Кіріспе
Американдық медиа ғалымы Генри Гай Дженкинс III (4 маусым 1958 жылы туған) – американдық медиа ғалымы және коммуникация, журналистика және кинематография өнерінің профессоры, Оңтүстік Калифорния университетінің (USC) Анненберг коммуникация және журналистика мектебі мен USC кинематография өнері мектебінің бірлескен профессоры. Ол сонымен қатар USC Rossier білім беру мектебінде бірлескен факультет қызметкері. Бұрын Дженкинс Питер де Флорез гуманитарлық ғылымдар профессоры және Массачусетс технология институтындағы (MIT) Салыстырмалы медиа зерттеулер бағдарламасын (Уильям Уриккиомен бірге) құрған және басқарған. Сонымен қатар, ол Bethesda Softworks бейне ойындарының баспагері ZeniMax Media компаниясының техникалық кеңесшілер кеңесінде жұмыс істеді. 2013 жылы ол беделді Пибоди сыйлығының лауреаттарын іріктейтін комиссияға тағайындалды. Дженкинс оннан астам кітаптың авторы және тең авторы, оның ішінде «Кез келген медиа қажет: Жаңа жастар белсенділігі» (2016), «Таралатын медиа: Желілік мәдениетте құндылық пен мағынаны құру» (2013), «Конвергенция мәдениеті: Ескі және жаңа медианың қақтығысы» (2006), «Мәтіндік браконьерлер: Теледидар жанкүйерлері және қатысу мәдениеті» (1992) және «Не үшін жаңғақтар?» (1989) кітаптары бар. АҚШ және ағылшын тілінде сөйлейтін әлемнен тыс, Дженкинстің жұмысының (әсіресе трансмедиалық әңгімелеу және қатысу мәдениеті саласындағы еңбектерінің) медиа-ғалымдар мен тәжірибешілерге әсері айқын болды, мысалы, Еуропа, сондай-ақ Бразилия және Үндістанда.
Henry Guy Jenkins III (born June 4, 1958) is an American media scholar and Provost Professor of Communication, Journalism, and Cinematic Arts, a joint professorship at the University of Southern California (USC) Annenberg School for Communication and Journalism and the USC School of Cinematic Arts. He also has a joint faculty appointment with the USC Rossier School of Education. Previously, Jenkins was the Peter de Florez Professor of Humanities as well as co founder and co director (with William Uricchio) of the Comparative Media Studies program at the Massachusetts Institute of Technology (MIT). He has also served on the technical advisory board at ZeniMax Media, parent company of video game publisher Bethesda Softworks. In 2013, he was appointed to the board that selects the prestigious Peabody Award winners. Jenkins has authored and co authored over a dozen books including By Any Media Necessary: The New Youth Activism (2016), Spreadable Media: Creating Value and Meaning in a Networked Culture (2013), Convergence Culture: Where Old and New Media Collide (2006), Textual Poachers: Television Fans and Participatory Culture (1992), and What Made Pistachio Nuts? : Early Sound Comedy and the Vaudeville Aesthetic (1989). Beyond his home country of the United States and the broader English speaking world, the influence of Jenkins' work (especially his transmedia storytelling and participatory culture work) on media academics as well as practitioners has been notable, for example, across Europe as well as in Brazil and India.
Білім және жеке өмірі
Дженкинс Джорджия мемлекеттік университетін Саясаттану және журналистика бакалавры (B.A.) дәрежесімен бітірді. Содан кейін Айова университетінде Коммуникация ғылымдары магистрі, ал Висконсин университетінде (Мэдисон) Коммуникация өнері докторы ғылымын қорғады. Дженкинстің "Писташье жаңғағы қалай пайда болды?": Анархистік комедия және водевиль эстетикасы (1989) атты докторлық диссертациясын Дэвид Бордуэлл және Джон Фиске басқарды. Ол және оның әйелі Синтия Дженкинс 2009 жылдың мамыр айында MIT-ден Оңтүстік Калифорния университетіне кеткенге дейін MIT-дегі Ағалар үйі жатақханасының үй иесі болды. Олардың Генри Дженкинс IV деген ұлы бар.
Салыстырмалы ақпарат құралдары
Дженкинстің медиа зерттеулері медиа-вадевиль театры, танымал кино, теледидар, комикстер және бейне ойындар сияқты медианың нақты түрлеріне, сондай-ақ трансмедиа эстетикалық және стратегиялық парадигмасына – әртүрлі медиа формаларында әңгімелер құру және тарату аясына шоғырланған. Жалпы алғанда, Дженкинстің медиаға деген қызығушылығы көбінесе халық мәдениетінің түрлеріне бағытталған. 1999 жылы Дженкинс МИТ-те салыстырмалы медиа зерттеулері бойынша магистрлік бағдарламаны құрды, ол қазіргі медианы (фильм, теледидар, цифрлық жүйелер) зерттеуді, адамның бұрынғы өнер формаларын кең тарихи тұрғыдан түсінумен үйлестіретін, сонымен қатар 21-ғасырдың ерекше жаңа медиа мәдениетіне жауап беретін салыстырмалы синтезге ұмтылатын интердисциплинарлық және қолданбалы гуманитарлық курс болды. Дженкинстің зерттеулерінде де осы принциптерді кездестіруге болады.
Водевиль және танымал кино
Дженкинстің водевиль театры мен танымал киноға деген қызығушылығы оның ғылыми мансабының алғашқы фокусы болды. Висконсин университетіндегі докторлық диссертациясы американдық водевильдің комедиялық өнерлерінің 1930-шы жылдардағы дыбыстық фильмдердегі комедияға, мысалы Маркс ағайындылары, В. С. Филдс және Эдди Кантор фильмдеріне қалай әсер еткенін зерттеді. Бұл диссертация 1992 жылы жарық көрген "Пистак жаңғағы не үшін керек?" кітабының негізіне айналды: Ерте дыбыстық комедия және водевильдік эстетика. Дженкинстің зерттеулеріндегі негізгі аргумент – водевиль виртуоздық өнерге және эмоционалдық әсерге ерекше мән бергені, ал классикалық Голливуд киносы кейіпкерлердің мотивациясына және оқиғаны баяндауға баса назар аударған, бұл екеуінің арасында үлкен айырмашылық болды. Дженкинстің көзқарасы, ішінара, ертедегі киноға қатысты оның замандастарының сыншылары оны әділетсіз бағалаған деген пікірдегі мәдениетті зерттеушілердің ықпалынан туды, себебі ол жаңадан пайда болған халықтық мәдениет құралы болғандықтан оған күмәнмен қарағандар көп болды. Оған сондай-ақ Дэвид Бордуэлл сияқты кино эстетикасының ғалымдары да әсер етті. Бұл тәсіл кейіннен Дженкинстің видео ойындарды де, көп сынға ұшыраған, жаңадан дамып келе жатқан танымал мәдениет құралы ретінде бағалауына септігін тигізді.
Комикстерді зерттеу
Дженкинс комикстердің жанкүйері болғанмен қатар, осы саланың ғалымы да және ол өзінің академиялық жазуларында мен сөздеріндегі маңызды тақырыптардың бірі болып табылады. Дженкинстің комикстерге деген қызығушылығы супергерой комикстерінен бастап, альтернативті комикстерге дейін жетеді. Оның академиялық жарияланымдарында Брайан Майкл Бендис, Дэвид В. Мак, Арт Шпигельман, Базил Вулвертон, Дин Моттер және тағы басқалардың комикстері туралы еңбектері бар. 2015 жылдың желтоқсан айында Microsoft Research New England’s Social Media Collective (Дженкинс сол кезде қонақ ғалым болған) Дженкинстің комикстерге арналған жаңа кітап үстінде жұмыс істеп жатқанын хабарлады.
Видео ойындар зерттеулері
Дженкинстің бейнеойындарға қатысты зерттеулеріне оның бұрынғы танымал мәдениеттің жаңа медиа формаларына байланысты пікірталастарға деген қызығушылығы, сондай-ақ балалар мәдениетіне паралель қызығушылығы ықпал етті. Гилберт Селдестің 1924 жылғы "Жеті жанды өнер" атты еңбегіне сілтеме жасай отырып, ол танымал өнердің эстетикалық құндылықтарын қорғады, оны жоғары өнерді ғана қабылдап, танымал өнерді елемеген сыншылар көбінесе сынға ұшыратқан. Дженкинс бейнеойындарды "Жаңа жанды өнер" деп атап, оның цифрлық интерактивті мәдениеттің дамуы үшін маңызды орта екенін айтты. Ол сонымен қатар, интерактивтіліктің оқуға тигізетін әсері және білім беру мақсатындағы бейнеойындарды жасау (осы жұмыс 2001 жылы MIT Comparative Media Studies-те Microsoft Games To Teach жобасын құруға, ал 2003 жылы Висконсин университетімен бірлесіп Education Arcade жобасын іске қосуға әкелді); және ойын дизайнын – повестволық архитектураның бір саласы ретінде қарастырды.
Видео ойындардағы зорлық-зомбылық туралы пікірталас
Дженкинстің бейнеойындардағы зорлық-зомбылық тақырыбындағы пікірталастағы рөлі ерекше көпшіліктің назарына ілікті. Ол зорлық-зомбылықты бейнелеуді түсіну үшін мәдени зерттеулерге негізделген көзқарасты қолдайды, осы ретте: "Бұқаралық ақпарат құралдарындағы зорлық-зомбылық деген нәрсе жоқ – кем дегенде, біз осы туралы әдетте сөйлейтіндей, оңай анықталатын, саналатын және зертханада зерттелетін нәрсе ретінде ол мүлдем басқа. Бұқаралық ақпарат құралдарындағы зорлық-зомбылық нақты мәдени және әлеуметтік контексттен тысқарыда өмір сурмейді". Дженкинс сондай-ақ осы мәселелерге мәдени тұрғысынан бағытталған оқыту жауабын қажет ететінін айтты. Дженкинстің зорлық-зомбылықты көрсететін бейнеойындар адамдарды нақты өмірде зорлық-зомбылық жасауға итермелейді деген теорияларды (мысалы, Джек Томпсонның пікірлерін) сынаған көзқарастары Next Generation, Electronic Gaming Monthly және Game Informer сияқты танымал бейнеойындар туралы жариялайтын басылымдарда жарияланған.
Жаңа медиа сауаттылығы
Өзінің қатысушылық мәдениет туралы жұмысына сүйене отырып, Дженкинс 2006 жылы MacArthur Foundation қаржылаған 5 жылдық 50 миллион долларлық цифрлық оқыту зерттеу бағдарламасының бір бөлігі – Жаңа медиа сауаттылығы (NML) жобасын басқаруға көмектесті. NML-дің мақсаты – жастарды жаңа медиа ортасына мағыналы түрде қатысуға дайындауға арналған оқу материалдарын жасау болды. Дженкинс түсіндіргендей: «NML тұжырымдық аясы қиындықтарды, жаңа медиа сауаттылығын және қатысу нысандарын түсінуді қамтиды. Бұл ая жаңа медиа технологияларының кеңеюіне байланысты болып жатқан мәдени өзгерістерге толыққанды қатысу үшін ересектер мен жастарға қажетті дағдыларды, білімді, этикалық принциптерді және өзіне сенімділікті дамытуға мүмкіндік беру туралы ойлауға бағыттайды, сондай-ақ осы технологиялардың білім беруді өзгертуге беретін мүмкіндіктерін зерттейді». Дженкинс қатысушылық мәдениетте мағыналы қатысу үшін маңызды әлеуметтік дағдылар мен мәдени құзыреттіліктердің кең ауқымын ұсынады. Осы жобада нақты анықтама берілген жаңа медиа сауаттылығы салалары (төменде тізімделгендей) мыналарды қамтиды: иелену (білім беру), ұжымдық интеллект, таратылған таным, бағалау, келіссөздер жүргізу, желі құру, орындау, модельдеу, трансмедиалық навигация, қатысушылықтың кемшілігі, ашықтық мәселесі және этика мәселесі.
Ынтымақтастық мәдениеті
1992 жылы жарық көрген «Текстуалдық браконьерлер» кітабына бастау алған фандық зерттеулерінен бері Дженкинстің түрлі тақырыптардағы зерттеулерін жалпы біртұтас тақырыптық желі ретінде қарастыруға болады. Бұл зерттеу тақырыбы онлайн және цифрлық медиа дәуіріндегі топтар мен қауымдастықтардың өздерінің ықпалын қалай жүзеге асыратындығын зерттейді. Мұндай ықпал көптеген әртүрлі медиа көздері мен арналарын ресми мақұлданған және мақұлданбаған жолдармен пайдалану арқылы іске асырылады; жанкүйерлер немесе пайдаланушылар бірігіп, жинаған тәжірибелерін қолдану үшін қауымдастық ретінде жұмыс істегенде, ұжымдық интеллект процесі туындайды. Дженкинстің маңызды аргументтерінің бірі – осы мәдени құбылыстарды ескере отырып, медиа конвергенциясы медиа ғалымдары мен тәжірибешілер үшін технологиялық соңғы нәтиже емес, мәдени процесс ретінде жақсы түсініледі. Дженкинстің бұл аргументті дамытудағы негізгі еңбегі – 2006 жылғы «Конвергенция мәдениеті: ескі және жаңа медианың тоғысуы» кітабы болды. Осы кітапта сипатталғандай, конвергенция мәдениеті цифрлық дәуірдегі эфирлік телеарналардың орнына келген медиа кеңістігінен туындайды, онда аудиториялар арналар мен платформалардың көбеюіне байланысты фрагменттеуге ұшырайды, ал медиа пайдаланушылары онлайн желілерге және цифрлық өзара әрекетке қол жеткізу арқылы контент жасау және таратуға қатысуға және ынтымақтастыққа бұрынғыдан да бейім. Конвергенция мәдениеті парадигмасының түсініктерін өндіріс саласына қолдануға көмектесу үшін ол 2005 жылы MIT-дегі Салыстырмалы медиа зерттеулер бағдарламасының директоры қызметін атқарып тұрғанда Конвергенция мәдениеті консорциумын құрды, кейіннен оны «Ойын-сауық болашағы» консорциумы ғылыми-зерттеу жобасы деп атады. 2006 жылдан бастап консорциум MIT-де академиялық және өндіріс саласының өкілдері үшін жыл сайынғы «Ойын-сауық болашағы» конференциясын ұйымдастыра бастады. 2010 жылы USC және UCLA ұйымдастырған жыл сайынғы академиялық-өндірістік конференция «Transmedia Hollywood» (2014 жылы «Transforming Hollywood» деп қайта аталды) басталды.
Жайылатын құралдар
Конвергенция мәдениетіндегі жұмысына сүйене отырып, сондай-ақ Конвергенция мәдениет консорциумының ынталандырған индустрия мен академия арасындағы әңгімелерінің тікелей нәтижесі ретінде Дженкинс таралатын медиа тұжырымдамасын жасады, ол мемдер мен вирусқа ұқсас медиа теорияларынан өзгеше. (Бұл оның 2013 жылы Сэм Форд пен Джошуа Гринмен бірге жазған «Таралатын медиа: желілік мәдениетте мағына мен құндылық құру» кітабына әкелді). Вирусқа ұқсас медиа немесе мемдер идеясы саналы әрекетке орын қалдырмайтын метафораларды қолданады, ал Дженкинстің таралу идеясы медиа мазмұнын бөлісу, тарату, жасау және/немесе өңдеудегі қарапайым медиа пайдаланушының белсенді әрекетіне назар аударады. Осы тұжырымдама арқылы белсенді медиа пайдаланушыға назар аудару онлайн/цифрлық дәуірдегі медиа кеңістігінде бұрынғыдан да маңызды болып табылады, онда қатысу мәдениеті аса маңызды, ал корпоративтік немесе үкіметтік меншік иелері қатаң бақылайтын ірі медиа мазмұнын тарату үстемдігі халықтық таралудың өсуімен әлсіреген. Таралу идеясы сондай-ақ медиа стратегиясындағы «жабысқақтық» идеясына қарсы келеді, ол назарды белгілі бір веб-сайттарға немесе басқа медиа арналарына шоғырландыруды және ұстап тұруды талап етеді. Таралу идеясы медиа стратегияларын өз аудиториясы мен пайдаланушыларының мазмұнды ресми және бейресми желілерді пайдалана отырып, белсенді түрде қалай тарататынын қабылдауға шақырады, бұл әрдайым мақұлданбаған нәрсе болуы мүмкін.
Қатысу саясаты (жастар азаматтық және белсенділігі)
Дженкинс 2009 жылдан бері USC Annenberg-те Азаматтық жолдар және БАҚ, белсенділік және қатысу саясаты (MAPP) бастамаларын басқарып келеді. Бұл жұмыс MacArthur Foundation Digital Media & Learning жастар мен қатысу саясаты бойынша бастамасының қолдауымен іске асырылуда. Осы байланысты бастамалардың негізгі мақсаты – жастардың бастамасымен құрылған азаматтық және белсенділік қозғалыстарындағы жаңашыл онлайн және цифрлық медиа тәжірибелерін зерттеу болып табылады. Бұл жұмыс Дженкинстің жанкүйерлер мәдениеті, онлайн қоғамдастықтар және қатысу мәдениеті туралы бұрынғы еңбектеріне негізделген. 2016 жылы Дженкинстің және Азаматтық жолдар мен MAPP жұмысына негізделген «Барлық медиа құралдары қажет: Жаңа жастар белсенділігі» атты кітабы жарық көрді.
Балалардың мәдениеті
Дженкинстің ғылыми мансабының бастапқы кезеңдерінің бірі балалар мәдениетіне арналған еді, ол оны "балалар үшін, балалармен жасалған және/немесе балалар туралы халық мәдениеті" деп анықтады – болашақ туралы фантазияларымызды құрастыратын орталық арена және қарама-қарсы идеологиялық бағыттарды білдіру үшін күрестің алаңы. Дженкинстің балалар мәдениеті зерттеулеріндегі негізгі тақырыптарға балалардың медиа тұтынушылары ретіндегі қарастырылуы, бейне ойындарды зерттеу, бала тәрбиесінің тарихы, балалық шақтың мәдени тұрғыдан құрылуы және медиадағы зорлық-зомбылық мәселелері жатады.
Сын-пікірлер
Дженкинстің медиа конвергенциясы туралы түсінігі, әсіресе конвергенция мәдениеті, көптеген ғылыми пікірталастарға бастау берді. 2011 жылы «Мәдени зерттеулер» академиялық журналының арнайы саны Дженкинстің конвергенция мәдениеті тұжырымын сынап талдауға арналды. «“Конвергенция/мәдениетті” қайта қарастыру» деген тақырыптағы бұл жинақты Джеймс Хей мен Ник Кадри редакциялады. Хей мен Кадри Дженкинстің конвергенция мәдениеті жөніндегі еңбектеріне қатысты маңызды ғылыми сын-тексерулерді анықтады. Олар: пайдаланушылардың қатысу мүмкіндігіне артық көңіл бөлу; конвергенцияның ішкі корпоративтік логикасын жеткілікті бағаламау; пайдаланушы конвергенцияға қатысатын кең медиа кеңістігі мен оның күштер арасындағы қарым-қатынастарды толық қарастырмау; және конвергенцияның демократиялық үлесіне тым оптимистік көзқарас тану. Дженкинс 2014 жылы сол журналдың санында (журнал 2013 жылы онлайн да жариялаған) – «“Конвергенция/мәдениетті қайта қарастыру” туралы ойлар» деген мақаласында арнайы санға енген сынға жауап беріп, өз еңбегінің кейбір аспектілерін нақтылады.
Пайдаланушыларды шектеу агенттіктері мен корпоративтер
Көрнекті сыншылардың мәдениеттану журналының арнайы санындағы Дженкинстің конвергенция мәдениеті жөніндегі тұжырымын сынауының бірі – ол конвергентті медиа кеңістігіндегі қолданушының күшін жоғары бағалайды. Дженкинс конвергенцияның медиа мазмұнының өндірушілері мен тұтынушылары арасындағы қарым-қатынастың түбірінен өзгеруін білдіретінін айтады. Пассивті тұтынушылардан белсенді тұтынушыларға өтуге байланысты, тұтынушылардың рөлі мен әрекет ету қабілеті қайта қарастырылды, олардың медиа мазмұнымен өз шарттары бойынша қарым-қатынас жасау мүмкіндігіне баса назар аударылды. Осы "жаңа" (кейбір сыншылардың пікірінше, осы күшейтудің жаңалығы мен маңыздылығы күмәнді) күшейтілген аудиторияның қалаған мазмұнына көшу қабілеті Дженкинстің конвергенция медианың мәдени логикасын өзгертіп жатыр деген тұжырымының орталық бөлігі болды, бұл "қатысу мәдениетіне" әкелді. Қатысу мәдениеті онлайн кеңістікте жаңа белсенді медиа қолданушысының пайда болуымен, дәстүрлі бұқаралық ақпарат құралдарының бір жақты динамикасымен емес, екі жақты интерактивті динамикамен басқарылатын пассивті медиа тұтынушысын ығыстырудан туындайды. Бұл сыншылар Дженкинстің тұжырымын осы қолданушылардың әрекет ету қабілеті туралы технооптимистік көзқарас ретінде қарастырды және оны өте даулы деп санады. Дженкинстің дәстүрлі бұқаралық ақпарат құралдарының динамикасы және аудиторияның салдарынан туындаған пассивтігі туралы тұжырымы қарапайым деп сынға алынады, өйткені ол қолданушылардың нақты өмірлік билік құрылымдарын ескермей, интерактивтіліктің артықшылықтарын тым жоғары бағалайды. 2014 жылғы жауабында Дженкинс осы сыншылардың өз жұмысын технооптимистік немесе технодетерминистік деп сипаттауын қабылдамады, қазіргі әлеуметтік және технологиялық өзгерістердің нәтижесі әлі анықталмағанын атап өтті. Сондай-ақ, ол сыншылардың технологияға алдын ала бағдарламаланған интерактивтілікті және әлеуметтік және мәдени факторлардан туындайтын қатысуды шатастыратынын айтты. Дженкинс сондай-ақ өзінің зерттеулерінде оффлайн билік құрылымдарының кең контекстін мойындаудың маңыздылығын атап өтті. Бұл дәстүрлі медиа бизнес-модельдеріне сәйкес келеді, олар жарнама үшін тұрақты және оңай өлшенетін аудиторияны іздеді. 2012–2013 жылдары Карпентьер мен Дженкинс арасындағы кеңейтілген диалог олардың көзқарастарының көп ортақ екенін анықтады, бұл олардың қатысу мен өзара әрекеттесу арасындағы айырмашылықтарды және екі ұғымның билікпен байланысын зерттейтін журналдық мақаланы бірлесіп жазуына әкелді. Марк Андреевич 2011 жылғы арнайы шығарылымда Дженкинсті де сынға алып, интерактивтілікті эмоционалдық экономикада маркетологтардың пайдалану үшін егжей-тегжейлі қолданушы туралы ақпаратты алу ретінде қарастыруға болатынын атап өтті, оған қолданушылар өздері ерікті түрде келіседі. Джиннет Верстрате Дженкинстің сол мәселедегі жұмысын сынға алып, медиа конвергенциясының құралдары мақсаты мен функциясы бойынша корпоративті екенін, тіпті бірлесіп мазмұн жасау арқылы балама мағыналарды тудыру да капитал мен биліктің дифракциясы арқылы пайда табуды мақсат тұтатын коммерциялық жүйеде шектеледі деді. Осылайша, медиа конвергенциясы арқылы қолданушының әрекет ету қабілеті әрқашан шектеледі. Конвергенция мәдениетінің қолданушының құқығын жоғарлатуына қатысты сынды Джек Братич қолдады, ол конвергенция демократияны қажетті түрде жеңілдетпейді (Братич Дженкинстің позициясын осылай түсіндірді), керісінше, оның орнына оған қарсы нәтижелерге жетуі мүмкін екенін айтты. Сара Банет Вайзер де осы конвергенцияның онымен айналысатындардың мүмкіндіктерін шектеуіне назар аударады, шығармашылықты тауарландыруға қатысты. Ол конвергенция "капитализм логикасының маңызды бөлігі" болғандықтан, YouTube сияқты платформалар арқылы медиа конвергенциясы арқылы мүмкін болған шығармашылық қабілеттің демократиялануы коммерциялық мақсатқа қызмет етеді деп мәлімдеді. Бұл тұжырымда қолданушылар жұмысшыларға айналады және конвергенция арқылы туындаған шығармашылық өнімнің басым көпшілігі пайда табуға бағытталған платформаларда пайда табу императивінің жанама өнімі ретінде қарастырылады. Братич пен Банет Вайзердің пікірлеріне қарсы, Дженкинс 2014 жылғы сындық мәселеге берген жауабында: "Бұл жаңа платформалар мен тәжірибелер хабар тарату моделінде іске асыру және сақтау қиын болатын ұжымдық әрекеттердің түрлерін ұсынуы мүмкін, бірақ бұл платформалар мен тәжірибелер ешқандай нақты нәтижеге кепілдік бермейді, қажетті түрде демократиялық құндылықтарды сіңірмейді немесе ортақ этикалық нормаларды дамытпайды, әртүрлілікті құрметтемейді және бағаламайды, маңызды білім беру ресурстарын қамтамасыз етпейді және топтар кездесетін әділетсіздіктер туралы айтқанда ешкім тыңдамайды деп кепілдік бермейді" деді. Дженкинстің позициясы – ол конвергенцияның кез келген нәтижелеріне қарсы тұрақты түрде, соның ішінде 2006 жылғы "Конвергенция мәдениеті" кітабында да айтқан. Ричард Максвелл мен Тоби Миллер де сол мәселеде Дженкинстің жұмысына сілтеме жасап, медиа конвергенциясының кеңірек дискурсын сынады, конвергенция логикасы сөзсіз өсу және инновацияларға басымдық беретінін, бұл сөзсіз жеке мүдделерден гөрі коммерциялық мүдделерге артықшылық беретінін айтты. (Дженкинс 2014 жылғы жауабында өзінің зерттеулерінде жеке тұлғалардың емес, ұжымдық әрекет ету қабілетін баса көрсеткенін айтты). Ол конвергенция идеясының "жүрегі дұрыс жерде" екенін, "жеке тұлғаны күшейтуге, жаңа медианың демократиялық әлеуетіне және коммерциялық табыстан гөрі әлеуметтік тұрғыдан пайдалырақ нәрсені жетістіруге ұмтылуға" бағытталғанын мойындайды, бірақ оның ешқайсысының іске асырылғанына кепілдік жоқ. 2014 жылғы сынға жауабында Дженкинс: "Менің араласу тәжірибем Convergence Culture кітабында адамдар анықтаған ынтақтылықтың бір бөлігін өзгертіп, өзгерістерді жүзеге асырудың қаншалықты қиын екенін түсінуге көмектесті. Сонымен қатар, мен белгілі институттардың жұмыс істеу тәсілін өзгертудегі жүйелік және құрылымдық қиындықтарды жақсырақ түсіндім, тіпті ең орынды реформаларды жүзеге асырудың қиындығына да көз жеткіздім" деді.
"Бірлік мәдениет"
Дженкинстің 2011 жылғы арнайы санына 2014 жылғы жауабында ол Тернердің жоғарыда келтірген аргументтеріне қарсы тұрып, конвергенцияның толыққанды әсерін әлі білмесек те, "жаңа мүмкіндіктерге және пайда болатын үлгілерге ашық болу артық болмайды" деді. Дегенмен, Дженкинс өзінің бастапқы қатысу мәдениеті тұжырымдамасы конвергенция мүмкіндіктеріне қатысты тым оптимистік болуы мүмкін екендігімен келісті. Ол сондай-ақ "көп қатысушы мәдениет" деген сөз тіркесін қайта қарастыруды ұсынды, ол конвергенцияның радикалды әлеуетін мойындайды, бірақ оны "тұтыну капитализмінің құралы" деп пессимистік тұрғысынан сипаттамайды, себебі ол "барлық халықтық қарсылық түрлерін толыққанды басып тастауы мүмкін". Осы көзқарас бойынша, мұндай пессимизм тым оптимистік көзқарастың детерминистік қатесін қайталайды. Дженкинс 2014 жылғы жауабында былай деп жазды: "Бүгін мен көбінесе көп қатысушы мәдениетке ұмтылыс туралы айтамын, өйткені көптеген адамдар тіпті желілік мәдениетте ең төменгі деңгейде қатысу мүмкіндігінен шеттетіліп отырғанын мойындаймын, сондай-ақ жаңа халықтық тактикалар қатысуға деген халықтың құштарлығын ұстап тұруға және тауарға айналдыруға тырысатын корпоративтік стратегиялармен күресіп жатыр. Осының салдарынан, элиталар саяси шешім қабылдауға, тіпті шешім қабылдау процесіне баламалы көзқарастарды енгізудің жаңа жолдары пайда болса да, халықтық желілерге қарағанда әлдеқайда күшті ықпал етеді".