Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық бейсболшы (туған 1957)
American baseball player (born 1957)
Дэвид Эндрю Стиб (/s/t/iː/b/; туылған 22 шілде 1957), лақап аты "Сэр Дэвид", – американдық бұрынғы Басты Лига бейсболының (MLB) бастаушы питчері, мансабының көп бөлігін Торонто Блю Джейс командасында өткізді. Жеті мәрте «All-Star» атанған, ол 1982 жылы «The Sporting News Pitcher of the Year» сыйлығын жеңіп алды. Оның 56.9 карьералық жеңісі (Baseball Reference деректері бойынша) кез келген Блю Джейс ойыншысының ең жоғары көрсеткіші, сонымен қатар ол толық ойындар (103), страйктар (1658) және тастаған доптар (2873) бойынша клуб рекордтарын ұстайды. Оңтүстік Иллинойс университетінде перспективалы аутфилдер болған Стиб, Блю Джейс клубының драфтына іліккеннен кейін бастапқы питчерге айналдырылды, олар оны тез арада үлкендерге жеткізудің ең жылдам жолы екенін айтты. Кіші лигалар арқылы жылдам өтіп, ол 1979 жылы дебют жасады. Стиб 1985 жылы Американдық лигада (AL) ең төменгі есептік көрсеткіш (ERA) бойынша көшбасшы болды және төрт рет алдыңғы бестікке кірді (1982, 1983, 1984 және 1990). Стиб сондай-ақ екі рет AL-да тастаған доптар саны бойынша көшбасшы атанды (1982 және 1984). Жарақат салдарынан ол 1992 жылғы плей-оффқа қатыса алмады, онда Блю Джейс командасы алғашқы әлем чемпионатын жеңіп алды. Чикаго Уайт Сокс клубында қысқа уақыт ойнағаннан кейін Стиб бейсболдан зейнеткерлікке шықты, бірақ 1998 жылы Блю Джейс үшін резервтік питчер ретінде қысқа қайта оралды, содан кейін толығымен зейнеткерлікке шықты. Стиб 1980-ші жылдары 140 ойын жеңіп, бұл көрсеткіш бойынша сол онжылдықтағы екінші орынды иеленді, одан тек бәсекелесі (кейін командаласы) Джек Моррис ғана озып кетті. 1978 жылғы жастар маусымында Стиб .394 соққы көрсеткішімен 12 хоум-ран соқты және 48 RBI жинады, сондай-ақ The Sporting News All-American командасына (Кирк Гибсон және Боб Хорнермен бірге) енді. Блю Джейс клубының скауттары Бобби Мэттик пен Аль ЛаМаккиа оны университет ойынында аутфилдер ретінде бағалаған, бірақ оның өнері көңіл көтермеді, осыдан кейін оны резервтік питчер ретінде пайдалануға мәжбүр болды. Оның питчингі таң қалдырды және Блю Джейс клубын оны 1978 жылғы Басты Лига бейсболының драфтында таңдауға көндірді.
David Andrew Stieb ('/s//t//iː//b/; born July 22, 1957), nicknamed "Sir David", is an American former Major League Baseball (MLB) starting pitcher who spent the majority of his career with the Toronto Blue Jays. A seven time All Star, he won The Sporting News Pitcher of the Year Award in 1982. His 56.9 career wins above replacement (according to Baseball Reference) are the highest of any Blue Jays player, and he also holds the franchise records for complete games (103), strikeouts (1,658), and innings pitched (2,873). A promising outfielder prospect at Southern Illinois University, Stieb was converted to a starting pitcher after being drafted by the Blue Jays, who told him that it would be the quickest way to get him to the majors. Fast tracked through the minors, he debuted in 1979. Stieb led the American League (AL) in earned run average (ERA) in 1985, finishing in the top five four other times (1982, 1983, 1984, and 1990). Stieb also twice led the AL in innings pitched (1982 and 1984). Injury prevented him from playing in the 1992 postseason, where the Blue Jays won their first World Series. After a stint with the Chicago White Sox, Stieb retired from baseball, only to make a brief return as a reliever for the Blue Jays in 1998 before retiring for good. Stieb won 140 games in the 1980s, the second highest total by a pitcher in that decade, behind only his rival (and later teammate) Jack Morris. In his 1978 junior season, Stieb hit .394 with 12 home runs and 48 RBIs, and was named to The Sporting News All American team (along with Kirk Gibson and Bob Horner). Scouted by Bobby Mattick and Al LaMacchia of the Blue Jays as an outfield prospect in a varsity game, Stieb's performance failed to impress until he was pressed into service as a relief pitcher. His pitching surprised and convinced the Blue Jays to draft him in the 1978 Major League Baseball draft.
Кәсіби мансап
Стиб "Көк жаяулар" клубының жүйесіне аз ғана лақтыру тәжірибесімен келді. Колледж мансабында ол барлығы 17 иннинг лақтырды, көбінесе резервтік ойыншы ретінде. Дегенмен, 1978 жылы "Дунедин Блю Джейс" (Single A) командасында төрт ойынға қатысты, нәтижесі 2.08 ERA болды. 1979 жылы "Сиракуз Чифс" (Blue Jays AAA филиалы) командасына көтеріліп, 51 иннинг лақтырып, 5–2 есебімен 2.12 ERA көрсетті. 1979 жылғы 29 маусымда "Көк жаяулар" үшін алғашқы ойынын өткізді, бұл оның жасөспірімдер лигасындағы барлығы 128 иннингтік тәжірибесінен кейін болды. Келісімшарт, команданың қолдануға болатын опцияларын қоса алғанда, он бір жылға жасалды және 1993 жылы жалақысы 1.9 миллион долларға, 1994 жылы 2 миллион долларға және 1995 жылы 2.1 миллион долларға дейін өсетіні белгіленді. Келісімшартқа қол қойылған кезде бұл жомарт деп есептелгенімен, келісімшарттың соңғы жылдарына келгенде, бірнеше ойыншылар жылына одан әлдеқайда көп сома алатынын ескергенде, бұл тиімді болып шықты. "Көк жаяулар" оның қызметіне орай, келісімшарттың соңғы үш жылын қайта қарастырып, оған жоғары жалақы төледі. Стиб 1986 жылғы маусымды 7–12 есебімен аяқтады, 4.74 ERA көрсетті. 1987 жылы жақсарып, 185 иннингте 4.09 ERA көрсетті, ал 1988 жылы 3.04 ERA көрсетті. Алайда, Торонто 1985 жылы қол жеткізген табысты қайталай алмады. Стиб "но-хиттерге" (no hitters) ұмтылып, оларды аяқтауға қиындық таныды. 1985 жылғы ойында тоғызыншы иннингке дейін "но-хиттер" жағдайында болды, бірақ екі қатарынан соққымен бұл мүмкіндік жойылды және Стиб тоғызыншы иннингте аут ала алмастан алмастырылды. 1988 жылы 24 қыркүйекте "Кливлендке" қарсы және 30 қыркүйекте "Балтиморға" қарсы екі рет қатарынан "но-хиттерге" жақын болды; екі әрекет те 27-ші соққыда (тиісінше Хулио Франко және Джим Трабер) 2:2 есебімен тоқтатылды. 1990 жылғы 2 қыркүйекте "Кливленд Индианс" командасын 3–0 есебімен жеңіп, "Көк жаяулар" тарихындағы алғашқы (және 2022 жылға дейін жалғыз) "но-хиттерді" жасады. 1989 жылға қарай Стиб 34 қатарынан иннинг бойы ешкімге ұпай жібермеді, бұл франшиза тарихындағы ең ұзақ серия болды, бірақ 1989 жылғы 5 сәуірде "Роялсқа" бір ұпай жіберді. Маусымды 17–8 есебімен және 3.35 ERA көрсетіп аяқтады, бірақ ALCS-те өзінің екі ойынында жеңіліске ұшырады, нәтижесінде Торонто әлем чемпионы "Окленд Атлетикас" командасына есе жіберді. 1990 жылы Стиб 2.93 ERA көрсетіп, AL-де бесінші орын алды және жетінші және соңғы "All Star" номинациясын иеленді. Сондай-ақ қыркүйек айында "Индиансқа" қарсы ойында "но-хиттер" жасады. Ол сол жылы "Көк жаяулар" алғашқы чемпионатын жеңгеннен кейін, жарақаттарға байланысты постсезонда қатыспағанына қарамастан, Дүниежүзілік сериядегі жүзікпен марапатталды. 1993 жылы "Чикаго Уайт Сокс" командасымен төрт ойын ойнады, содан кейін арқасындағы мәселелерге байланысты зейнеткерлікке шықты.
Stieb entered the Blue Jays farm system with very little pitching experience. Over the course of his college career, he pitched a grand total of 17 innings, mostly in relief. Nevertheless, he made four starts with the Single A Dunedin Blue Jays in 1978, working to a 2.08 ERA. In 1979, he was promoted to the Blue Jays' AAA affiliate, the Syracuse Chiefs, working to a 2.12 ERA over a 5–2 record and 51 innings pitched. He made his first start for the Blue Jays on June 29, 1979, just a year after being drafted as an outfielder and with just 128 innings pitched in the minors. The contract, including options exercisable by the team, was for a term of eleven years and specified a salary that increased to $1.9 million in 1993, $2 million in 1994, and $2.1 million in 1995. While this was seen to be generous at the time the contract was signed, by the time the later years of the contract came around this was a bargain, considering that several players were receiving several times the amount per year. The Blue Jays voluntarily renegotiated the last three years of his contract to pay him a higher amount in recognition of his years of service. Stieb finished the 1986 season 7 12, struggling to a 4.74 ERA. He improved in 1987, finishing with a 4.09 ERA in 185 IP, and in 1988, with a 3.04 ERA. However, Toronto struggled to repeat the success it found in 1985. Stieb was known for flirting with, and struggling to close out, no hitters. He took a no hitter into the ninth inning in a 1985 game; this bid was broken up by back to back home runs and Stieb was replaced in the game before he recorded an out in the ninth. In 1988, he was a single strike away from a no hitter in two successive starts, on September 24 against Cleveland and September 30 against Baltimore; both attempts were broken up on 2 2 counts by the 27th batter (Julio Franco and Jim Traber, respectively). On September 2, 1990, he pitched the first (and, as of 2022, only) no hitter in Blue Jays history, defeating the Cleveland Indians 3–0. Going into the 1989, Stieb brought a scoreless streak to 34 straight innings, the longest such streak in franchise history, before giving up one run to the Royals on April 5, 1989. He finished the season at 17 8 with a 3.35 ERA, but lost both of his starts in the ALCS, as Toronto fell to the eventual world champion Oakland Athletics. In 1990, Stieb finished with a 2.93 ERA, fifth in the AL, and earned his seventh and last All Star nomination. He also finally pitched his no hitter against the Indians in September. He was awarded a World Series ring after the Blue Jays won their first championship later that year, despite not pitching in the postseason due to injuries. In 1993, he played four games with the Chicago White Sox, before finally retiring due to lingering back problems.
Жарыс стилі
Стиб лигаға негізінен күшті тастаушы ретінде келді, соққыға ұшырату үшін жоғары, ішкі жаққа жылдам допты пайдаланды. "Брушбек" добы оның репертуарының ажырамас бөлігі болды, бұл оң қолды соққышыларға ерекше қиындық тудырды. Нәтижесінде, ол 1981, 1983, 1984, 1986 және 1989 жылдары Америка лигасының ең көп допты соққыға ұшыратқан ойыншысы болды, ал 1985, 1988 және 1990 жылдары алдыңғы үштікте болды. Кейіннен ол сындыратын доптар репертуарын дамытты және соққышы соққы жасағанда жерге түсетін "өлі балық" қисық добымен өте тиімді болды. Стиб жоғары сезімтал мінезді болды және алаңда қатты бәсекелес ретінде танылды; ол қиын жағдайларда доп тастағанда өзімен қызу сөйлесетін. Басқа тастаушыларда мұндай әрекет әлсіздік белгісі ретінде қарастырылса, Стиб үшін бұл өзін қиын жағдайдан шығарудың ең жақсы тәсілі деп есептелді. Мансабының басында Стиб командаластарының қателіктерінен кейін олар жасаған ойындар үшін жиі айқайлап ренжіген. Кейінгі жылдары Стиб біршама жұмсақ болды, бірақ нашар ойналғаннан кейін ашулы қарауы әлі де жиі кездесетін.
Stieb entered the league primarily as a power pitcher, relying on a high, inside fastball to strike batters out. The brushback pitch was an integral part of his repertoire to back batters off the plate, and was especially tough on right handed hitters in this respect. As a result, he was the leader in hit batsmen in the American League in 1981, 1983, 1984, 1986, and 1989, and he was in the top three in 1985, 1988, and 1990. Later on in his career he developed his breaking ball repertoire, and he became very effective with a "dead fish" curveball that would break into the dirt as the batter swung. Stieb had a high strung personality and was known as a fierce competitor on the mound; he was regularly seen having animated conversations with himself between pitches when in difficult situations. Whereas with other pitchers this would be seen as a sign of weakness, with Stieb it was perceived as the best way to motivate himself to get out of a jam. Early in his career, Stieb would also frequently yell at his teammates after errors, for plays that he thought they should have made. In later years, Stieb mellowed somewhat, although a fierce glare after a botched play was still not uncommon.
Жеке өмір
Ол 2005 жылғы топпен бірге Онтарио штатының Сент-Мэрис қаласында орналасқан Канада Бейсбол Даңқына енгізілді. Stieb қазір Невада штатының Рено қаласында тұрады және құрылыс мердігері болып жұмыс істейді. Бейсболдағы карьерасынан кейін ол электр гитарамен айналыса бастады.
He was inducted into the Canadian Baseball Hall of Fame, located in St. Marys, Ontario, with the Class of 2005. Stieb currently resides in Reno, Nevada, where he works as a building contractor. After his career in baseball, he has taken up the electric guitar.
Мұра
Карьерасы барысында Стиб 176 ойын жеңіп, 137-де жеңіліске ұшырады. 1980-ші жылдары тек Джек Моррис ғана одан көп ойын жеңді. Стиб Торонто командасының питчерлері арасында жеңістер, бастаған ойындар, шат-ауттар, страйкауттар, толық ойындар және тағы да басқа санаттар бойынша мансаптық рекордтарды ұстайды. Стиб жеті «Жұлдызды ойынға» қатысып, бұл көрсеткіш те «Blue Jays» командасы үшін рекордты құрайды. Бейсбол жазушысы және статистигі Билл Джеймс Дейв Стибті өзінің дәуіріндегі ең үздік питчер деп атады. Ол Стибті Джим Баннингпен салыстырып, екеуі де «бірден артық» Cy Young Award-қа лайық болғанын, бірақ нашар қолдау көрсетілгендіктен оны ешқашан жеңе алмағанын айтты. 2009 жылы Бейсбол туралы мәліметтерді зерттейтін мамандар Стибті Томи Джон, Нолан Райан және Берт Блайлевеннен (сондай-ақ Джек Морристен) кейін 1980-ші жылдардың ең үздік төртінші питчері деп таныды. 2010 жылдың 29 тамызында Стиб Роджерс орталығында өзінің но-хиттер ойынының 20 жылдығын тойлап, салтанатты алғашқы допты лақтырды, мерекелік шаралар осы ойыннан төрт күн бұрын өтті. Осы ойын үшін питчерлер төбесіне Стибтің 37 нөмірі жазылды және кіреберісте 10 000 дана бобблхедтер жанкүйерлерге таратылды. Стибтің «Ертең мен өтетін боламын» атты автобиографиясы Кевин Боландпен бірлесіп жазылып, 1986 жылы жарық көрді. 2022 жылы Secret Base-тің Джон Бойс және Алекс Рубенштейн Стибтің өмірі мен мансабына арналған «Капитан Ахаб: Дейв Стибтің тарихы» атты төрт бөлімді мини-сериалды түсірді; сериал оның жетістіктеріне сүйене отырып, оны Ұлттық Бейсбол Даңқы залына енгізуді қолдады. The New York Times «Капитан Ахабты» «стандартты, қатаң мақтау емес, бұл статистикаға, құмарлыққа, жанкүйерлікке, жалпы мәдениетке және әсіресе бейсбол мәдениетіне ойшаң және кең көлемді қаралым» деп бағалады, ал Paste журналы осы сериалды 2022 жылғы ең жақсы деректі фильмдер тізіміне қосты.
During his career, Stieb won 176 games while losing 137. Only Jack Morris won more games in the 1980s. Stieb holds career records for Toronto pitchers in wins, games started, shutouts, strikeouts, complete games and a variety of other categories. Stieb appeared in seven All Star games, also a Blue Jays team record. Baseball writer and statistician Bill James called Dave Stieb, in his prime, the best pitcher of his era. He compared Stieb to Jim Bunning, arguing that both pitchers deserved "more than one" Cy Young Award, but never won one, thanks to poor run support. In 2009, a panel of Baseball Reference historians listed him as the fourth best pitcher of the 1980s, behind Tommy John and Hall of Famers Nolan Ryan and Bert Blyleven (and ahead of Jack Morris). On August 29, 2010, Stieb threw the ceremonial first pitch at the Rogers Centre, celebrating the 20th anniversary of his no hitter game, with the anniversary coming four days after the celebration. Stieb's number 37 was written on the pitcher's mound for that game and 10,000 bobbleheads of Stieb were handed out to fans upon entrance. Stieb's autobiography, Tomorrow I'll Be Perfect, was co written with Kevin Boland and released in 1986. Stieb was the subject of a 2022 four part miniseries by Secret Base's Jon Bois and Alex Rubenstein, entitled Captain Ahab: The Story of Dave Stieb; in addition to discussing his career, the series advocated for his induction into the National Baseball Hall of Fame based on his accomplishments. The New York Times praised Captain Ahab as "not a standard, staid hagiography — it’s a whimsical and discursive look at statistics, passion, fandom, culture in general and baseball culture in particular," while Paste included the series in its list of the best documentaries of 2022.
Атак-даңқ залына кіру
Стиб Ұлттық бейсбол даңқы залына кіруге 2004 жылы лайықты болды, бірақ бар болғаны жеті дауыс (1,4%) алып, алғашқы жылдың өзінде дауыс беру тізімінен шығып қалды. Бұған озық сабельметрияның дамуы себеп болды; 1980 жылдардағы бастауыш питчерлердің арасында Стиб алмастырудан жоғары жеңістер (WAR) және түзетілген ERA+ көрсеткіштері бойынша көш бастап тұр. Baseball Prospectus (JAWS авторы) жариялаған Джей Джаффе Стибтің Орел Хершизермен бірге "өте аз өкілдік етілген дәуірден" шыққан ең жақсы питчер екенін жазды, сондай-ақ оның мансабы "Куперстаундағы көптеген даңқ залының ойыншыларының орнына лайықты, олардың орны үшін түнгі ұйқымызды жоғалтпаймыз" деді. "Капитан Ахаб" деректік фильмінің авторы Алекс Рубенштейн пен Джон Бойс 1998 жылы Стибтің қысқа қайта оралуы оның кандидатурасына кері әсер еткенін айтты; Рубенштейн мен Бойс пікірінше, Стиб зейнеткерлікке шығу үшін қажетті бес жылдық мерзімді "қайта іске қосып", 2004 жылы дауыс берген BBWAA мүшелері оның 1980 жылдардың басындағы тамаша ойындарын ұмытып қалды.
Stieb became eligible for the National Baseball Hall of Fame in , but received only seven votes (1.4%) and fell off the ballot in his first year. Part of the reason has been the emergence of advanced sabermetrics; among starting pitchers in the 1980s, Stieb leads the decade in wins above replacement (WAR) and adjusted ERA+. Jay Jaffe of Baseball Prospectus (the creator of JAWS) wrote that Stieb, along with Orel Hershiser, was the best pitcher from "[a] very underrepresented era of pitchers" in the Hall of Fame, adding that his career "[fits] well within the range of many Hall of Fame starters whose places in Cooperstown don’t keep us lying awake at night." In their Captain Ahab documentary series, Alex Rubenstein and Jon Bois suggested that Stieb's brief comeback in 1998 hurt his candidacy; by "restarting the clock" on the five year retirement period necessary before consideration, Rubenstein and Bois argued, Stieb guaranteed that the BBWAA members voting in 2004 would barely remember his dominant seasons of the early 1980s.