Гай Силиус: римдік генерал, консул, герман тайпаларына қарсы жеңістері. Сеянның саясатына қатысынан өлімге кесілді. Тарихи мәліметтер мен есімдер талқысы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Біздің заманымыздың 1-ші ғасырының басындағы римдік генерал және консул
Early 1st century AD Roman general and consul
Гай Силий (24 ж. б.з.) германдық тайпаларға қарсы жеңістерге жеткен римдік сенатор болды, бұл жеңістер Тевтобург орман шайқасының апатты нәтижесінен кейін болды. Осы жетістіктері үшін ол 13 жылы консул болып тағайындалды, оның әріптесі Луций Мунатий Планкус болды. Алайда, бірнеше жылдан кейін Силий амбициялы преториан префекті Сеянның саясатына тартылып, өзін-өзі өлтіруге мәжбүр болды. Fasti Capitolini-дегі белестікке байланысты Моммсен және Аттилио Деграсси сияқты сарапшылар Силидің толық аты Гай Силий Аулус Кецина Ларгус деп сенді. Алайда, Артур мен Джойс Гордон осы есімнің полионимия деп аталатын түрі, белгілі басқа мысалдардан елу жыл бұрын ерекше екенін көрсетті және, сенімді емес дереккөздерге сүйене отырып, бұл жазбаны екі есім ретінде дұрыс оқығандығын айтты: Гай Силий және Аулус Кецина Ларгус, соңғысы басқаша белгісіз сенатор. Бұл оқуды Рональд Сайм қолдады, бірақ Диана Горостиди Пи Fasti consulares Tusculani деп аталатын жазуды көрсеткенге дейін, бұл екі түрлі адам екенін дәлелдегенге дейін, бұл тек мүмкіндік ретінде қарастырылды.
Gaius Silius (died AD 24) was a Roman senator who achieved successes as a general over German barbarians following the disaster of the Battle of the Teutoburg Forest. For this achievement he was appointed consul in AD 13 with Lucius Munatius Plancus as his colleague. However, years later Silius became entangled in machinations of the ambitious Praetorian prefect Sejanus and was forced to commit suicide. Due to an ambiguity in the Fasti Capitolini, experts such as Mommsen and Attilio Degrassi believed Silius' full name was Gaius Silius Aulus Caecina Largus. However, Arthur and Joyce Gordon pointed out that the form of this name, known as polyonymy, was unusual, preceding any other known example by fifty years, and suggested, based on admittedly less reliable sources, that this entry was more accurately read as two names: Gaius Silius, and Aulus Caecina Largus, the latter an otherwise unknown senator. Although this reading was endorsed by Ronald Syme, it was considered as only a possibility until Diana Gorostidi Pi showed an inscription she called Fasti consulares Tusculani proved these were two distinct individuals.
Өмірбаян
Силиус, шамасы, Публий Силий Нерваның ұлы болған. 13 жылы Силий Луций Мунаций Планкпен бірге консул болып сайланды. Қызмет мерзімінің соңында ол Германияның Жоғарғы провинциясының императорлық легаты болып тағайындалды, Германның басқаруында болды және император Август қайтыс болғаннан кейін көтеріліс жасалмаған төрт Рейн легионының басшысы болды. Көтеріліс басылғаннан кейін Силий Германның қол астында адал қызметін жалғастырды, Тютобург орманы шайқасындағы апаттан кейін германдық одаққа қарсы римдіктердің кек алу науқанына (б.з. 14-16 жылдары) қатысты. Оның жетістіктері 15 жылы оған құрметті триумф сыйлады. Келесі жылы Герман Силиусты 30 000 жаяу әскер және 3 000 атты әскермен шатилерге қарсы жіберді, оларды жеңіп, содан кейін Тиберий оны Галлияда салық аудиторы етіп тағайындады. Ол 21 жылға дейін Жоғарғы Германияның губернаторы қызметін атқарды, сол жылы Галлиядағы көтерілісті басып тастады. Юлий Флорус басқарған треверлер тобы, адуандық Юлий Сакровирмен одақтасып, галлдық борышкерлердің римдіктерге қарсы көтерілісін ұйымдастырды. Екі легионмен Силий Аугустодунумнан он екі миль қашықтықта Сакровирдің 40 000 сарбаздық бүлікші әскерін жеңді. Сол жылы Римге оралғаннан кейін Силий Германның жақтасы ретінде сарайдағы саяси айқай-шуға ілікті. Сенатта Луций Виселлий Варро (24 жылы консул) Силиусты Сакровирдің көтерілісіне қатысқандығы және Галлиядағы провинциялық үкіметтен ақшаны жымқырғандығы айыбын тақты. Өз кінәсін мойындаудан бас тартып, қорғанудан да бас тартқан Силий, егер ол жеке өзі Рейндегі легиондарды Германның өлімінен кек алуға жібермегенде, Тиберий Принцепс лауазымынан айырылар еді деп мәлімдеді. Галлия провинцияларын тонағандығына жалған куәлік бергендерге тап болған Силий 24 жылы өз-өзіне қол жұмсады, ал Галла жер аударылды. Силиустың кем дегенде бір ұлы болған, оның аты да Гай Силий есімді.
Silius was probably a son of Publius Silius Nerva. In AD 13, Silius was elected consul alongside Lucius Munatius Plancus. At the end of his tenure in office, he was appointed imperial legate of Germania Superior, under the overall command of Germanicus, and was the officer in charge of the four upper Rhine legions which did not mutiny upon the death of the emperor Augustus. Once the mutiny was suppressed, Silius continued to serve loyally under Germanicus, participating in the Roman retaliation campaign (between AD 14 and 16) against a Germanic alliance in the aftermath of the disaster at the Battle of the Teutoburg Forest. His successes earned him an honorary triumph in AD 15. The following year, Germanicus sent Silius against the Chatti with 30,000 infantry and 3,000 cavalry, defeating them in the process, after which Tiberius appointed him as a taxation auditor in Gaul. He continued in his role as governor of Upper Germany until 21, during which year he suppressed a revolt in Gaul. A faction of Treveri, led by Julius Florus and allied with the Aeduan Julius Sacrovir, led a rebellion of Gaulish debtors against the Romans. With two legions Silius defeated Sacrovir's rebel forces (numbering 40,000), twelve miles outside of Augustodunum. Upon his return to Rome later that same year, Silius was soon caught in the political machinations at court as part of Germanicus' faction. In the Senate, Lucius Visellius Varro (consul in 24) accused Silius of being complicit in Sacrovir's revolt, and of misappropriating money from the provincial government in Gaul. Refusing to submit a plea or to defend himself, Silius declared that had he not personally kept the legions on the Rhine from avenging the murder of Germanicus, Tiberius would have lost his position as Princeps. Faced with false witnesses swearing that he had robbed the Gallic provinces, Silius committed suicide in 24, and afterwards Galla was exiled. Silius had at least one son, also named Gaius Silius.