Кіріспе
Питер Джозеф Бреннан (24 мамыр 1918 жыл - 2 қазан 1996 жыл) – американдық саясаткер, еңбек қозғалысының белсендісі. 1973 жылдың 2 ақпанынан 1975 жылдың 15 наурызына дейін Никсон және Форд президенттерінің әкімшілігінде АҚШ Еңбек министрі қызметін атқарды. Бреннан бұрын Үлкен Нью-Йорктің құрылыс және құрылыс кәсіптері кеңесінің де, Нью-Йорк штатының құрылыс және құрылыс кәсіптері кеңесінің де президенті болған. Форд әкімшілігінен кеткен соң бұрынғы лауазымына қайта оралды. Ол, азшылық өкілдерінен құрылысшылардың санын арттыруға бағытталған, бекітілген іс-қимыл шараларына қарсы күресті. 1970 жылдың 8 мамырында Никсон әкімшілігін қолдау үшін ұйымдастырылған шеру, соғысқа қарсы наразылық білдірген студенттерге құрылысшылардың зорлық көрсетуіне ұласқан "Қасқыр бас киім" (Hard Hat Riot) көтерілісіне айналды. Осыдан кейін Никсон әкімшілігі Бреннанды 1972 жылғы президенттік сайлауда қолдау көрсетуге тартты. Оның Никсон үшін жұмысы Нью-Йоркте Никсонға берілген дауыстарды және кәсіподақтардың қолдауын арттыруда шешуші рөл атқарды.
Peter Joseph Brennan (May 24, 1918 – October 2, 1996) was an American labor activist and politician who served as United States Secretary of Labor from February 2, 1973, until March 15, 1975, in the administrations of Presidents Nixon and Ford. Brennan had previously been the president of both the Building and Construction Trades Council of Greater New York and the Building and Construction Trades Council of New York, and he returned to the former position after leaving the Ford administration. He was a strong opponent of affirmative action measures to increase the number of minority construction workers. After organizing a demonstration in support of the Nixon administration that turned into the Hard Hat Riot of May 8, 1970, where construction workers violently attacked student anti war protesters, Brennan was wooed by the Nixon administration as a potential supporter in the 1972 presidential election. His work for Nixon in that election was crucial in increasing the vote for Nixon in New York and in the union movement.
Ерте өмір
Бреннан 1918 жылы Нью-Йорк қаласында дүниеге келген. Оның әкесі теміржолшы болған және тұмаудан қайтыс болған. Ол Коммерциялық орта мектепті бітіріп, Нью-Йорк қалалық колледжінде бизнес-әкімшілік мамандығы бойынша бакалавр дәрежесін алды. Оқу кезінде ол суретшінің шәкірті болып, Суретшілер кәсіби одағының 1456-шы жергілікті ұйымына қосылды. Сонымен қатар, ол Нью-Йорк қаласының Орталық Еңбек Кеңесінің және Нью-Йорк штатының AFL CIO вице-президенті қызметін атқарды.
Оңтайлы әрекет
Джон Линдсей 1965 жылы Нью-Йорк қаласының мэрі болып сайланды, ол либералды республикашыл ретінде құрылыс және құрылыс одақтарын қоса алғанда, ерекше мүдделермен күресуге уәде берді. 1960 жылдардың соңында бизнес лидерлері, құрылыс компаниялары, азаматтық құқық қорғаушылары, реформаторлар және БАҚ өкілдері азшылықтар үшін мүмкіндіктер ашуға ұмтылды. 1967 жылы Нью-Йорк қаласының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясы жүргізген зерттеуде ең білікті алты құрылыс мамандығындағы азшылық өкілдерінің саны бар болғаны 2 пайызды құрап, 1960 жылдан бері өзгермегені анықталды. Реформалық коалиция құрылыс саласына кірудің қиындығы құрылыс бағасын нарықтық деңгейден жоғарылатады және Нью-Йорк қаласына миллиондаған долларлық қосымша шығын әкеледі деп есептеді. 1968 жылы Линдсей әкімшілігі 1971 жылғы жарлықты шығарды, ол қалалық мердігерлерді кемсітпейтін жұмысқа алу саясатын қабылдауға және оң шаралар жоспарларын жасауға міндеттеді. Мердігерлер жарлықты орындамаған жағдайда, қалалық жобаларға қатысуға құқығы болмайды. Бреннан бұл жарлыққа қарсы күресті және оны күштен жою үшін шаралар қабылдауға уәде берді. Никсон әкімшілігі, Еңбек министрі Джордж П. Шульц басшылығымен, 1969 жылдың жазында Филадельфия жоспарын жариялады, ол бес жыл ішінде білікті құрылыс мамандықтарындағы азшылық өкілдерінің санын 20 пайызға дейін арттыруды көздеді. Бреннан мен білікті жұмысшылар одақтары мұндай жүйенің енгізілуін тоқтатуға бекінді. Олар AFL-CIO президенті Джордж Миниді, сондай-ақ Нью-Йорктегі бұрынғы сантехниктер одағының төрағасын жоспарларға қарсы Конгресс пен сот арқылы шағымдануға көндірді, бірақ бұл әрекеттер сәтсіз аяқталды. 1970 жылдың ақпан айында Еңбек департаменті жергілікті құрылыс индустриясының оң шаралар жоспарларын, егер олар Филадельфия жоспарымен үйлесетін болса, қолдайтынын мәлімдеді. Бреннан Еңбек департаментін немесе Линдсей әкімшілігін өз пікіріне көндіруде қиындықтарға тап болды. Линдсей әкімшілігі жоспар аясында 4000 азшылық өкілінен оқушылар қабылдауды жоспарлап отырғанын мәлімдеді, бірақ Бреннан 1000-нан аспайтын оқушыларды қалаған. Шульц еңбек ұйымдарының басшыларын егер жергілікті жоспарлар жылдам жүзеге асырылмаса, федералды үкімет Филадельфия жоспарын 18 қалада енгізетінін ескертті. Қайтыс болған студенттерге деген құрметтің белгісі ретінде мэр Линдсей сол күні қалалық әкімшіліктің барлық туларын жартылай төмен түсіруге бұйрық берді. Бреннан Никсонның Вьетнам саясатын және Вьетнамдағы американдық сарбаздарды қолдау мақсатында құрылысшылар митингін ұйымдастырды. Көптеген ұйымдар Питер Бреннан құрылысшыларды әрекет етуге итермелегенін мәлімдейді. Кем дегенде бір куәгер сұр костюмді екі адамның төңкеріс кезінде құрылысшыларды басқару үшін қол сигналдарын қолданғанын айтты. 8 мамырдағы оқиғалар «Қатты қалпақтар төңкерісі» деп аталды. Бреннан 20 мамырда тағы бір митинг ұйымдастырды, онда 20 000-нан астам құрылысшылар Никсонның Оңтүстік-Шығыс Азия саясатын қолдайтындарын жариялады.
1972 жылы Никсонды қолдау
1970 жылғы 26 мамырда Бреннан 22 кәсіподақ жетекшісінен тұратын делегацияны басқарып, Никсонмен кездесіп, оған жұмысшының бас киімін сыйлады. Чарльз Колсонға 1972 жылғы президенттік сайлауда Никсонға кәсіподақтардың қолдауын алу стратегиясын әзірлеу тапсырылды. Бреннан еңбек қозғалысының сергелеуші жетекшісі ретінде танылды. Колсон әкімшілікке жоғары деңгейдегі кәсіподақ өкілін тартуды қалады. Колсон Х.Р. Холдеманға жолдаған хатында: «Егер біз осы жақсы бастаманы жалғастыра алсақ, 1972 жылы еңбек дауысы біздікі болуы мүмкін» деп жазды. Бұл демократтық партияның президенттікке үміткеріне ауыр соққы болар еді, себебі жұмысшылар коалициясы демократтардың маңызды бөлігі болды. Бреннанға Еңбек күніне арналған кешкі асқа АҚШ-тың 70 еңбек жетекшісі шақырылып, Никсонмен жеке кездесу мүмкіндігі берілді. Бреннан 1972 жылы Никсонға берген уәдесін орындады. 1972 жылы құрылыс кәсіподақтарымен болған кездесуден кейін Никсон күнделігіне еңбек жетекшілерінің «ерлікке, қайратқа және патриотизмге» ие екенін жазды. Сондай-ақ, жұмысшылардың басшылығы демократтық үміткер Джордж Макговерн мен оның ішкі саясатқа қатысты солшыл көзқарастарынан наразылық білдірді. 19 шілдеде AFL-CIO Макговернді президенттікке қолдау көрсетуден бас тартты. Мени шілде айының соңында Никсонға жеңіске жететінін және Макговерннің кандидатурасын қолдауға AFL-CIO ақшасын жұмсамайтынын айтты. Никсон Нью-Йорк штатын жеңіп алды, ал штаттың құрылыс жұмысшыларының көп бөлігі төрт жыл бұрын Хьюберт Хамфриге дауыс берген болатын. Оның қолдауы үшін Бреннан Нью-Йорк жоспарының аудитін сайлаудан кейінге шегерді. Колсон қарашадағы сайлаудан кейін Бреннанды Еңбек министрі лауазымына тағайындады. Үш сағаттық кездесуде Колсон Бреннанға әкімшіліктің танымал емес саясатын қорғауға, әкімшіліктің шешімдеріне бағынуға және Еңбек департаментінің қызметкерлерін Никсонға еңбек қолдауын қамтамасыз етуде маңызды рөл атқарған Teamsters президенті Франк Фитцсиммонсты тергеуден сақтауға тура келетінін айтты. Колсон Бреннанға Никсон орынбасар мен көмекшісін тағайындайтынын, бірақ Бреннан басқа да саяси лауазымдарға тағайындауда еркін болатынын, егер ол әкімшілік саясатын толық қолдаса айтты. Колсонның сөзіне қарағанда, Еңбек департаменті адал емес тағайындалғандармен «толған», ал Бреннан «үйді тазалауға» тиіс. Бреннан барлық талаптарға келісті. Сенат оны бекітті, ал Бреннан 1973 жылдың 2 ақпанында қызметке кірісті. Бірақ қызметке келгеннен кейін Бреннан төрт жыл ішінде ең төменгі жалақыны кезең-кезеңмен көтеру жоспарын ұсынды, бірақ жалақыны көтеретін жұмысшылардың саны өспеді. AFL-CIO президенті Джордж Мини ашуланып, Бреннанның есімін айтудан жалтарды және оның қызмет мерзімі бойында онымен сөйлеспеді. Бреннан басшылығымен Никсон әкімшілігі жұмысшылардың зейнетақысын қорғау, мүгедектердің жұмыс орнындағы құқықтарын кеңейту, еңбек қауіпсіздігі мен денсаулық сақтау заңдарын күшейту және халықаралық саудадағы өзгерістерден жұмыссыз қалған жұмысшыларға көмек көрсету бойынша заңдарды қабылдады. Бреннан сонымен қатар құрылыс саласындағы оң іс-қимыл жоспарларын, әсіресе Нью-Йорк жоспарын тоқтатты. 1972 жылдың тамызына дейін Нью-Йорк жоспары бойынша тек 534 аз ұлт өкілі жұмысқа қабылданды және олардың 34-і ғана кәсіподақ билеттерін алды. 1973 жылы демократқа айналған Джон Линдсей Нью-Йорк жоспарынан бас тартып, құрылыс саласындағы аз ұлт өкілдерінің үлесін 25%-ға дейін арттыруды мақсат етті. Жауап ретінде Бреннан жергілікті билік органдарына бекітілген қалалық жоспарлардың талаптарын асырмауға тыйым салды және штаттар мен қалалар федералдық келісімшарттарға қатысты жоспарлар үшін Еңбек министрінің мақұлдауын алуды талап етті. Сонымен қатар, ол Нью-Йорк қаласындағы барлық құрылыс жұмыстарына арналған федералдық қаржыландыруды қала Нью-Йорк жоспарына оралғанға дейін тоқтатты. Федералдық үкімет соңынан сотта жеңіске жетті, ал Нью-Йорк қаласының қаржылық дағдарысы оң іс-қимыл жоспарларынан бас тартуға мәжбүр етті. Уотергейт дағдарысы Никсон әкімшілігіне өмір сүруден басқа ештеңе істеуге мүмкіндік бермеді. Бреннан Никсонның қысқартылған екінші мерзімінде жаңа бастамаларды дамыта алмады. Президент Джеральд Форд кабинет мүшелері арасында тазалау жұмыстарын жүргізіп, Бреннаннан кетіп қалуын сұрады. Бреннан 1975 жылдың 6 ақпанында кетіп, наурызда қызметтен босады. Форд Бреннанды Ирландиядағы елшілікке тағайындауды ұсынды, бірақ Бреннан бұл ұсыныстан бас тартты.
Кейінгі жылдар
Питер Бреннан 1975 жылдың наурыз айында кәсіподақ лауазымына қайта оралып, 1992 жылы зейнетке шықты. Бреннан жалақыны көтеру және оқу мен жұмыс мүмкіндіктерін кеңейту бойынша келіссөздер жүргізуде табысқа жетті. Ол Нью-Йорк штатының Лонг-Айленд аймағындағы Фармингдейл қаласындағы Сент-Чарльз бейіштесіне қойылды.