Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Азаматтық приход – Англиядағы жергілікті өзін-өзі басқарудың ең төменгі деңгейі болып табылатын мемлекеттік құрылым. Батыс Йоркшир әкімшілік аймағында 101 азаматтық приход бар, аймақтың көп бөлігі приходтарға бөлінбеген. 2001 жылғы халық санауы бойынша, приходтарда 557 369 адам тұрды, бұл аймақ халқының 26,8 пайызын құрайды.
A civil parish is a subnational entity, forming the lowest unit of local government in England. There are 101 civil parishes in the ceremonial county of West Yorkshire, most of the county being unparished. At the 2001 census, there were 557,369 people living in the parishes, accounting for 26.8 per cent of the county's population.
Тарих
Қауымдар Англия шіркеуінің бөліністерінен пайда болды және бастапқыда таза діни бөліністер болды. Уақыт өте келе олар азаматтық басқару құқықтарын алды. 1555 жылғы Жолдар туралы заң қауымдарды жолдарды күтіп ұстауға жауапты етті. Қауымның әрбір ересек тұрғыны жылына төрт күн жолдарда жұмыс істеуге міндетті болды, өз құралдарын, арбаларын және жылқыларын ұстап, ал жұмысты жалақысыз тағайындалған жергілікті адам – Жолдар инспекторы қадағалап отырды. Кедейлер монастырлар таратылғанға дейін күтімде болды. 1572 жылы билерге «кедейлерді тексеру» және оларға көмек көрсету үшін салық салу құқығы берілді. Бұл жүйе 1601 жылғы Кедейлер туралы заңмен ресми тіркелді, ол қауымдарды кедейлерді басқаруға жауапты етті; қауымның кедейлерін қолдау үшін мөлшерлеме алу үшін бақылаушылар тағайындалды. 19 ғасырда қауымдардың жауапкершілігі артты, бірақ кедейлер туралы заңдардың өкілеттіктері кедейлер заңдарының одақтарына берілді. 1872 жылғы Халық денсаулығы туралы заң (35 және 36 Vict. c. 79) қауымдарды кедейлер заңдарының одақтары негізінде ауылдық санитариялық округтерге біріктірді; олар кейіннен ауылдық округтердің негізін құрады. Қауымдар құлшылық үйлерімен басқарылатын, жыл сайын лауазымды тұлғаларды тағайындау үшін жиналатын және әдетте діни қауымдарға ұқсас болды, бірақ ірі қауымдардағы кейбір поселеністер кедейлер туралы заңды өздері басқарды; 1882 жылғы Бөлінген қауымдар және Кедейлер туралы заңға түзетулер енгізу туралы заңға сәйкес, жеке мөлшерлеме жинаған барлық қосымша қауымдық аудандар мен поселеністер тәуелсіз азаматтық қауымдарға айналды. Қазіргі мағынадағы азаматтық қауымдар 1894 жылғы Жергілікті басқару туралы заңнан (56 & 57 Vict. c. 73) бастау алады, ол құлшылық үйлерін жойды; 300-ден астам сайлаушысы бар барлық ауылдық қауымдарда сайланған қауым кеңестерін құрды; ауылдық қауымдарды ауылдық округтерге біріктірді; және қауым шекараларын округ және қала шекараларымен үйлестірді. 1972 жылғы Жергілікті басқару туралы заң ауылдық жерлерде азаматтық қауымдарды сақтап қалды, сондай-ақ көптеген бұрынғы қалалық округтер мен муниципалды қалалар, олар таратылып жатқанда, жаңа мұрагерлік қауымдармен алмастырылды; жеке қауымдар болып қарастырылуға тым үлкен деп есептелген қалалық аудандар қауымдық емес аудандарға айналды.
Parishes arose from Church of England divisions, and were originally purely ecclesiastical divisions. Over time they acquired civil administration powers. The Highways Act 1555 made parishes responsible for the upkeep of roads. Every adult inhabitant of the parish was obliged to work four days a year on the roads, providing their own tools, carts and horses; the work was overseen by an unpaid local appointee, the Surveyor of Highways. The poor were looked after by the monasteries, until their dissolution. In 1572, magistrates were given power to 'survey the poor' and impose taxes for their relief. This system was made more formal by the Poor Law Act 1601, which made parishes responsible for administering the Poor Law; overseers were appointed to charge a rate to support the poor of the parish. The 19th century saw an increase in the responsibility of parishes, although the Poor Law powers were transferred to poor law unions. The Public Health Act 1872 (35 & 36 Vict. c. 79) grouped parishes into rural sanitary districts, based on the poor law unions; these subsequently formed the basis for rural districts. Parishes were run by vestries, meeting annually to appoint officials, and were generally identical to ecclesiastical parishes, although some townships in large parishes administered the Poor Law themselves; under the Divided Parishes and Poor Law Amendment Act 1882, all extra parochial areas and townships that levied a separate rate became independent civil parishes. Civil parishes in their modern sense date from the Local Government Act 1894 (56 & 57 Vict. c. 73), which abolished vestries; established elected parish councils in all rural parishes with more than 300 electors; grouped rural parishes into rural districts; and aligned parish boundaries with county and borough boundaries. The Local Government Act 1972 retained civil parishes in rural areas, and many former urban districts and municipal boroughs that were being abolished, were replaced by new successor parishes; urban areas that were considered too large to be single parishes became unparished areas.