АҚШ Әскери-теңіз күштерінің су астындағы зертханалары: SEALAB жобалары

Кіріспе

АҚШ Теңіз күштері жасаған эксперименталды су асты мекендері

SEALAB I, II және III – 1960 жылдары АҚШ Теңіз күштері толығу терең суға түсудің мүмкіндігін және адамның ұзақ мерзімге оқшауланған жағдайда өмір сүруін дәлелдеу мақсатымен жасап, қолданған эксперименталды су асты мекендері. SEALAB экспедицияларынан алынған білім терең теңізге сүңгу және құтқару ғылымын дамытуға көмектесті, сондай-ақ адамның психологиялық және физиологиялық тұрғыдан қандай ауыртпалықтарға төзе алатынын түсінуге үлкен үлес қосты.

АҚШ әскери-теңіз флотының Genesis жобасы

Алдын ала зерттеу жұмыстарын Джордж Ф. Бонд жүргізді, ол жобаны Жаратылыс кітабынан кейін атады, онда адамдар мұхиттарға үстемдік ететіні туралы болжам жасалған. Бонд 1957 жылы қанығумен суға түсу теорияларын дамыту үшін зерттеулер бастады. Бондтың командасы егеуқұйрықтарды, ешкілерді, маймылдарды және адамдарды әртүрлі қысымдағы әртүрлі газ қоспаларына ұшыратты. 1963 жылы олар SEALAB-тің алғашқы тұрағын сынау үшін жеткілікті мәліметтер жинады. Сол кезде Жак Кусто мен Эдвин А. Линк ұзақ мерзімді су астында өмір сүруді зерттеу үшін жеке қаржыландырылатын қанығумен суға түсу жобаларын жүзеге асырды. Линктың күш-жігерінің нәтижесінде су асты тұрағы құрылды, оны суға түсуші Роберт Стенуит 1962 жылдың 6 қыркүйегінде Жерорта теңізінде бір күнге тереңдікте орналастырды. Кустоның тұрақтарына 1962 жылдың 14 қыркүйегінде Марсельге жақын жерде орналасқан екі адамдық экипажбен "Коншеф I" және 1963 жылдың 15 маусымында Қызыл теңізде тереңдікте орналасқан "Коншеф II" кірді. Сол жылы Кеннеди әкімшілігі жаңа "жарыс" шекарасын ашуға шешім қабылдады, теңіз күштеріне SEALAB бағдарламасын бастауды тапсырды. Ол "Жоғарғы басшы" деп танылды. SEALAB I ашық мұхитта қанығумен суға түсудің ұзақ мерзімді кезеңдерде мүмкін екенін дәлелдеді. Эксперимент тұрақ орналасуы, тұрақ кабелі, ылғалдылық және гелийде сөйлеудің бұрмалануы туралы да ақпарат ұсынды. SEALAB I Conshelf сияқты мәселелерді көрсетті: жоғары ылғалдылық, температураны бақылау және гелий атмосферасындағы ауызша байланыс. SEALAB I Флорида штатының Панама-Сити-Бич қаласындағы "Теңіздегі адам" мұражайында қойылған, ол бастапқыда жағалаудан тыс жерде сынақтан өткізілген жерге жақын орналасқан. Ол сыртта көрсетіледі. Оның металл корпусы көбінесе сақталған, бірақ жылдар өте бояуы кірпіш қызыл түске дейін өшіп кеткен. SEALAB II 1965 жылы іске қосылды. Оларға АҚШ Теңіз сүтқоректілері бағдарламасынан Туффи атты бөтелке мұрынды дельфин көмектесті. Суға түсушілер мен теңіз күштерінің жаттықтырушылары Туффиге SEALAB-ке немесе бір суға түсушіден екіншісіне жабдықтарды тасымалдауды және қиын жағдайдағы суға түсушіні құтқаруды үйретуге тырысты, бірақ нәтижелер әртүрлі болды. SEALAB II миссиясы 1965 жылдың 10 қазанында аяқталғанда, Туффидің SEALAB III-ке қатысуы жоспарланған. SEALAB II-ден алынған қосымша мәлімет Карпентер мен президент Линдон Б. Джонсонға арналған құттықтау телефон қоңырауы болды. Карпентер азотты гелий газымен алмастыратын декомпрессиялық камерадан қоңырау шалып жатыр, сондықтан операторлар Карпентерді түсіне алмады. Бұл қоңыраудың жазбасы бірнеше жыл бойы теңізшілер арасында тарады, ал 1999 жылы Ұлттық қоғамдық радиода жарияланды. 2002 жылы Скриппс институтының жоғары өнімді сымсыз зерттеулер және білім беру желісінің зерттеушілері Scorpio ROV-ді пайдаланып SEALAB тұрағының орнын тапты.

Preliminary research work was undertaken by George F. Bond, who named the project after the Book of Genesis, which prophesised humans would gain dominion over the oceans. Bond began investigations in 1957 to develop theories about saturation diving. Bond's team exposed rats, goats, monkeys, and human beings to various gas mixtures at different pressures. By 1963 they had collected enough data to test the first SEALAB habitat. At the time, Jacques Cousteau and Edwin A. Link were pursuing privately funded saturation diving projects to study long term underwater living. Link's efforts resulted in the first underwater habitat, occupied by aquanaut Robert Sténuit in the Mediterranean Sea at a depth of for one day on September 6, 1962. Cousteau's habitats included Conshelf I, with a 2 person crew at a depth of near Marseilles, placed on September 14, 1962, and Conshelf II, placed in the Red Sea at depths of on June 15, 1963. Later that year, the Kennedy administration decided to open a new "race" frontier, directing the navy to begin the SEALAB program. who became known as "Papa Topside". SEALAB I proved that saturation diving in the open ocean was viable for extended periods. The experiment also offered information about habitat placement, habitat umbilicals, humidity, and helium speech descrambling. SEALAB I demonstrated the same issues as Conshelf: high humidity, temperature control, and verbal communication in the helium atmosphere. SEALAB I is on display at the Man in the Sea Museum, in Panama City Beach, Florida, near where it was initially tested offshore before being deployed. It is on outdoor display. Its metal hull is largely intact, though the paint faded to a brick red over the years.]] SEALAB II was launched in 1965. They were aided by a bottlenose dolphin named Tuffy from the United States Navy Marine Mammal Program. Aquanauts and Navy trainers attempted, with mixed results, to teach Tuffy to ferry supplies from the surface to SEALAB or from one diver to another, and to come to the rescue of an aquanaut in distress. When the SEALAB II mission ended on 10 October 1965, there were plans for Tuffy also to take part in SEALAB III. A sidenote from SEALAB II was a congratulatory telephone call that was arranged for Carpenter and President Lyndon B. Johnson. Carpenter was calling from a decompression chamber with helium gas replacing nitrogen, so Carpenter sounded unintelligible to operators. The tape of the call circulated for years among Navy divers before it was aired on National Public Radio in 1999. In 2002, a group of researchers from the Scripps Institution of Oceanography's High Performance Wireless Research and Education Network boarded the and used a Scorpio ROV to find the site of the SEALAB habitat.

SEALAB III

Әскери-теңіз зерттеулеріне қаржыландыру Вьетнам соғысының жауынгерлік қажеттіліктерімен шектелгендіктен, мұндай терең суға түсуге дайындықтар кең ауқымда жүргізілді. Көптеген биомедициналық зерттеулермен қатар, АҚШ Әскери-теңіз флотының эксперименталды суға түсу бөлімінде (Вашингтон, Колумбия округі, Теңіз кемежайы) суға түсу жаттығулары өткізілді. Бұл «суға түсулер» ашық теңізде емес, 312 метрге дейін (1025 фут) теңіз суының қысымын қайта жасай алатын арнайы гипербариялық камерада жүзеге асырылды. АҚШ Әскери-теңіз флотының терең суға батып жүретін жүйелер жобасының басшысы Джон Пиня Крейвеннің айтуынша, SEALAB III «операциялар басталғанда-ақ түсініксіз ақаулармен күресті». USS Elk River (IX 509) Berkone кемесін ауыстырып, SEALAB операцияларын қолдау кемесі ретінде жабдықталды; бірақ жоба 18 айға кешіктірілді және SEALAB III 1969 жылдың 15 ақпанында Калифорния штатының Сан-Клементе аралынан суға жіберілген кезде бюджеттен үш миллион доллар асып кетті. SEALAB командасының мүшелері осы кешігулерге шиеленісіп, көңілі тоңды және жағдайды түзету үшін тәуекелге бара бастады. Келесідей, дұрыс өлшемдегі неопрен тығызы қалыптаспағандықтан гелий тұрғын орыннан қабылдауға болмайтын жылдамдықпен шығып кеткенде, төрт суарушы қоныстың су бетіне көтерілуіне емес, ағып жатқан жерді орнатуға ерікті болды. Бірінші әрекет сәтсіз аяқталды, ал суарушылар екінші әрекетті жасау үшін сергек болу үшін амфетамин қолданып, жиырма сағат бойы ояу болды. Оның респираторында көмірқышқыл газын кетіруге қажетті химиялық зат – баралым болмағаны анықталды. Крейвеннің сөзіне сүйенсек, басқа суарушылар апта бойы декомпрессиядан өткен кезде, командалық баржадағы біреу олардың ауамен қамтамасыз етілуін саботаждауға бірнеше рет тырысты. Соңында, декомпрессиялық камераға күзет қойылды және ер адамдар қауіпсіз құтқарылды. Штаттық психиатр әлеуетті тұрақсыз күдіктіні анықтады, бірақ кінәліге қарсы қылмыстық іс қозғалмады. Крейвен бұл USS Pueblo оқиғасынан кейін Әскери-теңіз флотының жағымсыз жариялылығын сақтау үшін жасалғанын болжайды. Бірақ жаңа тұрғын орындар салынбады. Порт-Хуэнемдегі (Калифорния) NCEL (қазіргі Naval Facilities Engineering Service Center) SEALAB III-де қолданылған өмірді сақтау жүйелеріне қатысты бірнеше келісімшарттарды басқаруға жауапты болды. SEALAB III-дің моделін Флорида штатының Панама-Сити-Бич қаласындағы «Теңіздегі адам» мұражайында көруге болады.

With naval research funding constrained by Vietnam War combat requirements, Preparations for such a deep dive were extensive. In addition to many biomedical studies, work up dives were conducted at the U. S. Navy Experimental Diving Unit at the Washington, D. C., Navy Yard. These “dives” were not done in the open sea, but in a special hyperbaric chamber that could recreate the pressures at depths as great as 1025 feet (312 m) of sea water. According to John Piña Craven, the U. S. Navy's head of the Deep Submergence Systems Project of which SEALAB was a part, SEALAB III "was plagued with strange failures at the very start of operations". USS Elk River (IX 509) was specially fitted as a SEALAB operations support ship to replace Berkone; but the project was 18 months late and three million dollars over budget when SEALAB III was lowered to off San Clemente Island, California, on 15 February 1969. SEALAB team members were tense and frustrated by these delays, and began taking risks to make things work. When a poorly sized neoprene seal caused helium to leak from the habitat at an unacceptable rate, four divers volunteered to repair the leak in place rather than lifting the habitat to the surface. Their first attempt was unsuccessful, and the divers had been awake for twenty hours using amphetamines to stay alert for a second attempt, It was found that his rebreather was missing baralyme, the chemical necessary to remove carbon dioxide. According to Craven, while the other divers were undergoing the week long decompression, repeated attempts were made to sabotage their air supply by someone aboard the command barge. Eventually, a guard was posted on the decompression chamber and the men were recovered safely. A potentially unstable suspect was identified by the staff psychiatrist, but the culprit was never prosecuted. Craven suggests this may have been done to spare the Navy bad press so soon after the USS Pueblo incident. but no new habitats were built. NCEL (now a part of Naval Facilities Engineering Service Center) of Port Hueneme, California, was responsible for the handling of several contracts involving life support systems used on SEALAB III. A model of SEALAB III can be found at the Man in the Sea Museum in Panama City Beach, Florida.