Кіріспе
Бразилиялық саясаткер, тунис музыка жанры. Паулу Салим Малуф (ˈpawlu saˈlĩ maˈlufi; 1931 жылдың 3 қыркүйегінде туған) – төрт онжылдықтан астам мансабы бар бразилиялық саясаткер, Сан-Паулу штатының губернаторы, Сан-Паулу қаласының мэрі, конгрессмен және президенттікке үміткер болып қызмет атқарған. 2011 жылдан бастап Малуф Федералдық депутаттыққа екінші рет қатарынан сайланды. Оның саяси негізі популизм мен ірі мемлекеттік жобаларды іске асыруға құрылған. Оның мансабында сыбайлас жемқорлыққа қатысты көптеген айыптаулар болды, бірақ ол тек 2017 жылы бразилиялық соттарда сотталды. Бірнеше ай түрмеде отырғаннан кейін, қазір денсаулығының нашарлығы мен жасының қарттығына байланысты үй қамауында. Ол Бразилияның оңшыл «Прогрессивті партиясының» (ПП) Сан-Паулу штатындағы филиалының төрағасы, бұл партия бұрынғы «Ұлттық жаңару альянсының» (ARENA) мұрагері. Интерпол Малуфты тұтқындау, экстрадициялау және АҚШ-та құлпына салу және қылмыстық сөз байласу және қылмыстық иелік айыптары бойынша сотқа беру үшін «Қызыл хабарлама» шығарды.
the Tunisian music genre
Paulo Salim Maluf (ˈpawlu saˈlĩ maˈlufi; born 3 September 1931) is a Brazilian politician with a career spanning over four decades and many functions, including those of State Governor of São Paulo, Mayor of the City of São Paulo, Congressman and Presidential candidate. As of 2011, Maluf is on a second consecutive term as Federal Deputy. His political base is founded on populism and the provision of major public works. His career has been plagued with substantial allegations of corruption, although he was only convicted by Brazilian Courts in 2017. He spent a few months in jail and is now under house arrest due to his poor health and advanced age. He is the president of the local branch, in the state of São Paulo, of the right wing Progressive Party of Brazil (PP), heir to the old National Renewal Alliance (ARENA). Interpol has issued a Red Notice to arrest Maluf, extradite him and try him in the United States on charges of conspiracy and criminal possession.
Ерте өмір
Пауло Салим Малуф, ливандық христиан иммигранттар Салим Фарах Малуф пен Мария Стефан Малуфтың ұлы, Сан-Паулуде дүниеге келді және 1954 жылы Сан-Паулу университетінде (USP) инженер мамандығын бітірді. Сол жерде ол кейіннен өзінің ең ірі саяси қарсыласы болған Маррио Коваспен бірге оқыды. Ол кезде жылдам жарысқа арналған спорт машиналарын ұнататын, өзін плейбой деп мойындаған Малуф, отбасының сол кездегі әскери президент Артур да Коста-э-Силвамен болған достығының арқасында кәсіби саясатқа қадам басты, олар екеуі де ат жарысына ставка жасауға құмар болған. Осы достыққа сүйене отырып, ол 1969 жылы Сан-Паулу қаласының әкімі болып тағайындалды, бұрынғы өте танымал Фария Лиманың орнын басты. Нью-Йорктегі Роберт Мозеске ұқсас бейімдемемен, ол Сан-Паулу метрополитенінің құрылысын тоқтатты және Бразилияның ең даулы құрылыстарының бірін салды: Коста-э-Силва эстакадалық тас жолы, португал тілінде «Минокао» («үлкен құрт») деп те аталады. Бұл тас жол Сан-Паулу қаласының орталық бөлігінің құлдырауына себепкер деп есептеледі, себебі ол тұрғын үй ауданының ортасына жоғары көтерілген жолды орналастырды және әскери диктатураның және Малуфтың авторитарлық, жолдарды жақсарту және жеке көліктерге басымдық беретін қалалық саясатының символы саналады. Оның салынуы тек айналасындағы қоғам тарапынан наразылық білдіру мүмкін болмағандықтан ғана мүмкін болды.
Президент сайлауына үміткер болып , жеңіліс тапты
1972 жылы қала әкімі қызметінен кейін Сан-Паулу штатының көлік хатшысы болып тағайындалды. Одан кейін диктатураның үстем партиясы АРЕНА-ның съезінде күрес туды – бұл съездің мақсаты штат үкіметіне ресми «үміткер» ретінде бұрынғы губернатор Малуфты бекіту болған, алайда ол мемлекеттік заң шығарушы орган арқылы келесігі тікелей емес сайлауда ресми үміткер болып тағайындалуға қол жеткізді. Ол бұл жетістікке съез мүшелеріне мол жеке (және жомарт) уәделер беру арқылы жетті. 1978 жылы Сан-Паулу штатының губернаторы болып сайланды. Оның келесі мерзімінде (1979–1983) Малуф алдағы 1985 жылғы тікелей емес сайлауда Президенттікке үміткерлігін жарнамалау үшін лауазымын пайдаланды. Ол негізінен Бразилияның солтүстік-шығысындағы кедей муниципалитеттерге амбуланстар сыйлау, сондай-ақ ықпалды тұлғаларды штаттың ең жоғары наградасымен марапаттау сияқты схемалар арқылы бұл жұмысты істеді – оларды ресми марапаттау рәсімінен бұрын тегін Сан-Паулуға жеткізіп, сәнді қонақ үйлерде орналастырды. Ол сондай-ақ мемлекеттік жұмыстарға, оның ішінде күмәнді жарамдылығы бар кейбір жобаларға, мысалы, штаттың астанасын көшірудің сәтсіз жоспарына көп қаржы жұмсады. Осындай схемалардың нәтижесінде оған қатысты жемқорлықтың ең айқын айыптаулары пайда болды, олар Paulipetro мұнай компаниясына қатысты. Бұл компания Малуф губернатор болып тұрған кезеңде штатты мұнай іздеу мақсатында құрылған мемлекеттік компания еді. Ол 21 ұңғыма бұрғылап, 500 миллион АҚШ долларынан астам қаржы жұмсады, бірақ тек аз мөлшерде табиғи газ бен су тапты. Осы кезде Малуф «сыбайлас жемқорлықпен байланысты саяси машинаны басқарумен» танымал болды. 1982 жылы ол 672 629 дауыс жинап, федералды депутат болып сайланды және 1985 жылғы президенттік сайлауда әскерилердің басымдық берген үміткеріне айналды – бұл сайлау Электораль коллегия арқылы өткізілген соңғы сайлау болды, онда оның жеңіске жету мүмкіндігі жоғары еді. Алайда, оның агрессивті стратегиясы оны соңғы жиырма жыл бойы әскери диктатураны саяси қолдаған көптеген партия басшыларынан – азаматтық фракциядан алшақтатты. Бұл оның PDS партиясының (сол кездегі PP партиясының бұрынғы атауы) PFL партиясына бөлінуіне әкелді, бұл биліктегі әскери режим мен оның азаматтық базасы арасындағы алшақтықты күшейтті, нәтижесінде оппозициялық үміткер Танкредо Невес сайланды.
Диктатурадан кейінгі мансап және саяси төзімділік
Содан бері Малуф 1992 жылы бір рет ғана атқарушы билікке сайланды, тағы да Сан-Паулу қаласының мэрі болып, Сан-Паулу штаты мен Сан-Паулу қаласының әкімдік сайлауларына дерлік барлығына қатысқанымен, 1989 жылды қоспағанда, ол 1960 жылдан бергі алғашқы тікелей президенттік сайлауда президенттікке үміткер болды – бұл сәтсіз науқан болды, бразилиялық саяси тарихта Малуфтың Бело-Оризонттегі Медицина факультетінің студенттеріне сөйлеген сөзінде айтқан «антик» дегенімен ғана еске алынады: ол зорлаудан кейін кісі өлтіру жағдайларында өлім жазасын қолдайтынын мәлімдеп, әзілдеп: «Егер жыныстық құштарлық болса, жарайды; зорла, бірақ өлтірме!» (estupra mas não mata) деді. Дегенмен, Малуф Сан-Паулудағы өңірлік саяси күш болып қала берді, Селсо Питтаның Сан-Паулу қаласының мэрі болып сайлануы тікелей оның қолдауымен байланысты болды. 1996 жылы соңғы мерзімін аяқтағанда, ол Сан-Паулу қаласының барлық уақыттағы ең жақсы мэрі деп есептелді, 80% мақұлдау рейтингісіне ие болды. 2011 жылы Datafolha зерттеу компаниясы Сан-Паулу тұрғындарынан қаланың ең жақсы мэрі кім болғанын сұрағанда, Малуф 47% дауыспен бірінші орынға шықты. Жергілікті халықтың осындай жоғары мақұлдауы Малуфтың диктатурадан кейінгі Бразилияда сәтті мансап жасауының көрсеткіші болып табылады, оның көлеңкелі келісімдер мен авторитарлық режиммен бұрынғы байланыстарына тікелей сілтеме жасайтын жағымсыз беделіне қарамастан. Бұл түрлі ғалымдарды оның саяси төзімділігін түсіндіруге итермеледі. Кейбіреулері үшін бұл төзімділік идеологиялық сипатта: мансабын оңшыл әскери диктатурада дамытқан Малуф, әсіресе шағын бизнесмендер мен жеке жұмыспен айналысатындар арасында күшті реакциялық белсенділіктің символы болды, оның ерекшелігі «әлеуметтік проблемалардың әлеуметтік сипатын мойындаудан бас тарту» және оларға қатаң тәсіл ұсыну болды. 1980 жылдардың ортасында жазған саяси талдаушы Марилена Чауидің сөздерімен айтқанда, малуфизм саяси билікті жекешелендіруді білдірді: «[әскери] диктатураның күшін жоғалтып, қарақшылыққа айналған шеткі түрі».
Кейінгі өмір және ақшаны адалдандыру туралы айыптаулар
Дегенмен, Питтаның Сан-Паулудағы апатты басқаруының бір салдары – Сан-Паулу муниципалитетінің қарызға батуы, соның салдарынан Малуф пен оның бұрынғы шәкірттерінің басқару тәжірибесіне назар аударылды. Бразилиялық профессордың Питтаның өкілеттігі аяқталғаннан кейін айтқан сөзіне сәйкес, «Сан-Паулудағы сыбайлас жемқорлық әрқашан құпия сақталған қорқыныштан қоғамдық қорқынышқа айналды». Бұл Малуфтың саясатын, әсіресе оның қоғамдық жұмыстарын, қаланың [Сан-Паулудың] бетонды кеңістігін аяусыз кеңейтуін сот арқылы тексеруді қажет етті. Малуфтың айналасындағы сыбайлас жемқорлыққа қатысты айыптаулардың бір көрнекті мысалы – Ибирапуэра паркінің астынан өтетін Айртон Сенна туннелі, оның құны километріне шаққандағы құны Channel Tunnel-ден асып кеткен (көрсетілген мәліметтерге сәйкес, туннельдің құны 400 миллион доллардан астамға бағаланған). Малуфтың жеке байлығы да дау тудырып, сыншылар оны сыбайлас жемқорлыққа қатысуымен байланыстырды. Ал оның қолдаушылары оның байлығының заңды көзі оның отбасылық компанияларында, мысалы, Eucatex ірі фанера компаниясында екенін айтады. Малуф 2003 жылы құрылған Парламенттік тергеу комитетінің жұмысына да қатысты, ол Джерсидегі (Ченнель аралдарының бірі) оның және оның отбасының банктік шоттарына қатысты ақшаны жылыстатуды тергеді. Ол сыбайлас жемқорлық үшін бірнеше рет сотталған, бірақ тек 2001 жылы ғана үкім күшіне енді, шағымдану мүмкіндігі болмады. Ол кезде ол мемлекетке шамамен 500 000 реал төлеуге міндеттелді. Оның көптеген қылмыстары Бразилия заңнамасына сәйкес қылмыстық жауапкершілікке тартылмайды. Тіпті, егер ол айыпты деп танылса да, 70 жастан асқандықтан түрмеге отыра ма, жоқ па деген сұрақтар туындайды. 2005 жылдың қыркүйек айының басында Паулу Малуф пен оның ұлы Флавио Малуфты Бразилияның федералды полициясы ағымдағы тергеуде куәларды қорқытқан деген айыппен уақытша қамауға алды. Олар бірнеше апта ғана қамауда болды. Малуфтың беделі соншалықты жаман, Бразилияда «малуфар» етістігі пайда болды, ол «мемлекеттік қаражатты ұрлау» деген мағынаны білдіреді. Бұл етістік кейде Бразилиядан тыс жерлерде де қолданылады, мысалы, француздық «Le Monde» газетінде. 2006 жылғы сайлауда Малуф Бразилияның депутаттар палатасына үміткер болып сайланды, бұл сайлауда федералды заң шығарушы органға үміткер ретінде жеке дауыс беру бойынша ұлттық рекордты көрсетті (739 837 дауыс). 2010 жылы ол 497 мың дауыс жинап, қайта сайланды. Оның 2010 жылғы қайта сайлануына қатысты заңдық күмәндер болды, өйткені соңғы федералдық заң (Қосымша заң 135/2010, көбінесе Lei Ficha Limpa немесе «Таза тізім туралы заң» деп аталады) сайлау соттарына жоғары, алқалы сотпен кінәлі деп танылған адамдардың кандидатураларын тіркеуден бас тартуға рұқсат берді (әрі қарай шағымдану мүмкіндігіне қарамастан); алайда, Бразилияның Жоғарғы Федералдық Соты 2011 жылдың наурыз айында «Таза тізім туралы заңның» 2010 жылғы сайлауға қолданылмайтынын шешті, өйткені заңның алдынан қолданылмаған заңмен жазаланбауы және Бразилияның сайлау заңы сайлаудан кемінде бір жыл бұрын күшіне енуі керек. Осыған байланысты Малуфтың тіркелуіне және одан кейін қызметке кіруіне қатысты барлық шағымдар ақыры тоқтатылды. 2014 жылғы сайлауда Малуф тағы да конгресске үміткер болды, бірақ оның кандидатурасы бұл жолы 4:3 дауыспен қабылданбады. Жоғарғы Федералдық Сотқа шағымдануға рұқсат берілген Малуф 2014 жылдың 5 қазанында оған берілген дауыстарды қабылдауға және сайлауалды кампаниясын жүргізуге рұқсат алды, бірақ оның кандидатурасы заңды деп жарияланғанға дейін және егер заң бойынша жарамсыз деп танылса, осы дауыстар жарамсыз деп есептеледі. Егер бұл орын алса, 2014 жылғы дауыс беру оны Сан-Паулу штатында Федералдық Заң шығарушы органға сайланған сегізінші кандидат етеді (246 446 дауыс). 2007 жылдың 9 наурызында Манхэттен округінің прокуроры Роберт М. Моргентау Паулу Малуфқа қарсы ақшаны жылыстау бойынша айыптау актісін шығарды, бұл Бразилияның 140 миллион долларлық жол келісімшарты жобасынан 11,6 миллион доллар ұрлаған деген күдік тудырды. 1997 жылдың қарашасынан 1999 жылдың мамырына дейін ақша Нью-Йорктегі Safra National Bank шоттары арқылы өтіп, Малуфтың жасырын бақылауында болды. 2012 жылдың 25 сәуірінде Нью-Йорк соты бұл айыптауды күшінде қалдырды, Малуфтар Паулу мен Флавионың айыптауды жою туралы сот бұйрығын сұраған өтінішін қабылдамады. Сондай-ақ, сот Малуфтардың 2010 жылғы наурызда Интерполдың «Қызыл тізіміне» енгізілуін алып тастау туралы өтінішін де қабылдамады, бұл оларды 181 елде тұтқындауға және экстрадициялауға мүмкіндік береді. Бұл қамау ордері Бразилияда жарамсыз, өйткені Бразилия Конституциясы Бразилия азаматтарын экстрадициялауға жол бермейді, сондықтан оның практикалық мағынасы Малуфтар Бразилиядан тыс жерге барса, оларды тұтқындау керек. Сонымен қатар, Малуф пен оның ұлы Флавио Францияда 2016 жылы үш жылға бас бостандығынан айырылды (оның әйелі Сильвияға екі жылдық мерзім белгіленді). 2017 жылдың 20 желтоқсанында Бразилия Жоғарғы Сотының сыбайлас жемқорлық үшін соттағаннан кейін және сот шешіміне шағымдануға бірнеше әрекеттенгеннен кейін Малуф Бразилия полициясына бағынып, сот тағайындаған түрме жазасын өтеуге кірісті. 2018 жылдың 30 наурызында денсаулығының нашарлығы мен қарттығына байланысты гуманитарлық негіздермен түрмеден босатылып, үй қамауына алынды. Қазіргі таңда ол үй қамауында және Бразилия Жоғарғы Сотының бұйрығымен 2018 жылдың тамызында Бразилияның депутаттар палатасы Малуфтың сотталғандықтан Федералдық депутаттығынан айырылғанын ресми жариялады.