Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жабайы моллюскалардан інжу-маржан жинау
Collecting pearls from wild molluscs
Інжу-маржан аңдау, сондай-ақ перл аулау, теңізде немесе тұщы суда жабайы моллюскалардан, әдетте, устрицалардан немесе мидиялардан інжу-маржанды табу немесе табуға тырысу қызметі болып табылады. Перл аңдау Персия шығанағы және Жапонияда мыңдаған жылдар бойы кең таралған. Батыс Австралияның солтүстік және солтүстік-батыс жағалауында інжу-маржанға суға түсу 1850 жылдары басталды, ал Торрес бұғазы аралдарында 1860 жылдары басталды, онда бұл термин інжу-маржан қабықтарында табылған аналық перл немесе жемшөп қабығын табуды да қамтиды. Көп жағдайда, інжу-маржан беретін моллюскалар тереңдікте тіршілік етеді, оларға қолмен беттен жете алмайсыз, сондықтан оларға жету үшін суға түсу немесе кейбір құралдарды пайдалану қажет. Тарихи тұрғыдан алғанда, моллюскалар еркін суға түсу арқылы алынған, яғни суға түсуші бір деммен төмен түсіп, көтерілген кезде мүмкіндігінше көп нәрсені жинап алатын. Суға түсу маскасы су астында көру қабілетін жақсартты. Су астындағы жұмыстарға қолданылатын су асты шлемдері пайда болғаннан кейін, олар перл аңдау және түймелер, инкрустация және басқа да сәндік бұйымдар жасау үшін шикізат ретінде перл қабығын жинау сияқты ілесу қызметтеріне де қолданылды. Су асты шлемі суға түсушінің тереңдікте бола алатын уақытын ұзартты және бұрын белгісіз болған баротравма және декомпрессиялық ауру қауіптерін енгізді.
Pearl hunting, also known as pearling, is the activity of recovering or attempting to recover pearls from wild molluscs, usually oysters or mussels, in the sea or freshwater. Pearl hunting was prevalent in the Persian Gulf region and Japan for thousands of years. On the northern and north western coast of Western Australia pearl diving began in the 1850s, and started in the Torres Strait Islands in the 1860s, where the term also covers diving for nacre or mother of pearl found in what were known as pearl shells. In most cases the pearl bearing molluscs live at depths where they are not manually accessible from the surface, and diving or the use of some form of tool is needed to reach them. Historically the molluscs were retrieved by freediving, a technique where the diver descends to the bottom, collects what they can, and surfaces on a single breath. The diving mask improved the ability of the diver to see while underwater. When the surface supplied diving helmet became available for underwater work, it was also applied to the task of pearl hunting, and the associated activity of collecting pearl shell as a raw material for the manufacture of buttons, inlays and other decorative work. The surface supplied diving helmet greatly extended the time the diver could stay at depth, and introduced the previously unfamiliar hazards of barotrauma of ascent and decompression sickness.
Тарих
ХХ ғасырдың басына дейін інжуді алудың жалғыз жолы мұхит түбінен, көлдерден немесе өзендерден қолмен көптеген жемшөптерді немесе мидияларды жинау болатын. Содан кейін олар су бетіне көтеріліп, ашылып, ішіндегі тіндер тексерілетін. 3-4 сапалы інжуді табу үшін бір тоннадан астам жемшөптер қарастырылуы керек еді. Жеткілікті жемшөптерді табу үшін еркін суға түсушілер көбінесе бір деммен 100 футтан астам тереңдікке түсуге мәжбүр болып, қауіпті жануарларға, толқындарға, көзге зиян келтіруге және суға бату қаупіне тап болатын, көбінесе су бетіне қайта оралғанда тез есінен айрылып суға батып кеткен. Осы кезеңде суға түсудің қиындығы мен жемшөптердегі інжудің өсуінің болжаусыздығы салдарынан, сол кездегі інжулер өте сирек және сапасы әртүрлі болған.
Before the beginning of the 20th century, the only means of obtaining pearls was by manually gathering very large numbers of pearl oysters or mussels from the ocean floor or lake or river bottom. The bivalves were then brought to the surface, opened, and the tissues searched. More than a ton were searched in order to find at least 3 4 quality beads. In order to find enough pearl oysters, free divers were often forced to descend to depths of over 100 feet on a single breath, exposing them to the dangers of hostile creatures, waves, eye damage, and drowning, often as a result of shallow water blackout on resurfacing. Because of the difficulty of diving and the unpredictable nature of natural pearl growth in pearl oysters, pearls of the time were extremely rare and of varying quality.
Азиялық
Азияда кейбір інжу жемісін тереңдігі жер бетінен басталатын сайларда табуға болар еді, бірақ көбінесе дайверлер жеткілікті мөлшерде інжу жемісін табу үшін 12 метр (40 фут) немесе тіпті 38 метр (125 фут) тереңдікке түсуге мәжбүр болды, және мұндай терең суға түсулер дайверлер үшін өте қауіпті болды. 19-ғасырда Азиядағы дайверлердің мұндай тереңдікте өмір сүруіне көмектесетін өте қарапайым технологиялар ғана болды. Мысалы, кейбір аймақтарда олар денелерін майлап жылуды сақтауға тырысты, құлақтарына майланған мақта салды, мұрындарын жабу үшін тасбақа қабығынан жасалған қысқыш киді, суға түсу үшін тас сияқты үлкен затты ұстап, жүзудің қажетсіз күшін азайтатын, ал інжу жемісін жинау үшін кең аузы бар себет немесе тор қолданды. Мыңдаған жылдар бойы теңізден алынған көптеген інжу жемісі Үнді мұхитында, Персия шығанағында, Қызыл теңізде және Маннар шығанағында (Шри-Ланка мен Үндістан арасында) жұмыс істейтін дайверлердің еңбегінің нәтижесі болды. Исидор Харакстың Парфяндық саяхатының бір бөлігі Афинейдің 3-ғасырлық «Софистер кешкі асы» еңбегінде сақталған, онда Персия шығанағындағы арал маңындағы інжу жемісін теру үшін суға түсу туралы айтылған. Филиппин жағалауындағы дайверлер де, әсіресе Сулу архипелагында, ірі інжу жемісін табысты жинап алды. Шындығында, Сулу архипелагындағы інжу жемісі «дүниедегі ең жақсысы» саналды, ол терең, таза және күшті ағысы бар қабықтарда табылған. Кейде заң бойынша ең үлкен інжу жемісі сұлтанға тиесілі болды, ал оны сату үшін өлім жазасы қарастырылған. Дегенмен, көптеген інжу жемісі архипелагтан жасырын түрде шығып, Еуропаның ең бай отбасыларының қолына тиді. Інжу жемісін теру Катар, Бахрейн, Кувейт, Жапония, Үндістан және Персия шығанағы елдерінің кейбір аймақтарында танымал болды. Мексика шығанағы да інжу жемісімен әйгілі болды, оны алғаш испан зерттеушілері тапқан.
In Asia, some pearl oysters could be found on shoals at a depth of from the surface, but more often divers had to go 40 feet (12 m) or even up to 125 feet (38 m) deep to find enough pearl oysters, and these deep dives were extremely hazardous to the divers. In the 19th century, divers in Asia had only very basic forms of technology to aid their survival at such depths. For example, in some areas they greased their bodies to conserve heat, put greased cotton in their ears, wore a tortoise shell clip to close their nostrils, gripped a large object like a rock to descend without the wasteful effort of swimming down, and had a wide mouthed basket or net to hold the oysters. For thousands of years, most seawater pearls were retrieved by divers working in the Indian Ocean, in areas such as the Persian Gulf, the Red Sea, and in the Gulf of Mannar (between Sri Lanka and India). A fragment of Isidore of Charax's Parthian itinerary was preserved in Athenaeus's 3rd century Sophists at Dinner, recording freediving for pearls around an island in the Persian Gulf. Pearl divers near the Philippines were also successful at harvesting large pearls, especially in the Sulu Archipelago. In fact, pearls from the Sulu Archipelago were considered the "finest of the world" which were found in "high bred" shells in deep, clear, and rapid tidal waters. At times, the largest pearls belonged by law to the sultan, and selling them could result in the death penalty for the seller. Nonetheless, many pearls made it out of the archipelago by stealth, ending up in the possession of the wealthiest families in Europe. Pearling was popular in Qatar, Bahrain, Kuwait, Japan, India and some areas in Persian Gulf countries. The Gulf of Mexico was particularly famous for pearling, which was originally found by the Spanish explorers.
Парсы шығанағы
Персия шығанағының суында көптеген інжу-маржандар өндірілді, ал інжу өндіру саласы Кувейт, БАӘ және Катарда гүлденді, Бахрейн ең көп экспортты өнімді қамтамасыз етті. Он тоғызыншы ғасыр бойында інжу-маржанға деген баға артты, бұл аймақта інжу-маржан саудасы кеңейді. Осы кезеңде Персия шығанағынан алынған інжу-маржандар Алеппо және Стамбулда сатылды, сондай-ақ саудагерлердің Индияға (әсіресе Бомбейге) інжу-маржандарын сату үшін барып-қайтқандығына куәліктер бар. 1930 жылдарға қарай, бірнеше саудагерлер өз інжу-маржандарын сату үшін тіпті Парижге дейін сапар шекті. ХХ ғасырдың басында Персия шығанағының жағалауында тұратын халықтың шамамен төрттен бірі інжу-маржан саудасымен айналысқан деп есептелді. Персия шығанағында інжу-маржан өндіру саласы негізінен құл еңбегімен ұсталып тұрды, ал 1937-1971 жылдар аралығында Персия шығанағы мемлекеттерінде құлдық толығымен жойылғанға дейін ер адамдар құл ретінде інжу-маржан теруге жұмылдырылды. Бұл аймақтағы інжу-маржан өндірісі 1912 жылы, "Молың Жыл" деп аталған кезеңде ең жоғары деңгейге жетті. Алайда, 1950 жылдары інжу-маржанға тәуелділік мұнайға тәуелділікпен ауыстырылды, мұнайдың табылуы және мұнай өнеркәсібінің басым экономикалық саудаға айналуы осыған себеп болды.
The shallow Persian Gulf produced many pearls, and the pearling industry flourished in Kuwait, UAE, and Qatar, with Bahrain producing the highest export. The price for pearls increased throughout the nineteenth century, with the pearl trade expanding in this region. At this time, pearls from the Persian Gulf were being traded in Aleppo and Istanbul, and there is evidence that merchants would sail to India (particularly Bombay) to sell pearls. By the 1930s, there were a few traders travelling all the way to Paris to sell their pearls. In the early twentieth century, it was estimated that about a quarter of the population living in the Persian Gulf's littoral was involved with the pearl trade. In the Persian Gulf, the pearling industry was dominated by slave labor, and male slaves were used as pearl divers until the final abolition of slavery in the Gulf states in the period of 1937–1971. The pearling industry in this region reached its zenith around 1912, "the Year of Superabundance." By the 1950s, however, dependency on pearls was replaced by dependency on oil, as oil was discovered and the oil industry became the dominant economic trade.
Америка
Азиядағыдай, түпкілікті американдықтар Огайо, Теннесси және Миссисипи сияқты көлдер мен өзендерден тұщы су інжу-маржандарын жинады, ал басқалары Кариб теңізінен және Орталық және Оңтүстік Америка жағалауларындағы сулардан теңіз інжу-маржандарын табысты іздеді. Оңтүстік Американың солтүстігінде (қазіргі Колумбия мен Венесуэланың солтүстік жағалауында) колониялық құлдық кезінде құлдар інжу-маржан терушілер ретінде пайдаланылды. Суға түсушілердің өмірі көбінесе қысқа болды, себебі іздеу жүргізілетін суларда акулалар көп кездесетін, нәтижесінде суға түсушілерге жиі шабуылдар жасалатын. Асыл бермет тапқан құл кейде бостандығын сатып алу мүмкіндігіне ие болатын. 1930 жылдардағы АҚШ-тағы Ұлы депрессия кезінде інжу-маржан қабығына жақсы баға алу қиын болды. Жинаған острицалардан табылған табиғи інжу-маржандар суға түсушілер үшін сирек кездесетін сыйлық болды. Жылдар бойы көптеген тамаша үлгілер табылды. 1930 жылдары, тым көп теру острицалардың қорларын қатты азайтты. АҚШ үкіметі острицалардың жоғалып кетуіне жол бермеу үшін теруді қатаң түрде реттеуге мәжбүр болды, ал Мексика үкіметі 1942 жылдан 1963 жылға дейін барлық інжу-маржан теруді тоқтатты.
In a similar manner as in Asia, Native Americans harvested freshwater pearls from lakes and rivers like the Ohio, Tennessee, and Mississippi, while others successfully retrieved marine pearls from the Caribbean and waters along the coasts of Central and South America. In the time of colonial slavery in northern South America (off the northern coasts of modern Colombia and Venezuela), slaves were used as pearl divers. A diver's career was often short lived because the waters being searched were known to be shark infested, resulting in frequent attacks on divers. A slave who discovered a great pearl could sometimes purchase his freedom. The Great Depression in the United States in the 1930s made it hard to get good prices for pearl shell. The natural pearls found from harvested oysters were a rare bonus for the divers. Many fabulous specimens were found over the years. By the 1930s, over harvesting had severely depleted the oyster beds. The US government was forced to strictly regulate the harvest to prevent the oysters from becoming extinct, and the Mexican government banned all pearl harvesting from 1942 to 1963.
Австралия
Қабықтарды жинауды Австралияның аборигендері ұзақ жылдар бойы жүзеге асырғанмен, інжуді суға батыру 1850 жылдары Батыс Австралия жағалауында ғана басталды. Ал інжу өнеркәсібі Бірінші дүниежүзілік соғысқа дейін өркендеді, содан кейін пластик түймелер мен қабықтан жасалған басқа да заттардың өндірісінің кеңеюіне байланысты аналық инжудың бағасы күрт төмендеді. 1870 жылдары алыс солтүстік Квинслендтің Торрес бұғазында інжу аулау басталды. 1890 жылдары інжу аймақтағы ең ірі өнеркәсіпке айналды және жағалаудағы аборигендер мен Торрес бұғазы аралдарының халқына зор әсер етті. Суға батырудың қауіптілігіне байланысты, ақ нәсілді адамдар арасында қатысушылар болған жоқ, ал Азия, Тынық мұхиты және Австралияның жергілікті халқы арзан жұмыс күші ретінде пайдаланылды. Индустрияның басты мақсаты қабықтарды жинау болды, және жалпы өнеркәсіп аналық інжуды шетелдік нарықтарға сатуға бағытталған колониялық сипатта болды. Уақыт өте келе, көздер таусылып, суға батырушылардың тереңірек суға түсуіне ынталандырылды, бұл оқуды одан да қауіпті етті. Суға батырушылар ауыр суға батыру костюмінен бас тартып, тек шлем мен корсетті пайдаланды, бұл 1960 жылға дейін стандартты практикаға айналды. 1922 жылы 48 фатом (87 метр) тереңдікте сынақтан өткен "Хукай" жабдығы осы сулардың күшті ағындары үшін жарамсыз деп танылды, ал кейінгі скафандр жабдықтары су астында қажетті уақытты өткізуге және су бетіне көтерілгенде қысымды азайтуға жеткілікті ауа бермеді.
Although harvesting of shells had long been practiced by Aboriginal Australians, pearl diving only began in the 1850s off the coast of Western Australia and the pearling industry remained strong until the advent of World War I, when the price of mother of pearl plummeted with the invention and expanded use of plastics for buttons and other articles previously made of shell. In the 1870s, pearling began in the Torres Strait, off Far North Queensland. By the 1890s, pearling was the largest industry in the region, and had a huge impact on coastal Aboriginal Australians and Torres Strait Islander peoples. Because of the dangers of diving, almost no white people participated, and Asian, Pacific, and Indigenous Australians were used as cheap labor for the industry. Shells were the main aim for collection, and the whole industry was essentially a colonial one geared to procuring mother of pearl for sale to overseas markets for the making of buttons. As time went on and sources were depleted, divers were encouraged to dive deeper, making the enterprise even more dangerous. Divers experimented with the heavy diving suit, discarding the full diving suit and using the helmet and corselet only, which became standard practice until 1960. "Hookah" gear, tested to 48 fathoms (87 metres) in 1922, was considered unsuitable for the strong tides in these waters, and the later Scuba equipment did not supply enough air to spend the time required underwater and for decompression while surfacing
Латын Америкасының отарлауы
XVI ғасырдың бірінші жартысында испандықтар Венесуэланың Кариб теңізінің жағалауында, әсіресе Маргарита аралының маңында кеңінен таралған інжу шабақтарын ашты. Бұл аймақтағы жергілікті құлдық әлі тоқтатылмағандықтан, оны орнату оңай болды; сондықтан жергілікті халықтар тұтқындалып, көбінесе інжу терушілер ретінде жұмыс істеуге мәжбүр болды. Құл саудасының тиімділігін зорлықпен қамтамасыз ету мүмкін болмағандықтан, жағалаудағы басшылар "құтқару" деп аталатын алым жүйесін енгізді. Бұл жүйе дами келе, Латын Америкасының жағалауында, соның ішінде Колумбияның Гуахира түбегіндегі Риохаханың жанында да көптеген шабақтар табылды. Дегенмен, жергілікті еңбек және інжу шабақтарының шамадан тыс пайдаланылуы салдарынан испандық інжу экономикасы тез құлдырап кетті. 1540 жылға қарай жағалаудағы бұрынғы испандық елді мекендер тасталып, испандықтар басқа жерде еңбек және жаңа нарықтар іздеуге көшті. Инжу өнеркәсібі 16 ғасырдың соңында испандықтар жергілікті еңбекшілерді африкалық құлдармен алмастырғанда жандана түсті.
During the first half of the sixteenth century, Spaniards discovered the extensive pearl oyster beds that existed on the Caribbean coast of Venezuela, particularly in the vicinity of Margarita Island. Indigenous slavery was easy to establish in this area because it had not yet been outlawed; therefore, indigenous peoples were captured and often forced to work as pearl divers. Since violence could not protect the efficiency of the slave trade, coastal chieftains established a ransoming system known as the "rescate" system. As this system continued to grow, more and more oyster beds were discovered along the Latin American coast, including near Riohacha on Colombia's Guajira Peninsula. However, due to over exploitation of both indigenous labor and the oyster beds, the Spanish pearl economy soon plummeted. By 1540, previous Spanish settlements along the coast had been abandoned as the Spanish looked elsewhere for more labor and newer markets. The pearl industry was partially revived in the late sixteenth century when Spaniards replaced indigenous labor with African slave labor.
Процесс
Остерлерді жинау әдістері жағалау бойында көбінесе өзгеріссіз қалды және суарушылардың жағдайына, аймақтың жер бедеріне, сондай-ақ испан шеберлерінің талаптарына қарай әртүрлі болды.
Oyster harvesting methods remained much the same along the coast and varied depending on the divers' conditions, the region's topography, and a Spanish master's work demands.
Венесуэла
Маргарита аралында шағын аймақтар алдын ала тексерілді, ал суға түсушілер тыныс алудың төзімділігіне сүйене отырып, суға батып, қайта шығатын. Осы шағын аймақтардағы устрицалардың қорлары таусылғаннан кейін, қайықтағы адамдар – әдетте онға жуық суға түсуші, испандық навигаторы, суға түсу басшысы, есушілер және бригадир – келесі устрицалы алапқа көшетін. Індетті іздеу үшін суға түсушілер бір жағынан қайыққа, екінші жағынан балық аулау торға байланған кішкентай торды алып жүретін. Олар жинаған устрицаларды әдетте осы торға салып қоятын, бірақ терең суға түсу кезінде суға түсушілер денелеріне тастар байлап, теңізге түсер еді. Тастар су бетіне қайта шыққанға дейін салмақ ретінде қызмет ететін, содан кейін суға түсушілер оларды шешіп тастайтын. Суға түсушілер тамақтануға және демалуға қысқа үзіліс алып, күн батқанға дейін осы жұмысты жалғастыратын. Содан кейін олар ұсталған устрицаларын бригадирге ұсынып, ранчериогоға кешіп, тамақтанып, устрица қабықтарын ашатын. Испандықтар суға түсушілерді (көбінесе еркектер) пәктігін сақтамаса, суға батып кетпей, керісінше суда жүзіп қалатынына сеніп, түнде жатақханаларына құлыптайтын. Аз улов жинаған немесе наразылық білдірген суға түсушілер қамшымен сабалып, тізбекке бұғауланатын. Жұмыс күні таңнан кешке дейін созылар еді, ал су астында болу, сондай-ақ көгалдар салдарынан кейбір суға түсушілердің денсаулығына зиян келтіруі мүмкін. Сонымен қатар, жағалау суларында акулалар көп кездесетіні мәлім болғандықтан, акула шабуылдары да жиі болатын. Балық аулау көлемі азайғанда, құлдар құнды інжу-маржандардың бір бөлігін жасырып, оларды қожайындарынан киім-кешекке айырбастайтын. Кубагуадағы інжу-маржан іздеу процесі басқа испандық практикалардан сәл өзгеше болды. Мұнда әр қайықта алты суға түсуші жұмыс істеп, жұптасып інжу-маржанды жинаған. Бұл суға түсушілер теңіз түбінен устрицаларды жинау үшін мойындарына кішкентай сөмкелер байлап алып жүретін. Кейбір ғалымдар Кубагуадағы ыстық климат устрица қабықтарының өздігінен ашылуына себеп болатынын, бұл інжу-маржанды алу процесін жеңілдететінін хабарлайды. Жергілікті тұрғындар африкалықтарға қарағанда аз демалыс алатын және жұмысты ертерек бастау үшін кемеден лақтырылуы немесе қамшымен сабалуы мүмкін еді. Маргарита аралындағы құлдар сияқты, барлық інжу-маржан іздеу құлдары түнде тізбекке бұғауланып, қашпау үшін сақталған; сонымен қатар, өлімдер акула шабуылдарынан ғана емес, сонымен қатар судан жылдам көтерілуден туындаған қан кетуден және суық суға үнемі қайта кіруден туындаған ішек ауруларынан да болды.
On Margarita Island, small zones were inspected in advance by the divers, who relied on breath hold endurance to dive and resurface. Once those small zones had been depleted of their oysters, the men on the boat which usually included a dozen divers, a Spanish navigator, a diving chief, oarsmen, and a foreman moved on to the next oyster bed. To retrieve the pearls, the divers carried a small net that had one end tied to the boat and the other end tied to the fishing net. The shells that they extracted were usually placed in this basket, but for dives of greater depth, the divers also had to wear stones tied to their bodies as they submerged into the ocean. The stones acted as a ballast until they resurfaced, where the divers then untied the stones from their bodies. The divers would receive a slight break to eat and rest and continue this work until sundown, where they all presented their catch to the foreman, return to the ranchería to have some dinner, and then open the oyster shells. The divers were locked in their quarters at night by the Spaniards, who believed that if the divers (who were mostly male) compromised their chastity, they would not be able to submerge but rather float on the water. The divers who either had a small catch or rebelled were beaten with whips and tied in shackles. The working day lasted from dawn till dusk and being underwater, along with bruises, could affect the health of some divers. Furthermore, it is well known that the coastal waters were often infested with sharks, so shark attacks were quite frequent as well. As the fisheries continued to diminish, slaves hid some of the valuable pearls and exchanged them for clothing with their bosses. The pearl diving process in Cubagua varied slightly from other Spanish pearl diving practices. Here, there were six divers per boat and divers worked together in pairs to collect the pearls. These pearl divers used small pouches tied to their necks to collect the oysters from the sea bottom. Some scholars have reported that because of the climate in Cubagua, the heat would cause the oysters to open themselves, making the pearl extraction process a bit simpler. Natives, unlike Africans, were given less rest time and could potentially be thrown off the boat or whipped to commence work sooner. Similar to slaves on Margarita Island, all pearl diving slaves were chained at night to prevent escape; in addition, deaths not only resulted from shark attacks, but also from hemorrhaging caused by rapid surfacing from the water and intestinal issues induced by constant reentry into cold water.
Панама
Панамалық балық аулаудағы суға түсушілер тобы Маргарита аралындағылардан үлкен болды, әдетте 18–20 суға түсушіден тұратын. Тор қаптардың орнына, олар устрицаларды қолқаларының астына немесе тіпті аузында алып шығатын, ал кейін ұсталғандарын кемедегі мата қапқа салып қоятын. Әр суға түсуші демі бітіп, қатты шаршағанша, сондай-ақ күніне белгіленген квотасын орындағанша суға түсуді жалғастыратын. Қаптар толғанда, суға түсушілер қайта дем алып, бірден кемеде інжуді іздеп, оларды бригадирге тапсыратын, ол мұқтаж емес және толыққанды інжулерді есепке алатын. Артық инжулер суға түсушілерге берілетін, олар оларды кеме иесіне әділ бағамен сата алатын; ал егер суға түсушілер күнделікті квоталарын орындамаса, олар келесі күнгі квотаны орындау үшін резервтегі інжулерін пайдаланатын немесе сол көлемді қарызға жазатын. Венесуэлалық суға түсушілер сияқты, Панамалық суға түсушілер де акула шабуылына ұшырау қаупіне тап болды, бірақ олар өздерін қорғау үшін әдетте пышақ алып жүретін.
Diver groups in the Panamanian fisheries were larger than those on Margarita Island, usually comprising 18–20 divers. Instead of net bags, these divers surfaced with oysters under their armpits or even in their mouths, placing their catch in a cloth bag on board the ship. Each diver would continue to submerge until he was out of breath or extremely tired, but also after they had met their fixed quota for the day. Once the bags were full, the divers caught another breath and immediately began pearl extraction aboard the vessel, handing the pearls to the foreman who accounted for both imperfect and perfect pearls. Excess pearls were given to the divers who could sell them to the vessel owner at a just price; in contrast, if the divers did not meet their daily quota, they would either use their reserve pearls to fulfill the quota for the next day or write that amount of pearls into a debt account. Like the Venezuelan divers, the Panamanian divers also faced the danger of shark attacks, although they usually carried knives to defend themselves.
Қазіргі
Бүгінде інжу терудің орнын, жапон кәсіпкері Кокичи Микимото кеңінен танымал еткен және насихаттаған технологияны қолданатын, шайырлы інжу шаруашылықтары басып алды. Острицаға енгізілген бөлшектер інжудің қалыптасуына көмектеседі және өндірістің болжамды болуын қамтамасыз етеді. Бүгінде інжу өнеркәсібі жыл сайын миллиардтаған інжу өндіреді. Кәсіби суға түсушілер (ама) әлі де жұмыс істейді, бірақ негізінен туризм саласында. АҚШ-тың Огайо және Теннесси өзендерінде інжу теру әлі де кездеседі. Шотландиядағы тау өзендерінде інжу теру 1995 жылы тыйым салынды, себебі моллюскалар популяциясы құрылысқа жақын қалды, толық ақпаратты Pearl#British Isles бөлімінен қараңыз.
Today, pearl diving has largely been supplanted by cultured pearl farms, which use a process widely popularized and promoted by Japanese entrepreneur Kōkichi Mikimoto. Particles implanted in the oyster encourage the formation of pearls and allow for more predictable production. Today's pearl industry produces billions of pearls every year. Ama divers still work, primarily now for the tourist industry. Pearl diving in the Ohio and Tennessee rivers of the United States still exists today. Pearling in Highland rivers in Scotland was prohibited in 1995 after the mussel population was driven to near extinction, see Pearl#British Isles.