Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық жазушы және журналист
American writer and journalist
Сет Мнуокин – американдық жазушы және журналист. 2017 жылғы мәліметтер бойынша, ол MIT-де салыстырмалы медиа зерттеулері/жазу саласының профессоры және Институттың ғылыми жазу бойынша аспирантура бағдарламасының директоры. Сонымен қатар, ол Undark Magazine подкастының медиа тілшісі және Vanity Fair журналының редакторы болып табылады.
Seth Mnookin is an American writer and journalist. As of 2017, he is a Professor of Comparative Media Studies/Writing at MIT and the Director of Institute's Graduate Program in Science Writing. He is also the media reporter for Undark Magazine's podcast and contributing editor at Vanity Fair.
Ерте өмір және білім
Мнуокин Массачусетс штатының Ньютон қаласындағы еврей отбасында өскен және Ньютон Норт жоғары мектебінің түлегі. 1994 жылы ол Гарвард университетін тарих және ғылым саласы бойынша бітірді, ал 2004 жылы Гарвард Кеннеди мектебінің Джоан Шоренштейн стипендиаты атанды.
Mnookin grew up in a Jewish household in Newton, Massachusetts and is a graduate of Newton North High School. He graduated from Harvard University with a degree in history and science in 1994 and was named a Joan Shorenstein Fellow at Harvard Kennedy School in 2004.
Қиын жаңалықтар
Оның алғашқы кітабы "Жұртқа белгілі жаңалықтар: Нью-Йорк таймстағы жанжалдар және олардың американдық БАҚ үшін маңызы" (Random House, 2004) 2002 және 2003 жылдары Newsweek журналында аға жазушы болып жұмыс істеген кездегі репортаждарының нәтижесінде жарық көрді. Кітап Джейсон Блэрдің плагиат және жалған ақпарат тарату скандалын пайдаланып, Нью-Йорк таймста Хауэлл Рейнс басшылығымен болған қиындықтарды кеңінен қарастырады. 2004 жылы "Вашингтон Пост" басылымы оны "Жылдың үздік кітабы" деп атады және Лондондық тәуелсіз басылымдар тізімінде бұқаралық ақпарат құралдары туралы жазылған ең жақсы 50 кітаптың бірі ретінде тіркелді. "Нью-Йорк" журналы ("көркемдік жағынан бай, қызықты"), Entertainment Weekly ("күшті, мақсатты стиль және шиеленісті жағдайды құруға ерекше қабілет"), Лос-Анджелес Таймс ("бір кітапта екі керемет туынды: қызықты триллер және Шекспир трагедиясы") және "Вашингтон Пост" ("триллер сияқты оқылады, қолыңыздан түсіргіңіз келмейді") сияқты басылымдардан жоғары бағалы пікірлер алды. Бұл кітап Хантер С. Томпсонды Mnookinды "осы қауіпті, американдық ғасырдан кейінгі ең талантты және ең жарқын журналистердің бірі" деп айтуға ықпал етті. Ал "Нью-Йорк таймс" газеті кітапты "жалықтырады" деп сынап, "маңызсыз бөлшектерді романдық деңгейге көтереді" деген пікір білдірді.
His first book, Hard News: The Scandals at the New York Times and Their Meaning for American Media (Random House, 2004) grew out of reporting he did as a senior writer at Newsweek in 2002 and 2003. It uses the Jayson Blair plagiarism and fabrication scandal to conduct a broader examination of the troubles during the Howell Raines administration at the New York Times. It was named a Washington Post "Best Of" book for 2004 and was listed as one of the London Independents list of the Top 50 books ever written on the media. It received overwhelmingly positive reviews from New York magazine ("richly dramatic, hugely entertaining"), Entertainment Weekly ("vigorous, purposeful prose and a killer knack for building suspense"), the Los Angeles Times ("two terrific books in one: a riveting thriller and a Shakespearean tragedy"), and the Washington Post ("hard to put down reads like a thriller"), among other places, and the book prompted Hunter S. Thompson to say Mnookin was "one of the best and brightest journalists of this ominous, post American century." A negative review was published by the New York Times itself, which called the book "tedious" and said it "elevates trivial details to novelistic significance."
Жаратылысты тамақтандыру
2004 жылдың күзінде Vanity Fair журналы Mnookin-ге Бостон Red Sox командасы туралы мақала жазуды тапсырды. Ол 2004 жылғы әлем чемпионатын ұтып алғанға дейін команданы жабуға кірісті, содан кейін бір жылдан астам уақыт командамен бірге өмір сүрді және Фенуэй паркіне кілт алды. Оның "Ерлікпен жеңіске: Ақша, ептілік және қайрат қалай команданы биікке көтерді" (Simon & Schuster) атты кітабы 2001 жылдан 2006 жылға дейінгі команда тарихын, Джон У. Генри мен Том Вернердің иелік етуінің алғашқы бес жылын баяндайды және 2005 жылдың соңында Тео Эпштейннің командадан кенеттен кетіп қалғаны туралы егжей-тегжейлі мәліметтерді қамтиды. Кітап 2006 жылдың жазында жарық көрді және New York Times Hardcover Bestseller List for Nonfiction тізіміне 8-орыннан кірді. Эпштейн Red Sox командасынан Чикаго Кабс командасына ауысқаннан кейін, әр жыл сайын чемпиондыққа үміткер командаға жанкүйерлер мен иеленушілердің күтулерінің "құбылысын" басқарудың қиындығы туралы айтқанда, кітапқа сілтеме жасады.
In the fall of 2004, Vanity Fair assigned Mnookin a story on the Boston Red Sox. He began covering the team right before they won the 2004 World Series, and ended up spending more than a year living with the team and was given a key to Fenway Park His book, "Feeding the Monster: How Money, Smarts and Nerve Took a Team to the Top" (Simon & Schuster), chronicled the history of the team from 2001 to 2006, the first half decade of the John W. Henry Tom Werner ownership, and includes details about Theo Epstein's abbreviated departure from the team in late 2005. It was published in the summer of 2006, and it entered the New York Times Hardcover Bestseller List for Nonfiction at #8. After Epstein left the Red Sox for the Chicago Cubs, he made an apparent reference to the book when he talked about the difficulty of dealing with "the monster" of fan and ownership expectations for a championship team every year.
Қауіп вирусы
2011 жылы Simon & Schuster Mnookin-нің «Қозғалыс вирусы: вакцина мен аутизм дауының шын тарихы» атты кітабын жариялады. Кітап вакциналар мен аутизм дауының тарихын, 1998 жылы Эндрю Уэйкфилдтің қайтарылып алынған зерттеуінен бастап қазіргі күнге дейін қарастырады. Ол Дженни Маккарти, Опра Уинфри және Роберт Ф. Кеннеди кіші сияқты бірнеше қоғамдық тұлғаларды қатаң сынап жазады. «Қозғалыс вирусы» кітабында Mnookin бірнеше ата-ананың басынан өткен оқиғаларды баяндайды. Олар балаларына вакцина салуды кейінге қалдырған немесе өткізіп алған соң, гемофильдік грипп және коклюш сияқты оңай болдырмауға болатын ауруларға шалдыққандарын көрді. Ол түрлі себептермен, мысалы, шешім қабылдаудағы қиындық, діни көзқарастар немесе тіпті сыртқы көздерден алынған қате ақпараттарға байланысты балаларының вакцинация кестесіне қарсылық білдірген немесе кешіктірген ата-аналардың әңгімелерін келтіреді. Сондай-ақ, 2007 жылдың 11 маусымынан бастап Седильо отбасының Денсаулық сақтау және әлеуметтік қызметтер министрлігіне қарсы сот процесін атап өтеді. Седильо отбасының талабында тиомерсал – гепатит B, ДПТ және Hib вакциналарында кездесетін зат, олардың қызының иммундық жүйесін әлсіретіп, MMR вакцинасындағы қызылша вирусының оның жүйесін басып, аутизмге әкелгені айтылды. Ұзақ сот процесінен кейін, соттар күмәнді куәгерлер мен көптеген жағдайлық дәлелдерге сүйене отырып, Седильо отбасының пайдасына шешім шығармады. Mnookin сонымен қатар қазір сенімсіздікке ұшыраған Эндрю Уэйкфилдтің және оның вакциналар аутизмге себеп болады деген аргументтегі басты рөлін ерекше атап көрсетеді. Уэйкфилд жиі есімдерін атады, сондай-ақ вакцинацияға қарсы белсенді Дженни Маккарти де аталады, көбінесе бұл тұлғалар туралы бұқаралық ақпарат құралдарында берілген бір жақты ақпараттан ашуланған ата-аналардың әңгімелерімен байланыстырылады. «Қозғалыс вирусы» Wall Street Journal-дың «Жылдың ең үздік бес денсаулық және медицина кітабының бірі» деп танылды. The New York Times оны «үлкен жетістік» деп атап, «қауіпсіздікті қалай қамтамасыз етуді білмейтін ата-аналар осы негізделген, логикалық және жан-жақты талдауға көңіл көтеріп жүгінуі керек» деп жазды. Wall Street Journal үшін жазған мақаласында Майкл Шермер «бұл кітап әлемдегі барлық медицина мектептерінде міндетті оқулық болуы керек. Қорқыныштың ақылға, ал эмоцияның логикаға қалай үстемдік ететіні туралы сабақ. Тамаша репортаж және ғылыми жазу» деді. «Қозғалыс вирусы» Los Angeles Times кітап сыйлығының «Ағымдағы қызығушылық» номинациясына іліккен. Ол Америка медицина жазушылары қауымдастығының New England бөлімшесінің Will Solimene сыйлығын және Ұлттық ғылым жазушылары қауымдастығының 2012 жылғы «Қоғамдағы ғылым» сыйлығын жеңіп алды.
In 2011, Simon & Schuster published Mnookin's The Panic Virus: The True Story of the Vaccine Autism Controversy. The book examines the history of the controversy over vaccines and autism, going back to a retracted 1998 study by Andrew Wakefield through to the current day. It is heavily critical of several public figures, including Jenny McCarthy, Oprah Winfrey, and Robert F. Kennedy, Jr. In The Panic Virus, Mnookin tells the story of several parents who, after choosing to either skip or delay their children's vaccine schedule, saw their children contract easily avoidable diseases such as Haemophilus influenzae and Pertussis. He relays the accounts of parents who objected to or delay their children's vaccine schedules for various reasons such as ambivalence, religious objections, or even misguided information from external sources. He also highlights the Cedillo v. Secretary of Health and Human Services, beginning on June 11, 2007, in which the Cedillo family's lawsuit made the claim that Thiomersal, a compound found in Hepatitis B, DPT, and Hib vaccines, weakened their daughter's immune system such that the live measles virus found within the MMR vaccine overwhelmed her system and thereby caused Autism. After a lengthy process, the courts ruled against the Cedillo family, citing questionable witnesses and a large quantity of circumstantial evidence. Mnookin additionally focuses on the now discredited Andrew Wakefield and his work as a main player in the vaccines cause autism argument. Wakefield is repeatedly mentioned, as is celebrity advocate against vaccination Jenny McCarthy, often in the context of anecdotes by parents outraged by the often one sided exposure given to these figures in the media. The Panic Virus was named one of the Wall Street Journals Top Five Health and Medicine books of the year. The New York Times called it a "tour de force" and wrote that "[p]arents who want to play it safe, but are not altogether sure how, should turn with relief to this reasoned, logical and comprehensive analysis of the facts." Writing for the Wall Street Journal, Michael Shermer said it "should be required reading at every medical school in the world. a lesson on how fear hijacks reason and emotion trumps logic. — A brilliant piece of reportage and science writing." The Panic Virus was a finalist for the Los Angeles Times book prize in the "Current Interest" category. It won the New England Chapter of the American Medical Writers Association's Will Solimene Award for Excellence and the National Association of Science Writers 2012 "Science in Society" Award
Басқа жұмыстар
Көпкин өзінің мансабын 90-шы жылдардың ортасында Addicted to Noise деп аталатын веб-журналда рок сыншысы ретінде бастады. Оның Морфиннің Марк Сэндменмен сұхбаттары Сэндменнің сұхбат беруге қиын адам ретіндегі беделін нығайтуға көмектесті және ол 2012 жылы "Ауырсынуды емдеу: Марк Сэндмен оқиғасы" атты деректі фильмінде көрсетілді. Кейін ол Palm Beach Post, Forward және Brill's Content газеттерінде жұмыс істеді. Көпкин GQ, New York журналы, Wired, New Yorker, Washington Post, New York Times және Boston Globe сияқты көптеген басқа газеттер мен журналдарға материалдар жазды. 2012 жылдың 7 қазанында ол Parade журналының онлайн бөлімінде "Неге көптеген ата-аналар вакцина салуды кешіктіреді немесе өткізіп жібереді" деген мақала жариялады, онда балаларын вакцинациялаудан неге кейін қалдыратынын немесе бас тартатынын түсіндіріп, мұндай шешімнің қандай қауіпті салдарға әкелуі мүмкін екенін баяндады. Оның Vanity Fair журналындағы мақалаларына Bloomberg News және New York Times Ирак бюросы туралы материалдар, New York Times-та Джудит Миллердің жанжалына қатысты тергеулер, Дэниел Браунның "Да Винчи коды" кітабында басқа авторлардың еңбектерін пайдаланғаны туралы айыптаулар, сондай-ақ Стивен Колберттің өмірбаяны кірді. Көпкин Бостон марафонындағы жарылысқа қатысқан күдіктілер – Тамерлан мен Джохар Царнаевтарды іздеуге қатысты, осы ағайындыларды Массачусетс штатының Кембридж қаласынан Уотертаун қаласына дейін қадағалады. 2014 жылдың 21 шілдесінде ол New Yorker журналында баласында сирек кездесетін генетикалық аурудың алғашқы жағдайы тіркелген отбасы туралы мақала жариялады. Сонымен қатар, ол New York Times Book Review үшін ғылым мен қоғам туралы кітаптарға рецензия жазды.
Mnookin began his career in the mid '90s as a rock critic at a webzine called Addicted to Noise. His interviews with Morphine's Mark Sandman helped cement Sandman's reputation as being a contentious interview subject, and he was featured in the 2012 documentary "Cure for Pain: The Mark Sandman Story." He later worked at the Palm Beach Post, the Forward, and Brill's Content. Mnookin has written for many other newspapers and magazines, including GQ, New York magazine, Wired, the New Yorker, the Washington Post, the New York Times and the Boston Globe. On October 7, 2012, Mnookin wrote an article of childhood vaccination entitled "Why So Many Parents Are Delaying or Skipping Vaccines" for the online portion of Parade magazine describing the reasoning of parents who either delay or skip their children's recommended vaccinations and the danger such logic may pose. His articles for Vanity Fair include features on Bloomberg News and the New York Times Iraq bureau, investigations into Judith Miller scandal at the New York Times and allegations that Dan Brown borrowed heavily from other books in The Da Vinci Code, and a profile of Stephen Colbert. Mnookin participated in coverage of the search for Tamerlan and Dzhokhar Tsarnaev, suspects in the Boston Marathon bombing, following the brothers from Cambridge, Massachusetts to Watertown, Massachusetts. On July 21, 2014, he published a story in the New Yorker about a family whose child was the first ever case of a rare genetic disease. He also has reviewed books about science and society for the New York Times Book Review.
Жеке өмір
1990 жылдары Мнукин героинге тәуелділігімен күресті, және ол бұл тәжірибесі туралы Salon.com сайтындағы мақаласында баяндады. Оның анасы Венди Мнукин де оның героинге тәуелділігі мен одан кейінгі жазылуы туралы жазған. Қазір ол әйелі, ұлы, қызы және итімен бірге Бостон қаласының сыртында, Массачусетс штатында тұрады.
During the 1990s, Mnookin struggled with overcoming heroin addiction, an experience he recounted in an article at Salon. com. His mother, Wendy Mnookin, has also written about his heroin addiction and subsequent recovery. He currently lives outside of Boston, Massachusetts with his wife, son, daughter, and dog.