерілді. Тынық мұхиты соғысы 1945 жылдың тамызында аяқталғаннан кейін жетінші флот Корея және Қытай жағалауларындағы операцияларға көмектесті. Адмирал Кинкэйд 1946 жылдан 1950 жылдың мамырына дейін Шығыс теңіз шекарасының және 16-шы флоттың қолбасшысы болды. Ол онжылдықтың қалған бөлігінде Ұлттық қауіпсіздік оқыту комиссиясының мүшесі болды. Сондай-ақ ол 15 жыл бойы Американдық шайқас ескерткіштері комиссиясында қызмет етті.

United States Navy admiral (1888–1972)

Thomas Cassin Kinkaid (3 April 1888 – 17 November 1972) was an admiral in the United States Navy, known for his service during World War II. He built a reputation as a "fighting admiral" in the aircraft carrier battles of 1942 and commanded the Allied forces in the Aleutian Islands Campaign. He was Commander Allied Naval Forces and the Seventh Fleet under General of the Army Douglas MacArthur in the Southwest Pacific Area, where he conducted numerous amphibious operations, and commanded an Allied fleet during the Battle of Leyte Gulf, the largest naval battle of World War II and the last naval battle between battleships in history. Born into a naval family, Kinkaid was ranked in the lower half of his class on his graduation from the United States Naval Academy in June 1908. His early commissioned service was spent aboard battleships. In 1913, he began instruction in ordnance engineering and served in that field for many years. He saw action during the 1916 United States occupation of the Dominican Republic. During World War I, he was attached to the Royal Navy before serving as gunnery officer aboard the battleship Arizona. After the war, he was assistant chief of staff to the Commander U. S. Naval Detachment in Turkey. Kinkaid received his first command, the destroyer Isherwood, in 1924. He was executive officer of the battleship Colorado when the 1933 Long Beach earthquake struck, and participated in relief efforts. He received his second command in 1937, the heavy cruiser Indianapolis. From 1938 to 1941, Kinkaid was a naval attaché in Italy and Yugoslavia. In the months prior to U. S. entry into World War II, he commanded a destroyer squadron. Promoted to rear admiral in 1941, he assumed command of a U. S. Pacific Fleet cruiser division. His cruisers defended the aircraft carrier Lexington during the Battle of the Coral Sea and Hornet during the Battle of Midway. After that battle, he took command of Task Force 16, a task force built around the carrier Enterprise, which he led during the long and difficult Solomon Islands campaign, participating in the Battles of the Eastern Solomons and the Santa Cruz Islands. Kinkaid was placed in charge of the North Pacific Force in January 1943 and commanded the operations that regained control of the Aleutian Islands. He was promoted to vice admiral in June 1943. In November 1943, Kinkaid became Commander Allied Naval Forces South West Pacific Area, and commander of the Seventh Fleet, directing U. S. and Royal Australian Navy forces supporting the New Guinea campaign. During the Battle of the Surigao Strait, he commanded the Allied ships in the last naval battle between battleships in history. Following the demise of Japanese naval power in the region, the Allied navies supported the campaigns in the Philippines and Borneo. Kinkaid was promoted to admiral on 3 April 1945. After the Pacific War ended in August 1945, the Seventh Fleet assisted in operations on the Korean and China coasts. Admiral Kinkaid was Commander Eastern Sea Frontier and the Sixteenth Fleet from 1946 until his retirement in May 1950. He was a member of the National Security Training Commission for much of the rest of the decade. He also served with the American Battle Monuments Commission for 15 years.

Ерте өмір

Томас Кассин Кинкейд 1888 жылғы 3 сәуірде Нью-Гэмпшир штатының Хановер қаласында дүниеге келді. Ол әскери теңізші Томас Райт Кинкейдтің екінші баласы және жалғыз ұлы болды. Сол кезде Томас Райт Кинкейд АҚШ Әскери-теңіз күштерінен демалыста болып, Нью-Гэмпшир ауыл шаруашылығы және механикалық өнер колледжінде жұмыс істеген. Томас бір жасқа толғанда, әкесі Пинтаға тағайындалды, ал отбасы Алясканың Ситка қаласына көшіп барды, онда 1890 жылы үшінші баласы, Дороти дүниеге келді. Келесі бірнеше жылда отбасы тікелей Филадельфия, Пенсильвания; Норфолк, Вирджиния; Аннаполис, Мэриленд және Вашингтон, округ Колумбияның Джорджтаун қалаларына көшіп өтті.

Томас үш жыл бойы Батыс орта мектебінде оқыды, содан кейін АҚШ Әскери-теңіз академиясына дайындық мектебіне түсті. Ол президент Теодор Рузвельттен Аннаполиске тағайындалуды сұрады және қабылдау емтиханына қатысуға шақырылды. Әскери-теңіз күштері кеңейіп жатқан кезеңді бастан өткізіп, екі жыл бұрынғыдан екі есе көп мичман қабылдады. Емтиханға 350 адам қатысып, олардың 283-і қабылданды. Бұл академия 1845 жылы ашылғаннан бергі ең ірі курс болды. Кинкейд 1904 жылғы шілдеде Аннаполиске мичман ретінде қабылданды. Оның оқытушыларының арасында болашақ Әскери-теңіз операциялары басшыларының төртеуі болды: Уильям С. Бенсон, Уильям В. Пратт, Уильям Д. Лихи және Эрнест Дж. Кинг. 1905 жылы ол Невадада оқу круизіне қатысты. Сонымен қатар ол Хартфордта алты апта өткізді, бұл оның желкенмен жүретін әскери кемедегі жалғыз тәжірибесі болды. Келесі жылдары оның оқу круиздері Ньюарк және Арканзас кемелерінде өтті, олар жаңа болғанымен, сол кезде ескірген еді. Ол спортпен белсенді айналысты, әсіресе ескек спортында, академияның сегіз ескек командасына ілікті. 1908 жылғы 5 маусымда 201 студенттің арасында 136-шы орынмен бітірді. Оның курстастарының арасында болашақ адмиралдар болды: Гарри А. Бадт, Пол Х. Бастедо, Джон Р. Биардалл, Абель Т. Бидуэлл, Джозеф Дж. Бросшек, Артур С. Карпендер, Жюль Джеймс, Уолтер К. Килпатрик, Джеймс Л. Кауфман, Уиллис А. Ли-кіші, Уильям Р. Манро, Уильям Р. Пурнелл, Фрэнсис В. Роквелл, Джон Ф. Шафрот-кіші және Ричмонд К. Тернер.

Ерте мансап

Кинкейдтің алғашқы қызметі Сан-Францискода болды, онда ол Ұлы Ақ Флоттың бөлігі болған «Небраска» линкор экипажына қосылды. Келесі жылы ол флотпен бірге Нью-Зеландия мен Австралияны аралап, жер шарын айналып келді. 1909 жылғы ақпанда флот өз үй порты Норфолкке (Вирджиния штаты) оралды. 1910 жылы Кинкейд прапорщик атағына емтихан тапсырды, бірақ навигациядан өтпеді. Оның сыныптастары 1910 жылғы маусымда жоғарылау алғанда, Кинкейд 1910 жылғы желтоқсанда қайта емтихан нәтижесін күтіп, міндетті офицер болып қалды. Шілдеде ол плевритке шалдықты және Нью-Йорктегі ауруханаға жатқызылды, содан кейін сауығу үшін Аннаполиске жіберілді. Сол кезде оның әкесі Теңіз инженерлік эксперимент станциясының бастығы болды, бұл Кинкейдке навигациялық емтиханға дайындалу кезінде ата-анасымен бірге тұруға мүмкіндік берді. Қазан айында ол «Миннесота» линкорына орналасты. Оның капитаны, командир Уильям Симс, оның әкесінің Аннаполистегі сыныптасы, Кинкейдтің артиллерияға деген ерте қызығушылығын ынталандырды. Кинкейд 7 желтоқсанда кеме жүргізушілікті сынақтан өтті және 1911 жылғы 14 ақпанда прапорщик атағын алды, бұл атақ 6 маусымға дейін кері күшімен берілді. Аннаполисте болған кезде Кинкейд Филадельфиялық кәсіпкердің қызы Хелен Шерберн Росспен (1892–1980) танысты. Екеуі 1911 жылғы 24 сәуірде Филадельфиядағы Сент-Марк епископ шіркеуінің күміс капелласында, шағын қонақтар жиынының қатысуымен үйленді. Олардың некесінен бала тумады. Олар бридж және гольф ойнағанды ұнататын. Хелен 1921 және 1922 жылдары Колумбия округінің әйелдер гольф чемпионатында жеңіске жетті. 1913 жылы Кинкейд, қазір лейтенант (кіші лейтенант), Теңіз академиясының аспирантурасында оқуға түсті. Бұл төрт айлық оқудан, содан кейін жетекші теңіз қару-жарақ өндірушілерімен сапарлардан және соңында Индия бас теңіз сынақ полигонындағы міндетті қызметтен тұрды. Студенттер Теңіз күштерінде кем дегенде сегіз жыл қызмет етуге міндеттелді. Аннаполистегі төрт айлық оқуды аяқтағаннан кейін Кинкейд Мидвейл Стилде үш айлық тапсырманы бастады, бірақ екі айдан кейін АҚШ Веракрусты басып алғандықтан бұл тапсырма үзілді. Кинкейдке Кариб теңізінде қызмет ету үшін «Мачиас» канонерлік қайығына баруға бұйрық берілді, ол кеменің 1916 жылы Доминикан Республикасын АҚШ басып алған кезде қатысқандығын көрсетеді. Кинкейд алғаш рет кеме жағалаудан атылған кезде отқа түсті. «Мачиас» автоматтарымен жауап берді. Бір машинасы істен шыққанда, Кинкейд қаруды жөндеуге көмектесу үшін өзін отқа ұсынды. Ол кемеге қарсы атыс болған кезде оны атты. «Мачиас» желтоқсанда үйіне оралды, ал ақпанда Кинкейд қару-жарақ оқуын жалғастырды және Нью-Йорктің Рочестер қаласындағы Bausch & Lomb компаниясына барды, онда ол нысана алу және өртке басқару жүйелерін жасауды зерттеді. Наурыз айында ол Вашингтон теңіз кемежайына келді, онда өртке басқару туралы нұсқаулық жазды. Ол сондай-ақ адам торпедасының дизайнын жасады, бірақ Орднанс бюросы оның тұжырымдамасының дұрыс емес екенін шешті. Ол қару-жарақ оқуын Бетлехем болат зауытында, Индия бас теңіз сынақ полигонында және Бруклиндегі Sperry Gyroscope компаниясында сапарлармен аяқтады. 1916 жылғы шілдеде Кинкейд Теңіз күштерінің ең жаңа линкоры «Пенсильванияға» оқ атуды бақылаушы ретінде келді. 1917 жылғы қаңтарда лейтенант атағына көтерілді. 1917 жылғы қарашада, Америка Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргеннен кейін жеті ай өткен соң, ол Норфолк теңіз кемежайынан жаңадан жасалған 6 метрлік қашықтық өлшегішті Ұлы Флотқа жеткізуді қадағалауға бұйрық берілді. Лондонға жеткеннен кейін Кинкейд қазір вице-адмирал болған Симске есеп берді, ол Кинкейдке Париждегі одақтас теңіз басшыларымен кездесуде адмирал Уильям С. Бенсонға құпия құжаттарды тапсыруға бұйрық берді. Кейін Кинкейд Ұлыбританияға оралып, Уэйл аралында (Гэмпшир) қашықтық өлшегішті сынақтан өткізді. Ол Лондон, Йорк және Глазго қалаларындағы оптикалық жұмыстарға барып, Британ Корольдік теңіз флотының қашықтық өлшегіштерін және оның тікелей орналасқан жерлерін зерттеді. 1918 жылғы қаңтарда Америка Құрама Штаттарына оралғаннан кейін, ол Sperry Gyroscope және Ford Instruments компанияларына барып, олардан өртке басқару жүйелері туралы кеңес алды. 1918 жылғы ақпанда лейтенант-командир болып тағайындалған ол «Пенсильванияның» бауырласы «Аризонаға» жіберілді. 1919 жылғы мамыр айында «Аризона» Смирнаны гректер басып алған жерді қамтамасыз етуге жіберілді. 1918 жылғы қыркүйектен 1919 жылғы шілдеге дейінгі қызметі үшін Кинкейдке Теңіз еңбегі үшін белгілі медаль беру ұсынылды, бірақ ол марапатталған жоқ.

Kinkaid's first posting was to San Francisco where he joined the crew of the battleship Nebraska, part of the Great White Fleet. During the next year, he circumnavigated the globe with the fleet, visiting New Zealand and Australia. The fleet returned to its home port of Norfolk, Virginia in February 1909. In 1910, Kinkaid took his examinations for the rank of ensign but failed navigation. While his classmates were promoted in June 1910, Kinkaid remained a midshipman, pending the result of a makeup examination in December 1910. In July, he developed pleurisy and was hospitalized in New York, New York, before being sent to Annapolis to recuperate. At the time, his father was in charge of the Naval Engineering Experiment Station there, which allowed Kinkaid to stay with his parents while studying for his navigation examination. In October, he was posted to the battleship Minnesota whose skipper, Commander William Sims, an Annapolis classmate of his father's, encouraged Kinkaid's early interest in gunnery. Kinkaid passed his navigation examination on 7 December and was promoted to ensign on 14 February 1911, backdated to 6 June 1910. While still at Annapolis, Kinkaid met Helen Sherburne Ross (1892–1980), the daughter of a Philadelphia businessman. The two were married on 24 April 1911 in the Silver Chapel of St. Mark's Episcopal Church in Philadelphia in a ceremony attended by a small number of guests. Their marriage produced no children. They enjoyed playing contract bridge and golf, and Helen was the women's golf champion for the District of Columbia in 1921 and 1922. In 1913, Kinkaid, now a lieutenant (junior grade), commenced a course in ordnance at the Naval Academy Postgraduate School. This consisted of four months of classroom instruction followed by tours with the leading naval ordnance manufacturers, and concluded with a tour of duty at the Indian Head Naval Proving Ground. Students had to commit to remain in the Navy for at least eight years. After completing the four months in the classroom at Annapolis, Kinkaid commenced a three month assignment at Midvale Steel, but this was interrupted after two months by the United States occupation of Veracruz. Kinkaid was ordered to report to the gunboat Machias for duty in the Caribbean, during which the ship participated in the 1916 United States occupation of the Dominican Republic. Kinkaid came under fire for the first time when the ship was fired upon from ashore. Machias replied with its machine guns. When one jammed, Kinkaid exposed himself to fire to assist in clearing the weapon. He fired it in response to gunfire against the ship. Machias returned home in December, and in February Kinkaid resumed his ordnance studies and went to Bausch & Lomb in Rochester, New York, where he studied the manufacture of spotting and fire control systems. In March he reported to the Washington Navy Yard, where he wrote a pamphlet on fire control. He also created a design for a human torpedo, but the Bureau of Ordnance decided that his concept was unsound. He completed his ordnance studies with tours at Bethlehem Steel, the Indian Head Naval Proving Ground and the Sperry Gyroscope Company in Brooklyn. In July 1916, Kinkaid reported to Pennsylvania, the navy's newest battleship, as a gunfire spotter. He was promoted to lieutenant in January 1917. In November 1917, seven months after the American entry into World War I, he was ordered to supervise the delivery of a newly developed 20 feet (6 m) rangefinder from the Norfolk Navy Yard to the Grand Fleet. On reaching London, Kinkaid reported to Sims, now a vice admiral, who then ordered Kinkaid to deliver secret documents to Admiral William S. Benson at a meeting with Allied naval leaders in Paris. Afterwards, Kinkaid returned to the United Kingdom and tested the rangefinder at on Whale Island, Hampshire. He visited optical works in London, York and Glasgow to study the British Royal Navy's rangefinders, and the Grand Fleet at its anchorages. On returning to the United States in January 1918, he visited Sperry Gyroscope and Ford Instruments to consult with them on fire control systems. Promoted to lieutenant commander in February 1918, he was posted to Pennsylvanias sister ship, Arizona. In May 1919, Arizona was sent to cover the Greek occupation of Smyrna. For his services from September 1918 to July 1919, Kinkaid was recommended for the Navy Distinguished Service Medal, but it was not awarded.

Соғыс аралығы

Суда және құрлықта кезектесіп қызмет етудің қалыпты тәртібіне сәйкес, Кинкейд Вашингтондағы Ординанс бюросының жабдықтау бөлімінің бастығы лауазымына жіберілді. Осы кезеңде ол АҚШ Әскери-теңіз институтының «Proceedings» журналында екі мақала жариялады. Біріншісі – «Оқ атудың ықтималдығы және дәлдігі» тақырыбындағы техникалық мақала. Онда соғыс кемелері мен крейсерлердегі қарулардың мөлшерін арттыру, оларды үлкендетуден гөрі тиімдірек екені туралы аргументтер келтірілді. Вашингтондық теңіздік конференция соғыс кемелерінің саны мен қаруларының өлшемдерін шектеу арқылы осы идеялардың іске асуына кедергі келтірді. Екінші мақаласы – «Теңіз корпусы, мамандану және тиімділік» деп аталып, желілік офицерлердің мамандануын арттыруды, жеке мамандар корпусын құрудан гөрі дұрыс екенін көрсетті. Бұл мәселе, әсіресе әскери авиаторлар өздерінің жеке мамандану бөлімін құруға ұмтылып жатқан кезде, көбінесе дау тудыратын тақырып еді. 1922 жылы Кинкейд Түркия суларындағы АҚШ Әскери-теңіз күштерінің командирі, контр-адмирал Марк Л. Бристольдің штаб бастығы болып тағайындалды. Осы сапарда Смирнаның гректер тарапынан оккупациясы аяқталды. Түркияның Лозанна шартын ратификациялауы АҚШ теңіз күштерін аймақтан шығаруға алып келді, бұл Бристольдің лауазымын көбінесе дипломатиялық міндеттермен шектеді. 1924 жылы, әкесі 1920 жылдың тамызында қайтыс болған Кинкейд, анасының денсаулығы нашарлағандықтан АҚШ-қа қайта оралуды сұрады. Оны елге қайтару үшін қолданылған «Трентон» жеңіл крейсері Тегеранда наразылық көтерілісінде қаза тапқан вице-консул Роберт Уитни Имбридің денесін алу үшін Иран арқылы өтуге мәжбүр болды. Кинкейд 1924 жылдың 11 қарашасында өзінің алғашқы командасын – «Ишервуд» эсминцін алды. Кеменің негізгі порты Филадельфия теңіз кемежайы болғандықтан және кеме капитандарының түндерін кемеде өткізу қажеттілігі болмағандықтан, Кинкейд Хеленмен Филадельфиядағы ата-анасының үйінде тұру мүмкіндігіне ие болды. 1925 жылдың шілдесінде ол Теңіз қару-жарақ зауытына тағайындалды. 1926 жылдың маусымында ол капитан рангіне көтерілді. Келесі екі жыл бойы ол Флоттың артиллериялық офицері және АҚШ Флотының Бас қолбасшысы адмирал Генри А. Уайлидің көмекшісі қызметін атқарды. 1929 және 1930 жылдары Кинкейд Теңіз соғыс колледжінде оқыды. Одан кейін ол Теңіз күштерінің Бас басқармасында қызмет етті. Содан кейін ол Мемлекеттік департаментке Женева қарусыздандыру конференциясында Теңіз кеңесшісі болып тағайындалды. 1933 жылдың ақпанында Кинкейд флоттың ең жаңа линкорларының бірі – «Колорадо» кемесінің бас офицері болды. Кездейсоқ жағдайға байланысты, 1933 жылғы Лонг-Бич жер сілкінісі кезінде кеме Калифорния штатының Лонг-Бич портында тоқтаған еді. Келесі бірнеше күн ішінде мыңдаған теңізшілер мен морпештер құтқару жұмыстарына қатысты. Кинкейд кеме капитанын кемедегі экипаж мүшелерінің үйсіз отбасыларын орналастыруға көндірді және отбасылық аймақтар құру үшін кемежайға тендерлер орнатты. Ол «Колорадо» кемесінен құрлыққа медициналық және көмек көрсету материалдарын жіберді. 1934 жылы ол офицерлер бөлімінің бастығы ретінде Навигация бюросында қызмет ету үшін Вашингтонға оралды. Осы кезеңде Кинкейд капитандыққа үміткер болды. 1935 жылдың қаңтарында Ричмонд К. Тернер және Уиллис А. Ли сияқты курстастары таңдалды, бірақ Кинкейд жоғарылауға лайық деп табылмайды. Алайда, жоғары шенді офицерлер, контр-адмиралдар Уильям Д. Лихи мен Адольфс Эндрюстің жағымды бағалауларының арқасында ол 1936 жылдың қаңтарында таңдалды және қажетті медициналық және кәсіби емтиханды тапсырғаннан кейін 1937 жылдың 11 қаңтарында жоғарылауға ие болды. Содан кейін Кинкейдке екінші теңіз командасы – «Индианаполис» ауыр крейсері берілді. Ол 1937 жылдың 7 маусымында капитан Генри К. Хьюиттен командалық міндетін алды.

Following the normal pattern of alternating assignments afloat and ashore, Kinkaid was posted to a shore billet as the Chief of the Supply Section of the Bureau of Ordnance in Washington, D. C. During this time he published two articles in the United States Naval Institute magazine Proceedings. The first, on the "Probability and Accuracy of Gun Fire", was a technical article arguing for more rather than bigger guns on battleships and cruisers. The Washington Naval Conference would prevent these ideas from being put into practice, by restricting the number and size of warships and their guns. The second, entitled "Naval Corps, Specialization and Efficiency", argued for increasing the specializations of line officers rather than creating separate corps of specialists, a more controversial topic at a time when naval aviators were agitating for the creation of a new specialist branch of their own. In 1922, Kinkaid became Assistant Chief of Staff to the Commander U. S. Naval Detachment in Turkish Waters, Rear Admiral Mark L. Bristol. This tour saw the end of the Greek occupation of Smyrna. The ratification of the Treaty of Lausanne by Turkey resulted in a draw down of U. S. naval forces in the region, reducing Bristol's post to a primarily diplomatic one. In 1924, Kinkaid, whose father had died in August 1920, requested a posting back to the United States owing to his mother's ill health. The ship taking him back, the light cruiser Trenton, had to sail by way of Iran in order to collect the body of Vice Consul Robert Whitney Imbrie, who had been killed by an angry mob in Tehran. Kinkaid received his first command, the destroyer Isherwood, on 11 November 1924. Since its home port was the Philadelphia Navy Yard and ships' captains did not have to spend their nights on board, Kinkaid was able to live with Helen at her parents' residence in Philadelphia. In July 1925, he was assigned to the Naval Gun Factory. He was promoted to commander in June 1926. For the next two years, he served as Fleet Gunnery Officer and aide to the Commander in Chief, U. S. Fleet, Admiral Henry A. Wiley. In 1929 and 1930, Kinkaid attended the Naval War College. This was followed by duty on the Navy General Board. He was then seconded to the State Department as a Naval Advisor at the Geneva Disarmament Conference. Kinkaid next became executive officer of Colorado, one of the navy's newest battleships, in February 1933. By coincidence the ship was at anchor in Long Beach, California, when the 1933 Long Beach earthquake struck. Over the next few days thousands of sailors and marines participated in relief activities. Kinkaid convinced the captain to allow homeless families of crew members to stay on the ship, and erected tarpaulins on the quayside to create family areas. He sent medical and relief supplies ashore from Colorado. In 1934, he returned to Washington for a tour of duty with the Bureau of Navigation, in charge of the Officers' Detail Section. During this time, Kinkaid came up for promotion to captain. Classmates including Richmond K. Turner and Willis A. Lee were selected in January 1935, but Kinkaid was passed over for promotion. However, with the help of strong fitness reports from his superiors, Rear Admirals William D. Leahy and Adolphus Andrews, he was selected in January 1936 and, after passing the required physical and professional examinations, was promoted on 11 January 1937. Kinkaid was then given his second seagoing command, the heavy cruiser Indianapolis. He assumed command from Captain Henry K. Hewitt on 7 June 1937.

Атташе

Кинкейдтің келесі тағайындамасы Лондонға әскери атташе болуы мүмкін деп үміттенгенімен, бұл қызмет капитан Алан Г. Киркке берілді. Кинкейдке Римдегі лауазым ұсынылып, ол оны қабылдады. 1938 жылдың қараша айында ол қызметке кірісті. 1939 жылы ол Белградтағы Американ елшілігінде де аккредитацияланды. Кинкейд Италияның соғысқа дайын емес екенін хабарлады. Тек 1940 жылдың мамыр айында ол Италияның әскер жинап жатқанын ескертті. Содан кейін граф Галеаццо Чианодан Италияның 1940 жылдың 10-15 маусымы аралығында Франция мен Ұлыбританияға соғыс жариялайтынын білді. Ол Таранто шайқасында британдықтардың салған зияны туралы нақты мәліметтер берді. 1941 жылдың наурыз айында ол АҚШ-қа оралды. Кинкейд енді контр-адмирал болып тағайындалу перспективасымен бетпе-бет келді. Капитандардың әдетте теңіздегі командалық тәжірибеге ие болуы керек екенін білгенімен, Римдегі лауазымға кірісу үшін Индианаполистегі қызметі қысқартылғандықтан, оған жеткілікті айлар жетпеді, сонымен қатар келесі таңдауларға дейін шайқас кемесі немесе крейсер капитаны лауазымы пайда болуы да күмәнді болды. Ол бұл мәселені Навигация бюросының офицерлік бөлімінің бастығы, капитан Артур С. Карпендермен талқылады, ол Annapolis курсын бітірген сыныптасы және жақында флагмандық шенге ие болған еді. Карпендер шешім тапты: ол Кинкейдті эсминецтер эскадрильясының командиріне ұсынды. Бұл теңіздегі командалық қызмет болғанымен, Кинкейд одан жоғары шенде болды. Филадельфияда орналасқан 8-ші эсминецтер эскадрильясының командирі ретінде жақсы бағаларының нәтижесінде Кинкейд 1941 жылдың тамызында, жалпы командалық тәжірибесі екі жылдан аспағанына қарамастан, контр-адмирал шеніне көтерілді. Ол АҚШ соғысқа кірмес бұрын, өзінің курсынан соңғы флагмандық шенге ие болған адамға айналды. Одан төменгі шендегі ешкім зейнеткерлікке шыққанға дейін флагмандық шенге көтерілген жоқ.

Коралл теңізі мен Мидуэй

Кинкейдке Астория, Миннеаполис және Сан-Франциско ауыр крейсерлерінен тұратын 6-шы крейсерлік дивизияның командирі ретінде контр-адмирал Фрэнк Флетчерді алмастыру бұйырылды. Бұл кеме Перл-Харбордағы АҚШ Тынық мұхиты флотының құрамына кірді. Ол жаңа бастығына жапондықтардың Перл-Харборға шабуыл жасағаннан кейін ғана жетті, бұл АҚШ-ты соғысқа тартты. Гавайиге келгенде Кинкейд өзінің қайын ағасы, АҚШ Флотының Бас қолбасшысы, адмирал Хазбанд Е. Киммельмен бірге болды, ол Кинкейдтің әпкесі Доротиге үйленген еді. Кинкейд Флетчерді Уэйк аралын азат ету әрекеті кезінде бақылаушы ретінде ертіп жүрді және 1941 жылдың 29 желтоқсанына дейін дивизияның басшылығын ресми түрде қабылдамады. Крейсерлердің дәстүрлі міндеті – барлау және күзету болды, бірақ Перл-Харбордағы шайқас кемелерінің көпшілігі жойылғаннан кейін бұл рөлдер көбінесе авианосецтерге жүктелді, ал крейсерлердің басты міндеті авианосецтерді әуе шабуылынан қорғауға айналды. Кинкейдтің крейсерлері контр-адмирал Обри В. Фичтің 11-ші жедел тобының құрамына кірді, ол «Лексингтон» авианосецінің айналасында құрылған. 11-ші жедел топ 1942 жылдың 1 мамырында Флетчердің 17-ші жедел тобымен кездесті, ол «Йорктаун» авианосецінің айналасында құрылған. Содан кейін Кинкейд екі авианосецтің крейсерлері мен эсминецтерін күзетуге жауапты 17.2 жедел тобының командирі болды. Авианосецтермен соғыс әлі басталып келген еді, және осы кезеңде американдық авианосецтер жеткілікті мөлшерде истребительдерді алып жүрмеді, сондай-ақ барларын тиімді пайдалана алмады. Үш күннен кейін 17-ші жедел топ Корал теңізіндегі шайқаста шабуылға ұшырағанда, топты қорғау міндеті Кинкейдтің артиллериялық бөлімдеріне жүктелді. Олардың міндеті шабуылға ұшыраған авианосецтердің күрделі маневрлеуімен қиындады, бұл күзету тобының орнын сақтауын мүмкінсіз етті. Артиллериялық бөлімдердің бар күшін салғандарына қарамастан, екі авианосец те зардап шекті, ал «Лексингтон» өртеніп, суға батып кетті. Шабуылға қатысқаны үшін Кинкейдке Әскери-теңіз күштеріне еңбегі үшін медаль табысталды. Кинкейд «Астория», «Миннеаполис» және «Нью-Орлеанс» крейсерлерімен және төрт эсминецпен 1942 жылдың 11 мамырында Ноумеяға аттанды, ал Флетчер 17-ші жедел топтың қалған бөлігін Тонгатапуға алып кетті. Содан кейін Кинкейд вице-адмирал Уильям Ф. Холсидің 16-шы жедел тобына қосылу үшін солтүстікке бет бұрды. Кинкейдтің күштері контр-адмирал Реймонд А. Спраунс басқаратын оның күзету тобының бөлігіне айналды. 16-шы жедел топ Перл-Харборға оралғаннан кейін көп ұзамай Холси ауыр дерматитке шалдығып, ауруханаға жатты, және оның ұсынысы бойынша Спраунс 16-шы жедел топтың командирі болып тағайындалды. Кинкейд содан кейін 16.2 жедел тобының командирі болды. Ол Мидуэй шайқасында болған төрт американдық флот офицерінің бірі болды. Алайда, ол шайқаста аз ғана қатысты, өйткені 16-шы жедел топ шабуылға ұшырамады.

Kinkaid was ordered to relieve Rear Admiral Frank J. Fletcher as commander of Cruiser Division 6, consisting of the heavy cruisers Astoria, Minneapolis and San Francisco. This was part of the U. S. Pacific Fleet, based at Pearl Harbor. He did not reach his new command until after the Japanese attack on Pearl Harbor, which brought the U. S. into the war. When he reached Hawaii, Kinkaid stayed with his brother in law, the Commander in Chief, U. S. Fleet, Admiral Husband E. Kimmel, who was married to Kinkaid's sister Dorothy. Kinkaid accompanied Fletcher as an observer during the attempt to relieve Wake Island, and did not formally assume command of the division until 29 December 1941. The traditional job of cruisers was scouting and screening, but with the loss of most of the battleships at Pearl Harbor these roles largely passed to the aircraft carriers, while the cruisers' main mission became defending the carriers against air attack. Kinkaid's cruisers formed part of Rear Admiral Aubrey W. Fitch's Task Force 11, which was built around the carrier Lexington. Task Force 11 rendezvoused with Fletcher's Task Force 17, built around the carrier Yorktown, on 1 May 1942. Kinkaid then became commander of the Task Group 17.2, the screening cruisers and destroyers of both carriers. Carrier warfare was in its infancy, and at this stage American carriers neither embarked adequate numbers of fighters, nor skillfully employed what they had. When Task Force 17 was attacked three days later in the Battle of the Coral Sea, the burden of defending the Task Force fell on Kinkaid's gunners. Their task was complicated by the radical maneuvering of the carriers under attack, which made it impossible for the screen to keep station. Despite the gunners' best efforts, both carriers were hit, and Lexington caught fire and sank. For his part in the battle, Kinkaid was awarded the Navy Distinguished Service Medal. Kinkaid was detached with the cruisers Astoria, Minneapolis and New Orleans, and four destroyers on 11 May 1942 and sailed for Nouméa, while Fletcher took the rest of Task Force 17 to Tongatapu. Kinkaid then headed north to join the Vice Admiral William F. Halsey's Task Force 16. Kinkaid's force became part of its screen which was under the command of Rear Admiral Raymond A. Spruance. Shortly after Task Force 16 returned to Pearl Harbor, Halsey was hospitalized with a severe case of dermatitis and, on his recommendation, was replaced as commander of Task Force 16 by Spruance. Kinkaid then became commander of the screen, also known as Task Group 16.2. He was one of only four American flag officers present during the subsequent Battle of Midway. However, he saw little action, as Task Force 16 did not come under attack.

Соломон аралдары

Ұрыс аяқталғаннан кейін Спруэнс АҚШ Тынық мұхиты флотының (CINCPAC) және Тынық мұхиты аймақтарының (CINCPOA) бас қолбасшысы адмирал Честер В. Нимицтің штаб бастығы болды. Халсидің үзілісі кезінде Кинкейд «Энтерпрайз» әуе кемесінің айналасында құрылған 16-шы топтың командирі болды, бірақ ол авиатор болмаған және авиакемелермен тәжірибесі Коралл теңізі шайқасында және Мидуэй шайқасында олардың қорғауын басқарумен шектелген. Шілде айының басында Нимиц Кинкейдке «Күзет мұнарасы» операциясы деп аталатын Соломон аралдарына қону жоспарлары туралы хабарлады. Бұл операцияда Кинкейдтің 16-шы тобы Флетчердің жалпы басқаруындағы үш авиакемелік топтың бірі болды. Флагманы «Энтерпрайзді» қорғау үшін Кинкейдтің құрамында «Солтүстік Каролина» линкоры, «Портланд» ауыр крейсері, «Атланта» зениттік крейсері және бес эсминец болды. Жаңа линкор және оның 20/38 калибрлі екі мақсатты қарулары 16-шы топтың әуе шабуылына қарсы қорғанысын күшейтті. Гуадалканалға американдықтардың қонуы жапондықтардың ашуын тудырды, олар Гуадалканалдағы жапон гарнизонын нығайту үшін флотын жіберді. Флетчердің авиакемелері Соломон аралдарына дейінгі теңіз жолдарын қорғау міндетін алды. Екі авиакемелік күш Шығыс Соломон аралдары шайқасында қақтығысты. Кинкейд өз авиакемелік тобын дөңгелек құралымда орналастырды, «Энтерпрайз» ортада, крейсерлер сағат 10-да және 2-де, ал линкор 6-да болды. Бұл қателікке айналды. Линкордың ең жоғары жылдамдығы төмен болғандықтан, шабуыл кезінде авиакеме үдегенде, ол линкордың қаруларының қорғанысынан қалып қойды. «Энтерпрайз» жапондық ұшақтардың тікелей шабуылына ұшырады, үш бомбаға түсті, нәтижесінде оның 74 экипажы қаза тапты. Керемет күш-жігерлер авиакемеге ұшақтарды пайдалануды жалғастыруға мүмкіндік берді, бірақ оны жөндеу үшін Перл-Харборға қайтаруға мәжбүр болды. Шайқастан кейінгі есебінде Кинкейд әрбір авиакемеде тасымалданатын истребительдердің санын одан әрі арттыруды ұсынды. Осы шайқастағы рөлі үшін ол екінші рет «Құрметті қызмет» медалімен марапатталды. «Энтерпрайзден» басқа, Кинкейдтің күштеріне «Оңтүстік Дакота» линкоры, «Портланд» ауыр крейсері, «Сан-Хуан» зениттік крейсері және сегіз эсминец кірді. Әйгілі болғандай, «Энтерпрайз» және «Оңтүстік Дакота» екі кемесі де жаңа 40 мм «Бофорс» зениттік қаруларымен жабдықталған. Үш алғашқы авиакемелік шайқаста Кинкейд бағынышты командир болған. Бұл жолы ол жалпы басқаруды жүзеге асырды, 61-ші топқа жетекшілік етті, оның құрамына өзінің 16-шы тобы және вице-адмирал Джордж Д. Мюррейдің «Хорнет» авиакемесінің айналасында құрылған 17-ші тобы кірді. Шайқас нашар өтті. «Хорнет» батып, «Энтерпрайз», «Оңтүстік Дакота» және «Сан-Хуан» қатты зақымдалды. Мюррей және Джон Х. Тауэрс сияқты авиаторлар, Кинкейдтің авиатор болмауына байланысты «Хорнеттің» жоғалуына кінәлады. Бұл Кинкейдтің өмірбаянындағы қара дақ болды. Жапония тағы да тактикалық жеңіске жетті, бірақ Кинкейдтің авиакемелері американдықтарға дайындалуға және нығайтуға бағалы уақыт берді.

After the battle, Spruance became chief of staff to Admiral Chester W. Nimitz, the commander in chief, U. S. Pacific Fleet (CINCPAC) and Pacific Ocean Areas (CINCPOA). In Halsey's continued absence, Kinkaid became commander of Task Force 16, built around the carrier Enterprise, although he was not an aviator, and his experience with carriers had been restricted to commanding their screens at the Battle of the Coral Sea and the Battle of Midway. In early July, Kinkaid was briefed by Nimitz about plans for a landing in the Solomon Islands, codenamed Operation Watchtower. For this operation, Kinkaid's Task Force 16 would be one of three carrier task forces under Fletcher's overall command. To protect his flagship, Enterprise, Kinkaid had the battleship North Carolina, heavy cruiser Portland, antiaircraft cruiser Atlanta, and five destroyers. The addition of the new battleship and its twenty /38 caliber dual purpose guns greatly strengthened Task Force 16's antiaircraft defenses. The American landing on Guadalcanal evoked a furious reaction from the Japanese, who sent their fleet to reinforce the Japanese garrison on Guadalcanal. Fletcher's carriers had the mission of protecting the sea lanes to the Solomons. The two carrier forces clashed in the Battle of the Eastern Solomons. Kinkaid disposed his carrier task force in a circular formation, with Enterprise at the center, the cruisers at 10 and 2 o'clock and the battleship aft at 6 o'clock. This proved to be a mistake. With a top speed of , the battleship fell behind the carrier when the latter accelerated to while under attack, depriving itself of the protection of the battleship's guns. Enterprise came under direct attack by Japanese aircraft, taking three bomb hits that killed 74 of its crew. Extraordinary efforts permitted the carrier to continue operating aircraft, but it was forced to return to Pearl Harbor for repairs. In his report after the battle, Kinkaid recommended that the number of fighters carried by each carrier be further increased. For his part in the battle, he was awarded his second Distinguished Service Medal. In addition to Enterprise, Kinkaid's force included the battleship South Dakota, heavy cruiser Portland, anti aircraft cruiser San Juan, and eight destroyers. Fortunately, both Enterprise and South Dakota had been fitted with the new Bofors 40 mm anti aircraft guns. In the three early carrier battles, Kinkaid had been a subordinate commander. This time, he was in overall command, in charge of Task Force 61, which included both his own Task Force 16 and Rear Admiral George D. Murray's Task Force 17, built around the aircraft carrier Hornet. The battle unfolded badly. Hornet was sunk, and Enterprise, South Dakota and San Juan were severely damaged. Aviators like Murray and John H. Towers blamed Kinkaid, as a non aviator, for the loss of Hornet. It became a black mark on Kinkaid's record. The Japanese had won another tactical victory, but Kinkaid's carriers had gained the Americans precious time to prepare and reinforce.

Алеут аралдары

1943 жылғы 4 қаңтарда Кинкейд алдыңғы адмирал Роберт А. Теобальдтың АҚШ армиясымен үйлесімді жұмыс істемегеніне байланысты Солтүстік Тынық мұхиты күштерінің (COMNORPACFOR) қолбасшысы болды. Солтүстік Тынық мұхитындағы басқару қатынастары күрделі болды. Флетчердің Солтүстік-Батыс теңіз шебіндегі теңіз күштері бағынышты болды. Аляскадағы әскерлер, оның ішінде бригадир генерал Уильям О. Батлердің Он бірінші әуе армиясы генерал-майор Саймон Б. Бакнердің кішісінің басқаруында болды, ол Батыс қорғаныс командасының басшысы генерал-лейтенант Джон Л. Девиттке есеп беретін. Кинкейдтің басқаруы осы күштерді үйлестіруге және жапондықтар басып алған Алеут аралдарын қайтаруға жауапты болды. Ол армияның ынтымақтастыққа дайын екенін көрді, бірақ Тынық мұхиты флотының амфибиялық күштерінің командирі, кейін IX амфибиялық күштерінің командирі контр-адмирал Фрэнсис В. Роквеллмен қиындықтарға тап болды. Роквелл Кинкейдтің академиядағы сыныптасы болды, ол одан жоғары шенде болды және операцияның амфибиялық кезеңін Кинкейдтен гөрі өзі жоспарлап, басқаратынына сендірді. Соғыс департаментінің бастапқы жоспары Киска аралындағы негізгі күшке шабуыл жасау еді, бірақ Кинкейдтің ұсынысы бойынша Кисканы айналып өтіп, нашар қорғалған Атту аралына шабуыл жасауға келісті. Кинкейд штаб-пәтерін Бакнер мен Батлермен бірге болу үшін Адакқа көшірді және Бакнердің ұсынысымен олардың екі штабы бірге тамақтанатын бірлескен асхана құрды. Дегенмен, амфибиялық жоспарлау Сан-Диегода Роквелл және оның АҚШ теңіз корпусының кеңесшісі, бригадир генерал Холланд М. Смит жасады. Атту шайқасы соғыстағы үшінші американдық амфибиялық операциясы болды және қиын жағдайларда қымбатқа түскен жеңіске жетті. Жағалаудағы баяу прогресс Кинкейдті армия командирі генерал-майор Альберт Э. Браунды қызметтен босатып, оны генерал-майор Юджин М. Ландруммен алмастыруға мәжбүр етті. 1943 жылғы маусымда Кинкейд вице-адмирал атағына көтерілді, осылайша кімнің жауапты екендігіне қатысты күмәндіктерді жойды. Ол енді Кискаға жасалатын әлдеқайда ірі "Коттедж" операциясын дайындады. Бұл жоспарланғандай орындалды, бірақ шабуылдаушылар жапондықтардың аралдарды эвакуациялағанын анықтады. 1943 жылғы қыркүйекте Кинкейдтің орнына вице-адмирал Фрэнк Флетчер келді.

On 4 January 1943, Kinkaid became commander of the North Pacific Force (COMNORPACFOR) following the failure of his predecessor, Rear Admiral Robert A. Theobald, to work harmoniously with the U. S. Army. Command relationships in the North Pacific were complicated. Naval forces came under Fletcher's Northwestern Sea Frontier. The troops in Alaska, including Brigadier General William O. Butler's Eleventh Air Force, were commanded by Major General Simon B. Buckner, Jr., who was answerable to the head of the Western Defense Command, Lieutenant General John L. DeWitt. Kinkaid's command was responsible for coordinating these forces and retaking the Aleutian Islands captured by the Japanese. He found the Army eager to cooperate, but encountered more difficulty with Rear Admiral Francis W. Rockwell, the commander of the Amphibious Force, Pacific Fleet, and later the IX Amphibious Force. Rockwell was an Academy classmate of Kinkaid's, who was senior to him in rank, and convinced that he would both plan and command the amphibious phase of the operation rather than Kinkaid. The War Department's original plan was to attack the main force on Kiska Island, but it took Kinkaid's suggestion to bypass Kiska in favor of an assault on the less heavily defended Attu Island. Kinkaid moved his headquarters to Adak to be with those of Buckner and Butler, and at Buckner's suggestion established a joint mess where their two staffs ate meals together. However, the amphibious planning was done in San Diego by Rockwell and his U. S. Marine Corps advisor, Brigadier General Holland M. Smith. The Battle of Attu was only the third American amphibious operation of the war, and was carried through to a costly success under difficult conditions. The slow rate of progress ashore caused Kinkaid to relieve the Army commander, Major General Albert E. Brown and replace him with Major General Eugene M. Landrum. In June 1943, Kinkaid was promoted to vice admiral, thereby removing any lingering doubts about who was in charge, He now prepared Operation Cottage, the much larger invasion of Kiska. This was carried out as planned, but the invaders found that the Japanese had already evacuated the islands. In September 1943, Kinkaid was replaced by Vice Admiral Frank Fletcher.

Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты

1943 жылдың қарашасында Кинкейд Карпендердің орнын басып, Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағындағы және Жетінші флоттағы Достасқан теңіз күштерінің қолбасшысы болды, бұл флот "МакАртурдың теңіз күштері" деп белгілі болды. Генерал Дуглас Макартур Карпендерді екі рет алмастыруды сұраған, ал Кинкейдтің Аляскадағы армиямен жұмыс істеген тәжірибесі оны логикалық таңдауға айналдырды. Австралия газеттері "жауынгер адмиралдың" тағайындалуын мақтады, бірақ ниеттері туралы МакАртур мен Австралия үкіметімен кеңеспеді, бұл шешімді АҚШ флотының бас қолбасшысы адмирал Эрнест Кинг қабылдады. Бұл Оңтүстік-Батыс Тынық мұхиты аймағын құру туралы халықаралық келісімді бұзу болды. Әскери-теңіз департаменті Карпендерді Кинкейдке алмастыру тек ұсыныс екенін мәлімдеді және Макартур мен Австралия премьер-министрі Джон Кертиннен Кинкейдтің кандидатурасы туралы пікірлерін сұрады. Олар оның қабылдануына келісті. Жаңа қызметінде Кинкейдтің екі басшысы болды. Жетінші флоттың қолбасшысы ретінде ол Кингке бағынышты болды, ал Достасқан теңіз күштерінің қолбасшысы ретінде Кинкейд Макартурға бағынышты болды. Операциялар "бірлескен басшылық" емес, "өзара ынтымақтастық" қағидасы бойынша жүргізілді, және армия мен теңіз күштері арасындағы қарым-қатынас жақсы болмады. Театрдың ең жоғары ранкті теңіз офицері Кинкейд болған жоқ, өйткені Австралия Корольдік теңіз күштерінің адмиралы сэр Гай Ройл және Нидерланд Корольдік теңіз күштерінің адмиралы Конрад Хелфрих одан жоғары ранкті болды. Армиямен қарым-қатынас қиын болғанына қарамастан, Кинкейдтің ең қиын бағыныстысы АҚШ теңіз күштерінің офицері болды, бұл Алеут аралдарындағы Роквеллмен болған жағдайға ұқсас. Бұл жолы ол 7-ші флоттың су асты кемелерінің командирі, контр-адмирал Ральф У. Кристи болды. Кристи әдетте қайтып келе жатқан су асты кемесін пирске қарсы күтіп алып, орнында медальдармен марапаттады. Бұл практика әскери және теңіз наградаларын беру комиссиясын айналып өтіп, Кинкейдті ашуландырды, өйткені суға батуды растау Ultra арқылы жүзеге асырылды, ал марапаттар туралы ақпараттың жылдам таралуы қауіпсіздік бұзушылыққа әкелуі мүмкін. Кинкейд Кристиге және оның басқа бағыныстыларына пирсте марапаттауға және теңізшілерге армия медальдарын беруге тыйым салатын бұйрық берді. 1944 жылдың маусым айында Кристи командир Сэмюэл Д. Дилидің "Хардер" су асты кемесімен әскери патрульді сүйемелдеді. Кейін Кристи Макартурмен кездесіп, соғыс патрулінің оқиғаларын генералға баяндады, ол Дилиге "Ерен қызметі үшін диплом" және Кристиге "Күміс жұлдыз" орденін беруге шешім қабылдады. Хардер Дилимен бірге келесі патрульде жоғалып кеткен кезде, Кристи Дилиді "Құрмет медаліне" ұсынды. Кинкейд Диллидің сол патруль үшін "Ерен қызметі үшін диплом" алғандығын негізге ала отырып, ұсынысты қабылдамады. Ашуланған Кристи Кинкейдке оңай ашылатын төменгі деңгейдегі кодпен оны сынға алып, қайта қарауға шақырған хабарлама жіберді. 1944 жылдың шілдесінде Робалодағы Дили мен Кинкейдтің жүрегі ауырған туысы, лейтенант-командир Мэннинг Киммелдің қазасына байланысты Кристидің ұстанымы мен жоғалтуларына ренжіген Кинкейд Кристиді қызметтен босатуды сұрады. 1944 жылдың 30 желтоқсанында Кристинің орнына капитан Джеймс Файф-младший тағайындалды. Кинкейдтің басқаруындағы күштерге контр-адмирал Виктор Кручлидің 74-ші жұмыс тобының крейсерлері, Рассел Беркидің 75-ші жұмыс тобы және контр-адмирал Дэниел Барбидің басшылығымен 76-шы жұмыс тобы кірді. Жетінші флоттың негізгі міндеті - Барби басшылығымен Жаңа Гвинеяның солтүстік жағалауындағы 38 амфибиялық операцияны қолдау болды. Кинкейд Макартурды Адмиралтейство аралдарына қонуға ертіп барды, онда екі адам шабуыл жасаған әскерден кейін бірнеше сағаттан соң жағаға шықты. 215 кеме қатысқан 1944 жылғы сәуір айындағы "Бедеулік" және "Қудалау" операциялары Жаңа Гвинея суларындағы ең ірі операция болды. Одан кейін Вакде, Биак, Ноемфор және Сансапорда тағы төрт операция жасалды. 1944 жылдың қазан айында Макартурдың Филиппинге ұзақ күткен оралуына орай, Жетінші флотты Нимицтің Тынық мұхиты флоты күшейтті. Кинкейд шабуылға жеке басшылық етті, Барбидің VII амфибиялық күштері 78-ші жұмыс тобы ретінде, ал Тынық мұхиты флотынан вице-адмирал Теодор С. Уилкинсонның III амфибиялық күштері 79-шы жұмыс тобы ретінде қосылды. Кинкейдке сонымен қатар адмирал Джесси Б. Олдендорфтың 6 ескі соғыс кемесінен құралған 77.2 жұмыс тобы және адмирал Томас Л. Спрагтың эскорт кемелерінен құралған 77.4 жұмыс тобы да берілді. Алайда, вице-адмирал Марк Митчердің 38-ші жұмыс тобы, жылдам кемелер мен соғыс кемелерінен құралған жабу күштері адмирал Халсидің Үшінші флотының құрамында болды және Макартур немесе Кинкейдтің бағыныстылығында болған жоқ. Халсидің жапон флотын жоюға басымдық берген бұйрықтары Лейте шығанағы шайқасының ең даулы эпизодына әкелді. Лейте шығанағындағы Кинкейд күштеріне қарсы төрт жапон жұмыс тобы жиналды: вице-адмирал Дзисабуро Озава басқарған соққы беруші күш солтүстіктен; вице-адмирал Такео Курита басқарған күш Сибуян теңізі арқылы; және вице-адмиралдар Сёджи Нисимура мен Киёхиде Сима басқарған екі күш Суригао бұғазы арқылы келді. 38-ші жұмыс тобының авиациясы Куритаға Сибуян теңізі шайқасында шабуыл жасады және оны кері шегінуге мәжбүр етті. Даулы шешім бойынша Халси Курита енді қауіпті емес деп шешіп, Озава күштерінен кейін солтүстікке бет бұрды, бірақ түсініксіздік салдарынан Кинкейд Халсидің Сан-Бернардино бұғазын қорғап тұрғанына сенді. Кинкейд Суригао бұғазындағы барлық қолдағы кемелерді Олдендорф басшылығымен Нисимура мен Симаға қарсы жөнелтті. Түнде болған Суригао бұғазы шайқасында Кинкейд жапондықтарға PT катерлерімен және Олдендорфтың эсминецтерімен, крейсерлерімен және соғыс кемелерімен шабуыл жасады. Олдендорф жау флотының алдынан "Т-құрылымын" жасауға қол жеткізді. Бұл тарихта соғыс кемелерінің бірінші және соңғы рет бір-бірімен шайқасқан оқиғасы болды. Нисимураның екі соғыс кемесі мен бес кіші кемесінен тек жапондық эсминец "Сигурэ" ғана аман қалды; Кинкейдтің PT күштері тек PT-493 кемесін жоғалтты, 3 қаза тапты және 20 адам жараланды. Олдендорфтің жұмыс тобында тек "Альберт В. Грант" эсминеціне көбінесе достық оттан оқ тиді. Барлық одақтас күштерінің жоғалтуы 39 қаза тапқан және 114 жараланған адамды құрады. Алайда, жеңіс Курита күштері келесі күні Самар шайқасында Спрагтың эскорт кемелеріне шабуыл жасағанда бұзылды. Олдендорфтің күштері кері қайтты, бірақ Курита эскорт кемесін, екі эсминецті және эскорт эсминецін батырғаннан кейін шегінді. Соғыстан кейін Халси өзінің әрекеттерін мемуарларында қорғады. Кинкейдтің пікірі мынадай болды: "Әрине, теңіз күштерінің бас қолбасшысы болуы дұрыс және жақсырақ болар еді. Алайда, Үшінші және Жетінші флоттың әрқайсысы өздеріне жүктелген міндеттерді орындауға бағытталған, оларды орындаған жағдайда жапон флоты сол жерде және сол уақытта жойылған болар еді. Оқиға орнындағы бас қолбасшы туралы мәселе таза академиялық болар еді. Нимицтің Халсиге берген бұйрықтары шайқас қызып тұрғанда жабу күштерін кері тартуды көздемегені анық. "Бөлінген басшылық" Лейтеде болған оқиғалардың кілті емес. "Міндет" - кілт." Жапондық теңіз күштерінің аймақтағы күші жойылғаннан кейін Кинкейдтің Жетінші флоты Филиппин мен Борнеодағы құрлықтағы әскери науқандарды қолдады. Кинкейд 1945 жылдың 3 сәуірінде адмирал шеніне көтерілді. 1945 жылдың тамызында Тынық мұхиты соғысы аяқталғаннан кейін Жетінші флот Корея мен Солтүстік Қытайға әскерлерді тасымалдауға және одақтас әскери тұтқындарды қайтаруға көмектесті. Кинкейд бастапқыда берілген нұсқау бойынша Чефуға әскерлерді тасымалдаудан бас тартты, өйткені қала Коммунистік сегізінші маршрут армиясының қолында болды; оның орнына Циндао таңдалды. Ол театрдың қолбасшысы, генерал-лейтенант Альберт К. Ведемейерден "Ерен қызметі үшін орденін" және қытай үкіметінен "Қымбат үш аяқты штатив орденін" алды.

In November 1943, Kinkaid replaced Carpender as Commander Allied Naval Forces, Southwest Pacific Area, and the Seventh Fleet, known as "MacArthur's Navy". General Douglas MacArthur had twice requested Carpender's relief, and Kinkaid's record working with the Army in Alaska made him a logical choice. Australian newspapers hailed the appointment of a "fighting admiral", but neither MacArthur nor the Australian government had been consulted about the appointment, which was made by the commander in chief, United States Fleet, Admiral Ernest King. This was a violation of the international agreement that had established the Southwest Pacific Area. The Navy Department then announced that the replacement of Carpender with Kinkaid was merely a proposal, and MacArthur and the Prime Minister of Australia, John Curtin, were asked if Kinkaid was acceptable. They agreed that he was. In his new role, Kinkaid had two masters. As commander of the Seventh Fleet, he was answerable to King, but as Commander Allied Naval Forces, Kinkaid was answerable to MacArthur. Operations were conducted on the basis of "mutual cooperation" rather than "unity of command", and relations between the Army and Navy were not good. Kinkaid was not the most senior naval officer in the theater, for the Royal Australian Navy's Admiral Sir Guy Royle and the Royal Netherlands Navy's Admiral Conrad Helfrich were both senior to him. Despite the unpromising relationship with the army, Kinkaid's most troublesome subordinate was a U. S. Navy officer, as had been the case with Rockwell in the Aleutians. This time, the subordinate was Rear Admiral Ralph W. Christie, the commander of Task Force 71, the Seventh Fleet's submarines. Christie commonly greeted a returning submarine at the pier and awarded decorations on the spot. This practice bypassed military and naval award boards, and annoyed Kinkaid because confirmation of sinkings was accomplished by Ultra, and news of awards given so quickly could constitute a security breach. Kinkaid gave Christie and his other subordinates orders forbidding pierside awards, and the award of army medals to navy personnel. In June 1944, Christie accompanied a war patrol on Commander Samuel D. Dealey's submarine Harder. Afterward, Christie met with MacArthur and related the events of the war patrol to the general, who decided to award Dealey the Distinguished Service Cross and Christie the Silver Star. When Harder was lost with Dealey and all hands on its next patrol, Christie recommended Dealey for the Medal of Honor. Kinkaid turned down the recommendation on the grounds that Dealey had already received the Distinguished Service Cross for the same patrol. Angered, Christie sent a dispatch to Kinkaid in an easily decipherable low order code that criticized him and urged him to reconsider. Upset by both Christie's attitude and his losses, which included Dealey and Kinkaid's nephew, Lieutenant Commander Manning Kimmel on Robalo in July 1944, Kinkaid requested Christie's relief. On 30 December 1944, Christie was replaced by Captain James Fife Jr.

Other forces under Kinkaid's command included the cruisers of Task Force 74 under Rear Admiral Victor Crutchley, Task Force 75 under Russell S. Berkey, and Task Force 76, the VII Amphibious Force, under Rear Admiral Daniel E. Barbey. The main role of the Seventh Fleet was supporting MacArthur's drive along the northern coast of New Guinea with a series of 38 amphibious operations, usually directed by Barbey. Kinkaid accompanied MacArthur for the landing in the Admiralty Islands, where the two men came ashore a few hours after the assault troops. With 215 vessels involved, Operations Reckless and Persecution in April 1944 together constituted the largest operation in New Guinea waters. It was followed in quick succession by four more operations, at Wakde, Biak, Noemfor and Sansapor. For MacArthur's long awaited return to the Philippines in October 1944, the Seventh Fleet was massively reinforced by Nimitz's Pacific Fleet. Kinkaid commanded the assault personally, with Barbey's VII Amphibious Force as Task Force 78, joined by Vice Admiral Theodore S. Wilkinson's III Amphibious Force from the Pacific Fleet as Task Force 79. Kinkaid was also given Rear Admiral Jesse B. Oldendorf's Task Force 77.2, a bombardment force built around six old battleships that had survived the attack on Pearl Harbor, and Rear Admiral Thomas L. Sprague's Task Force 77.4, a force of escort carriers. However, Vice Admiral Marc Mitscher's Task Force 38, the covering force of the fast carriers and battleships, remained part of Admiral Halsey's Third Fleet, which was not under MacArthur or Kinkaid's command. Halsey's orders, which gave priority to the destruction of the Japanese fleet, led to the most controversial episode of the Battle of Leyte Gulf. Four Japanese task forces converged on Kinkaid's forces in Leyte Gulf: a carrier task force under Vice Admiral Jisaburō Ozawa, from the north; a force under Vice Admiral Takeo Kurita through the Sibuyan Sea; and two task forces commanded by Vice Admirals Shōji Nishimura and Kiyohide Shima, which approached via the Surigao Strait. Carrier aircraft from Task Force 38 engaged Kurita in the Battle of the Sibuyan Sea, and forced him to withdraw. In a controversial decision, Halsey concluded that Kurita was no longer a threat and headed north after Ozawa's force but, due to a misunderstanding, Kinkaid believed that Halsey was still guarding the San Bernardino Strait. Kinkaid deployed all available Seventh Fleet vessels in the Surigao Strait under Oldendorf facing Nishimura and Shima. In the Battle of the Surigao Strait that night, Kinkaid engaged the Japanese with his PT boats and Oldendorf's destroyers, cruisers and battleships. Oldendorf was able to "cross the T" of the enemy fleet. It was the last occasion in history where battleships fought each other. Of Nishimura's two battleships and five lesser ships, only the destroyer Japanese destroyer Shigure survived; Kinkaid's PT force lost only PT 493, with 3 killed and 20 wounded. In Oldendorf's task force, only the destroyer Albert W. Grant was hit, mostly by friendly fire. Total Allied casualties were 39 men killed and 114 wounded. However, the victory was marred when Kurita's force doubled back and engaged Sprague's escort carriers in the Battle off Samar the next day. Oldendorf's force headed back but Kurita withdrew after sinking an escort carrier, two destroyers and a destroyer escort. After the war, Halsey defended his actions in his memoirs. Kinkaid's position was that: Of course it would have been sound practice and better to have an overall commander of naval forces However, the Third Fleet and the Seventh Fleet each had an assigned mission which, if fulfilled, would have resulted in the destruction of the Japanese fleet then and there. The question of an overall commander at the scene of action would have been purely academic. Most surely Nimitz's orders to Halsey did not contemplate the withdrawal of covering forces at the height of battle. "Divided Command" is not the key to what happened at Leyte. "Mission" is the key. Following the demise of Japanese naval power in the region, Kinkaid's Seventh Fleet supported the land campaigns in the Philippines and the Borneo. Kinkaid was promoted to admiral on 3 April 1945. After the Pacific War ended in August 1945, the Seventh Fleet assisted in landing troops in Korea and northern China to occupy these areas and repatriate Allied prisoners of war. Kinkaid elected not to land troops at Chefoo as originally instructed because the city was in the hands of the Communist Eighth Route Army; Qingdao was substituted instead. He was awarded the Legion of Merit by the theater commander in China, Lieutenant General Albert C. Wedemeyer, and the Grand Cordon of the Order of Precious Tripod by the Chinese government.

Кейінгі өмірі

Кинкейд АҚШ-қа қайтып, вице-адмирал Герберт Ф. Лиридің орнын басып, Шығыс теңіз шекарасының қолбасшысы және Он алтыншы флоттың қолбасшысы болды, сонымен қатар ол тарихи «A» кварталында, Бруклин теңіз кемежайында тұрды. Ол флот адмиралы Халси төрағалық еткен кеңесте қызмет етті, онда адмиралдар Спраунс, Тауэрс және вице-адмирал Марк Митчер де болды. Кеңестің міндеті – 215 қызмет ететін контр-адмиралдың 50-ін мерзімінен бұрын зейнеткерлікке жіберу туралы ұсыным жасау еді. 1947 жылы Қарулы күштер комитеті төрт жұлдызды офицерлердің санын қысқартуға тырысқан кезде Кинкейд өзі де осындай жағдайға тап болды. Кинкейд, Спраунс және Хьюитт сияқты үш адмирал зейнеткерлікке шығуға немесе контр-адмирал шеніне төмендетілуге тиіс болды. Бірақ, лобби жасау арқасында бұл жоққа шығарылды және оларға 1 шілде 1950 жылға дейін, Кинкейдтің зейнеткерлік жасына дейін шенін сақтап қалуға рұқсат берілді. 1950 жылдың 28 сәуірінде Нью-Йорк қаласынан өткен шерумен қоса зейнеткерлік салтанаты өтті, ал Кинкейд екі күннен кейін ресми түрде зейнеткерлікке шықты. 1946 жылдың желтоқсанында Халси, Спраунс және Тернерге Армияның Еңбек сіңірген қызметі медалі табыс етілді. Біраз уақыттан кейін МакАртурдан Кинкейдтің соғыс кезінде Крюгер ұсынған осы наградаға лайық еместігін түсіне алмайтынын білдіретін хабарлама келді. Медальді 1947 жылдың 10 сәуірінде Губернатор аралында өткен салтанатта генерал Кортни Ходжес табыс етті. Австралия үкіметі Кинкейдті Ванна орденінің құрметті серігімен марапаттауға шешім қабылдады, ол 1948 жылдың 26 қаңтарында Вашингтондағы елшілікте өткен салтанатта елші арқылы табыс етілді. Кинкейд 1944 жылы Нидерланд королевасы Вильгельмина оны Оранж-Нассау орденінің үлкен офицері етіп тағайындаған еді. 1948 жылдың наурыз айында ол Леопольд орденінің үлкен офицері атанды және Вашингтондағы Бельгия елшілігінде өткен салтанатта Хәрби крест пен пальмамен марапатталды.