Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жерге енетін ядролық қару
Earth penetrating nuclear weapon
Ядролық бункерді бұзатын қару, сондай-ақ жерге енетін қару (ЖЕҚ) деп аталатын, конвенциялық бункерді бұзатын қарудың ядролық баламасы. Қарудың ядролық емес бөлігі топыраққа, тасқа немесе бетонға еніп, ядролық оқтұдырды жер асты нысанасына жеткізуге арналған. Бұл қарулар нығайтылған, жер асты әскери бекіністерін немесе басқа жер асты құрылыстарын жою үшін қолданылатын болады. Жер асты жарылысы, жер бетіндегі немесе ауадағы жарылысқа қарағанда, энергиясының үлкен бөлігін жерге жұмсайды, сондықтан төменгі жарылғыш қуатты пайдалана отырып, жер асты нысанасын жоюға мүмкіндік береді. Бұл өз кезегінде радиоактивті шөгіндінің азаюына әкелуі мүмкін. Дегенмен, жарылыс толығымен жер астында қалмау ықтималы жоғары. Соның салдарынан, тас пен топырақтың көп бөлігі радиоактивтіленеді және шаң немесе бу түрінде атмосфераға таратылып, көп мөлшерде шөгінді тудырады.
A nuclear bunker buster, also known as an earth penetrating weapon (EPW), is the nuclear equivalent of the conventional bunker buster. The non nuclear component of the weapon is designed to penetrate soil, rock, or concrete to deliver a nuclear warhead to an underground target. These weapons would be used to destroy hardened, underground military bunkers or other below ground facilities. An underground explosion releases a larger fraction of its energy into the ground, compared to a surface burst or air burst explosion at or above the surface, and so can destroy an underground target using a lower explosive yield. This in turn could lead to a reduced amount of radioactive fallout. However, it is unlikely that the explosion would be completely contained underground. As a result, significant amounts of rock and soil would be rendered radioactive and lofted as dust or vapor into the atmosphere, generating significant fallout.
Негізгі принцип
Конвенциялық бункер бұзғыштар бетонды құрылымдарға ену үшін бірнеше әдіс қолданады, бірақ олардың мақсаты – құрылымды тікелей жою. Әдетте, бункердің (немесе бункерлер жүйесінің) қанша бөлігін жоюға болатыны тереңдігімен және жарылғыш күшімен (ядролық қаруға қарағанда) шектеледі. Конвенциялық және ядролық бункер бұзғыштардың басты айырмашылығы – конвенциялық нұсқа бір нысанаға арналса, ядролық нұсқа толық жер асты бункер жүйесін жоя алады. Қазіргі заманғы бункерлерді жобалаудың негізгі қағидалары ядролық соғыста аман қалуға бағытталған. Осының нәтижесінде американдық және советтік нысандар "супер нығайту" деңгейіне жетті, яғни ядролық қарудың әсеріне қарсы қорғаныс жүйесін құрды. Мұндай қорғанысқа (R-36 зымыранының жағдайында) серіппелі немесе қарсы салмақты басқару капсулалары, қалың бетон қабырғалары (Minuteman ICBM зымырасын басқару капсуласы үшін) және арматурамен нығайтылған конструкциялар кіреді. Бұл жүйелер 20 мегатонналық жарылыстан аман қалуға есептелген. Сұйық отынмен жұмыс істейтін зымырандар (Ресей бұрын қолданғандай) қатты отынмен жұмыс істейтін зымырандарға (АҚШ қолданғандай) қарағанда көбінесе әлсіз және зақымдануға бейім. Зымыранды іске қосу үшін отынды сақтау және жиі жөндеу үшін одан босатуға қажетті күрделі отын сақтау жабдықтары қосымша осалдықтарды тудырады. Сондықтан, шахтаның нығайту деңгейі автоматты түрде зымыранның аман қалу деңгейімен тең емес. Зымырандық шахталар ойлап табылғаннан бері ядролық және конвенциялық қарудың дәлдігі мен тиімділігінің артуы көптеген нығайту технологияларын пайдасыз етті. Қазіргі заманғы қарулар мақсатталған нысанаға бірнеше метрге дейін дәлдікпен соққы бере алады. Қару шахта есігін жеткілікті мөлшерде қирандылармен жауып, оның ашылуын болдырмаса, зымыранды жылдам соққы беру немесе қарсы соққы беру міндетін орындаудан айырады. Ядролық бункер бұзғыш жер асты бункерлерін қорғауға арналған көптеген шараларды жояды, қорғанысқа еніп, содан кейін жарылыс жасау арқылы. Төменгі қуаттылықтағы жарылыс ауадағы немесе жердегі жарылыстан екі есе қуатты қарудың тудыратын сейсмикалық күштен де артық болуы мүмкін. Сонымен қатар, қару бункердің тереңдігінде немесе жанында жарылу арқылы көптеген бункерлік жүйелердің қарсы тұруға есептелген горизонтальдық соққы толқындарын күшейте алады. Геологиялық факторлар қарудың тиімділігіне және нысандардың аман қалуына да маңызды рөл атқарады. Нысандарды қатты таста орналастыру бункер бұзғыш қарудың тиімділігін азайтуға көрінеді, бірақ қатты тас жұмсақ топыраққа қарағанда соққы күшін әлдеқайда күшейтеді. Қатты таста бұрғылау және құрылыс салу қиындықтары құрылыс уақытын және шығындарын арттырады, сондай-ақ құрылыстың ашылуына және шетелдік әскерилердің жаңа нысандарды табуына мүмкіндік береді.
While conventional bunker busters use several methods to penetrate concrete structures, these are for the purpose of destroying the structure directly, and are generally limited in how much of a bunker (or system of bunkers) they can destroy by depth and their relatively low explosive force (compared to nuclear weapons). The primary difference between conventional and nuclear bunker busters is that, while the conventional version is meant for one target, the nuclear version can destroy an entire underground bunker system. The main principles in modern bunker design are largely centered around survivability in nuclear war. As a result of this both American and Soviet sites reached a state of "super hardening", involving defenses against the effects of a nuclear weapon such as spring or counterweight mounted (in the case of the R 36) control capsules and thick concrete walls ( for the Minuteman ICBM launch control capsule) heavily reinforced with rebar. These systems were designed to survive a near miss of 20 megatons. Liquid fueled missiles such as those historically used by Russia are more fragile and easily damaged than solid fueled missiles such as those used by the United States. The complex fuel storage facilities and equipment needed to fuel missiles for launch and de fuel them for frequent maintenance add additional weaknesses and vulnerabilities. Therefore, a similar degree of silo "hardening" does not automatically equate to a similar level of missile "survivability". Major advancements in the accuracy and precision of nuclear and conventional weapons subsequent to the invention of the missile silo itself have also rendered many "hardening" technologies useless. With modern weapons capable of striking within feet (meters) of their intended targets, a modern "near miss" can be much more effective than a "hit" decades ago. A weapon need only cover the silo door with sufficient debris to prevent its immediate opening to render the missile inside useless for its intended mission of rapid strike or counter strike deployment. A nuclear bunker buster negates most of the countermeasures involved in the protection of underground bunkers by penetrating the defenses prior to detonating. A relatively low yield may be able to produce seismic forces beyond those of an air burst or even ground burst of a weapon with twice its yield. Additionally, the weapon has the ability to impart more severe horizontal shock waves than many bunker systems are designed to combat by detonating at or near the bunker's depth, rather than above it. Geologic factors also play a major role in weapon effectiveness and facility survivability. Locating facilities in hard rock may appear to reduce the effectiveness of bunker buster type weapons by decreasing penetration, but the hard rock also transmits shock forces to a far higher degree than softer soil types. The difficulties of drilling into and constructing facilities within hard rock also increase construction time and expense, as well as making it more likely construction will be discovered and new sites targeted by foreign militaries.
Жарылыс күшін қолдану арқылы ену
Бетон құрылыстарының дизайны соңғы 70 жылда елеулі өзгерген жоқ. АҚШ әскеріндегі қорғалған бетон құрылыстарының көп бөлігі 1946 жылы АҚШ инженерлер корпусы жариялаған "Қорғаныс дизайнының негіздері" стандарты негізінде салынған. Шыны, талшықтар және арматура сияқты әр түрлі қосымшалар бетонды жарықтан қорғайды, бірақ оны толығымен бұзу мүмкін емес. Бетонға жарылғыш күш түсірілген кезде, әдетте үш негізгі сынық аймағы пайда болады: бастапқы кратер, кратерді қоршап тұрған ұсақталған тас және кратерге қарама-қарсы беттегі "қабыршақтану". Қабыршақтану, сондай-ақ қабыршақтау деп те аталады, – бұл соққыға немесе импульстік жүктемеге ұшыраған пластинаның немесе плитаның қарама-қарсы бетінен материалдың күшті бөлінуі, мұнда тосқауылды бұзу міндетті емес. Топырақ бетоннан гөйі тізігірек болғанымен, соққы толқындарын бетон сияқты жақсы өткізбейді. Сондықтан, нысананы тесіп өтуші топырақ арқылы одан да алысқа жете алады, бірақ нысанаға соққы беру қабілетінің нашарлығынан оның әсері азаюы мүмкін.
Concrete structure design has not changed significantly in the last 70 years. The majority of protected concrete structures in the U. S. military are derived from standards set forth in Fundamentals of Protective Design, published in 1946 (US Army Corps of Engineers). Various augmentations, such as glass, fibers, and rebar, have made concrete less vulnerable, but far from impenetrable. When explosive force is applied to concrete, three major fracture regions are usually formed: the initial crater, a crushed aggregate surrounding the crater, and "scabbing" on the surface opposite the crater. Scabbing, also known as spalling, is the violent separation of a mass of material from the opposite face of a plate or slab subjected to an impact or impulsive loading, without necessarily requiring that the barrier itself be penetrated. While soil is a less dense material, it also does not transmit shock waves as well as concrete. So while a penetrator may actually travel further through soil, its effect may be lessened due to its inability to transmit shock to the target.
Қаттыланған енуші
Бұл тақырып бойынша ойлардың жалғасуы нысананың қорғанысын жеңу үшін кинетикалық энергияны пайдаланатын, нысанаға терең енетін құрылғыны және одан кейін жерге көмілген нысанаға ядролық жарылғыш құралды жеткізуді көздейді. Мұндай құрылғыны жобалаушылардың кездесетін басты қиындық – секундына жүздеген метр жылдамдықпен қорғаныс қабатына (бетіне) соққанда құрылғыға тиетін қатты қызу. Бұл мәселе вольфрам (ең жоғары балқу температурасы бар металл) сияқты металдарды қолдану және снарядтың пішінін өзгерту (мысалы, сүйірлендіру) арқылы ішінара шешілді. Снарядтың пішінін сүйірлендіру ену қабілетін айтарлықтай арттырды. Эглин әуе базасындағы ракета шанасында жүргізілген сынақтар бетонға ену тереңдігінің көрсеткенін байқатты. Бұл нысанадағы бетонның сұйылануынан туындайды, ол снарядтың үстінен ағып жатады. Енушінің жылдамдығының өзгеруі, егер ол тым жылдам болса, соққанда булануына, ал тым баяу болса, жеткілікті тереңдікке енбеуіне әкелуі мүмкін. Ену тереңдігін шамамен анықтау үшін сэр Исаак Ньютонның соққы тереңдігі формуласы қолданылады.
Further thinking on the subject envisions a hardened penetrator using kinetic energy to defeat the target's defenses and subsequently deliver a nuclear explosive to the buried target. The primary difficulty facing the designers of such a penetrator is the tremendous heat applied to the penetrator unit when striking the shielding (surface) at hundreds of meters per second. This has partially been solved by using metals such as tungsten (the metal with the highest melting point), and altering the shape of the projectile (such as an ogive). Altering the shape of the projectile to incorporate an ogive shape has yielded substantial improvement in penetration ability. Rocket sled testing at Eglin Air Force Base has demonstrated penetrations of in concrete when traveling at The reason for this is liquefaction of the concrete in the target, which tends to flow over the projectile. Variation in the speed of the penetrator can either cause it to be vaporized on impact (in the case of traveling too fast), or to not penetrate far enough (in the case of traveling too slowly). An approximation for the penetration depth is obtained with an impact depth formula derived by Sir Isaac Newton.
Ұшқын-жарылыс құралы
Ядролық бункерлерді бұзу туралы тағы бір пікір – жеңіл тесіп өтетін құралды пайдаланып, 15-30 метрдей қорғаныс қабатынан өтіп, содан кейін ядролық зарядты жару. Мұндай жарылыс күшті соққы толқындарын тудырады, олар қорғаныс қабатын құрайтын қатты материал арқылы өте тиімді таралады (жоғарыдағы "қақ" терминін қараңыз).
Another school of thought on nuclear bunker busters is using a light penetrator to travel 15 to 30 meters through shielding, and detonate a nuclear charge there. Such an explosion would generate powerful shock waves, which would be transmitted very effectively through the solid material comprising the shielding (see "scabbing" above).
Саясат және радиоактивті шашылудың сын-пікірлері
Ядролық бункерлерді бұзушыларға қатысты негізгі сын жауын-шашын мен ядролық қарудың таралуына байланысты. Жерге енетін ядролық бункерді бұзушының мақсаты – жарылысты жерге байланыстыру арқылы нысананы жою үшін қажетті қуатты азайту, соның салдарынан жер сілкінісіне ұқсас соққы толқынын тудыру. Мысалы, АҚШ 9 мегатонналық қуатты B 53 оқ-дәрісін қолданудан шығарды, себебі B 61 Mod 11 үлкенірек жерге ену қабілетінің арқасында сол сияқты нысаналарды әлдеқайда төмен қуатпен (400 килотонна) шабуылдай алатын. Жарылыстан бұрын жерге ену арқасында, жарылыс энергиясының үлкен бөлігі сейсмикалық соққыға B 53-тің тік түсірілуімен салыстырғанда көбірек жұмсалады. Сонымен қатар, жер астындағы B 61 Mod 11-дің жауын-шашыны жер бетіндегі B 53-тің жауын-шашынынан кем болуы мүмкін. Жақтаушылар мұның ядролық бункерді бұзушыларды дамытудың бір себебі екенін айтады. Сыншылар жаңа ядролық қаруды жасау, ядролық қаруды таратпау жөніндегі күш-жігерді әлсіретіп, ядролық қаруы жоқ елдерге тарату туралы сигнал жібереді деп мәлімдейді. Сыншылар сондай-ақ, салыстырмалы түрде шектеулі тактикалық мақсаттар үшін төмен қуаттылықтағы ядролық қарудың болуы олардың нақты қолданылуының шегін төмендетеді деп алаңдайды, осылайша қолдануға арналған конвенциялық қару мен тек гипотетикалық қорқыту үшін арналған жаппай қырып-жою қарулары арасындағы айқын шекараны бұзады және қуаттылығы жоғары ядролық қаруға көтерілу қаупін арттырады. Кез келген ядролық жарылыстан туындайтын жергілікті жауын-шашын жерге жақын болған сайын артады. Мегатондық кластағы жер бетіндегі жарылыс көптеген тонна (жаңа) радиоактивті қалдықтарды лақтырып тастауы мүмкін, олар жауын-шашын ретінде жерге қайта түседі. Сыншылар олардың салыстырмалы түрде өте аз жарылғыш қуатына қарамастан, ядролық бункерді бұзушылар килотонналық қуатқа қарағанда көбірек жергілікті жауын-шашынды тудырады деп санайды. Сонымен қатар, жер астындағы жарылыстың салдарынан радиоактивті қалдықтар жер асты суларын ластауы мүмкін. Қауіптенген ғалымдар одағының адвокаттық тобы Невададағы сынақ алаңында орташа қуатты жер асты ядролық сынағынан қалған жауын-шашынды ұстап тұру үшін қажетті тереңдіктің, қарудың қуатына байланысты 100 метрден асып кетуі мүмкін екенін атап өтті. Олардың пікірінше, енгізушілер осыншалықты терең қазуға шамасы келмейді. 0,3 пен 340 килотонна аралығындағы қуатпен жарылыс толыққанды ұсталмайды деп олар санайды. Сыншылар сондай-ақ, жаңа ядролық қаруды сынауға ұсынылып отырған Жалпы сынақтарды тыю туралы келісім арқылы тыйым салынатынын айтады. Конгресс 1999 жылы КТҚТ-ны ратификациялаудан бас тартса да, сондықтан бұл келісімнің АҚШ-та заңдық күші жоқ, АҚШ 1992 жылдан бері ядролық сынақтарға мораторийді сақтап, келісімнің рухын сақтады. Дегенмен, жақтаушылар төмен жарылғыш қуатты құрылғылар мен жер асты жарылыстары ядролық соғыс жағдайында ауа мен жер бетіндегі жарылыстарға қарағанда климаттық әсерді аздан немесе мүлдем тудырмайды деп санайды (яғни, егер ядролық қыс гипотезасы дұрыс болып шықса). Жартылай көмілген жарылыс бастауынан туындайтын төменгі қозғалтқыш биіктігі ядролық жарылыстың жанған жылу сәулелерінің қашықтығын шектейді немесе толығымен бұзады, соның салдарынан нысана мен оның айналасын өрт қаупіне дейін азайтады. Профессорлар Альтфельд пен Цимбала ядролық қыс мүмкіндігіне сену, шын мәнінде, Карл Саган мен басқалардың пікірлеріне қайшы, ядролық соғысты ықтимал етті, себебі ол толығырақ және жарылғыш қуаты төмен ядролық қаруды дамытуға ықпал етті.
The main criticisms of nuclear bunker busters regard fallout and nuclear proliferation. The purpose of an earth penetrating nuclear bunker buster is to reduce the required yield needed to ensure the destruction of the target by coupling the explosion to the ground, yielding a shock wave similar to an earthquake. For example, the United States retired the B 53 warhead, with a yield of nine megatons, because the B 61 Mod 11 could attack similar targets with much lower yield (400 kilotons), due to the latter's superior ground penetration. By burying itself into the ground before detonation, a much higher proportion of the explosion energy is transferred to seismic shock when compared to the surface burst produced from the B 53's laydown delivery. Moreover, the globally dispersed fallout of an underground B 61 Mod 11 would likely be less than that of a surface burst B 53. Supporters note that this is one of the reasons nuclear bunker busters should be developed. Critics claim that developing new nuclear weapons sends a proliferating message to non nuclear powers, undermining non proliferation efforts. Critics also worry that the existence of lower yield nuclear weapons for relatively limited tactical purposes will lower the threshold for their actual use, thus blurring the sharp line between conventional weapons intended for use and weapons of mass destruction intended only for hypothetical deterrence, and increasing the risk of escalation to higher yield nuclear weapons. Local fallout from any nuclear detonation is increased with proximity to the ground. While a megaton class yield surface burst will inevitably throw up many tons of (newly) radioactive debris, which falls back to the earth as fallout, critics contend that despite their relatively minuscule explosive yield, nuclear bunker busters create more local fallout per kiloton yield. Also, because of the subsurface detonation, radioactive debris may contaminate the local groundwater. The Union of Concerned Scientists advocacy group points out that at the Nevada Test Site, the depth required to contain fallout from an average yield underground nuclear test was over 100 meters, depending upon the weapon's yield. They contend that it is improbable that penetrators could be made to burrow so deeply. With yields between 0.3 and 340 kilotons, they argue, it is unlikely the blast would be completely contained. Critics further state that the testing of new nuclear weapons would be prohibited by the proposed Comprehensive Test Ban Treaty. Although Congress refused to ratify the CTBT in 1999, and therefore this treaty has no legal force in the US, the US has adhered to the spirit of the treaty by maintaining a moratorium on nuclear testing since 1992. Proponents, however, contend that lower explosive yield devices and subsurface bursts would produce little to no climatic effects in the event of a nuclear war, in contrast to multi megaton air and surface bursts (that is, if the nuclear winter hypothesis proves accurate). Lower fuzing heights, which would result from partially buried warheads, would limit or completely obstruct the range of the burning thermal rays of a nuclear detonation, therefore limiting the target, and its surroundings, to a fire hazard by reducing the range of thermal radiation with fuzing for subsurface bursts. Professors Altfeld and Cimbala have suggested that belief in the possibility of nuclear winter has actually made nuclear war more likely, contrary to the views of Carl Sagan and others, because it has inspired the development of more accurate, and lower explosive yield, nuclear weapons.
Мақсаттар және бункерлерді бұзушыларды дамыту
1944 жылға қарай Барнс Уоллистің Tallboy бомбасы және одан кейінгі Grand Slam қарулары терең нығайтылған құрылымдарға таза жарылыс күші арқылы ену үшін жобаланды. Бұл қарулар қорғанысқа тікелей ену үшін емес, бірақ олар мұны істей алатын (мысалы, Валентин суасты кемелерінің қалың темір бетонды шатырлары 1945 жылдың 27 наурызында екі Grand Slam бомбасымен тесілді), бірақ нысананың астына еніп, жарылыс жасап, камуфлет (қуыс) қалдыру үшін жасалды. Осы қуыс жоғарыдағы құрылымдардың негізін жойып, олардың құлауына әкеліп, кез келген нығайту мүмкіндігін жояды. Mimoyecques-тегі V3 батареясын жою Tallboy бомбасының алғашқы операциялық қолданылуы болды. Бір бомба төбеден өтіп, Saumur теміржол туннелінде жарылып, оны толығымен жапты және бұл қарулар кез келген нығайтылған немесе терең қазылған нысананы жоя алатынын көрсетті. Қазіргі заманғы нысанаға алу техникалары бірнеше соққылармен бірігіп, ұқсас міндетті орындай алады. B61 ядролық бомбасы және дәстүрлі термобарикалық қарулар мен GBU 28 сияқты қарулармен әзірлеу жалғасты. Ең тиімді корпустардың бірі GBU 28 өзінің үлкен массасы мен корпусын (қалдық 203 мм гаубицалардың ұңғыларынан жасалған) бетонды және одан да көп жерді тесіп өту үшін пайдаланды. 1997 жылдың қаңтарында Суық соғыс аяқталғаннан кейін әскери қызметке енген B61 Mod 11 арнайы бункерлерге ену үшін жасалды және жердің астында бірнеше жүз метр тереңдікте орналасқан нығайтылған нысаналарды жоюға қабілетті деп есептеледі. Кейбір терең емес нысаналар үшін ену жеткілікті болғанымен, Кеңес Одағы мен АҚШ 1950-60 жылдары жасалған көп мегатондық термоядролық қаруларға төтеп беру үшін үлкен көлемдегі топыраққа немесе темір бетонға көмілген бункерлер құрып жатты. Бункерлерді бұзуға арналған қарулар бастапқыда осы Суық соғыс аясында жобаланды. Кеңес Одағы/Ресейдің ықтимал нысанасы Ямантау тауы 1990 жылдары Мэриленд штатының республикалық конгрессмені Роско Бартлетт "жартылай ондай" қайталанған ядролық соққыдан аман қалуға қабілетті деп санайтын. 1996 жылдың басында аяқталған Косвинский тауындағы Ресей үкіметінің жалғастығы АҚШ-тың жерге енетін оқ-дәрілеріне қарсы тұру үшін жобаланды және американдық Шайен тауы кешенімен ұқсас рөл атқарады. Косвинскийдің аяқталу уақыты АҚШ-тың жаңа ядролық бункерді бұзушыға деген қызығушылығының және 1997 жылы B61 Mod 11 орналастырылғаны туралы жарияланымның бір түсіндірмесі ретінде қарастырылады. Косвинскийді 300 метрлік гранит қорғайды. Қару 2001 жылы АҚШ-тың Ауғанстанға басып кіруі кезінде және 2003 жылы Иракқа басып кіруі кезінде қайта қарастырылды. Әсіресе Тора-Борадағы кампания кезінде АҚШ қарсы күштерді қорғау үшін "үлкен жер асты кешендерінің" терең көмілгенін сенді. Мұндай кешендер табылмады. Ядролық енуші ("Жерге енуші берік ядролық" немесе "RNEP") ешқашан салынбаса да, оны әзірлеу үшін АҚШ Энергетика министрлігіне бюджет бөлінді және АҚШ Әуе күштері зерттеу зертханасы сынақтар жүргізді. RNEP 1.2 мегатондық B83 физикалық пакетін пайдалануға тиіс болды. Буш әкімшілігі 2005 жылдың қазан айында қаруды қаржыландыру туралы өтінішін алып тастады. Сонымен қатар, сол кездегі АҚШ сенаторы Пит Домениси ядролық бункерді бұзуға арналған қаржы АҚШ Энергетика министрлігінің 2006 жылғы бюджетінен министрліктің өтініші бойынша алынып тасталғанын хабарлады. RNEP жобасы іс жүзінде тоқтатылған сияқты, бірақ 2005 жылы Jane's Information Group басқа атаумен жұмыс жалғасуы мүмкін деп болжады. Жақында жасалған (шамамен 2012 жылы) GBU 57 Massive Ordnance Penetrator, 30,000 фунт (14,000 кг) салмақты дәстүрлі гравитациялық бомба. АҚШ Әуе күштерінің B2 Spirit бомбалаушылары әрқайсысында екі-екіден осындай қару-жарақ тасымалдай алады.
As early as 1944, the Barnes Wallis Tallboy bomb and subsequent Grand Slam weapons were designed to penetrate deeply fortified structures through sheer explosive power. These were not designed to directly penetrate defences, though they could do this (for example, the Valentin submarine pens had ferrous concrete roofs thick which were penetrated by two Grand Slams on 27 March 1945), but rather to penetrate under the target and explode leaving a camouflet (cavern) which would undermine foundations of structures above, causing it to collapse, thus negating any possible hardening. The destruction of targets such as the V3 battery at Mimoyecques was the first operational use of the Tallboy. One bored through a hillside and exploded in the Saumur rail tunnel about below, completely blocking it, and showing that these weapons could destroy any hardened or deeply excavated installation. Modern targeting techniques allied with multiple strikes could perform a similar task. Development continued, with weapons such as the nuclear B61, and conventional thermobaric weapons and GBU 28. One of the more effective housings, the GBU 28 used its large mass and casing (constructed from barrels of surplus 203 mm howitzers) to penetrate of concrete, and more than of earth. The B61 Mod 11, which first entered military service after the Cold war had ended, in January 1997, was specifically developed to allow for bunker penetration, and is speculated to have the ability to destroy hardened targets a few hundred feet beneath the earth. While penetrations of were sufficient for some shallow targets, both the Soviet Union and the United States were creating bunkers buried under huge volumes of soil or reinforced concrete in order to withstand the multi megaton thermonuclear weapons developed in the 1950s and 1960s. Bunker penetration weapons were initially designed within this Cold War context. One likely Soviet Union/Russian target, Mount Yamantau, was regarded in the 1990s by Maryland Republican congressman, Roscoe Bartlett, as capable of surviving "half a dozen" repeated nuclear strikes of an unspecified yield, one after the other in a "direct hole". The Russian continuity of government facility at Kosvinsky Mountain, finished in early 1996, was designed to resist US earth penetrating warheads and serves a similar role as the American Cheyenne Mountain Complex. The timing of the Kosvinsky completion date is regarded as one explanation for US interest in a new nuclear bunker buster and the declaration of the deployment of the B 61 Mod 11 in 1997. Kosvinsky is protected by about 300 meters (1000 feet) of granite. The weapon was revisited after the Cold War during the 2001 U. S. invasion of Afghanistan, and again during the 2003 invasion of Iraq. During the campaign in Tora Bora in particular, the United States believed that "vast underground complexes," deeply buried, were protecting opposing forces. Such complexes were not found. While a nuclear penetrator (the "Robust Nuclear Earth Penetrator", or "RNEP") was never built, the U. S. DOE was allotted budget to develop it, and tests were conducted by the U. S. Air Force Research Laboratory. The RNEP was to use the 1.2 megaton B83 physics package. The Bush administration removed its request for funding of the weapon in October 2005. Additionally, then U. S. Senator Pete Domenici announced funding for the nuclear bunker buster has been dropped from the U. S. Department of Energy's 2006 budget at the department's request. While the project for the RNEP seems to be in fact canceled, Jane's Information Group speculated in 2005 that work might continue under another name. A more recent development (c. 2012) is the GBU 57 Massive Ordnance Penetrator, a 30,000 pound (14,000 kg) conventional gravity bomb. The USAF's B 2 Spirit bombers can each carry two such weapons.