Кіріспе

АҚШ-тың сейсмикалық бомбасы 1948-1958 жылдар аралығында қолданылды. Т 12 (сондай-ақ Cloudmaker деп те аталады) жер сілкінісі бомбасы АҚШ-та 1944-1948 жылдар аралығында жасалған және 1958 жылы Convair B 36 Peacemaker бомбалаушы ұшағы қызметтен шығарылғанға дейін қолданылды. Бұл бомбалар қалыпты "жұмсақ" бомбаларға берік, мысалы, бетондалған нысаналар мен виадуктар сияқты нысаналарды жоюға арналған шағын топқа жатты. Ол нысанаға терең еніп, кейін қысқа уақыттан соң ішінде жарылатын, өте қалың және нығайтылған алдыңғы бөлігі арқылы осы мақсатқа жетті.

Даму

T 12 бомбасы Ұлыбританияның Tallboy және Grand Slam қаруларымен бастау алған тұжырымдаманың одан әрі дамуы болды. Оны екінші дүниежүзілік соғыс кезінде британдық авиациялық инженер Барнс Уоллис жасады: ең жоғары биіктіктен тасталған, ең үлкен салмақты, қатты және жоғары аэродинамикалық бомба. Бұл бомба жерге терең еніп, жарылыстан кейін пайда болатын соққы толқыны жер арқылы нысанаға жеткізілді. Жер астындағы қуыс және жердің қозғалысы құрылыстарды қиратуға мүмкіндік берді. Сондай-ақ, бұл бомба нығайтылған нысаналарға қарсы да қолданылуы мүмкін. Осындай бомбалар дыбыс жылдамдығынан асып түсуге қабілетті және олардың құйрық қанаттары бомбаны айналдырып, дәлдігін арттыру үшін жасалған. Бастапқыда, Convair B 36 "Peacemaker" бомбалаушы ұшағының максималды жүк көтергіштігінің жартысына тең мақсатты салмаққа сәйкес жасалған, оның нығайтылған корпусы соңғы T 12 бомбасының салмағынан сәл кем болды. T 12 АҚШ-тың бұрынғы ең үлкен бомбасы – M110 (T 14), британдық Grand Slam бомбасының американдық үлгісінен екі есе үлкен болды. T 12, M110 бомбасының жай ғана үлкейтілген нұсқасы емес, сынақтар мен есептеулер нәтижесінде енгізілген өзгерістерді де қамтыды. B 36 ұшағы T 12 бомбасын тасымалдау үшін қайта жабдықталды, бірақ сынақтар үшін B 29 Superfortress ұшағы қолданылды.