Британдық радио телескоптар жиынтығы: Кембридж университетінің 1964 ж. салынған "Бір Мильдік" телескопы, радио толқындарды зерттеуде жоғары дәлдік пен сезімталдықпен ерекшеленеді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық радиотелескоптар массиві. Кембридж, Ұлыбританиядағы Муллард радиоастрономиялық обсерваториясындағы (MRAO) One Mile Telescope – апертура синтезі интерферометриясын жүргізуге арналған радиотелескоптар массиві (екі бекітілген және бір жылжымалы, толыққанды басқарылатын 60 фут (18 м) параболалық рефлекторлар 1407 МГц және 408 МГц жиіліктерінде бірдей жұмыс істейді).
British array of radio telescopes
The One Mile Telescope at the Mullard Radio Astronomy Observatory (MRAO), Cambridge, UK is an array of radio telescopes (two fixed and one moveable, fully steerable 60 feet (18 m) parabolic reflectors operating simultaneously at 1407 MHz and 408 MHz) designed to perform aperture synthesis interferometry.
Тарих
Бір мильдік телескоп 1964 жылы Кембридж университетінің радиоастрономия тобы құрастырды. Телескоп радио көздерінің 5C каталогын жасау үшін қолданылды. Үлкен қадамдық аралықтармен жүргізілген бақылаулар, бұрын-соңды болмаған сезімталдық, бұрыштық ажыратымдылық және бейне сапасымен жеке радио көздерін бақылауға мүмкіндік берді. Бұл зерттеулер кері Фурье түрлендірулерін қарқынды пайдалануды қажет етті және Титан сияқты жаңа буын компьютерлерді әзірлеу арқасында іске асырылды. 1971 жылы сэр Мартин Райл 1950 жылдардың соңында MRAO радиоастрономдарының жаңа Бір мильдік телескопты салу туралы шешім қабылдау себебін былай сипаттады: "Біздің мақсатымыз екі есе болды. Біріншіден, біз өз бақылауларымыздың ауқымын ғаламның пайда болған алғашқы күндеріне дейін кеңейткіміз келді, бұл үшін сезімталдық пен ажыратымдылықты едәуір арттыру қажет болды. Жоғары ажыратымдылық арқасында біз радио көздердің радиокарталарын оларды тудырған физикалық процестерді анықтауға жететін детальдармен салуға үміттендік". Бір мильдік телескоптың біржағы 1987 жылдан 1990 жылдың күзіне дейін MERLIN (кейін MTRLI) ажыратымдылығын жақсарту үшін уақытша пайдаланылды.
The One Mile Telescope was completed by the Radio Astronomy Group of Cambridge University in 1964. The telescope was used to produce the 5C catalogue of radio sources. Observations with larger incremental spacings were used to observe individual radio sources with unprecedented sensitivity, angular resolution, and image quality. These surveys required intensive use of inverse Fourier transforms, and were made possible by development of a new generation of computers such as the Titan. In 1971, Sir Martin Ryle described why, in the late 1950s, radio astronomers at MRAO decided on the construction of the new One Mile telescope: "Our object was twofold. First we wanted to extend the range of our observations far back in time to the earliest days of the Universe, and this required a large increase in both sensitivity and resolution. With greater resolution we hoped that we might be able to draw radio maps of individual radio sources with sufficient detail to give some indication of the physical processes which brought them into being." One of the One Mile Telescope dishes was temporarily used to improve the resolution of MERLIN (then MTRLI) from 1987 until Autumn 1990.
Техникалық жаңалықтар
One Mile телескопы Жердің айналуы арқылы апертура синтезін (Райл оны "супер синтез" деп сипаттаған) қолданған алғашқы телескоп және адам көзінен артық ажыратымдылыққа ие радиокарталарды жасаған алғашқы телескоп болды. Телескоп үш 120 тонналық антеннадан тұрды, олардың әрқайсысының диаметрі 18 метр болатын. Екі антенна бекітілген, ал үшіншісі 800 метрлік (жарты миль) рельс жолымен сағатына 6,4 км жылдамдықпен қозғалуға мүмкіндік берді. Рельс жолында 0,9 см-ге дейін түзу болып келетін 60 түрлі станция орналасқан, ал оның соңғы бөлігі Жердің қисықтығын ескере отырып, 5 см-ге көтерілген. Байқау жиіліктері әдетте 408 МГц (75 см; ажыратымдылығы 80 секунд доғасы) және 1,4 ГГц (21 см; ажыратымдылығы 20 секунд доғасы, қанағаттандырылмаған көзбен қарағанда үш есе жақсы) болды.
The One Mile Telescope was the first telescope to use Earth rotation aperture synthesis (described by Ryle as "super synthesis") and the first to give radio maps with a resolution better than that of the human eye. The telescope was made up of three 120ton dishes, each of which is 18m in diameter. Two of the dishes are fixed, while the third can be moved along an 800m long (half mile) rail track, at speeds of up to 6.4 km/h. There were 60 different stations along the track, which is straight to within 0.9 cm, and whose far end was raised by 5 cm to allow for the curvature of the Earth over its length. The observing frequencies were usually 408 MHz (75 cm; the resolution was 80arcsec) and 1.4 GHz (21 cm; the resolution was 20arcsec, three times better than that of the unaided eye).
Ерекше жетістіктер
20 жылдық мансабында телескоп жеке нысандарды суреттеу және бірнеше терең далалық зерттеулер жүргізу үшін қолданылды. Қазірде кейде пайдаланылса да, ол негізінен қызметтен шығарылды (антенналарының бірі кейде студенттік жобаларға немесе әуесқой радиоастрономдарға беріледі). Осы телескоптың құрылысы және оны пайдалану кезінде қолданылған Жер айналымы апертуралық синтезінің дамуы 1974 жылы Мартин Райл мен Антони Хьюиштің физика саласындағы Нобель сыйлығын алуына себеп болды.
Over a 20 year career, the telescope was used to map individual objects, and to do several deep field surveys. Though still occasionally used, it is now essentially retired (one of the dishes is occasionally used for undergraduate projects or by amateur radio astronomers). The construction of this telescope and development of the Earth rotation aperture synthesis used when operating it contributed to Martin Ryle and Antony Hewish receiving the Nobel Prize for Physics in 1974.