Сан-Францискода 1973-74 ж. болған «Зебра» қырқындары: нәсілдік жеккөрушілікпен жасалған қатілдіктер, 15 қаза тапқан, 8 жараланған. Құпия тергеу, «Өлім періштелері».
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Сан-Францискодағы нәсілдік жеккөрушілікке негізделген кісі өлтірулер сериясы.
Series of racially motivated murders in San Francisco, California
"Зебра" кісі өлтірулері – 1973 жылдың қазанынан 1974 жылдың сәуіріне дейін Сан-Францискода (Калифорния, АҚШ) төрт қара нәсілді серийлі кісі өлтірушілер тобы жасаған нәсілдік жеккөрушілікке негізделген кісі өлтірулер мен оған байланысты шабуылдар. Олар кем дегенде 15 ақ нәсілді адамды өлтіріп, тағы сегіз адамды жарақаттады. Полиция тергеуге арналған арнайы полиция радио жиілігінің атымен бұл іске "Зебра" деген ат қойды. Кейбір мәліметтер бойынша, өздерін "Өлім періштелері" деп атаған күдіктілер 1970 жылдан бері 73 немесе одан да көп адамды өлтірген болуы мүмкін. Криминология профессоры Энтони Уолш 2005 жылғы мақаласында "Сан-Францискодағы Өлім періштелері 1970 жылдардың басында және ортасында сол кезеңде әрекет еткен барлық басқа серийлі кісі өлтірушілерден гөрі көп адамды өлтірген болуы мүмкін" деп жазды. 1974 жылы Өлім періштелері орналасқан қоймадағы жұмысшы полицияға сыйақы алған үшін куәлік берді және кісі өлтірулер туралы жеке мәліметтерді ұсынды. Оның куәлігіне сүйене отырып, осы іспен байланысты төрт адам тұтқындалды. Олар сотта бірінші дәрежелі кісі өлтіру және құлсату қылмыстары бойынша кінәлі деп танылып, өмір бойына бас бостандығынан айырылды. Ақпарат беруші куәлігі үшін қудалаудан қорғалды және ол, сондай-ақ оның отбасы куәлерді қорғау бағдарламасына қабылданды.
The "Zebra" murders were a string of racially motivated murders and related attacks committed by a group of four black serial killers in San Francisco, California, United States, from October 1973 to April 1974; they killed at least 15 white people and wounded eight others. Police gave the case the name "Zebra" after the special police radio band they assigned to the investigation. Some authorities believe that the Death Angels, as the perpetrators called themselves, may have killed as many as 73 or more victims since 1970. Criminology professor Anthony Walsh wrote in a 2005 article that the "San Francisco–based Death Angels may have killed more people in the early to mid 1970s than all the other serial killers operating during that period combined." In 1974, a worker at the warehouse where the Death Angels were based testified to police for a reward, providing private details about the murders. Based on his evidence, four men were arrested in connection with the case. They were convicted in a jury trial of first degree murder and conspiracy charges, and sentenced to life imprisonment. The informant received immunity from prosecution for his testimony, and he, along with his family, was admitted to a witness protection program.
1973 жыл
1973 жылдың 20 қазанында 30 жасар Ричард Хейг пен оның 28 жасар әйелі Куита Сан-Францискодағы Telegraph Hill үйінен келе жатқанда, қарумен ұсталып, күштеп ванға отырғызылды. Куита Хейгтің денесі 6 шақырымдай қашықтықта, теміржол жолында табылды. Ал Ричард Хейг, соққыға жығылып, есінен айырылғаннан кейін, денесі жанында, қолы байланған, басы мен беті жараланған күйде табылған. Ол полицияға шабуылдаушыларды ақ ванмен келген үш қара нәсілді жігіт деп сипаттады. Бұл суреттеме бұрынғыда 11-15 жас аралығындағы үш баланы ұрлауға жасалған әрекетке ұқсас еді. 1973 жылдың 30 қазанында 28 жасар Фрэнсис Роуз Калифорния университетінің жанындағы көлігінде атылып, қаза тапты. Оқиға куәгері, Роузді жолаушы орындығында отырған ер адам атып, содан кейін көліктен секіріп кеткенін айтты. Күдікті Джесси Ли Кукс екені анықталып, ол дереу тұтқындалды. 1973 жылдың 9 қарашасында 27 жасар Роберт Уэйн Стокманды Лерой Доктор атып өлтірді. Оқиғаға дейін, Pacific Gas and Electric Company компаниясының қызметкері Стокман, түрлі жобалардан құжаттар жинап жүргенде, әдемі киінген ер адамнан май құю стансасына қалай бару керегін сұрады. Сәлден кейін ол Стокманды қоршаудың артына итеріп, 32 калибрлі револьверін алып, мойнына оқ атты. Стокман шабуылдан аман қалды, қаруды тартып алып, Докторды қолға, иыққа және ішке үш рет атты. Лерой Доктор тұтқындалып, 9 жарым жылдан өмір бойына бас бостандығынан айырылды. 1973 жылдың 25 қарашасында 53 жасар Салим Эракаттың денесі Сан-Францисконың азаматтық орталығының қарсысындағы дүкенінен табылды. Эракаттың денесі бос кассаның жанында, басына оқ атылып, қолы галстугымен байланған күйде жатты. Дүкеннен 1000 доллардан астам ақша ұрланған. Сол күні оның әмияны Мунь автобусында табылған. Оның өлтірушісі бұрынғы тұрақты клиент екені анықталды, ол оқиғадан бұрын Эракатты араб тілінде сәлемдеген. Оның өлімі ерекше болды, себебі ол мұсылман және басқа ұлт өкілі болғандықтан, "Өлім періштелері" оны өлтірді. 1973 жылдың 11 желтоқсанында 26 жасар Пол Данчик досымен бірге телефон будкасының жанында тұрғанда, екі қара нәсілді жігіт жақындап келіп, оқ атып, Данчикты өлтірді. Оқиға орнында 32 калибрлі үш патрон табылды. Екі күннен кейін, 1973 жылдың 13 желтоқсанында кешке, 35 жасар Арт Агнос, Сан-Франциско Ассамблеясының мүшесі Лео Маккартидің көмекшісі, Потреро Хиллде балалар бағдаршалары бойынша жиынға қатысты. Жиын аяқталған соң, Агнос екі әйелмен сөйлесіп тұрғанда, қара нәсілді ер адам жақындап келіп, оның кеудесіне екі оқ атты. Агнос шабуылдан аман қалды. 1973 жылдың 24 желтоқсанында Оушен Бичтен хирургиялық дәлдікпен кесілген, пластикке оралған және картон қорапқа салынған, Джон Доу №169 деп белгіленген дене табылды. Оның басы, қолдары мен аяқтары жоқ еді. Күәліктерге сәйкес, қалған "Өлім періштелері" оның аяқ-қолдарын кезекпен кесіп тастаған, "саусақтары мен балтаң етегінен бастап, ол қасапханадағы шошқа сияқты бөлшектелгенше". Оның дене қалдықтары Вудлоун зиратындағы кедейлерге арналған қабірге жерленді.
On October 20, 1973, Richard Hague, 30, and his wife, Quita, 28, were abducted at gunpoint and forced into a van while walking from their Telegraph Hill home in San Francisco. Quita Hague's body was found nearly decapitated, over 4 miles away, on a railroad track. Richard Hague, who had been beaten unconscious, was later found wandering near her body with his hands bound and his head and face slashed. He was able to give police a description of the attackers, describing them as three young black men in a white van. The description matched an earlier abduction attempt of three boys, ages 11 to 15. On October 30, 1973, Frances Rose, 28, was shot repeatedly in her car near the University of California Extension. A witness to the shooting said a man sitting in the passenger seat shot Rose and then jumped out of her car. The man was identified as Jessie Lee Cooks and he was arrested shortly after. On November 9, 1973, Robert Wayne Stoeckmann, 27, was shot by Leroy Doctor. Just before the shooting, Stoeckmann, a field clerk for Pacific Gas and Electric Company, was on duty, picking up paperwork from various projects, when a well dressed man asked him for directions to a filling station. The man then pushed Stoeckmann behind a fence and pulled out a .32 caliber revolver, shooting him in the neck. He survived the attack, took the gun away from the man, and shot him three times, in the arm, shoulder, and stomach. Leroy Doctor was arrested and sentenced to a term of 9 1/2 years to life in prison. On November 25, 1973, Saleem Erakat, 53, was found dead in his store, across from the San Francisco Civic Center. Erakat's body was found near an empty cash register, shot in the head, his hands bound with his own necktie. Over $1,000 was stolen from the store. His wallet was found empty on a Muni bus later that day. It was revealed that his murderer was a regular customer who had greeted Erakat in Arabic before this incident. His death was unique as he was a Muslim and a person of color killed by the Death Angels. On December 11, 1973, Paul Dancik, 26, was standing with a friend near a telephone booth. The friend told police that two young black men in navy peacoats approached them and began shooting, killing Dancik. Three .32 caliber shell casings were left at the scene. Two days later, on the evening of December 13, 1973, Art Agnos, 35, top aide to San Francisco Assemblyman Leo McCarthy, was in Potrero Hill attending a meeting on child care centers. After the meeting ended, while Agnos was talking with two women outside, a black man walked up and fired two shots into his chest. Agnos survived the attack. On December 24, 1973, a dismembered body, named John Doe #169, cut with surgical precision, wrapped in plastic, and stuffed in a cardboard box, was found at Ocean Beach. His head, hands, and feet were missing. It was testified that the remaining Death Angels took turns hacking off his limbs, "starting with his fingers, and toes, until he was disassembled like a hog in a butcher's shop" His remains were buried in a pauper grave in Woodlawn Cemetery
1974 жыл
1974 жылдың 28 қаңтарында тағы бес адам атылды, олардың төртеуі қаза тапты. 32 жастағы Тана Смит үйінен 6 блок қашықтықтағы тротуарда атылды. Он минуттан кейін, сегіз блоктай қашықтықта, 69 жастағы Винсент Воллин қоқыс жәшіктерін қарап, жөндеп сату арқылы әлеуметтік төлемдерін толықтыру үшін заттар іздеп жүргенде екі рет арқасынан атылды. Ол туған күнін тойлауға күтіп тұрған достарының жанында, үйінен бірнеше метр қашықтықта көз жұмды. Бір сағаттан соң 87 жастағы Джон Бамбик, әзілді шляпаларымен танылған адам, екі рет арқасынан атылып, дереу қайтыс болды. 45 жастағы Джейн Холли кір жуып жатқанда, қарулы адам кір жуу орталығының есігінен кіріп, оның арқасына екі рет атты. Ол 25 жылдық тойын тойлауға үлкермей қайтыс болды. Бірнеше минуттан кейін 23 жасар Роксан Макмиллан көлігінен киім алып жатқанда, онымен көшеде амандасқан адам екі рет атты, бірақ ол аман қалды. 1974 жылдың 1 сәуірінде 19 жасар Том Рейнвотер мен 21 жасар Линда Стори, екеуі де құтқару армиясының курсанттары, тамақтанып қайтуға бара жатқанда атылды. Шабуылдан тек Стори ғана аман қалды.
The killings resumed on January 28, 1974, with five more shootings; four were fatal. Tana Smith, 32, was shot on the sidewalk, only six blocks from her home. Ten minutes later, and eight blocks away, Vincent Wollin, 69, was shot twice in the back while digging through trash cans for items to repair and sell to supplement his Social Security checks. He died just a few feet from his home, where friends were waiting for him to arrive to celebrate his birthday. John Bambic, 87, a man known for his funny hats, was shot twice in the back, just an hour later, and died immediately. Jane Holly, 45, was doing her laundry when a gunman ran through the door of the laundromat and shot her twice in the back. She died just before she could celebrate her 25th wedding anniversary. Minutes later, Roxanne McMillan, 23, survived being shot twice, as she was removing clothing from her car, by the same man who had just greeted her on the street. On April 1, 1974, Tom Rainwater, 19, and Linda Story, 21, both Salvation Army cadets, were shot while on their way to grab something to eat at a restaurant. Only Story survived the attack.
" Зебра " операциясы
Бұл кісі өлтірулер Сан-Францискода кеңінен үрей тудырды. Қала туристік ағынның күрт төмендеуінен түсімнен айырылды; көптеген қонақүйлер, түнгі клубтар, мейрамханалар мен театр иелері бизнестің қысқаруын хабарлады. Түнде көшелер тіршіліксіз қалды, тіпті түнгі өмір аптасына жеті күн жұмыс істейтін Солтүстік Бич ауданында да. 1974 жылдың 28 қаңтарында болған оқиғалардан кейін, полиция "Z" жиілігін пайдаланғандықтан "Зебра операциясы" деп аталған күйреуге қарсы күрес басталды. Алғашқы мәліметтер бойынша, кісі өлтірулердің ортақ үлгісі байқалды. Қылмыскер құрбанына жақындасып, жақын аралықтан бірнеше рет атып, содан кейін жаяу қашып кететін. Кісі өлтірулердің арасындағы тағы бір ортақ белгі – құрбандардан табылған оқ-дәрілер мен қылмыс орнынан табылған гильзаларға сүйенсек, қылмыскерлердің .32 калибрлі тапаншаны қалауы. 1974 жылдың 17 сәуірінде Нельсон Шилдс атып өлтірілгеннен кейін тоқтату және тексеру бағдарламасы енгізілді. Келесі күні Сан-Франциско қаласында алты полициялық күрес аймағы құрылып, 150-ден астам офицерлер сол аймаққа орналастырылды. Әр офицерде қылмыскердің суреті болды, оны адам өлтіру бөлімінің инспекторы Хобарт Нельсон жасаған. Тексеру кезінде, офицерлер одан әрі сұрақ қою қажет деп тапқан жағдайда, тергеу карточкалары толтырылды. Карточкаларда адамдардың есімдері, жасы, мекенжайы, жүргізуші куәлігі және әлеуметтік қамсыздандыру нөмірі жазылды. Карточкалар адам өлтіру бөлімінің детективтеріне тапсырылып, содан кейін Әділет сарайында сақталды. Бағдарлама басталғаннан кейін қара нәсілді қауымнан күшті сын пайда болды. "Қара пантера" партиясының жетекшісі Бобби Сил бұл бағдарламаны "қатыгез және расистік" деп сипаттады. Америкалық азаматтық бостандықтар одағының бас кеңесшісі Пол Халвоник мэр Алиото мен полицияның қабылдаған шаралары "көлемі жағынан бұрын-соңды болмаған және Конституцияны ескере отырып, қорғауға келмейтін" деді. "Ислам ұлтының" өкілі Джесси Бёрд басқаратын "Әділет үшін офицерлер" тобы бұл саясатты "расистік және нәтижесіз" деп сипаттады. Бағдарлама басталғаннан кейін бір апта өткен соң, Симбиондық азаттық армиясының қара нәсілді көшбасшысы Синке былай деді: "Жақын қарасақ, Зебра операциясының нәсілдік соғысқа түрткі болу үшін жауға қарсы жоспарланған шабуыл екенін көре бастаймыз", сондай-ақ ол "қара нәсілді еркектерді ФБР жіктеуіне және сәйкестендіруіне" мүмкіндік беретінін мәлімдеді. Бағдарламаға байланысты жұртшылықтың наразылығына жауап ретінде Алиото тергеуді жүздеген ақ нәсілді адамдар тоқтатылған Зодиак кісі өлтірулерімен салыстырды және іздестіруді конституциялық деп қорғады. Екі сот процесі қозғалды: біреуі NAACP тарапынан, тоқтату және тексеру тактикасын конституцияға қайшы деп жариялауды талап етіп, екіншісі ACLU тарапынан, алты жас қара нәсілді ер адам атынан іздестіруді тоқтатуды талап етіп. NAACP адвокаты Натаниел Колли судьяға: "Полицияның өзі мойындайтындай, егер ол Зебра кісі өлтірушісінің сипаттамасына сай келсе, кез келген қара нәсілді ер адамның құқықтарын кең ауқымда бұзуда" деді. 1974 жылдың 22 сәуірінде Алиотоға түкіріліп, 1000-ға жуық наразылық білдірушілердің арасынан өтіп бара жатқанда, "Зебра операциясын тоқтату коалициясы" деп аталатын топ ұйымдастырған наразылық белгілерімен басына соққы берді. 1974 жылдың 25 сәуірінде АҚШ округтік судьясы Альфонсо Зирполи сот шешімі шығарды, онда іздестірулер конституцияға қайшы келеді және қара нәсілді жігіттердің құқықтарын бұзады, сондай-ақ офицерлерде нақты себеп болуы керек және композиттік суретке ұқсастық жеткіліксіз екенін айтты. Сот шешімінен кейін полиция күніне оннан астам жауап алудан бас тартты, ал 1974 жылдың 26 сәуірінде қала Зирполидің шешіміне шағым түсірді.
The murders caused widespread panic in San Francisco. The city suffered losses in revenue by a dramatic drop in tourist traffic; many hotel, nightclub, restaurant, and theater owners reported a decline in business. Streets were deserted at night, even in North Beach, a neighborhood with seven night a week nightlife. A manhunt, dubbed "Operation Zebra" due to the "Z" police frequency used for communication, was launched immediately following the murders on January 28, 1974. Initial evidence related to the killings revealed a common pattern. In a hit and run shooting, the gunman would walk up to his victim, shoot the victim repeatedly at close range, and flee on foot. Another link among the shootings was the killers' preference for a .32 caliber pistol, based on the slugs recovered from the victims and the shell casings found at the crime scenes. A stop and search program was instituted on April 17, 1974, following the shooting of Nelson Shields. The next day, a grid of six police combat zones were set up in the city of San Francisco, and more than 150 officers were deployed into the area. Each officer carried a composite sketch of the suspect, prepared by Homicide Inspector Hobart Nelson, based on the descriptions given by the many witness he interviewed. During the searches, field interrogation cards were filled out when officers deemed further questioning necessary. Recorded on the cards were the individuals' names, ages, addresses, and drivers license and social security numbers. Those cards were turned over to homicide detectives, and ultimately kept on file at the Hall of Justice. Vocal and widespread criticism from the black community emerged immediately following the start of the program. Black Panther party leader, Bobby Seale, described the program as "vicious and racist." The general counsel for the American Civil Liberties Union, Paul Halvonik, stated that the measures taken by Mayor Alioto and police "are totally unprecedented in their scope and clearly indefensible in view of the Constitution." The Officers For Justice group, led by Nation of Islam associate Jesse Byrd, described the policy as "racist and unproductive". A week after the program began, Cinque, the black leader of the Symbionese Liberation Army, said, "If we look closely, we begin to see the truth that Operation Zebra is a planned enemy offensive against the enemy to commit a race war," also claiming that it was a means to get "black males to submit to FBI classification and identification." In response to the public backlash about the program, Alioto compared the interrogations to that of the Zodiac murders, in which hundreds of white people were also stopped, and defended the searches as constitutional. Two lawsuits were filed; one by the NAACP, asking that stop and search tactic be declared unconstitutional, and another by the ACLU, on behalf of six young black men, asking that the searches be stopped. Nathaniel Colley, an attorney for the NAACP, told the judge, "By admission, the police are engaged in a wholesale violation of every black male's rights if he happens to be what they think fits the description of the Zebra killer." On April 22, 1974, Alioto was spat on and struck on the head with protest signs as he walked through a crowd of about 1,000 demonstrators, organized by a group called, "Coalition to Stop Operation Zebra." On April 25, 1974, U. S. District Judge Alfonso Zirpoli issued a court order ruling that the searches unconstitutionally violated the rights of young black men, and said officers must have probable cause, and that a likeness to the composite drawing was not enough. Following the order, the police cut back interrogations to just over a dozen per day, and on April 26, 1974, the city filed an appeal to Zirpoli's order.
Тұтқындалу және сотталу
1974 жылдың 18 сәуіріне дейін кісі өлтіруге қатысқан адамдарды ұстап, сотқа өткізуге көмектесетін ақпарат бергендерге барлығы 30 000 АҚШ доллары сыйақы ұсынылып жатты.
By April 18, 1974, rewards totaling $30,000 were being offered for information leading to the arrest and conviction of the person(s) involved in the murders.
Бас жюри
1974 жылғы 6 мамырда бас жюридің алғашқы отырысы бұрын-соңды болмаған қауіпсіздік шараларымен басталды. Куәгерлердің жеке басы соттан тыс мәлімдемелер жасауға тыйым салған бұйрыққа сәйкес қорғалды. Келесі аптада Прогрессивті Еңбек партиясынан келген наразылық білдірушілер қала әкімі Алиото мен полиция бөлімін қара нәсілді адамдарды мазалау және қорқыту әрекеттері үшін айыптауды талап ететін материалдарды таратты. Олар сондай-ақ "Зебра" операциясы бойынша далалық тергеу карточкаларын жоюды сұрады. 1974 жылдың 9 мамырында Мур, Грин және Саймон кісі өлтіру айыптауларына кінәсіз деп мәлімдеді. Олардың әрқайсысы үшін кепілдік сомасы 250 000 долларға белгіленді. Харрис берген куәлік, бас жюри хаттамасының 62 бетін құрады, ол 10 кісі өлтіруге куә болғанын, бірақ тікелей қатыспағанын көрсетті. Ол "Өлім періштелерінің" "Ислам ұлтының өте жоғары деңгейдегі бөлімшесі болуы керек" екенін және бүкіл елде 2000 мүшесі бар екенін айтты. Сондай-ақ, кісі өлтірулер Саймонның пәтерінде қыркүйек немесе қазан айларында өткен жиыннан кейін басталғанын, онда 12 немесе 13 адам болғанын мәлімдеді. Гаагадағы кісі өлтіру және шабуыл болған күні Харрис Грин мен Кукс оны үйіне апаруды ұсынғанын, бірақ оның орнына оны осы жұпты ұрлауға қатыстырғанын куәландырды. 1974 жылдың 16 мамырында бас жюри төрт ер адамды да кісі өлтіру қылмысы бойынша айыптады. Мур мен Саймонға екі кісі өлтіру және қару-жарақпен шабуыл жасау бойынша екі айып тағылды. Мурға қосымша қарумен шабуыл жасаудың тағы екі фактісі бойынша айып тағылды. Грин мен Куксқа бір кісі өлтіру, екі ұрлық, екі тонау және қару-жарақпен шабуыл жасау бойынша бір айыптан тағылды. Әрқайсысы үшін кепілдік сомасы 300 000 долларға белгіленді.
The grand jury's first meeting began on May 6, 1974 with unprecedented security. Witness identities remained protected due to an order banning extrajudicial statements. The following week, protestors from the Progressive Labor Party distributed literature demanding the indictment of Mayor Alioto and the police department for the harassment and terrorization of black people. They also requested the destruction of the Operation Zebra field interrogation cards. On May 9, 1974, Moore, Green, and Simon pleaded innocent to the murder charges. Their bail was set at $250,000 each. Harris' testimony, which covered 62 pages of the grand jury transcript, indicated he was present for 10 murders but did not actively participate. He said that he was told that the "Death Angels" were "supposed to be a pretty high branch of the Nation of Islam," and had 2,000 members nationwide. He also stated that the killings began after a meeting in September or October in Simon's apartment, at which 12 or 13 people were present. On the date of the Hague murder and assault, Harris testified that Green and Cooks offered him a ride home, but instead made him a participant in the kidnapping of the couple. On May 16, 1974, the grand jury indicted all four men on murder charges. Moore and Simon were indicted on two counts each of murder and assault with a deadly weapon. Moore was charged with two additional accounts of assault with an additional weapon. Green and Cooks were indicted on one count each of murder, two counts of kidnapping, two counts of robbery, and one of assault with a deadly weapon. Bail was set for each at $300,000.
Сот
1974 жылдың 29 мамырында барлық төрт күдікті үш адамды өлтіргеніне қатысты айыптамалар бойынша өзін кінәлі емес деп жариялады. Сот отырысы бастапқыда 1974 жылдың 8 шілдесіне белгіленген, бірақ айыпталушылардың адвокатымен келіспеушілік туындағандықтан, сот бірнеше рет кейінге шегерілді. 1975 жылдың 21 ақпанында Грин, Мур және Саймонның адвокаты Клинтон Уайт Харристің өзіне екі хат жібергенін мәлімдеді, онда полиция куәлік бермесе, бұрынғы ұрлық ісі бойынша жазасын қайта қарауға мәжбүрлейтінін айтып қорқытқан. Уайт пен Кукстің қорғаушысы Роджер Пьеруччи Харриспен сұхбаттасып, ол куәлігінен бас тартқанын тіркеді. 1975 жылдың 24 ақпанында 14 миллион долларлық сотқа шағым берілді, онда мэр Алиото мен Сан-Франциско полиция департаменті күдік танытты; «Зебра» өлтірулеріне қатысты айыпталушылар мен босатылған төрт ер адам талапкерлер болды. Олар қанағаттандырылмаған тұтқындалғандары үшін өтемақы талап етті, сондай-ақ «қорқыныш, ұят, ар-ұяттылық, қорлық және алаңдаушылық» сезімдері үшін де талап етті. Сот отырысы 1975 жылдың 3 наурызында басталды. Соттың бірінші күні 48 қазылар алқасының мүшелері қиын жағдайға байланысты босатылды. Қорғаушы адвокат Клинтон Уайт бас стратегия Эдвард Жакконың ауруына байланысты сот отырысын кейінге шегеруді сұрады. Сол түні қорғаушы адвокат Джон Крюкшенктің тоқтаған көлігінен «Зебра» ісіне қатысты портфель, диктофон, кассеталар мен жинақтар ұрланды. 1975 жылдың 27 наурызында 205 үміткерді төрт апта бойы тексеруден кейін қазылар алқасы құрылды: бес ер адам және жеті әйел. Бас прокурор Роберт Подестаның ашық сөзінде полицияның 20 құрбан болған және жараланған адамдардың ішінде 5 құрбандықтың өліміне қатысқан .32 калибрлі тапаншасы бар екені айтылды. Ол сондай-ақ Куита Хейгтен алынған сақинаның табылдыны мәлімдеді. Иммунитет алған Харрис Куита Хейгтің мачетемен өлтірілуін сипаттап: «Ларри әйелдің шашынан ұстап, мачете пышағын алып, оны фургоннан 20 футқа сүйреп әкетті. Ол пышақты жоғары көтеріп, мойнына кесіп тастады. Ол кесуді жалғастырды, жалғастырды», - деді. Ол былай деді: «Ол мен тұрған жерге келіп, «Сен сол шайтанның мойнынан қан ағып жатқанын көргенің жөн еді» деді». Содан кейін ол Кукстің Куитаның күйеуіне жасаған шабуылын сипаттады. Харрис сондай-ақ қаңтар айында төрт адам қаза тауып, біреуі жараланған түні айыпталушылармен бірнеше сағат бірге жүргенін айтты. Қорғаушы адвокат Уайтқа жазған хаттары туралы сұрағанда, Харрис әйеліне қысым көрсеткендігі және аудандық прокурордың кеңсесіне ашуланғандықтан, ол бұл оқиғаны «өйлеп тапқанын» айтты. 23 жастағы Майкл Армстронг иммунитетпен куәлік беріп, 1974 жылы бірнеше адамды өлтірген және жаралаған қаруды «Зебра» ісіне қатысқан бұрынғы күдікті, «Қаралардың өзін-өзі көмектестіру орталығының» директоры Томас Мэнниге сатқанын мәлімдеді. Сотқа бір ай өткен соң, 12 жасар қыз сотта Куксті 1973 жылдың 20 қазанында оны қарумен ұрлап кетуге тырысқан адам деп таныды. Оның куәлігі Харристің айтқандарымен сәйкес келді, ол Кук және тағы екі адам Хагтарды ұрлауға тырысқандарынан бұрын үш баланы ұрлауға тырысқанын баяндады. Сотта Кукстің Фрэнсис Роузды атуға қатысты мойындауы да тыңдалды. Омыртқасына оқ тиіп аман қалған Линда Стори өзіне және курсант Том Рейнвотерге жасалған шабуыл туралы куәлік берді. Он екі ай, 212 күн сотта өткеннен кейін және 181 куәгердің куәлігінен кейін қазылар алқасының талқылауы басталды. Үш күннен кейін барлық төрт айыпталушы да кінәлі деп танылды. Грин қазылар алқасының пікірін сұрағанда қатты күлді; Кукс та адвокатымен кеңескеннен кейін күлді. Мур мен Саймон ешқандай эмоцияны көрсетпеді. Мур мен Саймонға Тана Смит пен Джейн Холлиді өлтірген кезде жасалған екі адамды өлтіру және қару қолдану айыптары тағылды. Әрқайсысына Роксанна Макмилланға жасалған шабуылда екі рет шабуыл жасағаны үшін де айып тағылды. Сонымен қатар, Мур Терри Уайт пен Уорд Андерсонға шабуыл жасады деп айыпталды. Грин мен Кукке Куита Хейгті өлтіргені және оның күйеуі Ричард Хейгке шабуыл жасағаны үшін бір адамды өлтіру, екі адамды ұрлау, екі тонау және қару қолдану айыптары тағылды.
On May 29, 1974, all four suspects pleaded innocent to the charges for the three murders. The trial date was originally set for July 8, 1974, however, due to a scheduling conflict with the defendants' attorney, the trial was postponed multiple times. By February 21, 1975, Clinton White, the attorney for defendants Green, Moore, and Simon, said Harris sent him two letters claiming police threatened to revoke his burglary conviction if he failed to testify. White, and defense attorney for Cooks, Roger Pierucci, tape recorded an interview with Harris, in which the informant recanted his testimony. On February 24, 1975, a $14 million dollar lawsuit was filed in which Mayor Alioto and the San Francisco Police Department found themselves the defendants; the Zebra killings defendants and the four men that were released were the plaintiffs. They asked for damages for false arrests and the "fright, shame, humiliation, embarrassment, and worry" suffered. The trial began on March 3, 1975. During the first day of trial, 48 jurors were excused for hardship. Defense attorney Clinton White requested a delay due illness of their chief strategist, Edward Jacko. That same night, a briefcase, tape recorder, cassettes, and binders concerning the Zebra trial were stolen from the parked car of one of the defense attorneys, John Cruikshank. After questioning 205 potential jurors over the course of four weeks, on March 27, 1975, the juror panel was seated; five men and seven women. In opening remarks by the prosecution, District Attorney Robert Podesta stated police have the .32 caliber pistol that was used in 5 of the 20 murders and assaults. He also revealed they have a wedding ring taken from Quita Hague. Harris, who was granted immunity, describing the machete slaying of Quita Hague, said "Larry grabbed the woman by her hair and took a machete knife and took her 20 feet from the van. He raised it over his head and sliced down on her neck. He kept chopping, chopping." He continued, "He came over to where I was standing and said, 'You should have seen the blood gush out of that devil's neck.'" He then described Cooks attack on Quita's husband. Harris also testified that he rode for several hours with the defendants on the night in January that four persons were killed and one was wounded. When questioned about the letters he wrote to defense attorney White, Harris said he "just made up" the story because of pressures on his wife and anger towards the district attorney's office. Michael Armstrong, 23, testified under immunity that he sold the gun that killed and wounded several victims in 1974 to Thomas Manney, manager of the Black Self Help center and former suspect in the Zebra killings. A month into the trial, a 12 year old girl identified Cooks in court, as the man who tried to abduct her at gunpoint on October 20, 1973. Her testimony coincided with Harris', who described how he, Cooks, and two other men, attempted to abduct three children before abducting the Hagues. Also heard in the trial was Cooks' confession to the Frances Rose shooting. Linda Story, who survived with a bullet lodged in her spine, testified about the attack on her and fellow cadet Tom Rainwater. After twelve months, 212 days in court, and testimony from 181 witnesses, jury deliberations began. Just three days later, all four defendants were found guilty. Green laughed out loud as jurors were polled; Cooks also laughed after conferring with his attorney. Moore and Simon showed no emotion. Moore and Simon were charged with two counts each of murder and assault with a deadly weapon in the murders of Tana Smith and Jane Holly. Each was also charged with two counts of assault in the attack on Roxanne McMillan. In addition, Moore was charged with assault on Terry White and Ward Anderson. Green and Cooks were charged with one count each of murder, two counts of kidnapping, two counts of robbery, and one assault with a deadly weapon for the murder of Quita Hague and the attack on her husband, Richard Hague.
Салдары
2015 жылдың 12 наурызында 69 жастағы Джей Си. Х. Симон 1976 жылдан бері шартты түрде мерзімінен бұрын босатылу мүмкіндігімен өмір бойына бас бостандығынан айыру жазасын өтеп жүрген Сан-Квентин мемлекеттік түрмесіндегі өзінің камерасында жауабы жоқ күйде табылды. Автопсия күтіліп жатқандықтан, өлімінің себебі әзірге белгісіз деп жарияланды. Мур (75 жасында) 2017 жылы Калифорния денсаулық сақтау орталығында қайтыс болды. Кукс 2021 жылдың 30 маусымында Ричард Дж. Донован түзеу мекемесінде түрмеде қайтыс болды, ал Грин Калифорния штатының Солано түрмесінде.
On March 12, 2015, J. C. X. Simon (aged 69) was found unresponsive in his cell at San Quentin State Prison, where since 1976 he had been serving a life sentence with the possibility of parole. He was declared dead of unknown causes, pending an autopsy. Moore (aged 75) died in 2017 at the California Health Care Facility. Cooks died in prison on June 30, 2021 at the Richard J. Donovan Correctional Facility and Green is in the California State Prison, Solano.