Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джон Уэсли Джарвис (1780 немесе 1781 – 14 қаңтар 1839) – американ суретшісі.
American artist painter
John Wesley Jarvis (1780 or 1781 – January 14, 1839) was an American painter.
Ерте өмір және білім
Джарвис – методист лидері Джон Уэслидің шөбересінің немересі, ол 1780 немесе 1781 жылы Англияның Саут-Шилдс қаласында дүниеге келген. Оның әкесі ағылшын теңізшісі болған, ол 1780-ші жылдардың ортасында отбасымен Америка Құрама Штаттарына көшіп келген. Джарвис отбасы Филадельфияда қоныстанды, онда Джарвис балалық шағын өткізіп, көркемдік білімін бастады. Ол колониялық дәуірдегі портрет суретшісі Мэтью Пратттың студиясына жиі баратыны белгілі, сондай-ақ даниялық суретші Кристиан Гуллагермен таныс болған. Оның ресми оқытуы 1796 жылы Эдвард Савидждің шәкірті болған кезде басталды. Ол сонымен қатар Савиджтің қызметінде болған ағылшын гравюрашысы Дэвид Эдвинмен де бірге уақыт өткізді.
Jarvis was the great, great nephew of Methodist leader John Wesley, and was born in South Shields, England in 1780 or 1781. His father was an English mariner, who moved his family to the United States in the mid 1780s. The Jarvis family settled in Philadelphia where Jarvis spent his childhood and began his artistic training. He is known to have frequented the studio of the aging colonial era portrait painter Matthew Pratt, and he knew the Danish painter Christian Gullager. His formal instruction began around 1796, when he became an apprentice to Edward Savage. He also spent time with David Edwin, an English engraver also employed by Savage.
Мансап
1801 жылы Джарвис Эдвард Савиджбен бірге Нью-Йоркке көшіп келді. Бір жыл ішінде ол өз бетімен гравер болып жұмыс істей бастады. 1803 жылы ол Жозеф Вудпен жеті жылға созылған серіктестікке кірді. Олар бірге гравюралар, миниатюралар және ірі портреттер жасады. Джарвис Эдвард Малбоннан миниатюра салу техникасын үйренген. Вудпен серіктестікке кірген кезде ол өзінің алғашқы майлы суреттерін жасап, сурет салу мектебін басқарып, қолжетімді силуэт портреттерін жасап жатты. Нью-Йоркте Джарвис зор танымалдылыққа ие болды, алайда оның ерекше өмір салты оның жұмысына әсер етті. Ол Балтимор, Чарльстон және Жаңа Орлеан қалаларына сапар шегіп, көрнекті тұлғалардың портреттерін салған және оларды тойларға шақырды. Жаңа Орлеанда генерал Эндрю Джексон Джарвистің суретіне отырды. Оның Томас Салли және Генри Инман сияқты шәкірттері болды. Ол киім мен мінез-құлқында ерекшелікке ұмтылды. 1809 жылы Джарвис Бетси Бертиске үйленді; ол төрт жылдан кейін, 1813 жылы қайтыс болды. Олардың екі баласы болды. Ол Балтиморда портреттерге тапсырыс алу үшін отбасысынан айырылды. Нью-Йоркке кейде сапарласа да, ол бірнеше жыл Балтиморда тұрды. Өмірінің қалған бөлігінде ол басқа қалаларда ұзақ уақыт бойы тұрып өтті. 1820 және 1830 жылдары Нью-Йоркте тұратын кезінде Оңтүстік Каролина, Кентукки, Луизиана, Массачусетс, Вашингтон, Вирджиния, Огайо және Джорджия штаттарында жұмыс істеді. Оның шәкірті Генри Инман 1822 жылы оқу мерзімі аяқталғанға дейін осы сапарларда онымен бірге болған болуы мүмкін. Джарвис 1814 жылы Нью-Йорк қаласы үшін 1812 жылғы соғыстың теңіз батырларының алты толық бой портретін салуға беспрецеденттік тапсырыс алғанда өзінің кәсіби жолының шыңына жетті; Гилберт Стюарт тапсырыс берушілермен туындаған даудан кейін маңызды жобадан бас тартты. Он жылдан астам уақыт бойы ол Нью-Йорктегі ең танымал портрет суретшісі болды және саяси, сауда және мәдени элитамен тығыз байланыс орнатты. Джарвис әуесқой киімдерімен, бейшара мінезімен және спирттік ішімдіктерге құмарлығымен танымал әлеуметтік шеттеулі адам ретінде беделді болды. Ол керемет әңгімеші ретінде даңқ алды және театр әлемімен байланысы тым күшті болды. 1820 жылдары ол жеке өмірінде кейбір қиындықтарға тап болды. 1823 жылы оның шәкірті Джон Кидор шартты бұзғаны үшін сотқа берді және сотта жеңіліске ұшырады. Келесі жылы, 1824 жылы, ол екінші әйелімен соттасып, балаларының қамқорлығынан айырылды.
Jarvis moved to New York City in 1801 with Edward Savage. Within a year, he was working on his own as an engraver. In 1803, he entered into a partnership with Joseph Wood, which lasted seven years. Together, they executed engravings, miniatures, and larger portraits. Jarvis learned the technique of miniature painting from Edward Malbone. By the time he entered the partnership with Wood, he was producing his first oil paintings, operating a drawing school, and developing inexpensive silhouette portraits. In New York City, Jarvis enjoyed great popularity, though his eccentric mode of life impacts his work. He visited Baltimore, Charleston, and New Orleans, where he entertained and painted portraits of prominent people. In New Orleans, then General Andrew Jackson sat for a portrait painted by Jarvis. He had assistants, including Thomas Sully and Henry Inman. He affected singularity in dress and manners. In 1809, Jarvis married Betsy Burtis; she died four years later, in 1813. They had two children together. He parted with his family in order to seek portrait commissions in Baltimore. Although he made occasional trips back to his home base in New York City, he remained in Baltimore for several years. He maintained extended residences in other cities for most of the rest of his life. During the 1820s and 1830s, while maintaining his residence in New York City, he worked in South Carolina, Kentucky, Louisiana, Massachusetts, Washington, Virginia, Ohio, and Georgia. His apprentice, Henry Inman, probably accompanied him on these trips until his term of service ended in 1822. Jarvis rose to the top of his profession by 1814, when he took over an unprecedented commission for six full length portraits of the naval heroes of the War of 1812 for the City of New York; Gilbert Stuart gave up the important project after a dispute with the patrons. For over a decade, he remained the premier portrait painter in New York City, where he established important ties to the political, mercantile, and cultural elite. Jarvis maintained the status of a social outsider known for his ostentatious dress, flippant manner, and consumption of alcohol. He was celebrated as a hilarious storyteller, and his ties to the theater world were extensive. In the 1820s, he experienced some personal setbacks. In 1823, he was sued successfully by his apprentice John Quidor for breach of contract. The following year, in 1824, he lost custody of his children in a court battle with his estranged second wife.
Өлім
Он жыл өткен соң, 1834 жылы Джарвис Нью-Орлеанда сал ауруына шалдықты. Денесінің бір жағы қозғалмайтын болды және ақыл-есі нашарлағандықтан, қалған өмірін Нью-Йорк қаласында қарындасының күтімінде өткізді. 1839 жылы Нью-Йорк қаласында мүсірленген күйде қайтыс болды.
A decade later, in 1834, Jarvis suffered a debilitating stroke while in New Orleans. Partially paralyzed and mentally incapacitated, he spent the rest of his life in New York City, where he cared for by his sister. In 1839, largely impoverished, he died in New York City.
Мұра
Оның суреттері Нью-Йорк тарихи қоғамы мен Метрополитен өнер мұражайының қорында сақталған.
Examples of his painting are in the collections of the New York Historical Society, and the Metropolitan Museum of Art.