Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Патрик Каргилл (3 маусым 1918 – 23 мамыр 1996) – ағылшын актері, «Әке, жаным, әке» британдық телесериалындағы басты рөлімен есте қалды.
English actor (1918–1996)
Patrick Cargill (3 June 191823 May 1996) was an English actor remembered for his lead role in the British television sitcom Father, Dear Father.
Ерте өмір
Каргилл Сассекс қаласындағы Бексхилл-он-Сиде орта тапқа жататын ата-анасының отбасында дүниеге келді. Хейлибери колледжінде білім алғаннан кейін, ол Бексхиллдің әуесқой театр қоғамында алғашқы рет сахнаға шықты. Дегенмен, ол әскери мансапты көздеп, Сандхерсттегі Корольдік әскери академияда оқуға іріктелді. Каргилл Британдық Үнді армиясында офицер болды.
Cargill was born to middle class parents living in Bexhill on Sea, Sussex. After education at Haileybury College, he made his debut in the Bexhill Amateur Theatrical Society. However, he was aiming for a military career and was selected for training at the Royal Military Academy at Sandhurst. Cargill became a commissioned officer in the British Indian Army.
Мансап
Екінші дүниежүзілік соғыс аяқталғаннан кейін Каргилл Ұлыбританияға оралып, сахналық мансабына белсенді кірісті және Антони Хотридің труппасына қосылды, Букстон, Кройдон қалаларында және кейіннен Лондондағы Swiss Cottage-тағы Embassy театрында өнер көрсетті. Ол Джон Конселлдің Виндзордағы репертуарында Бренда Брюс пен Берил Ридпен бірге қосалқы актер болды және бір кешке королева мен оның 26 қонағы тамашалаған "The World's the Limit" ревюінде үлкен жетістікке қол жеткізді. 1953 жылы ол Иан Кармайклдың "Жоғары рухтар" ревюінде Лондон ипподромында алғашқы Вест-Энд сахнасында өнер көрсетті. Ол сондай-ақ Джек Билмен бірлесіп "Кэтиге шақыру" пьесасын жазды. 1959 жылы шыққан "Carry On" фильмдерінің екіншісі – "Carry On Nurse" осы пьеса негізінде жасалған, сондай-ақ 1962 жылы түсірілген "Twice Round the Daffodils" фильмі де осы пьесаға сүйенген. Вест-Эндтегі бірнеше рөлден кейін ол 1962 жылы Аполлон театрында "Боинг Боинг" спектаклінде Бернард рөліне шақырылды. Каргилл үшін өте қолайлы болған бұл комедия ірі продюсерлердің назарын аударды, нәтижесінде ол 1965 жылы "Сіз кімсіз?" спектаклінде Ерке патша театрында, ал 1968 жылы Странд театрында Рей Куни мен Джон Чэпменнің "Not Now Darling" комедиясын қойды.
After the Second World War ended, Cargill returned to Britain to focus on a stage career, and joined Anthony Hawtrey's company at Buxton, Croydon and later the Embassy Theatre at Swiss Cottage in London. He became a supporting player in John Counsell's repertory at Windsor alongside Brenda Bruce and Beryl Reid and scored a huge hit in the revue The World's the Limit, which was seen by the Queen and 26 of her guests one evening. He made his first West End appearance in 1953 in Ian Carmichael's revue High Spirits at the London Hippodrome. He also co wrote the stage play Ring for Catty, with Jack Beale. The second of the Carry On films, Carry On Nurse, produced in 1959, was based on this play as was the 1962 film Twice Round the Daffodils. After a number of other West End roles he was cast as Bernard in Boeing Boeing at the Apollo Theatre in 1962. The farce, which was ideal for Cargill, drew the attention of major producers led to him starring in Say Who You Are at Her Majesty's Theatre in 1965 and directing Not Now Darling by Ray Cooney and John Chapman at the Strand Theatre in 1968.
Жеке өмір
1960 жылдардың ортасынан бастап Каргилл Шин Гейт Гарднсте, Темзадағы Ричмондта тұрды. Ол уақытын Уоррен-Лейндегі, Хитфилд пен Уолдронның жанында, Шығыс Сассекс қаласында орналасқан елдік үйі Спринг-Коттеджде өткізді. Каргиллдің жеке өмірі көпке белгісіз болды және оның гомосексуализмі ондаған жылдар бойы жасырын қалды. Көп жыл бойы Каргиллдің серігі эксцентрикалық ландшафт дизайнері, ақын және пародист Вернон Пейдж болды, ол 1984 жылы Каргиллдың батасымен үйленді. Каргилл жеке өмірін сақтайтын, бірақ оған жақындаған жанкүйерлеріне әрдайым мейірімді болатын адам еді. Ол марапаттау рәсімдерінен бас тартып, үйде тыныш кештерде маджонг ойнағанды ұнатты. Өзінің гомосексуализмін жариялау кәсіби беделіне нұқсан келтіретініне сенгендіктен, ол жеке өмірі туралы ешқашан ашық айтпады. Осы тұрғыда "көзге түсуге" асықпағанына қарамастан, Каргилл жеке өмірінде бақытты болды және оның өткір тілі, назардан тыс қалғанда, оны көрсетті. Бір күні театр продюсері Рей Кунимен түскі ас ішіп отырғанда, Каргилл әдемі официант қателікпен оның қасығын алып кеткенін байқап, "Аа, қара Рей, тағам қасықпен бірге қашып кетті" деді. Өмірінің соңғы жылдары Каргилл Темзадағы Хенлиде соңғы серігі Джеймс Камил Марковскимен бірге тұрды. Оның өмірінің махаббаты – қара және қою жасыл түсті Бентли болды, оның барлығынан тек алты данасы ғана жасалған. Каргиллде Mini де болды және ол бір күні Барнс қаласынан өтіп бара жатып, светофорда қалған бес Бентли Drop Heads-тің біреуін көріп, жүргізушіге ысқырып амандасты, бірақ сол күні Mini-ді жүргізіп бара жатқанын түсінді. 1980 жылдардың ортасында ол Бентлиді Rolls-Royce-қа айырбастады. Каргиллдің көптеген үй жануарларына маймыл, попугай және стерилизацияланған қошқар кірді. Оның сүйіктілері – Ра, шекаралық колли және Спринг-Коттеджде тұратын Чарльз мысығы болды.
From the mid 1960s Cargill lived at Sheen Gate Gardens, Richmond on Thames. He spent his time 'resting' at Spring Cottage, his country retreat situated in Warren Lane, near [[Heathfield and Waldron, East Sussex. Cargill's private life was little known and his homosexuality was not public for decades. For many years, Cargill's companion was Vernon Page, an eccentric landscape gardener, poet and lampoon songwriter, until he married in 1984 with Cargill's blessing. Cargill was a private man, who did not relish his celebrity status, though he was always kind to fans who approached him. He would shun the awards ceremonies in favour of a quiet evening at home playing mahjong. He never made any public acknowledgment of his private life as he felt that to confirm his homosexuality would damage his professional image. Notwithstanding his reluctance to "come out" in this respect, Cargill was happy in his private life and his wit when not in the spotlight reflected that. Once, whilst lunching with Ray Cooney, the theatrical impresario, Cargill observed, when a particularly handsome waiter mistakenly removed his soup spoon, "Aah, look Ray, the dish has run away with the spoon." In the later years of his life, Cargill lived in Henley on Thames with his last companion, James Camille Markowski. The love of his life was his Bentley, a black and dark green model of which only six were ever made. Cargill also had a Mini and often told a story about driving through Barnes one day and on seeing one of the other five Bentley Drop Heads at the traffic lights, waved furiously at the driver, only to realise that he was driving his Mini that day. In the mid 1980s he changed the Bentley for a Rolls Royce. Cargill's many pets included a monkey, a parrot and a castrated ram. His favourites were Ra, a cross border collie, and Charles, a cat that lived at Spring Cottage.
Өлім
77 жасында қайтыс болған кезде Каргилл ми ісігінен зардап шегіп, Лондонның Ричмонд-на-Темза қаласындағы хосписте күтімде болды. 1995 жылы, қайтыс болғанға бір жыл бұрын, Каргилл Австралияда көлік қағып кеткен. Ол жеңіл жарақат алғанмен, бұл оқиға оның өлімінің себебі қашып кеткен көлік соққаннан болды деген жалған хабарлар таратуға себеп болды.
At the time of his death at the age of 77, Cargill was suffering from a brain tumour and was being nursed in a hospice in Richmond on Thames, London. In 1995, the year before he died, Cargill had been struck by a car in Australia; though he was only slightly injured, this accident led to false reports that the cause of his death was a hit and run accident.