Кіріспе

Патрик Каргилл (3 маусым 1918 – 23 мамыр 1996) – ағылшын актері, «Әке, жаным, әке» британдық телесериалындағы басты рөлімен есте қалды.

Ерте өмір

Каргилл Сассекс қаласындағы Бексхилл-он-Сиде орта тапқа жататын ата-анасының отбасында дүниеге келді. Хейлибери колледжінде білім алғаннан кейін, ол Бексхиллдің әуесқой театр қоғамында алғашқы рет сахнаға шықты. Дегенмен, ол әскери мансапты көздеп, Сандхерсттегі Корольдік әскери академияда оқуға іріктелді. Каргилл Британдық Үнді армиясында офицер болды.

Мансап

Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Каргилл Ұлыбританияға оралып, сахналық мансабына белсенді кірісті және Антони Хотридің труппасына қосылды, Букстон, Кройдон қалаларында және кейіннен Лондондағы Swiss Cottage-тағы Embassy театрында өнер көрсетті. Ол Джон Конселлдің Виндзордағы репертуарында Бренда Брюс пен Берил Ридпен бірге қосалқы актер болды және бір кешке королева мен оның 26 қонағы тамашалаған "The World's the Limit" ревюінде үлкен жетістікке қол жеткізді. 1953 жылы ол Иан Кармайклдың "Жоғары рухтар" ревюінде Лондон ипподромында алғашқы Вест-Энд сахнасында өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Джек Билмен бірлесіп "Кэтиге шақыру" пьесасын жазды. 1959 жылы шыққан "Carry On" фильмдерінің екіншісі – "Carry On Nurse" осы пьеса негізінде жасалған, сондай-ақ 1962 жылы түсірілген "Twice Round the Daffodils" фильмі де осы пьесаға сүйенген. Вест-Эндтегі бірнеше рөлден кейін ол 1962 жылы Аполлон театрында "Боинг Боинг" спектаклінде Бернард рөліне шақырылды. Каргилл үшін өте қолайлы болған бұл комедия ірі продюсерлердің назарын аударды, нәтижесінде ол 1965 жылы "Сіз кімсіз?" спектаклінде Ерке патша театрында, ал 1968 жылы Странд театрында Рей Куни мен Джон Чэпменнің "Not Now Darling" комедиясын қойды.

Жеке өмір

1960 жылдардың ортасынан бастап Каргилл Шин Гейт Гарднсте, Темзадағы Ричмондта тұрды. Ол уақытын Уоррен-Лейндегі, Хитфилд пен Уолдронның жанында, Шығыс Сассекс қаласында орналасқан елдік үйі Спринг-Коттеджде өткізді. Каргиллдің жеке өмірі көпке белгісіз болды және оның гомосексуализмі ондаған жылдар бойы жасырын қалды. Көп жыл бойы Каргиллдің серігі эксцентрикалық ландшафт дизайнері, ақын және пародист Вернон Пейдж болды, ол 1984 жылы Каргиллдың батасымен үйленді. Каргилл жеке өмірін сақтайтын, бірақ оған жақындаған жанкүйерлеріне әрдайым мейірімді болатын адам еді. Ол марапаттау рәсімдерінен бас тартып, үйде тыныш кештерде маджонг ойнағанды ұнатты. Өзінің гомосексуализмін жариялау кәсіби беделіне нұқсан келтіретініне сенгендіктен, ол жеке өмірі туралы ешқашан ашық айтпады. Осы тұрғыда "көзге түсуге" асықпағанына қарамастан, Каргилл жеке өмірінде бақытты болды және оның өткір тілі, назардан тыс қалғанда, оны көрсетті. Бір күні театр продюсері Рей Кунимен түскі ас ішіп отырғанда, Каргилл әдемі официант қателікпен оның қасығын алып кеткенін байқап, "Аа, қара Рей, тағам қасықпен бірге қашып кетті" деді. Өмірінің соңғы жылдары Каргилл Темзадағы Хенлиде соңғы серігі Джеймс Камил Марковскимен бірге тұрды. Оның өмірінің махаббаты – қара және қою жасыл түсті Бентли болды, оның барлығынан тек алты данасы ғана жасалған. Каргиллде Mini де болды және ол бір күні Барнс қаласынан өтіп бара жатып, светофорда қалған бес Бентли Drop Heads-тің біреуін көріп, жүргізушіге ысқырып амандасты, бірақ сол күні Mini-ді жүргізіп бара жатқанын түсінді. 1980 жылдардың ортасында ол Бентлиді Rolls-Royce-қа айырбастады. Каргиллдің көптеген үй жануарларына маймыл, попугай және стерилизацияланған қошқар кірді. Оның сүйіктілері – Ра, шекаралық колли және Спринг-Коттеджде тұратын Чарльз мысығы болды.

Өлім

77 жасында қайтыс болған кезде Каргилл ми ісігінен зардап шегіп, Лондонның Ричмонд-на-Темза қаласындағы хосписте күтімде болды. 1995 жылы, қайтыс болғанға бір жыл бұрын, Каргилл Австралияда көлік қағып кеткен. Ол жеңіл жарақат алғанмен, бұл оқиға оның өлімінің себебі қашып кеткен көлік соққаннан болды деген жалған хабарлар таратуға себеп болды.