Христиандық және гомосексуализм тарихы

Кіріспе

Мәсіхшілердің алғашқы онжылдықтарынан бері еркектердің гомосексуалистік қатынастары туралы христиан басшылары жазып келген, ал әйелдердің гомосексуалистік мінез-құлқына көбінесе назар аударылмаған. Христиандық тарихының көп бөлігінде көптеген христиан діншілері мен дін ұйымдары гомосексуалистік мінез-құлықты моральдық емес немесе күнәлі деп санаған. Дегенмен, 20 ғасырдың екінші жартысынан бастап, кейбір белгілі христиан діншілері мен діни топтар гомосексуалистерге қатысты түрлі сенімдер мен тәжірибелерді қабылдады, оның ішінде ЛГБТ мүшелерін белсенді түрде қолдайтын, "ашық және қабылдайтын" христиан шіркеулері мен дін ұйымдарын құрды.

Этимология

Киелі кітап аудармасында "гомосексуалистер" деген сөздің алғаш рет қолданылуы 1946 жылдан 1970 жылға дейін жарық көрген RSV Жаңа Ғаһидында болды, сонымен бірге бұл аудармада бұрынғы ASV (1901) және KJV (1611) Киелі кітаптарында кездесетін "жіңішкерлік" туралы көптеген ескертулер алынып тасталды. Тарихи тұрғыдан алғанда, Вульгатада латын тіліндегі "fornicat" түбірі 92 аятта кездеседі, бұл жыныстық тыйымдарды сөзбе-сөз берудегі он алты ғасырлық христиан дәстүрін көрсетеді, ал қазір гомосексуалистерді айыптайтын аяттар Вульгатада "еркектердің жыныстық қызметкерлері, еркектердің қарындастарымен қарым-қатынасы" деп сипатталған. RSV "гомосексуалистерді" сөзбе-сөз айыптаудың қазіргі заманғы үрдісін қалыптастырды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі бірнеше Киелі кітап аудармаларында гомосексуалистерді айыптайтын бірден төрт аятқа дейін бар, ал "жіңішкерлік" туралы барлық сілтемелер "адамгершіліксіздер" немесе "жыныстық адамгершіліксіздер" деп ауыстырылып, гомосексуалистік немесе гетеросексуалистік арамдықтың мәні түсініксіз қалды.

Ертедегі христиандық

Христиандық пен гомосексуализм тарихы көптеп талқыланған. Еврей Киелі кітаптары және оның яһуди діні мен христиандықтағы дәстүрлі түсіндірмелері тарихи түрде адамзат сексуалдығына патриархалды және гетеронормативтік көзқарас ұстанды, ер және әйел арасындағы неке шеңберіндегі тегіс жыныстық қатынасты, барлық басқа сексуалды әрекеттерден артық санады. Кейбір адамдар ерте христиан шіркеулері трансгендер адамдар мен бір жынысты қатынастарды айыптады десе, енді біреулері оларды гетеросексуалды серіктестерімен бірдей деңгейде қабылдады деп санайды. Осы келіспеушіліктердің себебі кейбір терминдердің аудармасында немесе Киелі кітаптың кейбір үзінділерінің мағынасы мен контексінде жатыр. Мұндай құбылыстар ежелгі Рим мен Грецияда да кездесіп, белгілі бір деңгейде әлеуметтік қабылдауға ие болған (мысалы, ересек грек еркесінің жас грек жігітімен немесе римдік азаматтың құлымен педерастикалық қарым-қатынасы). Екі қоғам да анальдық секске белсенді (ішіне енетін) серіктің пассивті (ішіне енген) серікке үстемдік ету актісі ретінде қарады, бұл вагинальдық секске қарағанда ешқандай айырмашылықты білдірмеді. Еркектің пассивті рөлді атқаруы әлсіздіктің белгісі және төмен әлеуметтік статус (мысалы, құлдық немесе ар-ұятсыздық) саналды. Белсенді рөлді атқарушы еркеске қатысты мұндай қорлау болған жоқ. Деррик Шервин Бейли мен Сара Руден екеуі де гомосексуализм туралы қазіргі түсініктерді ежелгі жазбаларға проекциялаудың дұрыс еместігін ескертеді. IV ғасырда Иоанн Златоуст гомосексуализмнің адам өлтіруден де жаман және ар-ұятсыз екенін, тіпті жазаға айналатынын, ал мұндай әрекеттерден ләззат алу оны одан да жаман қылатынын айтты. Ол былай деді: "Егер біреуді жалаңаш күйде, денесі лаймен жабылып, жасырмай, керісінше оған қуануын көрсем, мен онымен бірге қуанбай, оның ұятты іс жасайтынын сезбегеніне қайғырар едім". Ол сондай-ақ: "Бірақ өзін-өзі сатқан адамнан артық ештеңе жоқ. Себебі, жан ғана емес, сондай-ақ, осылай ұшыраған адамның денесі де ар-ұятсыздыққа ұшырайды және барлық жерден қуылғанға лайық". Алғашқы шіркеудің жазбаларында бір жынысты әрекеттерге қатысты қатаң айыптаулар бар. Тертуллиан былай деп жазды: "Павел ерлер мен әйелдердің жаратылыстың табиғи қолданысын табиғи емес тәсілмен өзгерткенін айтқанда, ол табиғи жолды растайды". Амвросиастр былай деп жазды: "Павел бізге әйелдің басқа әйелге құмарлық танытуы туралы айтады, өйткені Құдай адамзаттың жалған тәңірлерге табынуына ашуланды. Бұны басқаша түсіндіретіндер дәлелдің күшін түсінбейді. Табиғатты пайдалануды табиғатқа қайшы пайдаланумен ауыстырудың мәні неде, егер біріншісін алып тастап, екіншісін қабылдамаса, сондықтан дене мүшелерінің әрқайсысы жыныстың бір бөлігіне қарама-қайшы түрде қолданылуы керек? Олар Құдайдың шынайы хабарын жалғанға айырбастағандықтан, табиғи құмарлықтарын өздеріне ұят әкелетін құмарлықтарға айырбастағандары анық". Иоанн Златоуст былай деп жазды: "Ешкім олардың заңды жыныстық қатынасқа тыйым салынғандықтан осы жағдайға келді деп айта алмайды немесе олардың қалауын орындауға ешқандай құралдары болмағандықтан, олар осы қорқынышты ақымақтыққа ұшырады. Табиғатқа қайшы келетін нәрседе ашуландыратын және ұнамсыз нәрсе бар, сондықтан олар одан ләззат алуды талап ете алмайды. Шынайы ләззат табиғаттың талаптарына сай келетін нәрседен келеді. Ал егер Алла адамды өз еркіне қалдырса, онда ол мүлдем басқаша болады". Киприан былай деп жазды: "Егер сіз көздеріңізді құпия жерлерге қарай бағыттап, ұйықтайтын бөлмелердің есіктерін ашып, осы жасырын жерлерді көру үшін ашып жіберсеңіз, онда сіз таза жүзге көрінбейтін арамдықты көресіз. Сіз тіпті құмарлықтары ояу адамдармен ұрысып-тартысып жүргенін көрудің өзі де қорлық екенін түсінесіздер. Олар тіпті өздеріне ұнамайтын нәрселерді жасайды". Джон Босуэлл 1994 жылы жарық көрген кітабында адельфопоиез, бір жынысты екі адамды "рухани бауырлар/қарындастар" ретінде біріктіретін христиандық ырым, бір жынысты жұптар арасындағы романтикалық және тіпті жыныстық махаббаттың мақұлданған көрінісі болды деп мәлімдейді. Босуэлл сондай-ақ, Сергий мен Баххтың қасиеттілеріне назар аударды, олардың иконасында екеуі Исамен бірге олардың арасында немесе артында тұрды, ол бұл позицияны пронубус немесе "егемі" деп атайды. Бозуэллдің пікірлерін сынға алғандар, құрылған одақ қан бауырластығына көбірек ұқсайды деп дәлелдеді; және бұл икона - бұл көптеген діни иконаларда пайда болатын Мәсіхтің әдеттегі бейнесі бар бірге азап шеккен екі қасиетті бейнелейтін иконаның үлгісі, сондықтан ол "той" емес. Бірақ Сергий мен Бахх ежелгі грек қолжазбаларында эрастеи деп аталды, бұл сөз сүйіскендерді сипаттау үшін қолданылды. Сара Руден 2010 жылы жарық көрген "Павел халық арасында" атты кітабында Босуэллдің түсіндірмесін жоққа шығара отырып, Павел апостолдың гомосексуализм туралы жазбаларын (мысалы, Римдіктер 1:26-27) қазіргі заманда түсінілетіндей гомосексуализмді айыптау ретінде қарастыруға болмайды деп санайды. Грек-рим мәдениетінің контексін сипаттай отырып, ол былай дейді: "Гомосексуалды отбасылар болған жоқ; шындығында, гомосексуалды институттар немесе гомосексуалды мәдениет болған жоқ". Қоғам белсенді және пассивті рөлдерді бөлек қарастырғанын және секске үстемдік ету актісі ретінде қарағанын еске алып, Павел ең болжамды, тең емес сексуалды қатынастарға қарсы болды деп қорытындылайды. Ең жаман жағдайда, бұл қазіргі стандарттар бойынша еркек зорлауы және балаларға сексуалдық зорлық-зомбылыққа тең келеді. 314 жылы Анқира соборының 16-қағидасы "ақылсыздық жасағандарға" (алогеуестаи) кемінде жиырма жылдық жаза тағайындады. Бұл жазылған кезде, ол гомосексуализмге емес, жануарлармен жыныстық қатынасқа қатысты. Алайда, кейінгі латын аудармалары оны осы екеуін де қамту үшін аударды. 342 жылы рим императорлары Константин II және Констанций "әйел ретінде үйленген" (әйел ретінде үйленген) еркекке өлім жазасын белгіледі. [жағдай, онда гендер өз орнын жоғалтқан]. 390 жылы императорлар Валентиан II, Феодосий I және Аркадий "әйел рөлін атқаратын" еркектерді айыптады, мұндай әрекеттерге кінәлілерді жазбамен өртеуге үкім шығарды.

The history of Christianity and homosexuality has been much debated. The Hebrew Bible and its traditional interpretations in Judaism and Christianity have historically affirmed and endorsed a patriarchal and heteronormative approach towards human sexuality, favouring exclusively penetrative vaginal intercourse between men and women within the boundaries of marriage over all other forms of human sexual activity, believing and teaching that such behaviors are forbidden because they are considered sinful, Some maintain that the early Christian churches deplored transgender people and same sex relationships, while others maintain that they accepted them on the level of their heterosexual counterparts. These disagreements concern, in some cases, the translations of certain terms, or the meaning and context of some biblical passages. had existed among certain groups, with some degree of social acceptance in ancient Rome and ancient Greece (e. g. the pederastic relationship of an adult Greek male with a Greek youth, or of a Roman citizen with a slave). Both societies viewed anal sex as an act of dominance by the active (penetrating) partner over the passive (penetrated) partner, representing no distinction from how vaginal sex was viewed. It was considered a sign of weakness and low social status (such as slavery or infamia) for a man to assume the passive role. There was no such stigma against a man who assumed the active role. Derrick Sherwin Bailey and Sarah Ruden both caution that it is anachronistic to project modern understandings of homosexuality onto ancient writings. John Chrysostom argued in the fourth century that homosexual acts are worse than murder and so degrading that they constitute a kind of punishment in itself, and that enjoyment of such acts makes them worse, "for suppose I were to see a person running naked, with his body all besmeared with mire, and yet not covering himself, but exulting in it, I should not rejoice with him, but should rather bewail that he did not even perceive that he was doing shamefully." He also said: "But nothing can there be more worthless than a man who has pandered himself. For not the soul only, but the body also of one who hath been so treated, is disgraced, and deserves to be driven out everywhere." The writings of the early church contain strong condemnations of same sex acts. Tertullian wrote, "When Paul asserts that males and females changed among themselves the natural use of the creature in that which is unnatural, he validates the natural way". Ambrosiaster wrote, "Paul tells us that these things came about, that a woman should lust after another woman, because God was angry at the human race because of its idolatry. Those who interpret this differently do not understand the force of the argument. For what is it to change the use of nature into a use which is contrary to nature, if not to take away the former and adopt the latter, so that the same part of the body should be used by each of the sexes in a way for which it was not intended? It is clear that, because they changed the truth of God into a lie, they changed the natural use (of sexuality) into that use by which they were dishonored and condemned". John Chrysostom wrote, "No one can say that it was by being prevented from legitimate intercourse that they came to this pass or that it was from having no means to fulfill their desire that they were driven to this monstrous insanity What is contrary to nature has something irritating and displeasing in it, so that they could not even claim to be getting pleasure out of it. For genuine pleasure comes from following what is according to nature. But when God abandons a person to his own devices, then everything is turned upside down." Cyprian wrote, "If you were able to direct your eyes into secret places, to unfasten the locked doors of sleeping chambers and to open these hidden recesses to the perception of sight, you would behold that being carried on by the unchaste which a chaste countenance could not behold. You would see that it is in an indignity even to see Men with frenzied lusts rush against men. Things are done which cannot even give pleasure to those who do them". John Boswell, in his book published in 1994, contends that adelphopoiesis, a Christian rite for uniting two persons of the same sex as "spiritual brothers/sisters", amounted to an approved outlet for romantic and indeed sexual love between couples of the same sex. Boswell also drew attention to Saints Sergius and Bacchus, whose icon depicts the two standing together with Jesus between or behind them, a position he identifies with a pronubus or "best man". Critics of Boswell's views have argued that the union created was more like blood brotherhood; and that this icon is a typical example of an icon depicting two saints who were martyred together, with the usual image of Christ that appears on many religious icons, and therefore that there is no indication that it depicts a "wedding". But Sergius and Bacchus were both referred to as erastai in ancient Greek manuscripts, the same word used to describe lovers. In her 2010 book Paul Among the People, Sarah Ruden rejects Boswell's interpretation but also argues that Paul the Apostle's writings on homosexuality (such as Romans 1: 26–27) cannot be interpreted as a condemnation of homosexuality as it is understood in modern times. Writing about the context of Greco Roman culture, she writes: "There were no gay households; there were in fact no gay institutions or gay culture at all." Citing how society viewed the active and passive roles separately and viewed sex as an act of domination, she concludes that Paul was opposing sexual relations that were, at best, unequal. At worst, they were tantamount by modern standards to male rape and child sexual abuse. In 314, the 16th Canon of the Council of Ancyra prescribed a penance of at least twenty years' duration for those "who have done the irrational" (alogeuesthai). At the time this was written, it referred to bestiality, not homosexuality. However, later Latin translations translated it to include both. In 342, Roman emperors Constantius II and Constans decreed the death penalty for any male who "marries [a man] as a woman [a situation in which] gender has lost its place". In 390, emperors Valentinian II, Theodosius I and Arcadius denounced males "acting the part of a woman", condemning those who were guilty of such acts to be publicly burned.

Орта ғасырлар

Адельфопоэзис орта ғасырлар бойына, әсіресе грек тілінде сөйлейтін христиан әлемінде қолданыла берді. Бірнеше өмірбаяндарда Василий I өмірінің бірінші ғасырына дейін осындай бір жынысты одақта болған болуы мүмкін екені айтылады, бірақ бұл дәлелдер күмәнді. Мұндай бір жынысты одақтардың нақты мәні ғалымдар арасында талқыланып келді, себебі олар қазіргі христиандық гетеросексуалдық неке түсінігімен ұқсас болғанымен, гомосексуализм әлеуметтік жағынан қабылданбады. Дегенмен, олар орта ғасырлар бойына, көбінесе шіркеулерде жалғасты. Джон Босуэлл «Шіркеу және гомосексуал» атты мақаласында христиан дінінің «гомосексуализмді» айыптауын 12-шы ғасырда Еуропада күшейген төзімсіздікке байланысты деп санайды, ол басқа да жолдармен де көрініс тапты. Оның пікірінше, содомия нақты және «ресми» түрде айыпталмағанда, «сабырлылықпен қабылданған». Тарихшы Р.В. Саузерн Босуэллтің тұжырымдарымен келіспей, 1990 жылы «11-шы ғасырға дейінгі күнәкарлық кодекстерінен шығатын жалғыз маңызды қорытынды – содомия жануарлармен жыныстық қатынаспен бірдей деңгейде қарастырылды» деп жазды. Саузерн сондай-ақ: «Босуэлл 1059 жылғы Рим кеңесінің дін қызметкерлерінің бойдақ болуына қатысты қатаң жаңа кодексінде содомияның жоқ екендігі белгілі бір төзімділікті білдіреді деп санайды. Бірақ 1059 жылғы кеңестің алдында шешілуі керек шұғыл мәселелер көп болды; сонымен қатар, содомия 1049 жылы Реймсте Лео IX тарапынан айыпталған» деп атап өтті. Сол сияқты, Пьер Пейер 1984 жылы Босуэллдің тезисі («Христиандық, гомосексуализм және әлеуметтік төзімділік» кітабында баяндалғандай) 12-шы ғасырға дейінгі қайырымды әдебиетте кездесетін айыптаулардың көптігін елемегенін мәлімдеді. Соңғы кезде тарихшы Аллан Тулчин 2007 жылы «Заманауи тарих журналында» былай деп жазды: «Бұл екі жақты дәлелдеу мүмкін емес және олардың ойлау жолын түсіну үшін де аса маңызды емес. Олар бір-бірін жақсы көрді және қоғам мұны қабылдады». Питер Дамиан гомосексуализмге және мастурбацияға қарсы кең ауқымды шабуыл жасаған «Liber Gomorrhianus» атты еңбегін жазды. Ол гомосексуализмді адамгершілікке, дінге және қоғамның өзіне зиян келтіретін күш ретінде бейнеледі, оны, әсіресе дін қызметкерлері арасында таралуына жол бермеу үшін қатаң түрде басу керек деп санайды. Дамиан тіпті Отто III-нің көптеген ер адамдармен жақын қарым-қатынаста болғанын (орын мен ваннаны бөлісіп пайдаланғанын) айтады. Бингендік Хилдегард көріністерін көріп, оларды «Scivias» («Құдайдың жолдарын біліңдер») деп жазған. Ол екінші кітаптың алтыншы аясында Құдайдың бір жынысты жыныстық қатынасты, соның ішінде лесбияндықты айыптайтынын келтіреді: «Диаволдық жолға түсіп, басқа әйелмен жұптасуда еркек рөлін ойнайтын әйел Мен үшін өте жек көрінеді, сондай-ақ осындай жаман іс-әрекетке бағынған әйел де». Оның жас замандасы Ален де Лилль «Табиғаттың шағымдануы» атты еңбегінде жыныстық күнәға қарсылық тақырыбын табиғаттың өзі жыныстық азғындықты және әсіресе гомосексуализмді оның бағытына қарсы бүлік ретінде айыптап, оны еркек пен әйелдің арасындағы және субъект пен объект арасындағы шатасу деп сипаттайды. Шағымда әйелдікке немқұрайды қараудың таңғажайып суреттемесі де бар: Барлық әйелдердің сұлулығы ер адамның сұлулығына мойынсұнып, әрқашан одан кем болса да; Тиндарис қызының бейнесі пайда болса да, Адонис пен Нарцисс сұлулығы жеңіліп, оған құлшылық етеді; осының бәріне қарамастан, ол жек көрінеді, бірақ ол сұлулық ретінде сөйлейді, оның құдайлық рақымы оны құдай ретінде бекітеді, оның үшін Юпитердің найзасы сәтсіз аяқталады, Аполлонның әрбір талшығы тоқтап, қозғалмайды, оның үшін ер адам құлға айналады, ал Гипполит оның сүйіспеншілігін сезіну үшін өзінің пәктігін сатады. Неге қыздың еріндегі көптеген сүйістер тиіспей жатыр, ешкім олардан пайда көруге тырыспайды? 13-шы ғасырда Томас Аквинский адамның бейімділігі бар барлық нәрсе моральдық мағынада «табиғи» емес деп дәлелдеді; керісінше, тек қана адам табиғатының толық және дұрыс көрінісіне бейімділік және осы бейімділікке сәйкес келетін бейімділіктер ғана табиғи. Керісінше, олар жақсылықты іздейді, бірақ жақсылықты жоятын жолмен. Бұл көзқарас табиғидан құдайлыққа бағытталады, өйткені (Аристотельдің артынан) ол барлық адамдар бақытты іздейді деді; бірақ Аквинскийдің айтуынша, бақытқа тек қана бақытты көзқарас арқылы қол жеткізуге болады. Сондықтан барлық күнәлер де табиғи заңға қарсы. Бірақ өмірдің көптеген аспектілерінің табиғи заңын арнайы аяндысыз, олардың формаларын және мақсаттарын зерттеу арқылы білуге болады. Осы мағынада Аквинский гомосексуализмді табиғатқа қарсы деп санады, себебі ол сексуалдық мақсатқа нұсқау бермейтін басқа түрлі серіктерді қамтиды. Ол оны гетеросексуалдық жыныстық қатынасқа (көбейтуден гөрі ләззат алу үшін) теңеді. Айыптаулардың тоны көбінесе теориялық емес, нақты алаңдаушылықты көрсетеді. Турдың архиепископы Ральф өзінің сүйіктісі Джонды Франция королінің және Папа Урбан II-нің келісімімен Орлеан епископы қызметіне тағайындады. 1395 жылы Лондон қаласында кейбір жазбалары сақталған трансвестит гомосексуалдық проститутка ұсталды, ал Лоллардтардың он екі қорытындысы дін қызметкерлерінің бойдақ болуын содомияның себебі ретінде айыптады. Дәлелдің жетіспеуіне байланысты әйелдердің гомосексуализміне қатысты қоғамдық түсініктерді білу мүмкін емес. Лесбияндық туралы негізгі ойдың көзі Томас Аквинский болды, ол әйелдер арасындағы гомосексуалдық актілерді еркектер арасындағы гомосексуализм сияқты табиғатқа қарсы күнә деп санады. Аквинскийден басқа, әйелдер арасындағы гомосексуализм туралы айтылуы өте сирек. Кейбір ғалымдар мұны лесбияндыққа қасақана назар аудармау белгісі ретінде түсіндіреді; сол кездегі халық сенімі әйелдердің ер адамнан гөрі екінші әйелге құштар болуы мүмкін емес екенін, және әйелдердің фаллустың жоқтығын толықтыра алмайтындықтан, екі әйелдің арасындағы жыныстық қатынас еркек пен әйелдің арасындағы жыныстық қатынастан кем дегенде екі есе нашар деп есептеді. Әйелдер арасындағы содомияға немесе гомосексуалды әйелдерді қуғындауға тікелей сілтемелер сирек болғанымен, монахтардың мінез-құлқына қатысты алаңдаушылықтар болды. Мысалы, Париж және Руан кеңестері монахтардың бір төсекке жатуына немесе бір-бірімен тығыз достық байланыс орнатуына тыйым салды. Бұл шешімдер монахтар арасындағы бір жынысты тартымдылыққа қатысты алаңдаушылықты нақты білдірмесе де, Джудит К. Браун «Immodest Acts: The Life of a Lesbian Nun in Renaissance Italy» еңбегінде олар гомоэротизмге қатысты хабардарлықты білдіреді деп санайды. Дегенмен, әйелдер арасындағы гомосексуалдық актілерге жаза тағайындаған жазушылар да болды. Көбінесе, бұл жазалар гомосексуализмге қатысқан еркектерге қарағанда жеңіл болды. Мысалы, Тарсскийдің Феодор гомосексуализмде кінәлі болған әйелдерге үш жылдық тәубаны, ал еркектерге он жылдық тәубаны ұсынды. Бірақ бұл жеңілдік әрқашан орын алмады. 16-шы ғасыр басталғанда, лесбияндық актілерді еркектердің гомосексуализмімен бірдей деңгейде қудалау жиіледі, көбінесе өлім жазасымен жазаланды.

Adelphopoiesis continued to be practiced throughout the Middle Ages, especially in the Greek speaking Christian world. According to several biographies dated to within a century of his life, Basil I may have been a participant in such a same sex union prior to his rise to power, but the evidence is disputed. The exact nature of such same sex unions has been debated by scholars, as although they share parallels to the contemporary Christian understanding of heterosexual marriage, homosexuality was not considered socially acceptable. Despite this, they continued to be performed throughout the Middle Ages, often in churches. John Boswell, in his essay The Church and the Homosexual, attributes Christianity's denunciations of "homosexuality" to an alleged rising intolerance in Europe throughout the 12th century, which he claims was also reflected in other ways. His premise is that when sodomy was not being explicitly and "officially" denounced, it was therefore being "tolerated". Historian R. W. Southern disagreed with Boswell's claims and wrote in 1990 that "the only relevant generalization which emerges from the penitential codes down to the eleventh century is that sodomy was treated on about the same level as copulation with animals." Southern further notes that "Boswell thinks that the omission of sodomy from the stringent new code of clerical celibacy issued by the Roman Council of 1059 implies a degree of tolerance. Countering this is the argument that the Council of 1059 had more urgent business on hand; and in any case, sodomy had been condemned by Leo IX at Rheims in 1049." Similarly, Pierre Payer asserted in 1984 that Boswell's thesis (as outlined in his Christianity, Homosexuality and Social Tolerance) ignores an alleged wealth of condemnations found in the penitential literature prior to the 12th century. More recently, historian Allan Tulchin wrote in 2007 in the Journal of Modern History that, "It is impossible to prove either way and probably also somewhat irrelevant to understanding their way of thinking. They loved each other, and the community accepted that." Peter Damian wrote the Liber Gomorrhianus, an extended attack on both homosexuality and masturbation. He portrayed homosexuality as a counter rational force undermining morality, religion, and society itself, and in need of strong suppression lest it spread even and especially among clergy. Damian reports that even Otto III was intimate with many men (sharing the bed and bath). Hildegard of Bingen reported seeing visions and recorded them in Scivias (short for Scito vias Domini, "Know the Ways of the Lord"). In Book II Vision Six, she quotes God as condemning same sex intercourse, including lesbianism; "a woman who takes up devilish ways and plays a male role in coupling with another woman is most vile in My sight, and so is she who subjects herself to such a one in this evil deed". Her younger contemporary Alain de Lille personified the theme of sexual sin in opposition to nature in The Complaint of Nature by having Nature herself denounce sexual immorality and especially homosexuality as rebellion against her direction, terming it confusion between masculine and feminine and between subject and object. The Complaint also includes a striking description of the neglect of womanhood:

Though all the beauty of man humbles itself before the fairness of woman, being always inferior to her glory; though the face of the daughter of Tyndaris is brought into being and the comeliness of Adonis and Narcissus, conquered, adores her; for all this she is scorned, although she speaks as beauty itself, though her godlike grace affirms her to be a goddess, though for her the thunderbolt would fail in the hand of Jove, and every sinew of Apollo would pause and lie inactive, though for her the free man would become a slave, and Hippolytus, to enjoy her love, would sell his very chastity. Why do so many kisses lie untouched on maiden lips, and no one wish to gain a profit from them? In the 13th century, Thomas Aquinas argued that not all things to which a person might be inclined are "natural" in the morally relevant sense; rather, only the inclination to the full and proper expression of the human nature, and inclinations which align with that inclination, are natural. Contrary inclinations are perversions of the natural in the sense that they do seek a good, but in a way destructive of good. This view points from the natural to the Divine, because (following Aristotle) he said all people seek happiness; but according to Aquinas, happiness can only finally be attained through beatific vision. Therefore, all sins are also against the natural law. But the natural law of many aspects of life is knowable apart from special revelation by examining the forms and purposes of those aspects. It is in this sense that Aquinas considered homosexuality unnatural, since it involves a kind of partner other than the kind to which the purpose of sexuality points. He considered it comparable to heterosexual sex for pleasure (rather than reproduction). The tone of the denunciations often indicate a more than theoretical concern. Archbishop Ralph of Tours had his lover John installed as Bishop of Orléans with agreement of both the King of France and Pope Urban II. In 1395 there was a transvestite homosexual prostitute arrested in London with some records surviving, and the Twelve Conclusions of the Lollards included the denunciation of priestly celibacy as a cause of sodomy. Due to a lack of evidence, it is impossible to know the specifics surrounding the societal understanding of female homosexuality. The primary source of thought on lesbianism appears to have been Thomas Aquinas, who considered homosexual acts between women to be sins against nature, much the same as male homosexuality. Aside from Aquinas, mentions of homosexuality between women are very rare. Some scholars interpret this as a sign that lesbianism may have been almost intentionally ignored; the popular belief at the time seemed to be that women were not capable of desiring another woman more than a man, and that sex between a man and a woman was intrinsically superior to sex between two women, as women could not make up for the lack of a phallus. Direct references to sodomy between women or to the persecution of homosexual women were rare, but there were some concerns regarding the behavior of nuns. The councils of Paris and Rouen, for example, disallowed nuns from sharing a bed or forming particularly close bonds of friendship with each other. Although these decisions do not explicitly mention concerns of same sex attraction between nuns, Judith C. Brown argues in Immodest Acts: The Life of a Lesbian Nun in Renaissance Italy that they imply an awareness of potential homoeroticism. There were, however, some writers who recommended penalties for homosexual acts between women. In most cases, these penalties tended to be more lenient than those levied against men involved in homosexuality. Theodore of Tarsus, for example, recommended three years penance for women who were guilty of homosexuality, as opposed to 10 years for men. This leniency was not true in every case, however. As the 16th century began, it became more common for lesbian acts to be prosecuted on the same level as male homosexuality, often punished with death.

Реформация және контрреформация

Реформацияға дейін Батыс Еуропаның гомосексуализмге деген көзқарасы күшейе түсті, жауласушылыққа айналды; осы өзгерістің нақты себептері белгісіз. Мартин Лютердің гомосексуализмге қатысты пікірлері Пласс еңбегіндегі «Лютер не дейді: содомдықтардың жасаған ісі зор қылмыс» деген жазбада қалдырылған. Бұл, Құдайдың адамзатқа сіңірген, ер адамның әйелге деген құштарлығына қайшы келеді. Содомия табиғатқа мүлдем кереғар нәрсені іздейді. Бұл бұзылыс қайдан пайда болды? Күдіксіз, шайтаннан. Адам Құдайдан қорқуын тоқтатқаннан кейін, шайтан оның табиғатына үлкен қысым көрсетіп, табиғи құштарлық отын сөндіріп, оның орнына табиғатқа қайшы құштарлықты оятады. Содомияны ең үлкен күнә деп санау христиан әлемінде кең тарады. Содомияны «айтуға болмайтын күнә» деп атау жиі болды, себебі бұл тақырыпты ашық айтуға тыйым салынған. Гомосексуализмге деген жиреніштің бір себебі, көптеген мәдениеттерде содомияны әрбір ер адамның өз әуесіне берілген жағдайда жасай алатын ісі деп қарастыруы болуы мүмкін. Мысалы, Елизавета Англиясында содомиямен айыпталғандар өз іс-әрекеттерін қорғау үшін көбінесе мас екенін айтқан, бұл түрлі қылмыстарға қатысты жиі қолданылатын қорғаныс шарасы еді. Содомияға алаңдаушылық артқан сайын, оған қатысты жазалар да қатаңдады. Содомия фактісі анықталған жағдайда, мұқият тергеу жүргізіліп, көбінесе өлім жазасы немесе жер аударылумен жазаланды. Швейцарияның кейбір қалалары гомосексуалистік әрекеттердің орын алуы туралы бір-біріне хабарласып, байланыс орнатты. Ал басқа жерлерде күдіктілерді ұстау үшін ордерлер таратылды. Бұл байланыс Реформациядан кейін де жалғасты, себебі гомосексуализмге қатысты алаңдаушылық католик және протестант христиандарының арасында да маңызды мәселе болып қала берді. Бір жынысты қарым-қатынастар әртүрлі серіктестер арасында жүзеге асты. Кейбіреулері жасөспірімдер, ал кейбіреулері екі серіктес те төменгі әлеуметтік топқа жатса, ал енді біреулері жоғары әлеуметтік топтан, екіншісі біршама төменгі топтан болды. Әлеуметтік теңсіздікпен байланысты жағдайларда, төменгі әлеуметтік топқа жататын серіктеске мүмкіндіктер жасалды, оның ішінде сыйлықтар, ақшалай өтемақы немесе жоғары топтан келген серіктестен қызметтер ұсынылды. Реформацияның алғашқы кезеңдеріндегі маңызды тұлға Вернер Штайнер өмірінің соңында содомия жасағаны үшін сотталды және төменгі топқа жататын серіктесіне ақшалай сыйлықтар мен киім-кешек бергені анықталды. Ол өмірінің соңына дейін үй қамауында болды.

Leading up to the Reformation, Western European views on homosexuality became increasingly hostile; the exact reason for this change is unclear. Martin Luther's view of homosexuality is recorded in Plass's What Luther Says:

The vice of the Sodomites is an unparalleled enormity. It departs from the natural passion and desire, planted into nature by God, according to which the male has a passionate desire for the female. Sodomy craves what is entirely contrary to nature. Whence comes this perversion? Without a doubt it comes from the devil. After a man has once turned aside from the fear of God, the devil puts such great pressure upon his nature that he extinguishes the fire of natural desire and stirs up another, which is contrary to nature. This view of sodomy as the greatest sin one could commit became common throughout the Christian world. Sodomy was increasingly referred to as "the sin that cannot be named," as the subject became too taboo to be specifically mentioned. Part of the revulsion associated with homosexual acts could be related to the fact that, in many cultures, sodomy was seen as simply an action which any man may commit if he allowed himself to indulge his vices. In Elizabethan England, for example, defendants accused of sodomy often claimed drunkenness as a defense of their actions, a common defense for a wide variety of crimes. As sodomy became more of a concern, it began to be punished harshly. When uncovered, cases of sodomy were investigated thoroughly, and were often punished with death or banishment. In some Swiss cases, there was communication between cities to alert each other to locations of homosexual activities. In others, arrest warrants were distributed in order to catch suspects. This communication continued even after the Reformation, as concerns regarding homosexuality were prominent among both Catholic and Protestant Christians. Same sex relationships between men occurred between a wide variety of partners. Some were adolescent, other cases involved both partners belonging to a lower social class, and others were between one higher class partner and one of a slightly lower social standing. The occurrences which included class disparity were often accompanied by opportunities for the partner with a lower social standing, including gifts, monetary compensation, or favors from the upper class partner. Werner Steiner, a major figure early in the Reformation who was convicted of sodomy near the end of his life, was found to have provided monetary gifts and clothing to his lower class partner. He was sentenced to house arrest, where he stayed for the remainder of his life.

Қазіргі заманға дейінгі әйел гомоэротизмі

Бенедетта Карлини (1590–1661) – гомосексуалистік әрекеттері құжатталған сирек әйелдердің бірі болды. Бенедетта Италияның Песча қаласындағы монах, кейіннен аббатица болды. Ол Құдайдан келген хабарлар деп сенетін көптеген көріністерді бастан өткерді. Бұл көріністер оның үйлену рәсіміне дайындалу үшін шіркеуді безендіруге нұсқау берген ең биік көрініспен аяқталды, онда Бенедетта Мәсіхке үйленеді. Осы оқиғадан кейін оның көріністерінің рас екенін анықтау үшін тергеу жүргізілді. Кейіннен жүргізілген екінші тергеу оның көріністері жалған екенін көрсетті және Бенедетта мен басқа монах Бартоломея арасындағы сексуалдық қатынасты ашты. Бартоломеямен және тергеушілермен болған сұхбаттарда бұл қатынас ашылды, ол бірнеше жыл бойы болған кездесулерін егжей-тегжейлі сипаттады. Ол Бенедеттаның кездесулер кезінде періштеге ие болып, оған қатысуға мәжбүр болғанын айтты. Бенедетта 35 жыл бойы монастырда қамауда өмір сүрді, ал Бартоломея одан әлдеқайда жеңіл жаза алды. Бірнеше теолог әйелдер арасындағы гомосексуалистік қатынас тақырыбында жазды. Көптеген дереккөздер әйелдердің гомосексуалды әрекеттері күнә екенін мойындайды, бірақ нақты мәселелерде келіспейді, нәтижесінде әртүрлі нанымдар пайда болды. Бұл әйелдердің гомосексуализмін табиғатқа қарсы күнә деп санаудан басталады – «ол жерде сексуалдық акті тек ләззат алуға бағытталған және ұрпақ көбеюге мүмкіндік бермейді» – толық қарсылығына дейін, оны азғындық немесе табиғи емес құмарлық күнәлары деп жіктеуге дейін. Еуропалық сексуалдық көзқарасты фаллоцентрикалық деп сипаттауға болады, себебі еркек жыныс мүшесі сексуалдық актінің орталық бөлігі деп есептелді. Осы тұрғыдан алғанда, әйелдер арасындағы сексуалдық актілер ерлермен сексуалдық қатынас жасау мүмкін болмаған жағдайда оны ауыстыру үшін ғана болды. Еуропалық қоғамда қазіргі заманға дейін әйелдердің ерлерге қарағанда ықпалдырақ екеніне сенді, себебі олар ерлерге қарағанда құмарлыққа бейім деп есептелді. Құдайға сыйынуға қатысты айыптаулар, көбінесе шайтанның азғыруы, тіпті жыныстық қатынасқа дейін, әйелдер арасындағы содомия айыптауларынан гөрі көп кездеседі. 2022 жылдың қарашасында LDS шіркеуі (шамамен 17 миллион мүшесі бар) АҚШ үкіметінің бір жынысты некелерді қорғауын қолдады. Осы христиандық конфессиялар гомосексуализмді күнә деп санайды және оны қабылдамайды, бірақ күнәкарды сүю, ал күнәні жек көру – олардың міндеті екенін жариялайды. Сондықтан олар гомосексуалисті қауымға қабылдамайды, оның өмір салтын қабылдау үшін емес, Құдай оның жүрегі мен өмірін өзгерте алады және Иса Мәсіхтің құйылған қаны арқылы оның гомосексуалистік күнәларын басқа күнәлар сияқты алып тастай алады деп сенуі керек, бұл туралы Жаңа Келісім кітабында 1 Жохан 1:7 айтылған. Осылайша, гомосексуализм – жүрек күйі, адам осылай тумайды деп сенетін олар, гомосексуалистерді Мәсіхке жүректерін толық бұрса, тура жолға қайтаруға болады деп санайды. Американың оңтүстік-орталық аймағында орналасқан бір үлкен евангелистік шіркеудің гомосексуалистерге арналған хабары: «ШАҚЫРУ ЕСКЕРТІЛДІ, күрес басталды, тастар лақтырылды. Шын мәнінде, ел тағы да екіге бөлінді, Американың жаны үшін соғыс басталды! Мәсіхші қалай күресу керек? Күнәкарды емес, оның күнәсін жек көретіндіктен, оны жек көру арқылы емес. Біз гомосексуализмге қарсымыз, гомосексуалистерге емес». Алайда, аз ғана бөлігі Киелі кітаптың мәтіндерін басқаша түсіндіріп, гомосексуализмді моральдық тұрғыдан қабылдауға болады деп санайды. Солтүстік Америкадағы бірнеше конфессиялар осы көзқарасты қолдайды, атап айтқанда Канада Біріккен шіркеуі (2,8 миллион мүше), Мәсіхтің Біріккен шіркеуі (1,1 миллион мүше), Моравия шіркеуі (825 000 мүше), Англикан епископалды шіркеуі (1,8 миллион мүше), Канада Англикан шіркеуі (800 000 мүше), Либералды католик шіркеуі, Достар Бас конференциясы, Пресвитериан шіркеуі (АҚШ) (1,9 миллион мүше), Америкадағы евангелистік лютеран шіркеуі (3,9 миллион мүше) және Канададағы евангелистік лютеран шіркеуі. Еуропадағы көптеген конфессиялар да осы көзқарасты қолдады, соның ішінде біріккен, реформаланған және лютерандық шіркеулер: Германиядағы евангелистік шіркеу (24,5 миллион мүше), Швеция шіркеуі (6,6 миллион мүше), Норвегия шіркеуі, Дания шіркеуі, Исландия шіркеуі, Нидерланды протестанттық шіркеуі (3,9 миллион мүше), Исландия шіркеуі, Бельгиядағы Біріккен протестанттық шіркеу, Франциядағы Біріккен протестанттық шіркеу, Швейцария протестанттық шіркеулерінің федерациясы, Ұлыбританиядағы методист шіркеуі (330 000 мүше), Шотландия шіркеуі және Біріккен методист шіркеуі.

Benedetta Carlini (1590–1661) was one of the only women whose homosexual activities were documented. Benedetta was a nun, later an abbess, in Pescia, Italy, where she experienced many visions which she believed to be messages from God. They culminated in a vision which directed her to decorate the church in preparation for a marriage ceremony, in which Benedetta would be married to Christ. Following this event, there was an investigation which determined her visions to be true. A second investigation was later conducted which determined her visions to be false and uncovered a sexual relationship between Benedetta and another nun, Bartolomea. The relationship was revealed during interviews between Bartolomea and the investigators, in which she gave detailed descriptions of their encounters, which took place over several years. She described how Benedetta would be possessed by an angel during the encounters, and claimed to have been forced to participate. Benedetta was imprisoned in the convent for 35 years until she died, while Bartolomea appears to have been punished to a much lesser degree. Several theologians wrote on the topic of homosexual activity between women. The sources tend to agree that female homosexual acts constitute sins, but disagree on specific points, resulting in a wide variety of beliefs. These ranged from the classification of female homosexuality as a sin against nature — "in which the sexual act was directed solely at pleasure and did not permit procreation" — to the complete opposite, classifying them as fornication, or sins of lust that were not unnatural. The European view of sex could be described as phallocentric, as the male sex organ was considered to be central to the act of sex. From this perspective, sexual acts between women only existed to substitute for a lack of availability of sexual relationships with men. Pre modern European society tended to have the view that women were more susceptible to promiscuity than men, as they were considered to be more lustful than men. Accusations of witchcraft, which often included allegations of seduction by the devil, sometimes to the point of intercourse, were much more common than accusations of sodomy between women. In November 2022 the LDS Church (nearly 17 million members) came out in support of the U. S. government protecting same sex marriage. Although these groups of Christian denominational churches regard homosexuality as sin, and not to be embraced, they do declare that it is their duty to love the sinner but hate the sin. They will therefore receive a homosexual person in their congregation not for the purpose of being inclusive of that person's lifestyle but are of the belief that God can change that person's heart and life and take away his homosexual sins like any other sin through the shed blood of Jesus Christ as stated in the New Testament book 1John 1:7. So, because of their belief that homosexuality is a condition of the heart and not that the person is born that way, they believe that homosexuals can be turned straight if they fully turn their heart to Christ. The message towards homosexuals by one large evangelical church located West South Central region of America is thus, "THE BATTLE CRY has been sounded, the fight has been started, and the stones have been thrown. Indeed, the nation is once again divided, and the war for the soul of America has begun! So, how should a Christian fight? That fight should certainly not be with hate because it is not the sinner whom God hates; rather, it is his sin. It is homosexuality that we are against, not the homosexual." However, a minority interpret biblical passages differently and argue that homosexuality can be seen as morally acceptable. This approach has been taken by several denominations in North America, notably the United Church of Canada (2.8 million members), the United Church of Christ (1.1 million members), the Moravian Church (825,000 members), the Anglican Episcopal church (1.8 million members), the Anglican Church of Canada (800,000 members), the Liberal Catholic Church, Friends General Conference, the Presbyterian Church (U. S. A.) (1.9 million members), the Evangelical Lutheran Church in America (3.9 million members) and the Evangelical Lutheran Church in Canada. Relatively many denominations had taken this approach in Europe including united, reformed and Lutheran churches: the Evangelical Church in Germany (24.5 million members), Church of Sweden (6.6 million members), Church of Norway, Church of Denmark, the Icelandic Church, Protestant Church of the Netherlands (3.9 million members), Church of Iceland, United Protestant Church in Belgium, United Protestant Church of France, Federation of Swiss Protestant Churches, Methodist Church of Great Britain (330,000 members), Church of Scotland and United Methodist Church

Метрополитендік қауымдастық шіркеуі 1968 жылы христиан ЛГБТ қауымдастығына қызмет ету үшін құрылды. ЛГБТ-ға бейім христиан конфессиялары да құрылды, мысалы, Экуменикалық католик шіркеуі және бірнеше тәуелсіз католик шіркеулері. Жеке христиандар осы мәселе бойынша әртүрлі нанымдарды ұстанады, олар шіркеу доктриналарына сәйкес келуі мүмкін немесе келмейді. АҚШ-тағы кейбір негізгі протестант шіркеулері гомосексуализмнің күнәлі күй екенін көрсететін жарғыларынан тілді алып тастады. PCUSA қолданатын Тәртіп кітабы осы өзгерісті көрсетеді. Осы позицияда ұқсас өзгерістер лютерандық ELCA және Дисиплдер шіркеуінде де байқалады. Сексуалдық белсенді ЛГБТ миряндарының қабылдануы нақты тәжірибе және шіркеу заңнамасы тұрғысынан артқанмен, осы конфессиялардың кейбіреуі ЛГБТ адамдары үшін басшылық және діни қызметкерлер рөлін шектеуді жалғастыруда. Аталған Біріккен методистер сияқты көптеген конфессиялар гомосексуализмге қатысты мәселелер бойынша бөлінген, көптеген мүшелер шіркеудің Тәртіп кітабына ЛГБТ адамдарын шіркеу өміріне толыққанды қабылдауға мүмкіндік беретін өзгерістер енгізуді талап етуде. 1989 жылы ЛГБТ евангелистік христиандармен бірге Евангелистік желі құрылды. Бұл шіркеулер, миссиялар және христиан қызметкерлерінің желісі.