Поль де Бовилье: Францияның мемлекеттік қайраткері және XIV Людовик патшаның кеңесшісі
Paul de Beauvilliers, 2nd duc de Saint-Aignan
Поль де Бовилье, герцог Сен-Аньян (1648-1714) – французский государственный деятель при Людовике XIV. Близкий к королю, зять Кольбера. История Франции.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Француз үкіметінің қызметкері (1648–1714)
French government official (1648–1714)
Пол де Бовильер, граф және кейіннен (1679) 2-ші Сен-Айньян герцогі (1648–1714), көбінесе Бовильер герцогі деп аталады, король Людовик XIV тұсында француз үкіметінде қызмет еткен.
Paul de Beauvilliers, count and later (1679) 2nd duc de Saint Aignan (1648–1714), often referred to as the duc de Beauvilliers, was a French government official under King Louis XIV.
Өмірбаян
Сент-Айнан қаласында (бұл кезде Берри провинциясында, қазір Луар-и-Шер департаментінде) дүниеге келген ол, Франсуа де Бовильердің, 1-ші Сен-Айнан герцогінің ұлы және Анна Мария де Бетюннің інісі болды. Оның жартылай ағасы Пауль Ипполит де Бовильер, 3-ші Сен-Айнан герцогі еді. 1666 жылы Корольдің жатын бөлмесінің бірінші джентльмені (Premier gentilhomme de la Chambre du roi) қызметін атқарып (бұл жоғары құрметті лауазым, оның иесі патшаның ресми жатын бөлмесіндегі қызметшілер мен қақпашыларға басшылық еткен), ол күнделікті түрде Людовик XIV-ке қол жеткізіп, жеке және құпия мәселелерді талқылайтын. 1671 жылы Колберттің екінші қызы Генриетта Луиза Колбертке үйленді, осылайша Люйнс герцогы Шарль Оноре д’Альберттің күйеу інісі атанды. Екеуі де Сен-Симон герцогы Луи де Рувруайдың достары және Сен-Симонның естеліктеріндегі маңызды тұлғалар еді. 1685 жылы Корольдік қаржы кеңесінің (conseil royal des Finances) төрағасы болып тағайындалды, содан кейін Бургундия герцогінің (1689), Анжу герцогінің (кейін Испания королі Филипп V) (1690) және Берри герцогінің (1693) губернаторы болды, осылайша Людовик XIV-нің үш немересінің тәрбиесіне жауапты болды. 1691 жылы патшаның өзі төрағалық еткен Министрлер кеңесіне (Conseil d'en haut) кірді, онда дін, дипломатия және соғыс сияқты мемлекеттік саясат мәселелері шешілді. Ол Франция мен Людовик XIV-нің аяқталмай жатқан соғыстарын бейбітшілікпен аяқтауды жақтаған «девоттар» партиясының өкілі болды. 1697 жылы провинциялардағы патша әкімшілігінің басшыларына (интенданттарға) жалпы сараптама жүргізуді бұйырды, оның қорытындылары «Эстелік жазбалар» деп белгілі болды және 17 ғасырдың соңындағы Францияның жағдайын көрнекті бейнелейді. Бургундия герцогының жақын досы, шәкірті және тақтың мұрагері болғандықтан, ол орталықтандырылмаған және абсолюттік монархияны жақтаған реформаторлардың бірі болды, оның полисинодия идеялары 1715 жылдан кейін қысқа мерзімге қолданылды, бірақ ол оны көруге үлкермеді. Сен-Айнан герцогы 1714 жылы Версальге жақын Вокрессон қаласында, Людовик XIV-тен бір жыл бұрын қайтыс болды. Ол Ыстық Рух орденінің және Алтын жүн орденінің рыцары болды.
Born in Saint Aignan (then in the Berry province, now in the Loir et Cher département), he was the son of François de Beauvilliers, 1st duc de Saint Aignan and brother of Anne Marie de Bethune. His half brother was Paul Hippolyte de Beauvilliers, 3rd duc de Saint Aignan. As First Gentleman of the King's Bedchamber (Premier gentilhomme de la Chambre du roi) in 1666 (a high privilege whose recipient was in charge of ordering the servants and the doorkeepers attending the king in his public bedroom), he had daily access to Louis XIV with whom he could discuss personal and private matters. He married Henriette Louise Colbert, the second daughter of Colbert in 1671, thereby becoming the brother in law of Charles Honoré d'Albert, duc de Luynes. Both were friends of Louis de Rouvroy, duc de Saint Simon and important characters of the Saint Simon Mémoirs. Chairman of the Royal Council of Finances (conseil royal des Finances) in 1685, he became the governor of the Duke of Burgundy (1689), the duke of Anjou (future King Philip V of Spain) (1690), and the duke of Berry (1693), thus being in charge of the education of the three grandsons of Louis XIV. In 1691 he entered the Council of Ministers (Conseil d'en haut), chaired by the king himself where matters of state policy were decided including religion, diplomacy, and war. He was the voice of the dévot party that advocated finding a peaceful end to France's and Louis XIV's interminable wars. In 1697, he ordered the intendants (heads of the royal administration in the provinces) to conduct a general survey whose conclusions, known as the Mémoires, offer an interesting portrayal of France in the very end of the 17th century. Close to the duke of Burgundy, his pupil and heir to the throne, he was one of the reformists who advocated a less centralized and absolute monarchy, and whose ideas of polysynody were briefly applied after 1715, although he did not live long enough to see it. The duc de Beauvilliers died in Vaucresson, near Versailles, in 1714, one year before Louis XIV. He was Knight in the Order of the Holy Spirit and the Order of the Golden Fleece.