Кіріспе

Ирландиялық футболшы, 1966 жылы туған, гейл тілінде ойнайтын ойыншы.

Бес жасында оны асырап алған отбасының қыздарының бірі Бетиге келіп, оны бақылай алмайтындарын айтты. Сол кезде анасы оны бірнеше күнге қайтарып алды, бірақ кейін жетімдер үйіне жіберуге мәжбүр болды. Туған куәлігінде Пол МакГрат деп көрсетілгенімен, қабылдау формасында әкесінің аты қажет болды, сондықтан ол біраз уақыт Пол Нвобило деп аталды. Кейін Бетидің екінші қара баласы, Окуне есімді қызы дүниеге келді, және Бети де, Окуне де Пол күтімде болғанда оны көруге барып тұратын. Полды күтімге бергеніне өкініп, Бети Окунені өзімен бірге қалдырды, бірақ өсе келе бұл Полдың ішінде шатасу тудырды, ол да онымен бірге өмір сүруді қалады. Макграт 18 жасқа толғанға дейін Дублин маңындағы түрлі асырау отбасыларында тұрды. Жастық шағында ол анасымен және анасының әкесімен татуласты. Менеджер Чарли Уокер матч бағдарламасындағы жазбаларында: "Өткен маусымның соңынан бері мен жаңа ойыншылар алдым: үшеуі – жергілікті жігіттер, кіші клубтардан – Билли Рид (Фатима Рейнджерс), Пол Макграт (Далки Юнайтед) және Джон Клири (Баллифермот Юнайтед). Оларға уақыт пен аздап көмек көрсетілсе, маусым соңына дейін клубқа үлкен пайда әкелер деп ойлаймын." Ол "The Saints" клубында өте жақсы ойнап, "Инчикордың қара інжуы" деген лақап атын алды және 1982 жылы PFAI ойыншыларының "Жылдың үздік ойыншысы" сыйлығын жеңіп алды.

Манчестер Юнайтед

1982 жылы Макграт Рон Аткинсон басқаратын «Манчестер Юнайтед» клубына ауысты. Келесі жылы «Брайтон мен Хов Альбионға» қарсы ФА кубогындағы жеңіс ойынында алаңға шығу мүмкіндігінен айырылды, бірақ көп ұзамай Гордон Маккуинды ығыстырып, Кевин Моранмен қорғаныс орталығында тұрақты жұптас болды. 1985–86 маусымында «Юнайтед» маусымның алғашқы 10 ойынын жеңгеннен кейін Макграт лига чемпионы медалін жеңіп алардай жағдайға келді, бірақ Брайан Робсон сияқты негізгі ойыншылардың жарақаттары командаға тез әсер етті және олар ақырында турнир кестесінде 12 ұпайдан кейін «Ливерпульден» төртінші орынды иеленді. 1986–87 маусымының сәтсіз басталуынан кейін Рон Аткинсон бас бапкерліктен босатылып, 1986 жылдың қарашасында Алекс Фергюсон тағайындалды, бірақ Макграт бастапқыда бірінші команданың тұрақты ойыншысы болды. Бір жылдан кейін «Юнайтед» лигада «Ливерпульден» кейін екінші орын алды. 1988–89 маусымында Макграт тізе жарақаттарымен күресіп, бірінші команданың негізгі құрамына енуі қиын болды, жаңа трансферлер Стив Брюс және Мал Донаги одан бәсекелестік танытты. Оның Фергюсонмен арақатынасы шиеленісіп бара жатты.

Астон Вилла

1980 жылдардың аяғында МакГратқа "Наполи" клубынан ұсыныстар түсті, бірақ келісім шартқа отыру жоспары жүзеге аспады. Макграт 1989 жылдың тамыз айында "Астон Вилла" клубымен келісімшарт жасады. "Вилла" сапында ойнаған кезінде Макграт тізесіндегі үнемі қайталап тұратын проблемаларға қарамастан, карьерасындағы ең жақсы ойынын көрсетті. Макграттың алғашқы маусымында "Вилла" чемпиондыққа жақын болды, бірақ "Ливерпульден" кейін екінші орынды иеленді. Келесі маусымда клубтың бас жаттықтырушысы Грэм Тейлор Англия құрамасын басқаруға кеткен соң, команда көп бөлігінде құлдыраудан қорғануға күш салды. Бас жаттықтырушының ауысуына қарамастан, Макграттың өнері әрі қарай таң қалдыра берді. Еуропалық құрлықтан келген алғашқы жоғары деңгейдегі жаттықтырушы Жозеф Венглос басшылығымен Макграт "Вилла" командасының негізгі ойыншысына айналды. Венглостың "Вилла" клубындағы жалғыз маусымынан (1990–91) кейін Рон Аткинсон команданы қабылдады, ол Премьер-лиганың алғашқы жылдарындағы ең күшті командалардың бірін құрды. Премьер-лиганың тұңғыш маусымында (1992–93) "Астон Вилла" тағы да "Манчестер Юнайтедтен" кейін екінші орынды алды. Кәсіби ойыншылар арасындағы беделінің жоғары екенін көрсетіп, Макграт маусым соңында PFA (Профессионал футболшылар қауымдастығы) ойыншыларының таңдауы бойынша "Жылдың үздік ойыншысы" сыйлығын жеңіп алды.

Кейінгі мансап

1997 жылғы 9 қарашада 38 жасқа толуына аз қалғанда, «Шеффилд Юнайтед» сапында «Ипсвич Таун» клубына қарсы кәсіби карьерасындағы соңғы ойынын өткізді. Ол маусым соңында ресми түрде футболдан қол үзді.

Халықаралық мансап

1990 жылы Ирландия Республикасы алғаш рет ФИФА Әлем Кубогына қатысты, 1990 жылы Италияда өткен турнирде жартылай финалға дейін жетті, онда олар үй иелеріне есе жіберді (Римде 1–0 есебімен). Макграт бес матчта (480 минут ойнады) әрқашан негізгі құрамда болды. 1992 жылы Мик Маккарти зейнеткерлікке шыққаннан кейін команданы төрт рет капитандыққа алып шықты. 1994 жылғы Әлем Кубогының алғашқы матчында – фаворит саналған Италияға қарсы 1–0 есебімен жеңіс (Рей Хаутонның ерте голының арқасында) – Макграт өзінің ойынға деген адалдығының керемет үлгісін көрсетті. Ауыр тізе жарақаттарына қарамастан, Роберто Баджоның соққысын тіпті бетімен тоқтатып, тамаша қорғаныс ойынын көрсетті. FourFourTwo журналына берген сұхбатында ол алкогольдің әсерімен ойнағанын мойындады; сондай-ақ, оның тізесінің проблемалары карьерасы барысында сегіз операцияға себеп болды. Макграттың журналист Винсент Хоганмен бірлесіп жазған «Керектен қайту» атты автобиографиясы 2006 жылы William Hill Irish Sports Book of the Year сыйлығының алғашқы иегері атанды. Зейнеткерлікке шыққаннан кейін Уэксфорд графтығындағы Монагир қаласына қоныстанды. 2004 жылы, тәртіпсіздік жасады деген айыппен сотқа тартылғаннан кейін бір жыл өткен соң, Макграт бес жылдық үзілістен кейін футбол әлеміне оралды, Ирландиядағы Уотерфорд Юнайтед клубының футбол директоры болып тағайындалды. 2011 жылы Макграт Джерри Гоффин мен Кэрол Кингтің «Goin' Back» әнінің каверін жазды. Ол бұл синглді 2011 жылы шыққан 11 тректен тұратын альбоммен толықтырды, ал альбомнан түскен табыс екі қайырымдылық қорына – Алынған ми жарақаты қоры мен Ирландияның Цистикалық Фиброз Қорына бағышталды. 2013 жылдың 29 маусымында Макграт Оффали округіндегі бір қонақ үйде қоғамдық тәртіпті бұзды деген айыппен қамауға алынды. Ол кепілдікпен босатылып, 17 шілдеде Талламор аудандық сотына явқа шақырылды.