Дэвид Бромли: Физик, ғалым және саясаткер өмірі мен қызметі

Кіріспе

Канадалық-американдық физик, австралиялық компьютер тарихшысы Дэвид Аллан Бромли (4 мамыр 1926 – 10 ақпан 2005) – канадалық-американдық физик, академиялық әкімші және президент Джордж Бушқа ғылыми кеңесші. Оның ғылыми зерттеу саласы ауыр иондық сәулелерді пайдаланып, төмен энергиялы ядролық реакциялар мен құрылымын зерттеу болды.

Өмір

Онтарионың Вестмит қаласында дүниеге келген ол 1949 жылы Queen's University-ден ғылым бакалавры, ал 1950 жылы ғылым магистрі дәрежесін алды. 1952 жылы АҚШ-тың Рочестер университетінен ядролық физика бойынша ғылым магистрі және докторлық дәреже алды. 1952-1953 жылдары нұсқаушы, ал 1953-1954 жылдары Рочестер университетінде доцент болды. 1955 жылы ол Канаданың атом энергиясы компаниясында ғылыми қызметкер болып жұмысқа қабылданды, ал 1958 жылдан 1960 жылға дейін аға ғылыми қызметкер және бөлім басшысы болды. 1960 жылы ол Йель университетінде физика профессоры болу үшін АҚШ-қа көшіп барды. 1970 жылы АҚШ азаматы болды. 1961 жылы профессор болып тағайындалды және 1960 жылдан 1963 жылға дейін ауыр иондық үдеткіш зертханасының орынбасары директоры болды. Ол 1963 жылдан 1989 жылға дейін Йель университетінің А. У. Райт ядролық құрылым зертханасын құрды және оның директоры болды. 1970-1977 жылдары физика кафедрасының меңгерушісі қызметін атқарды. 1972 жылы ол Генри Форд II атындағы физика профессоры болып тағайындалды және 1993 жылға дейін осы лауазымда болды. Буш кабинетіне тағайындалғанға дейін президент Рональд Рейганның Ақ үй Ғылым кеңесінің мүшесі болды. 1989 жылдан 1993 жылға дейін Буштың ғылыми кеңесшісі болып қызмет еткенде, АҚШ-тың Жапония мен Германиямен өндірісте бәсекелесуі үшін ғылыми зерттеулерді қаржыландыруды күрт арттыруды ұсынды. Ол сонымен қатар, кейіннен Интернетке айналған жоғары жылдамдықты желінің кеңейтуін де қолдады. Бұған қоса, ол Нордвик климаттық конференциясында климаттың өзгеруіне қарсы халықаралық шаралар қабылдауға кедергі келтіргенінде маңызды рөл атқарғаны белгілі. Соңғы келіссөздер кезінде Ақ үй штабының басшысы Джон Сунуның ықпалымен Бромли конференцияны шығарылымды тоқтату туралы міндеттемеден бас тартуға көндірді. Қоғамдық саясат саласындағы жұмысынан кейін ол Йель университетіне оралып, 1994 жылдан 2000 жылға дейін Стерлинг ғылым профессоры және Йель инженерлік факультетінің деканы болып қызмет етті. Оның деканаттық қызметі Йельдің инженерлік бағдарламаларын жаңғыртуға және оны Йель инженерлік және қолданбалы ғылымдар мектебі ретінде қайта құруға ықпал етті. Ол 2005 жылы қайтыс болғанға дейін Йельде оқытумен айналысты. Өмірі бойында ол көптеген наградаларға ие болды, оның ішінде 33 құрметті диплом және Америка Құрама Штаттарының Ұлттық ғылым академиясы мен Америка өнер және ғылым академиясының мүшелігі бар. 1988 жылы Бромли Ұлттық ғылым медалімен марапатталды.

Born in Westmeath, Ontario, Canada, he received a Bachelor of Science in 1949 and a Master of Science in 1950 from Queen's University. He received a M. S. and a Ph. D. degree in nuclear physics in 1952 from the University of Rochester in the United States. From 1952 to 1953, he was an instructor, and from 1953 to 1954 he was an assistant professor at the University of Rochester. In 1955, he was hired as an associate research officer, Atomic Energy of Canada Ltd., and from 1958 to 1960 he was a senior research officer and section head. In 1960, he moved to the United States to become an associate professor of physics at Yale University. He became a U. S. citizen in 1970. He was appointed a professor in 1961 and was associate director of the Heavy Ion Accelerator Lab from 1960 to 1963. He was the founder, and from 1963 to 1989, the director, of Yale's A. W. Wright Nuclear Structure Lab. From 1970 to 1977, he was chairman of the physics department. In 1972, he was appointed the Henry Ford II Professor of Physics and was in this position until 1993. Before being appointed under the Bush Cabinet, he was a member of President Ronald Reagan's White House Science Council. While serving as Bush's science advisor from 1989 to 1993, he pushed for major increases in scientific research funding so that the United States could compete with Japan and Germany in manufacturing. He also supported the expansion of the high speed network which eventually became the Internet. In addition he is known for having played a key role in impeding progress toward international action on climate change at the Noordwijk Climate Conference. During the final negotiation, Bromley, urged by White House Chief of Staff John Sununu, convinced the conference to abandon the commitment to freeze emissions. Following his public policy work, he returned to Yale University to serve as Sterling Professor of the Sciences and dean of the Yale Faculty of Engineering from 1994 to 2000. His tenure as dean substantially revived Yale's engineering programs and led to its re establishment as the Yale School of Engineering & Applied Science. He continued teaching at Yale until his death in 2005. Over his career, he had many honors including 33 honorary degrees and membership in the United States National Academy of Science and the American Academy of Arts and Sciences. In 1988, Bromley was awarded the National Medal of Science.