Тайн және Уир округінің азаматтық приходтарының тарихы
Civil parishes in Tyne and Wear
Тайне және Уир округінде 10 азаматтық приход бар, халықтың 3.8% тұрады. Англиядағы ең аз приходтары бар округ. Приходтар жергілікті басқарудың ең төмен деңгейі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тайн және Уэрдің рәсімдік графтығында 10 азаматтық приход бар, графтықтың көп бөлігі приходтарға бөлінбеген; Солтүстік Тинесайд және Оңтүстік Тинесайд толығымен приходтарсыз. Бұл Англиядағы ең аз азаматтық приход санына ие графтық. 2001 жылғы халық санауы бойынша, 10 приходта 41 044 адам тұрды, бұл графтық халқының 3,8 пайызын құрайды. Азаматтық приход – Англиядағы жергілікті басқарудың ең төмен деңгейі.
There are 10 civil parishes in the ceremonial county of Tyne and Wear, most of the county being unparished; North Tyneside and South Tyneside are completely unparished. It is the county of England with the lowest number of civil parishes. At the 2001 census, there were 41,044 people living in the 10 parishes, accounting for 3.8 per cent of the county's population. A civil parish is the lowest unit of local government in England.
Тарих
Қауымдар Англия шіркеуінің бөліністерінен пайда болды және бастапқыда таза діни бөліністер болды. Уақыт өте келе олар азаматтық басқару құқықтарын алды. 1555 жылғы Жолдар туралы заң қауымдарды жолдарды күтіп ұстауға жауапты етті. Қауымның әрбір ересек тұрғыны жылына төрт күн жолдарда жұмыс істеуге міндетті болды, өз құралдарын, арбаларын және жылқыларын өздерімен алып келуге тиіс болды; бұл жұмысты жалақысыз тағайындалған жергілікті адам – Жолдар инспекторы қадағалады. Кедейлер монастырлар таратылғанға дейін күтімде болды. 1572 жылы билерге «кедейлерді тексеру» және оларға көмек көрсету үшін салық салу құқығы берілді. Бұл жүйе 1601 жылғы Кедейлер туралы заңмен бекітілді, ол қауымдарды кедейлерді басқаруға жауапты етті; қауымның кедейлерін қолдау үшін салық жинау үшін бақылаушылар тағайындалды. 19 ғасырда қауымдардың жауапкершілігі артты, бірақ Кедейлер туралы заңның өкілеттіктері Кедейлер одақтарына берілді. 1872 жылғы Халық денсаулығы туралы заң қауымдарды Кедейлер одақтары негізінде Ауылдық санитариялық округтерге біріктірді; бұл округтер кейіннен Ауылдық округтердің негізін құрады. Қауымдар құлшылық үйлері арқылы басқарылды, олар лауазымды адамдарды тағайындау үшін жыл сайын жиналатын, және әдетте діни қауымдармен бірдей болды, бірақ ірі қауымдардағы кейбір поселеністер кедейлер туралы заңды өздері жүзеге асырды; 1882 жылғы Бөлінген қауымдар және Кедейлер туралы заңға енгізілген түзетулерге сәйкес, жеке салық төлейтін барлық қосымша қауымдық аудандар мен поселеністер тәуелсіз азаматтық қауымдарға айналды. Қазіргі мағынадағы азаматтық қауымдар 1894 жылғы Жергілікті басқару туралы заңнан бастау алады, ол құлшылық үйлерін жойды; 300-ден астам сайлаушысы бар барлық ауылдық қауымдарда сайланған қауым кеңестерін құрды; ауылдық қауымдарды Ауылдық округтерге біріктірді; және қауым шекараларын округ және қала шекараларымен үйлестірді. 1972 жылғы Жергілікті басқару туралы заң ауылдық жерлерде азаматтық қауымдарды сақтап қалды, сондай-ақ жойылған көптеген бұрынғы қалалық округтер мен муниципалдық округтер жаңа мұрагерлік қауымдармен алмастырылды; бір қауым үшін тым үлкен деп есептелген қалалық аудандар қауымдық емес аудандарға айналды.
Parishes arose from Church of England divisions, and were originally purely ecclesiastical divisions. Over time they acquired civil administration powers. The Highways Act 1555 made parishes responsible for the upkeep of roads. Every adult inhabitant of the parish was obliged to work four days a year on the roads, providing their own tools, carts and horses; the work was overseen by an unpaid local appointee, the Surveyor of Highways. The poor were looked after by the monasteries, until their dissolution. In 1572, magistrates were given power to 'survey the poor' and impose taxes for their relief. This system was made more formal by the Poor Law Act 1601, which made parishes responsible for administering the Poor Law; overseers were appointed to charge a rate to support the poor of the parish. The 19th century saw an increase in the responsibility of parishes, although the Poor Law powers were transferred to Poor Law Unions. The Public Health Act 1872 grouped parishes into Rural Sanitary Districts, based on the Poor Law Unions; these subsequently formed the basis for Rural Districts. Parishes were run by vestries, meeting annually to appoint officials, and were generally identical to ecclesiastical parishes, although some townships in large parishes administered the Poor Law themselves; under the Divided Parishes and Poor Law Amendment Act 1882, all extra parochial areas and townships that levied a separate rate became independent civil parishes. Civil parishes in their modern sense date from the Local Government Act 1894, which abolished vestries; established elected parish councils in all rural parishes with more than 300 electors; grouped rural parishes into Rural Districts; and aligned parish boundaries with county and borough boundaries. The Local Government Act 1972 retained civil parishes in rural areas, and many former Urban Districts and Municipal Boroughs that were being abolished were replaced by new successor parishes; urban areas that were considered too large to be single parishes became unparished areas.