Чарльз Пил Полк: Американ суретшісінің өмірі мен творчествасы
Charles Peale Polk
Шарль Пиль Полк: американ суретшісі, Чарльз Вильсон Пилдің туысы. Портреттер шебері, Балтиморда жұмыс істеген, Филадельфияда тұрған суретші туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чарльз Пил Полк (17 наурыз 1767 – 6 мамыр 1822) – американдық суретші, портреттер салушы және суретші Чарльз Уилсон Пилдің сіңілі баласы.
American painter
Charles Peale Polk (March 17, 1767 – May 6, 1822) was an American portrait painter and the nephew of artist Charles Willson Peale.
Өмірбаян
Полк Мэриленд штатының Аннаполис қаласында Элизабет Дигби Пил мен Роберт Полктың отбасында дүниеге келген. Сегіз немесе он жасында (нақты жасы туралы деректер әртүрлі), екі ата-анасынан айырылғаннан кейін, оны өнер үйрену үшін Филадельфияға, ағасының үйіне жіберді. Ол он сегіз жасқа келгенге дейін үйленді және Филадельфия оның тұрақты мекені болды. Жиырма жасқа толғаннан кейін Полк Балтимор газеттерінде өзін портрет суретшісі деп жарнамалады. Бірақ ол бірнеше жылдың ішінде Филадельфияға қайтып келді, себебі ол үлкен табысқа жете алмады және үйлер мен таңбаларды бояу қызметтерін ұсынды. Дегенмен ол өнермен айналысуын тоқтатпады және 1800 жылы Балтиморда көрме ұйымдастырды. 1800 жылы ол Вашингтон қаласындағы Ұлттық өнер галереясында мемлекеттік қызметте болды.
Polk was born in Annapolis, Maryland, to Elizabeth Digby Peale and Robert Polk. At age eight or ten (sources vary on the exact age), after being orphaned, he was sent to Philadelphia to live with his uncle and study art. He was married by the time he was eighteen and Philadelphia was his permanent residence. By the time he was in his twenties, Polk was advertising himself as a portrait artist in Baltimore newspapers. He was apparently not at all successful since he returned to Philadelphia within a matter of a couple years, advertising his services as a house and sign painter. But he continued his artistic pursuits, and by 1800 he had opened exhibitions in Baltimore. In 1800, he held government office in Washington, D. C. at the National Gallery of Art
Өнер
Полктың алғашқы суреттері оның ағасының түпнұсқаларының көшірмелері болды және ол ағасының оқытуы мен басшылығына өте тәуелді болды. Ол көптеген суреттердің, соның ішінде өзінің суреттерінің көшірмелерін жасауды жалғастырды. Ол өзінің Джордж Вашингтон портреті бойынша 57 репродукция жасады. Ол отыз бес картинаға тапсырыс алды, бұл оның кез-келген кезеңдегі ең үлкен жұмыс тобы болды. Ақырында ол сурет салу мектебін және құрғақ тауарлар дүкенін ашты. Екі ісі де сәтсіз аяқталып, ол Мэриленд штатының Фредерик округіне көшіп кетеді. Саясатшы болған кезінде ол майлы бояуларды аз шығарды. Алайда ол "verre églomisé" миниатюраларын жасады, олар алтын жапырақты профильді шыны табаққа сызып, айналасындағы аумақты қара түске бояды. Өмірінің соңына дейін екі жыл бойы Вирджинияда фермер болып жұмыс істеді. Анна Мария Кампстонды суреттегенде ол гүл ұстап тұрған қызды нәзік бейнелейді. Оның қолдары ұятты түрде бейнеленген, ал көзі бос қарағандай. Оның бет-әлпеті де тіршіліксіз, эмоциясыз және сезімталдықтан мүлдем құралған жоқ. Артқы жағында бұлтты аспанға қарайтын жұмсақ ағаштар көрінеді. Оң жақта дененің салмағын бұзушы үлкен үстел тұр. Үстелдің жарық тондары, қараңғы ағаштар мен еденмен теңгеріледі. Кешірімді киім, ал кейіпкер жарыққа шомылғандай жарқырайды. Мазмұны мағынасыз болып көрінеді және көбінесе оның визуалды тартымдылығы мен пішіні үшін таңдалған. Бұл туынды сол кезеңдегі басқа да туындыларға ұқсас. Полктың туындыларын Джошуа Джонсонмен салыстырғанда, олардың нысандарды орналастыру және композиция жасау стилі өте ұқсас. Шынында да, екі суретшінің де туындыларындағы бұл ыңғайсыздық белгілі бір тартымдылық тудырады және бұл әдейі жасалған болуы мүмкін. Екі суретші де кейде суреттегі адамдардың қолдарындағы заттарды табиғи емес түрде ұстағандарын көрсетеді, бұл қызығушылықты тудырады және қолдарды визуалды жағынан қызықты етіп бейнелейді. Екеуінің де туындыларында экспрессиялыққа мән берілмейді, оның орнына суреттегі адамның кейбір еліктеуін бейнелеуге баса назар аударылады.
Polk’s earliest paintings were copies of his uncle's originals and he was highly dependent on his uncle's training and guidance. He continued to make copies of many paintings including his own. It is said that he produced fifty seven reproductions of his George Washington portrait. He was commissioned to do thirty five paintings and this was his largest group of works from any period. He eventually opened a drawing school and a dry goods business. Both ventures failed and he moved to Frederick County, Maryland. During his period as a politician, he produced few oil paintings. However, he did produce "verre églomisé" miniatures which were made by scratching a gold leaf profile into a glass plate and painting black in the surrounding areas. Ultimately, he took up life as a farmer in Virginia two years before his death. In his depiction of Anna Maria Cumpston he delicately depicts a girl holding a flower. Her arms are awkwardly posed and her gaze is blank. Equally blank is her facial expression, which is lifeless and lacks any emotional depiction. The background shows some soft trees against a cloudy sky. To the right is an unbalanced large countertop. The light values of the countertop are weighted on the opposite side by the dark trees and floors. The dress is elegant and the figure glows apparently bathed in light. The content seems to be meaningless and chosen more for its visual appeal and shape. This work is very much like other works of this time period and era. In comparing Polk’s works to Joshua Johnson, they have very similar style in positioning objects and creating composition. The awkwardness of the works is actually somewhat appealing for both artists and probably deliberate. Both artists often have subjects holding objects in a way that while unnatural also brings interests and causes the hands to be shaped in a visually interesting way. The art work of both avoids expressiveness and instead chooses to emphasize capturing some likeness of the subject.