19 ғасырдағы американдық теңіз артиллериясы

Кіріспе

19 ғасырдағы американдық теңіз қаруы

Дальгрен қаруы – контр-адмирал Джон А. Дальгрен (USN) (1809 жылдың 13 қарашасы – 1870 жылдың 12 шілдесі) жасаған, негізінен Америка Азамат соғысы кезінде қолданылған, оқ-дәрі салынған теңіз қаруы. Дальгреннің дизайн философиясы 1849 жылы дәлдігін сынап жатқан қарудың кездейсоқ жарылысынан туындады, сол оқиғада қарушы қаза тапты. Ол, ғылыми өлшемдерді қолдана отырып, қауіпсіз және қуатты теңіз пушкасын жасауға болатынына сенді. Дальгрен қарулары тегіс қисық пішінмен жасалған, бұл кернеуді теңестіріп, қарудың ең көп қысымға ұшырайтын жері – дулында, газдың кеңею қысымын қабылдау үшін металл салмағын шоғырландырды, соның арқасында қару жарылмайтын еді. Дөңгелек пішіндеріне байланысты Дальгрен қаруларына «сода бөтелкесі» деген лақап ат қойылды, бұл олардың ең танымал ерекшелігі болды.

Дальгрен қайықтарының гаубицалары

Мексика-Америка соғысы кезінде АҚШ-тың кеме қайықтарынан атылатын және десант тобын қолдау үшін жеңіл артиллерия ретінде қолданылатын жеңіл қаруларының жетіспейтіні анықталды. Армиядан алынған жеңіл артиллерия қанағаттандырмайтын болып шықты. 1849 жылы лейтенант Дальгрен кемелердің қанатты-қайықтарына және далалық шассилерге орнатылатын, тегіс ұңғылы кеме гаубицаларының отбасын жобалауды бастады. Алғашқы кеме гаубицалары "12 фунттық", ауыр "12 фунттық" (бастапқыда "орташа" деп белгіленген) және "24 фунттық" болды. Кейін жеңіл "12 фунттық" ("кішкентай") және ойықталған "12 фунттық" ауыр гаубица енгізілді. Барлық кеме гаубицалары құрылысы жағынан ұқсас болды, қоладан құйылған, түтігінің астында триниондардың орнына бекіту тілігі немесе иірмесі және каскабель арқылы өтетін көтеру бұрандасы болды. Бір бекіту тілігінің болуы гаубицаны қанатты-қайықтан далалық шассиге және кері жылжуды жеделдетті. Теңіз қызметінде кеме гаубицаларының экипажы кемеде 10, жағада 11 адамнан тұрды. Далалық шасси ұнтақталған темірден жасалған. Теңіз қызметінде ешқандай икемділік қолданылмады, бірақ екі оқ-дәрі жәшігі (әрқайсысында тоғыз оқ-дәрі) далалық шасси осіне байланысты болатын. Оқ-дәрі экипажының мүшелері оқ-дәрі қапшығында бір оқ алып жүрді. Тегіс ұңғылы кеме гаубицалары снарядтар, шашыраңқы оқтар және картечь атып шығарды. Ойықталған "12 фунттық" гаубица оқтар мен снарядтар атып шығарды. Теңіз қызметінде перкуссиялық капсюльдер қолданылды, бірақ гаубицалар армиядан алынған үйкеліс капсюльдерін де пайдалана алды. Кішкентай және жеңіл "12 фунттық" кеме гаубицалары аса танымал болған жоқ. "12 фунттық" ауыр гаубицалар өздерінің арналған жұмыстарында ең танымал болды, ал "24 фунттық" кеме гаубицалары өзендік канонерлік кемелерде және осыған ұқсас кіші кемелерде негізгі және қосалқы қару ретінде тамаша қызмет етті. Кейбір "24 фунттық" кеме гаубицалары ойықталған, бірақ кейбір заманауи есептер ойықталған "24 фунттық" кеме гаубицаларын және "20 фунттық" мылтықтарды шатастырады (төменде талқыланады).

During the Mexican–American War the U. S. found itself lacking in light guns that could be fired from ships' boats and landed to be used as light artillery in support of landing parties Light artillery borrowed from the army proved unsatisfactory. In 1849, then lieutenant Dahlgren began to design a family of smoothbore muzzle loading boat howitzers that could be mounted in ships' launches and cutters as well as being mounted onto field carriages. The first boat howitzers to be designed were a light "12 pounder", a heavy 12 pounder (originally designated a "medium"), and a "24 pounder". Later a lighter 12 pounder (the "small") and a rifled 12 pounder heavy howitzer were introduced. All of the boat howitzers were very similar in design, cast in bronze, with a mounting lug or loop on the bottom of the barrel instead of trunnions, and an elevating screw running through the cascabel. Having the single mounting lug expedited moving the howitzer from the launch to field carriage and back. In naval service the boat howitzers had gun crews of 10 in the boat and 11 ashore. The field carriage was made of wrought iron. No limber was used in naval service, but two ammunition boxes (each containing nine rounds) could be lashed to the axle of the field carriage. Members of the gun crew also carried a single round in an ammunition pouch. The smoothbore boat howitzers fired shell, shrapnel, and canister. The rifled 12 pounder fired shot and shell. Percussion primers were used in naval service, but the howitzers could also use friction primers obtained from the army. The small and the light 12 pounder boat howitzers were not popular. The heavy 12 pounder howitzers were most popular at their intended jobs, while the 24 pounder boat howitzer were found to serve excellently as primary and secondary armaments on river gunboats and similar small vessels. Some 24 pounder boat howitzers were apparently rifled, but some contemporary accounts confuse rifled 24 pounder boat howitzers and the 20 pounder rifles (discussed below)

Әскердің қайық гаубицаларын пайдалануы

Теңізде қолданылудан басқа, қайық гаубицалары құрлық әскерлерінде де қолданылды. Қайық гаубицалары кейде артиллериялық батареяларда қолданылды, бірақ көбінесе жаяу әскер бөлімдерінде қолданылды, бұл кейін жаяу әскерді қолдауға арналған қару деп аталды. Бірінші Булл-Ран шайқасында 71-ші Нью-Йорк жаяу әскер полкінің I ротасы екі қайық гаубицасын әкелді. Бұл бөлім Вашингтон қаласында қайық гаубицаларын оқыған және Булл-Ранға шақырылғанда олардың екеуін алып келді. Полк кері шегінген кезде, гаубицаларды конфедерат әскерлерінің қолға түсуі үшін қалдырды. Антиетам кампаниясы кезінде Уайтинг батареясы (9-шы Нью-Йорк жаяу әскер полкінің K ротасы [Хокинстің зуавтары]), бес Дальгрен қайық гаубицасын (екі қырлы, екі тегіс және бір анықталмаған түрі) қолданды. Гаубицалар Снавелидің өткеліндегі конфедераттық шабуылдаушыларға оқ атты және оларды басып тастады. Конфедераттық Гримстің (Портсмут) батареясында екі тегіс Дальгрен қайық гаубицасы болды, олармен Пайпердің тас амбарының жанында шайқасты. Қайық гаубицалары танымал болған сияқты – Гримстің батареясы қаруын біреуін тапсыруға мәжбүр болғанда, ол өзінің қайық гаубицасының орнына үш дюймдік зеңбірек таңдады. 1-ші Нью-Йорк теңіз артиллерия полкі ("Ховардтың артиллериясы, теңіз бригадасы") де қайық гаубицаларымен қаруланды, оларды амфибиялық экспедицияларға арналған мақсаты бойынша қолданды. Бұл бөлім Солтүстік Каролина жағалауында 16 шабуылға қатысып, қайық гаубицаларын пайдаланды. Нью-Йорк теңіз артиллериясына Норман Уайрд жасаған жартылай болаттан жасалған 12 фунттық қырлы қайық гаубицалары берілді. Қолданылған материалдан басқа, Уайрд қайық гаубицалары Дальгреннің 12 фунттық қырлы қайық гаубицаларымен бірдей болды. Уайрд гаубицалары көптеп шығарылмады. Қайық гаубицалары батыс театрларда да қолданылды. Индиана бригадасы 1862 жылдың 5 шілдесінде Арканзас штатының Гранд-Прейри маңындағы шайқаста Дальгрен қайық гаубицасын қолданды. Қайық гаубицалары ешқашан екі армияда да кеңінен қолданылмады, бірақ соғыстың соңына қарай құрлық әскерлерінде оларды қолдану өте сирек болды.

Aside from use in naval service, boat howitzers saw service with the land forces as well. The boat howitzers were occasionally used in artillery batteries, but were more often used in infantry units, in a role that would later be called infantry support guns. At First Bull Run, Company I of the 71st New York Infantry Regiment brought two boat howitzers with them. The unit had trained on boat howitzers while deployed at Washington D. C., and when called to Bull Run, brought two of them along. When the regiment retreated they left the howitzers behind for the Confederate forces to capture. During the Antietam Campaign, Whiting's Battery (Company K, 9th NY Infantry [Hawkins' Zouaves]), employed five Dahlgren boat howitzers (two rifled, two smoothbore, and one of indeterminate type). The howitzers fired on Confederate skirmishers at Snavely's Ford and suppressed them The Confederate Grimes' (Portsmouth) Battery had two smoothbore Dahlgren boat howitzers, with which they fought near Piper's Stone Barn The boat howitzers appeared to be popular—when Grimes' battery was forced to turn in one of its guns, it chose to turn in a three inch ordnance rifle rather than one of its boat howitzers
The 1st New York Marine Artillery Regiment ("Howard's Artillery, Naval Brigade") also armed themselves with boat howitzers, using them for their designed use of amphibious expeditions. The unit participated in 16 raids along the North Carolina coast employing their boat howitzers. The New York Marine Artillery was issued twelve 12 pounder rifled boat howitzers made by Norman Wiard out of semi steel, a low carbon iron alloy. Other than the material used, the Wiard boat howitzers were identical to the Dahlgren 12 pounder rifled boat howitzers. The Wiard howitzers were not made in large numbers
Boat howitzers were used in the western theaters also. The Indiana Brigade used a Dahlgren boat howitzer in fighting near Grand Prairie, Arkansas, on July 5, 1862. While boat howitzers were never commonly used by either army, by the end of the war their use by land forces was very rare.

Дальгрен снарядтары

18-шы және 19-шы ғасырлардың басында кемеден кемеге негізгі қарулар – қысқа қашықтыққа қатты темір оқтарды атуға арналған, тегіс ұңғылы, кең жақтаулы зеңбіректер болды. Бұл 1842 жылы француз теңіз флоты полковник Анри Жозеф Пайшанның 22 см (8,7 дюйм) снарядты жеткілікті тегіс траекториямен лақтыра алатын снарядтық зеңбірегінің (canon obusier) дизайнын қабылдағанда өзгерді. АҚШ теңіз флоты да көп ұзамай осы үлгіні қабылдап, Пайшан үлгісіндегі снарядтық зеңбірекке ие болды. Дальгрен жаңа буын снарядтық зеңбіректерді жобалауға бел буды, олар жоғары жылдамдықпен және үлкен қашықтықта жарылғыш снарядтарды атуға қабілетті болса, сонымен қатар тиімді түрде қатты оқтарды да атуға мүмкіндік берсе. Қарулы кемелер пайда болғанда қатты оқтарды ату мүмкіндігі маңыздырақ бола бастады: Пайшан теңізшілерді снарядтық зеңбіректердің күшіне көндіріп, оларды кемелерге орналастыруға қол жеткізді; бірақ жарылғыш элементті артық дамыту арқылы ол дәлдік пен қашықтықты құрбан етті. Пайшан мен менің жүйемнің арасындағы айырмашылық мынада: Пайшан зеңбіректері қатаң түрде снарядтық зеңбіректер болды, олар оқ атуға, немесе ұзақ қашықтықта терең енуге, немесе дәлдікке арналмаған. Сондықтан олар оқ атушы зеңбіректерге көмекші немесе қосымша болды. Бұл аралас қаруландыру, ол өзінен наразылық тудырды және Францияда кеңінен қолданылмады. Менің идеям – қажет болғанда қатты оқтарды атуға мүмкіндік бере отырып, снарядтарды алысқа және дәл атуға қабілетті зеңбірек жасау еді. Сондай-ақ, барлық батареяны осындай зеңбіректерден құрастыру. Дальгреннің барлық снарядтық зеңбіректер құйма темірден жасалған, ерекше сусын бөтелкесі тәрізді пішінге ие болды, және екеуін қоспағанда, барлығының каскабель арқылы өтетін көтеру бұрандасы болды. Кейбір Дальгрен снарядтық зеңбіректері сынақтарда жарылып қалғанмен, қызмет кезінде ешбір Дальгрен снарядтық зеңбірегі жарылмады, бұл сол кездегі ерекше жайт. Дальгрен снарядтық зеңбіректері оқтарды, снарядтарды, шрапнельдерді, канистраларды және (XV дюймдік снарядты қоспағанда) граптарды атуға қабілетті болды.

Throughout the 18th and early 19th centuries, the primary ship to ship weapons were muzzle loading smoothbore broadside guns firing solid iron shot short distances. This all changed when the French Navy adopted a design of Col. Henri Joseph Paixhans for a shell gun (canon obusier) of 22 cm (8.7 inch) capable of throwing a shell in a reasonably flat trajectory in 1842. The U. S. Navy shortly followed suit, adopting an , Paixhans style shell gun. Dahlgren was determined to design a new generation of shell gun that would be capable of firing explosive shells at higher velocity and greater range. They would also have the capacity to effectively fire solid shot. The ability to fire solid shot would become increasingly important as armored warships appeared on the scene:

Paixhans had so far satisfied naval men of the power of shell guns as to obtain their admission on shipboard; but by unduly developing the explosive element, he had sacrificed accuracy and range The difference between the system of Paixhans and my own was simply that Paixhans guns were strictly shell guns, and were not designed for shot, nor for great penetration or accuracy at long ranges. They were, therefore, auxiliary to, or associates of, the shot guns. This made a mixed armament, was objectionable as such, and never was adopted to any extent in France My idea was, to have a gun that should generally throw shells far and accurately, with the capacity to fire solid shot when needed. Also to compose the whole battery entirely of such guns.|Admiral John A. Dahlgren. All of the Dahlgren shell guns were cast iron columbiads, with a distinctive soda bottle shape, and all but two had an elevating screw running through the cascabel. Although some Dahlgren shell guns were tested to failure, no Dahlgren shell gun burst during service, a notable distinction for the time. Dahlgren shell guns were capable of firing shot, shell, shrapnel, canister, and (with the exception of the XV inch shell gun) grapeshot.

32 фунттық

27 кВт қуаты бар 32 фунттық зеңбірек, M.1855: Зеңбірек туралы көп мәлімет жоқ, себебі одан аз ғана саны жасалған деп есептеледі. АҚШ Әскери-теңіз күштерінде 32 фунттық зеңбіректердің бірнеше түрлі үлгілері болды, оларды тізімдерде ажырату қиын. 32 фунттық зеңбіректер «Кумберленд» (1842 жылы қолданысқа енгізілді, CSS «Вирджиния» кемесімен батып кетті) және «Конгресс» (1842 жылы қолданысқа енгізілді, CSS «Вирджиния» кемесіне бас иді) сияқты ескі кемелердің негізгі қаруы болды. Жаңа кемелерге көбінесе Дальгрен жобалаған оқ-дәрілермен жабдықталған зеңбіректер орнатылды. 32 фунттық зеңбіректер кішкентай кемелер мен өзендік канонерлік кемелерге негізгі немесе қосымша қару ретінде пайдалы болды. Алдыңғы 32 фунттық зеңбіректер көбінесе қатты оқтарды атып, «оқ ату зеңбіректері» деп аталды, ал бұл жаңа зеңбіректер оқ-дәрілерді де атуға қабілетті болды. 27 кВт қуаты бар 32 фунттық зеңбірек алты адамнан тұратын экипажға және оқ-дәрі тасушыға ие болды. 4500 фунт салмақты 32 фунттық 383 зеңбірек және VIII дюймдік Дальгрен оқ-дәрілік зеңбірегі: 383 дана 32 фунттық зеңбіректер мен 355 Дальгрен зеңбіректері 1864 және 1867 жылдар аралығында Алжер құрылысшылары, Форт Питт құю зауыты және Сейферт, Макманус & Co. компанияларында құйылды. 32 фунттық зеңбіректің экипажы 10 адамнан және оқ-дәрі тасушыдан, ал VIII дюймдік зеңбіректің экипажы 12 адамнан және оқ-дәрі тасушыдан тұрды. Кейбір мамандар бұл зеңбіректер Дальгреннің жобалары емес деп санайды, олар оның жобаларына ұқсас болғанымен, басқа Дальгрен зеңбіректердегі бұрандалы тіреудің орнына ескі үлгідегі жақтарды қолданғанын және каскабель арқылы өтетін көтергіш бұранданың болмағанын атап көрсетеді. Сондай-ақ, зеңбіректерді көтеру үшін коиндер қолдану қажет болды деп мәлімделеді. Бұл, әсіресе VIII дюймдік Дальгрен зеңбірегі үшін дұрыс емес, себебі VIII дюймдік зеңбірек үшін зеңбіректің астындағы көтергіш бұрандасы бар жаңа темір шасси жасалды және басқа шассилер де қолданылды. Сонымен қатар, зеңбіректердің кеш енгізілуіне байланысты олардың диаметрі тым кішкентай болды және Америка Азамат соғысы кезінде немесе одан кейін олар аз ғана пайдаланды. Бұл зеңбіректер, ең болмаса, соғыстан кейін тез таратылған шағын өзен және жағалау канонерлік кемелері үшін арналған болуы мүмкін. Құжаттық деректер осы екі зеңбіректің Дальгреннің жобалары деп есептеуге болады деген қорытындыны да қолдайды. Дальгрен ханымның адмирал Дальгреннің өнертабыстарын пайдалану үшін ұлттық үкіметтен өтемақы алу туралы өтінішіне сәйкес, 32 фунттық 4500 фунт салмақты зеңбірек және VIII дюймдік оқ-дәрілік зеңбірек адмирал Дальгреннің жобалары ретінде нақты сипатталған. Сондай-ақ, 1867 жылдың ақпан айында Сайрус Алгер & Co. компаниясы Дальгреннің патентына сәйкес «он сегіз дюймдік 64 270 фунт салмақты зеңбіректерді» өндіру үшін 642,70 доллар авторлық төлем төледі. Бұл екі зеңбіректің екеуі де Дальгреннің жобалары деп санауға барлық негіз бар.

Thirty two pounder gun of 27 cwt. M.1855: Little is known about the gun as few were believed to have been produced. The U. S. Navy had several different models of 32 pounders, which are hard to differentiate in records. Thirty two pounders were the primary armaments of older ships like Cumberland (commissioned 1842, sunk by CSS Virginia) and Congress (commissioned 1842, struck its colors to CSS Virginia). Later ships were armed with mixtures of shell guns, most of which were designed by Dahlgren. The 32 pounders were still useful in providing primary or secondary armament to smaller ships and river gunboats. While earlier 32 pounders primarily fired solid shot, and these guns were called shot guns these newer guns could also fire shell. The 32 pounder gun of 27 cwt. had a crew of six and a powder boy. Thirty two pounder gun of 4,500 pounds and VIII inch Dahlgren shell gun: 383 of the 32 pounders each weighing and 355 of the Dahlgrens were cast by Alger Builders, Fort Pitt Foundry, and Seyfert, McManus & Co. between 1864 and 1867. The 32 pounder had a crew of 10 and a powder boy while the VIII inch had a crew of 12 and a powder boy. Some have argued that these guns are not Dahlgren designs, pointing out that while the guns generally resemble his designs, these guns used old style breeching jaws instead of the breech loop found on other Dahlgrens and that there is no elevating screw running through the cascabel It is also asserted that the guns would have to be elevated by quoins. This is not accurate, particularly for the VIII inch Dahlgren, as a new iron carriage with an elevating screw beneath the breech of the gun was developed for VIII inch and other carriages with breech elevating screws were also used It is also argued that the bores were too small for their late introduction and very few saw service during or after the American Civil War. These guns would most likely have been intended for small riverine and estuarine gunboats, which the navy scrapped as quickly as possible after the war. The documentary evidence also supports a conclusion that these two guns should be considered to be Dahlgen designs. In Mrs. Dahlgren's petition to the national government for compensation for the use of Admiral Dahlgren's inventions, both the 32 pounder gun of 4,500 pounds and VIII inch shell gun are specifically described as designs of Admiral Dahlgren Also, in February 1867, Cyrus Alger & Co. paid a royalty on the Dahlgren patent for production of "ten eight inch guns weighing 64,270, $642.70." There can be little doubt that both of these guns should be credited as Dahlgren designs.

IX-дюйм

IX дюймдік Дальгрен снарядты пушкасы: 1855 және 1864 жылдар аралығында Алжер, Беллона, Форт Питт, Сейферт, Макманус және Ко., Тредегар және Вест Пойнт құю зауыттарында 1185 дана құйылды. Форт Питт зауыты 1861 жылы әскер үшін тағы 16 дана жасады. IX дюймдік Дальгрен – жасалған Дальгрен снарядты пушкаларының ең танымал және әмбебап түрі. IX дюймдік пушкалар ірі кемелерде, мысалы, Susquehanna-да, екі півоттық пушкасына қоса, бортында 12 IX дюймдік Дальгрен пушкасын орнатып, кең жақтағы қару ретінде қолданылды. Powhatan кемесінде де екі XI дюймдік Дальгрен півоттық пушкасына қоса 10 IX дюймдік пушка орнатылған. Мұндай бортындағы пушкалар әдетте Марсилли шассисіне орнатылатын (суретті қараңыз). Форт Генри және Хунчбек сияқты кішкентай жағалау блокадалық кемелер IX дюймдік Дальгрендерді півоттық орнатуға қолданды. IX дюймдік Дальгрендер Эссекс және Бентон сияқты бірнеше өзендік канонерлік қайықтарда да пайдаланылды. IX дюймдік Дальгрен півоттық немесе бортындағы пушка ретінде орнатылғанда, экипажы 16 адамнан және оқ-дәрі сақтаушыдан тұратын.

X-инч

X дюймдік Дальгрен снаряды (жеңіл): 10 дана 1855 және 1864 жылдар аралығында Сейферт, Макманус және Ко. және Вест-Пойнт құю зауыттарында құйылды. Cumberland, Brooklyn және Merrimack (CSS Virginia-ға дейін) сияқты кемелерге pivot тірегінде орнатылды, экипажы 20 адамнан және бір пороховиктан тұрды. X дюймдік Дальгрен снаряды (ауыр): 34 дана 1862 және 1865 жылдар аралығында құйылды. Бастапқыда бронели кораблине қарсы, күшті оқ-дәрі зарядымен оқ ату үшін жобаланған. Pivot тірегінде орнатылды, экипажы 20 адамнан және бір пороховиктан тұрды.

ХІ-дюйм

XI дюймдік Дальгрен зеңбірегі: 465 данасы 1856 және 1864 жылдар аралығында Алжирде, "Builders" (Құрылысшылар), "Fort Pitt" (Форт Питт), "Hinkley, Williams & Co." (Хинкли, Уильямс және компания), "Portland Locomotive Works" (Портленд локомотивтер зауыты), "Seyfert, McManus & Co." (Сейферт, Макманус және компания), "Trenton Iron Works" (Трентон темір зауыты) және Вест-Пойнт құю зауыттарында құйылған. Бұл – тұмсығы кеңейтілген және кеңейтілмеген Дальгрен зеңбірегінің жалғыз түрі. Зеңбірек әдетте пішінді немесе монитор мұнарасына орнатылған. Мұнараға орнатылғанда, XI дюймдік Дальгрен зеңбірегінің экипажы жеті адамнан, оның ішінде оқ-дәрі сақтаушыдан тұрған. Пішінді орнатуда зеңбірек экипажы 24 адамнан және бір оқ-дәрі сақтаушыдан құралған. XI дюймдік Дальгрендер "Neosho", "Marietta", "Casco", "Milwaukee" және (1 XI дюймдік және 1 XV дюймдік қысқа) сыныптағы мониторларда, сондай-ақ алғашқы "Monitor" (Монитор) кемесінде қолданылған. "Kearsarge" (Кеарсардж), "Powhatan" (Поухатан) және көптеген басқа да әдеттегі кемелерде XI дюймдік Дальгрендер пішінді орнатуларда тасымалданған. "Tuscumbia" (Тоскамбия) және "Indianola" (Индианола) сияқты бірнеше үлкен өзендік канонерлік қайықтар да XI дюймдік Дальгрендерді алып жүрген.

XIII-дюймдік

XIII дюймдік Дальгрен зеңбірегі: XIII дюймдік Дальгрен бастапқыда белгілі бір мақсаттар үшін жоспарланған, бірақ тиімді болмады, соның салдарынан XV дюймдік Дальгрен қолданылды.

XV-дюймдік

XV дюймдік Дальгрен снарядты пулемет (қысқа немесе Пасаик): 34-і 1862 және 1864 жылдар аралығында Форт Питт құю зауытында құйылды. Алғашқы XV дюймдік пулеметтердің ұңғылары соншалық қысқа болғандықтан, оқ атылған кезде оқ аузы монитордың мұнарасының ішінде қалды (дегенмен, Пасаик класының мұнараларында XI дюймдік Дальгренге сәйкес келетін тесіктер болған). Нәтижесінде мұнарадағы жарылыс пен түтін пулеметпен жұмыс істеуді мүмкінсіз етті. Әскери-теңіз күштері қысқа XV дюймдік пулеметпен жабдықталған мониторлардың мұнараларының ішінде түтін жинағыш қораптар жасады (суретті қараңыз), бірақ түтін жинағыш қораптардың болуы пулеметтердің атыс жылдамдығын төмендетті. XV дюймдік Дальгрен пулеметін мұнараға орнату кезінде экипаж 10 адамнан тұрды, оның ішінде оқ-дәрі сақтаушылар да болды. Бұл пулеметтер Пасаик (1 XI дюйм және 1 XV дюйм қысқа) және алғашқы 15 дюймдік Дальгрен пулеметтері Пасаиктің орыс нұсқасы үшін, Ресейдің Карелиясындағы Петрозаводск қаласындағы жаңа Александровск пулемет зауытында өндірілді. XV дюймдік Дальгрен снарядты пулемет (ұзын немесе "Текумсех"): 86 данасы 1864 және 1872 жылдар аралығында Алжер, Форт Питт және Сейферт, Макманус & Co. құю зауыттарында құйылды. Жаңа XV дюймдік пулемет 16 дюймге ұзартылды, соның арқасында оқ атылған кезде оқ аузы мұнараның сыртына дейін жетті, түтін жинағыш қораптың қажеттілігін жойды. Кейінгі Каноникус класының мониторларында қолданылды.

XX-дюймдік

XX дюймдік Дальгрен снаряды: 1864 және 1867 жылдар аралығында Форт Питт құю зауытында «Пуритан» кемесі үшін жоспарланған бастапқы қаруланудың бір бөлігі ретінде төрт дана құйылды. Олардың үшеуі – «Сатан», «Люцифер» және «Молох» деп аталды, АҚШ Әскери-теңіз күштері қабылдағанымен, ешқандай қызметке қолданылмады. Төртінші, «Белзебул» деп аталған пушка Перуға сатылды, ол Каллао қаласының қорғанысына қосылды.

Дальгрен снарядтары мен Родман құюы

Конфедерацияның жаңа темір кемелерін жеңу үшін 15 дюймдік зеңбіректерді алу талабы Дальгренді қиын жағдайға түсірді. Оның бұрынғы барлық зеңбірек снарядтары қатты құйылған, содан кейін тесігі бұрғыланған – артиллерия жасаудың дәстүрлі тәсілі. Дальгреннің XIII дюймдік зеңбірекпен жасаған тәжірибесі қанағаттандырмайтын болды және ол 15 дюймдік зеңбіректі қатты құюға шамасы жететіні белгісіз еді. Дегенмен, 15 дюймдік зеңбіректер Томас Джексон Родман әзірлеген қуыс құю техникасы арқылы сәтті құйылды. Оның әдісі бойынша, зеңбірек құбырдың айналасына құйылды. Құйма салқындаған сайын, кішірек құбыр бірінші құбырдың ішіне салынып, одан су жіберілді. Сонымен қатар, құйманың сыртына ыстық көмірлер қойылды. Бұл құйманың іштен сыртқа қарай бірте-бірте салқындауына себеп болды. Құйманың сыртқы бөліктері салқындағанда, олар бұрын салқындаған ішкі бөліктерді қысып, зеңбіректі мықтырақ жасады. Артиллерия бюросы Дальгреннің XV және XX дюймдік зеңбірек снарядтарын Родманның қуыс құю әдісімен құюға бұйрық берді. Родманның қуыс құюын Дальгреннің жобасымен пайдалану Дальгрен мен Артиллерия бюросы арасында шиеленіске және номенклатурада шатасуға әкелді.

Дальгреннің бұрандалы қарулары

Дальгрен сонымен қатар бірнеше бұрандалы оқ-дәрілерді де жасады. Жиырма фунттық мылтық: толығымен қоладан жасалған, танымал және Америка Азамат соғысынан кейін қызметте болған жалғыз Дальгрен мылтығы (он екі фунттық қайық гаубицасынан басқа). Алты адамнан тұратын экипаж және ұнтақ салушы, 20 фунттық снарядты 2 фунт ұнтақ алдында атып, 6,5° бұрышта 1960 метрге дейін жететін қашықтыққа ие болды. Отыз фунттық мылтық: бұл қарулар темірден жасалған, қоладан жасалған бұрандалары мен бұрандалы ленталары бар. Олар Форт Питт құю зауытында және Вашингтон Әскери-теңіз кеме жасау қоймасында құйылды. 1862 жылдың ақпан айында Дальгрен темірдің сапасы нашар болғандықтан Форт Питте құйылған алғашқы 13 дананы қайтарып алуды ұсынды. Бір 30 фунттық мылтық USS Harriet Lane кемесіне орнатылды. Елу фунттық мылтық: бұл қарулар әдеттегі Дальгрен мылтықтары – темірден жасалған, қоладан жасалған бұрандалары мен бұрандалы ленталары бар. Олар, көрінетін болса, танымал дизайн болды, бірақ соғыс аяқталғанға дейін 60 фунттық Parrott мылтығымен ығыстырылды, ол Америка Азамат соғысынан кейін де қызметте болды. Адмирал Дальгреннің 50 фунттық мылтыққа сүйенген суретін осы мақаланың басында табуға болады. Сегіз жүз фунттық мылтық: алғашқы 80 фунттық мылтық Вест-Пойнт құю зауытында бұрандаларымен бірге құйылды. Кейінгі мылтықтар бұрандаларсыз құйылды, сосын қоладан жасалған бұрандалы ленталар мен бұрандалар қосылды. Қару бастапқыда жақсы қабылданып, бірақ жарылуға бейімділігін көрсетті. Хетцель, бір IX дюймдік Дальгрен және бір 80 фунттық Дальгрен мылтығымен қаруланған, жағалауды зерттеу кемесі, Роанок аралын бомбалауға қатысты, амфибиялық десанттарды қолдау мақсатында, 1862 жылдың 7 ақпанында кеме журналына мына жазба енгізілді: "Сағат 5:15-те, артқы жағындағы бұрандалы 80 фунттық мылтық, алты фунт ұнтақ және 80 фунттық қатты Дальгрен снарядымен зарядталған, ату кезінде төрт негізгі бөлікке жарылды. Мылтықтың алдыңғы бөлігі палубаға құлады. Оқтың үштен бірі кеме мачтасының үстінен өтіп, кеменің оң жақ алдына құлады. Бір бөлігі сол жаққа тиді. Ал төртінші бөлігі, шамамен 1000 фунт салмақта, палуба мен жүкті тесіп өтіп, кеменің кілсауына тиіп, кемеге от жақты. Өрт дереу сөндірілді". Жүз елу фунттық мылтық: 150 фунттық мылтық – әдеттегі Дальгрен мылтығы, құйма темірден жасалған түбіршесі және қоладан жасалған бұрандалы лентасы мен бұрандалары бар. Сынақ сәтті өтті, бірақ Дальгрен темірдің сапасына күмәнданып, қаруды пайдалануға бермеді. Он екі дюймдік мылтық: 1864 жылы Форт Питт құю зауытында үш XV дюймдік Дальгрен снарядты пулемет түбірлері дайындалды, біреуі Atwater дизайнымен, біреуі Parrott дизайнымен, ал біреуі Rodman әдісімен жасалды. Rodmanның қатты снаряды 618-619 фунт, ал Atwaterдің қатты снаряды 416-535 фунт салмақта болды. Parrott снарядтарының салмағы тіркелмеген. 1867 жылы Форт Монрода қарулар 35 пен 55 фунт аралығындағы зарядтармен сынақтан өтті, қарулар бұзылғанша.

Dahlgren also designed several rifled muzzle loading cannon. Twenty pounder rifle: an entirely bronze gun that was popular and was the only Dahlgren rifle (other than the 12 pounder boat howitzer) that continued in service after the American Civil War. Crew of six and a powder boy, firing a 20 lb. shell in front of 2 lb. of powder it had a range of 1,960 yards at a 6.5° elevation. Thirty pounder rifle: these guns were iron with bronze trunnions and trunnion bands. They were cast at the Fort Pitt Foundry and the Washington Navy Yard. In February 1862, Dahlgren recommended that the first 13 cast at Fort Pitt be withdrawn because the iron was inferior. One 30 pounder rifle was mounted on USS Harriet Lane. Fifty pounder rifle: these guns were typical Dahlgren rifles—iron with bronze trunnions and trunnion bands. They were apparently a popular design, although by the end of the war it had been supplanted by the 60 pounder Parrott rifle, which continued in service after the American Civil War. A photograph of Admiral Dahlgren leaning against a 50 pounder rifle may be found at the beginning of this article. Eighty pounder rifle: the first 80 pounder was cast at the West Point foundry with trunnions. Subsequent rifles were cast without trunnions and bronze trunnion band and trunnions were added. The gun was initially well received but soon showed a tendency to burst. Hetzel, a converted Coastal Survey ship armed with one IX inch Dahlgren and one 80 pounder Dahlgren rifle was engaged in the bombardment of Roanoke Island in support amphibious landings, when the following entry was made in her log for February 7, 1862: "At 5:15, rifled 80 pounder aft, loaded with six pounds powder and solid Dahlgren shot, 80 pounds, burst in the act of firing into four principal pieces. The gun forward of the trunnions fell on deck. One third of the breech passed over the mastheads and fell clear of the ship on the starboard bow. One struck on port quarter. And the fourth piece, weighing about 1,000 pounds, driving through the deck and magazine, bringing up on the keelson, set fire to the ship. Fire promptly extinguished." One hundred fifty pounder rifle: the 150 pounder was a typical Dahlgren rifle with a cast iron barrel and a bronze trunnion band and trunnions. Although the test firing was successful the guns were not placed in service, because Dahlgren doubted the quality of the iron. Twelve inch rifle: in 1864 the Fort Pitt foundry bored three XV inch Dahlgren shell gun blanks, one was finished using the Atwater design, one with the Parrott design, and one with the Rodman approach. The Rodman solid shot weighed 618 to 619 pounds and the Atwater solid shot 416 to 535 pounds. The weights of the Parrott projectiles are not recorded. In 1867, at Fort Monroe, the guns were tested with charges varying between 35 and 55 pounds until the guns failed.