Бейли көпірі: құрастырылатын әскери көпір

Кіріспе

Бейли көпірі – портативті, заводта дайындалған фермалы көпірдің бір түрі. Ол 1940-1941 жылдары Ұлыбританиялықтар тарапынан Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери мақсаттар үшін әзірленген және британдық, канадалық және американдық әскери инженерлік бөлімшелерде кеңінен қолданылды. Бейли көпірінің ерекшелігі – оны құрастыру үшін арнайы құралдар мен ауыр техника қажет емес. Ағаш және болаттан жасалған көпір элементтері кішкентай және жеңіл болғандықтан, оларды жүк көліктерімен тасымалдап, крансыз қолмен орнатуға болады. Бұл көпірлер танктерді көтеруге жеткілікті мықты болды. Бейли көпірлері бүгінгі күнге дейін азаматтық құрылыс жобаларында және жаяу жүргіншілер мен көліктер үшін уақытша өткелдер құруда кеңінен пайдаланылуда.

Дизайн

Бейли көпірінің табысы оның модульді компоненттерін жасау және құрастырудың қарапайымдығымен, сондай-ақ ауыр техниканың минималды көмегімен бөлімдерді орнату және орналастыру мүмкіндігімен байланысты болды. Бұрынғы әскери көпірлердің көптеген жобаларында крандарды пайдаланып, алдын ала жиналған көпірді көтеріп, орнына түсіру қажет болды. Бейли бөлшектері стандартты болат қорытпаларынан жасалған және бірнеше түрлі зауыттарда жасалған бөлшектердің өзара алмастырылатындығына жеткілікті қарапайым болды. Әрбір бөлшекті шағын топ адамдар көтеріп жүруге болады, бұл әскери инженерлерге өздерінің артынан келе жатқан әскерлер мен техникаларға жол ашуды оңай және жылдам етуге мүмкіндік берді. Модульді конструкция инженерлерге әр көпірді қажетті ұзындыққа және беріктікке дейін салуға мүмкіндік берді, тіреуші жақ панельдерін немесе жол төсенішін екі немесе үш есеге арттыруға болады. Негізгі көпір үш негізгі бөліктен тұрады. Көпірдің беріктігін жақ панельдер қамтамасыз етеді. Панельдер 3 метрлік, 5 метрлік, тік төртбұрышты және әрқайсысы 4 адам көтеріп алатын салмақта болады. Панельдер дәнекерленген болаттан жасалған. Әр панельдің жоғарғы және төменгі бөлігінде инженерлер панельді қосып бекітуге арналған шыналарды орналастыруға болатын еркек және әйелдік тістіктер бар. Көпірдің едені 6 метрлік трансомдардан тұрады, олар көпір бойында орналасқан, ал олардың арасында 3 метрлік баулар және трансомдардың үстінде төртбұрыш құрайды. Трансомдар панельдердің төменгі бөлігіне тіреледі және оларды бірге ұстап тұратын қысқыштар бар. Аяқталған құрылымдық бөліктің үстіне баулар орналастырылады, ал жол төсенішін жасау үшін ағаш тақтайшалар (шестер) баулардың үстіне қойылады. Таспалар тақтайшаларды бауларға бекітеді. Соғыстың соңына қарай ағаш тақтайшалар танктің тізбектерінен зақымдануға төзімді болат плиталармен жабылған. Осылай құрастырылған әрбір бөлім 3 метрлік көпірдің бір бөлігін құрайды, оның жол төсеніші 12 метрлік. Бір бөлім аяқталғаннан кейін, ол көбінесе көпір басындағы роликтер арқылы итеріліп алға жылжытылады, ал оның артында тағы бір бөлім салынады. Содан соң екі бөлік панельдердің бұрыштарындағы тесіктерге қағылған шыналармен біріктіріледі. Көпірдің екі жағына үш панельге дейін (және трансомдарға) қосымша бұрандалармен бекітуге болады. Тағы бір шешім – панельдерді тік қабаттау. Ені үш панель және биіктігі екі панель болатын Бейли көпірі 200 фут (61 метр) дейін танкілерді ұстай алады. Жаяу жүргіншілерге арналған жолдар жақ панельдерінің сыртында орнатылуы мүмкін. Жақ панельдер жаяу жүргіншілер мен көліктердің арасында тиімді кедергі болып табылады, бұл жаяу жүргіншілерге көпірді қауіпсіз пайдалануға мүмкіндік береді. Ол Бейли көпірінің алғашқы прототипін 1936 жылы соғыстан бұрын ұсынған, бірақ бұл идея іске асырылмаған. Бейли көпірдің алғашқы жобасын 1940 жылы конверттің артқы жағына салған. Бірінші прототип 1941 жылы сынақтан өтті. Алғашқы сынақтар кезінде көпір жерден шамамен 1 метр биіктіктегі далаға төселді, бірнеше Mark V танктері шойынмен толтырылып, бір-біріне үйірілді. Оның прототипі жақын маңдағы Станпит батпақтары арқылы өтетін Ана Силлер арнасын, Авон және Стоур өзендерінің қосылған жеріндегі батпақты жерді қиып өтеді. Ол әлі де жұмыс істеп тұрған көпір ретінде сақталған. 1941 жылдың шілдесінде толық өндіріс басталды. Көпірді салуға мыңдаған жұмысшылар мен 650-ден астам фирма, соның ішінде Литтлвудс компаниясы қатысты, өндіріс ақыры айына 25 000 көпір панеліне дейін жетті. Бірінші Бейли көпірлері 1941 жылдың желтоқсанына қарай әскери қызметке енгізілді. Басқа форматтағы көпірлер уақытша Авон және Стоур өзендерін жақын маңдағы шалғынды жерлерде кесіп өту үшін салынды. Сәтті әзірленгеннен және сынақтан өткеннен кейін көпір Корольдік инженерлер корпусының қызметіне қабылданды және 1942 жылы Солтүстік Африкада алғаш рет пайдаланылды. Бастапқы жоба Каллендер-Гамильтон көпірінің патентын бұзды. Бұл көпірдің авторы А. М. Гамильтон өнертапқыштарға сыйлық беру жөніндегі Корольдік комиссияға сәтті өтініш берді. Бейли көпірі Гамильтон көпіріне қарағанда оңай салынды, бірақ тасымалдауға ыңғайлылығы төмен болды. Гамильтонға 1936 жылы Соғыс кеңсесі оның алғашқы көпірлерін пайдаланғаны үшін 4000 фунт стерлинг, ал өнертапқыштарға сыйлықтар жөніндегі Корольдік комиссия 1954 жылы оның кейінгі көпірлерін, негізінен Азияда пайдаланғаны үшін 10 000 фунт стерлинг берді. Генерал-лейтенант сэр Жиффард Ле Кесн Мартель өзінің қорап тәрізді фермалық көпірінің дизайнына тигізген зиян үшін 500 фунт стерлингпен марапатталды. Кейін Бейли өзінің өнертабысы үшін рыцарь атағын алды және 12 000 фунт стерлингпен марапатталды.

The success of the Bailey bridge was due to the simplicity of the fabrication and assembly of its modular components, combined with the ability to erect and deploy sections with a minimum of assistance from heavy equipment. Many previous designs for military bridges required cranes to lift the pre assembled bridge and lower it into place. The Bailey parts were made of standard steel alloys, and were simple enough that parts made at a number of different factories were interchangeable. Each individual part could be carried by a small number of men, enabling army engineers to move more easily and quickly, in preparing the way for troops and materiel advancing behind them. The modular design allowed engineers to build each bridge to be as long and as strong as needed, doubling or tripling the supportive side panels, or on the roadbed sections. The basic bridge consists of three main parts. The bridge's strength is provided by the panels on the sides. The panels are 10 feet (3 m), 5 feet (2 m), cross braced rectangles that each weigh , and can be lifted by four men. The panel was constructed of welded steel. The top and bottom chord of each panel had interlocking male and female lugs into which engineers could insert panel connecting pins. The floor of the bridge consists of a number of 19 feet (6 m) transoms that run across the bridge, with 10 feet (3 m) stringers running between them, and over the top of the transoms, forming a square. Transoms rest on the lower chord of the panels, and clamps hold them together. Stringers are placed atop the completed structural frame, and wood planking (chesses) are placed atop the stringers to provide a roadbed. Ribands bolt the planking to the stringers. Later in the war, the wooden planking was covered by steel plates, which were more resistant to damage of tank tracks. Each unit constructed in this fashion creates a single 10 feet (3 m) section of bridge, with a 12 feet (4 m) roadbed. After one section is complete it is typically pushed forward over rollers on the bridgehead, and another section built behind it. The two are then connected together with pins pounded into holes in the corners of the panels. For added strength up to three panels (and transoms) can be bolted on either side of the bridge. Another solution is to stack the panels vertically. With three panels across and two high, the Bailey Bridge can support tanks over a 200 feet (61 m). Footways can be installed on the outside of the side panels. The side panels form an effective barrier between foot and vehicle traffic, allowing pedestrians to safely use the bridge. He had proposed an early prototype for a Bailey bridge before the war in 1936, but the idea was not acted upon. Bailey drew an original proposal for the bridge on the back of an envelope in 1940. The first prototype was tested in 1941. For early tests, the bridge was laid across a field, about 2 feet (1 m) above the ground, and several Mark V tanks were filled with pig iron and stacked upon each other. The prototype of this was used to span Mother Siller's Channel, which cuts through the nearby Stanpit Marshes, an area of marshland at the confluence of the River Avon and the River Stour. It remains there as a functioning bridge. Full production began in July 1941. Thousands of workers and over 650 firms, including Littlewoods, were engaged in making the bridge, with production eventually rising to 25,000 bridge panels a month. The first Bailey bridges were in military service by December 1941, Bridges in the other formats were built, temporarily, to cross the Avon and Stour in the meadows nearby. After successful development and testing, the bridge was taken into service by the Corps of Royal Engineers and first used in North Africa in 1942. The original design violated a patent on the Callender Hamilton bridge. The designer of that bridge, A. M. Hamilton, successfully applied to the Royal Commission on Awards to Inventors. The Bailey Bridge was more easily constructed, but less portable than the Hamilton bridge. Hamilton was awarded £4,000 in 1936 by the War Office for the use of his early bridges and the Royal Commission on Awards to Inventors awarded him £10,000 in 1954 for the use, mainly in Asia, of his later bridges. Lieutenant General Sir Giffard Le Quesne Martel was awarded £500 for infringement on the design of his box girder bridge, the Martel bridge. Bailey was later knighted for his invention, and awarded £12,000.

Екінші дүниежүзілік соғыста қолданылған

Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде алғашқы қолданысқа енгізілген Бейли көпірі 1942 жылғы 26 қарашада түнінде Тунис, Меджез-эль-Баб маңындағы Меджерда өзені арқылы 237-ші далалық инженерлік ротасымен салынды. Бейли көпірін алғашқы рет ұрыс кезінде салғандар – 3-ші далалық инженерлік ротаның мүшелері, олар Леонфортеде құрылыс жүргізді. Американдықтар Бейли көпірі технологиясын тез қабылдап, оны «Портативті панельдік көпір» деп атады. 1942 жылдың басында АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы бастапқыда «Detroit Steel Products Company», «American Elevator Company» және «Commercial Shearing and Stamping Company» компанияларымен келісімшарт жасасты, кейін тағы бірнеше компаниялар қосылды. Бейли көпірі неміс және итальян әскерлерінің шегіну кезінде көпірлерді қирату мәселесін шешуге көмектесті. Соғыс аяқталғанға дейін АҚШ-тың 5-ші армиясы мен британдық 8-ші армия Сицилия мен Италияда 3000-нан астам Бейли көпірін салды, олардың жалпы ұзындығы 89 км-ге (орташа ұзындығы 30 м) жетті. Италиядағы Сангро өзеніндегі көпірдің орнына салынған бір Бейли көпірінің ұзындығы 343 метрді құрады. Бирмадағы Чиндуин өзенінде салынған тағы бір көпірдің ұзындығы 352 метрге жетті. Мұндай ұзын көпірлерге тіректер немесе понтондық құрылыстар қажет болды. 1944 жылға қарай D күніне дайын бірнеше көпірлер болды, сол кезде өндіріс қарқыны артты. АҚШ та жобаға лицензия алып, өз қажеттіліктері үшін жылдам құрылыс жұмыстарын бастады. 1945 жылы Германияның Rees қаласындағы Рейн өзені арқылы Корольдік Канада инженерлері салған Бейли көпірі «Blackfriars Bridge» деп аталды, оның ұзындығы екі шетіндегі пандустармен бірге 558 м (1814 фут) құрады, ол сол кезде салынған ең ұзын Бейли көпірі еді. Барлығы 600-дан астам компания соғыс кезінде 500 000 тонна немесе 700 000 панельден тұратын 200 мильден астам көпірлерді жасауға қатысты. Италияда кем дегенде 2500 Бейли көпірі, ал басқа елдерде тағы 2000 көпір салынды. Фельдмаршал Бернард Монтгомери 1947 жылы былай деп жазды: «Бейли көпірлері Екінші дүниежүзілік соғысты аяқтауға зор үлес қосты. Менің операцияларымда, Италиядағы 8-ші армиямен және Солтүстік-Батыс Еуропадағы 21-ші армия тобымен, Бейли көпірлерінің жеткілікті мөлшері болмағанда, мен алға жылжудың қарқынын сақтай алмас едім».

The first operational Bailey bridge during the Second World War was built by 237 Field Company R. E. over Medjerda River near Medjez el Bab in Tunisia on the night of 26 November 1942. The first Bailey bridge built under fire was constructed at Leonforte by members of the 3rd Field Company, Royal Canadian Engineers. Unreliable source: date=November 2018 The Americans soon adopted the Bailey bridge technique, calling it the Portable Panel Bridge. In early 1942, the United States Army Corps of Engineers initially awarded contracts to the Detroit Steel Products Company, the American Elevator Company and the Commercial Shearing and Stamping Company, and later several others. The Bailey provided a solution to the problem of German and Italian armies destroying bridges as they retreated. By the end of the war, the US Fifth Army and British 8th Army had built over 3,000 Bailey bridges in Sicily and Italy alone, totaling over 55 mile (89 km) of bridge, at an average length of 100 feet (30 m). One Bailey, built to replace the Sangro River bridge in Italy, spanned 1126 feet (343 m). Another on the Chindwin River in Burma, spanned 1154 feet (352 m). Such long bridges required support from either piers or pontoons. A number of bridges were available by 1944 for D Day, when production was accelerated. The US also licensed the design and started rapid construction for their own use. A Bailey Bridge constructed over the River Rhine at Rees, Germany, in 1945 by the Royal Canadian Engineers was named "Blackfriars Bridge", and, at 558 m (1814 ft) including the ramps at each end, was then the longest Bailey bridge ever constructed. In all, over 600 firms were involved in the making of over 200 miles of bridges composing of 500,000 tons, or 700,000 panels of bridging during the war. At least 2,500 Bailey bridges were built in Italy, and another 2,000 elsewhere. Field Marshal Bernard Montgomery wrote in 1947:Bailey Bridging made an immense contribution towards ending World War II. As far as my own operations were concerned, with the eighth Army in Italy and with the 21 Army Group in North West Europe, I could never have maintained the speed and tempo of forward movement without large supplies of Bailey Bridging.

Соғыстан кейінгі қолданыстар

Skylark ұшыру мұнарасы Вумерада Бейли көпірінің құрамдас бөліктерімен салынған. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейінгі жылдары Онтарио гидроэлектр энергетикасы комиссиясы Канаданың соғыс активтері корпорациясынан үлкен мөлшерде соғыс артығын сатып алды. Комиссия кеңсе ғимаратында көпір салуды қолданды. Гидроэлектрлік жобада 200 000 тоннадан астам көпір пайдаланылды. Онтарио үкіметі Екінші дүниежүзілік соғыстан бірнеше жыл өткен соң Бейли көпірлерінің компоненттерінің ең үлкен иегері болды. 1954 жылы Хазел дауылынан кейін көпірлердің кейбірі Торонто аймағында бұрынғы көпірлерді ауыстыру үшін пайдаланылды. 2-ші инженерлік полк салған Олд-Финч даңғылындағы Бейли көпірі әлі күнге дейін қолданыстағы соңғы көпір. Ең ұзын Бейли көпірі 1975 жылдың қазан айында пайдалануға берілді. Бұл екі жолақты көпір Австралияның Хобарт қаласында Дервент өзенінен өтеді. Бейли көпірі 1977 жылдың 8 қазанында Тасман көпірі қайта салынғанға дейін пайдаланылды. Бейли көпірлері бүкіл әлемде, әсіресе шалғай аймақтарда көпір салу құралы ретінде кеңінен қолданылады. 2018 жылы Үндістан армиясы Мумбаидегі Elphinstone Road, Currey Road және Ambivli теміржол стансаларында үш жаңа жаяу жүргіншілер көпірін тұрғызды. Бұл көпірлер бірнеше ай бұрын болған және 23 адамның қаза болуына әкелген қадамдау салдарынан жылдам салынды. АҚШ Армиясының Инженерлік корпусы Бейли көпірлерін құрылыс жобаларында, соның ішінде Гавайидегі Хана тас жолындағы төтенше жағдайға байланысты ауыстыру көпірінде пайдаланады. Торонтодағы Дуфферн көшесіндегі көпірлердің солтүстік жағында 2014 жылдан бері екі уақытша Бейли көпірі пайдаланылып келеді. 2017 жылы Ирландия армиясы алғашқы көпір су тасқынынан қирағаннан кейін, Донегал округіне қарасты Кэбри өзенінің арғы жағындағы көпірдің орнына Бейли көпірін салды. 2021 жылы Рижменамда (Бельгия) Дийле өзенінің арғы жағына қазылған топырақты тасымалдау үшін Бейли көпірі салынды. Көпір жүк көліктеріне қала орталығынан өтуді болдырмай, өзеннен өтуге мүмкіндік берді. 2021 жылдың наурыз айында Мичиган көлік департаменті М 30 тас жолындағы ескі құрылымның 2020 жылдың мамыр айындағы су тасқынынан және одан кейінгі Эденвилл бөгетінің бұзылуынан кейін жойылғаннан кейін, оны уақытша қайта қосу үшін Бейли көпірін салды. Департамент алдағы жылдары уақытша көпірдің орнына тұрақты құрылысты орнатады. 2023 жылы Окленд мерейтойының демалыс күндері су тасқынынан және Жаңа Зеландияның Солтүстік аралында Габриэль циклонынан кейін, қауымдастарды қайта байланыстыру үшін Бейли көпірлері орнатылды. 2023 жылы Мадридте су тасқыны болғаннан кейін, испан армиясы Алдеа-дель-Фресно ауылында Бейли көпірін салуға кіріседі.

The Skylark launch tower at Woomera was built up of Bailey bridge components. In the years immediately following World War II, the Ontario Hydro Electric Power Commission purchased huge amounts of war surplus Bailey bridging from the Canadian War Assets Corporation. The commission used bridging in an office building. Over 200,000 tons of bridging were used in a hydroelectric project. The Ontario government was, several years after World War II, the largest holder of Bailey Bridging components. After Hurricane Hazel in 1954, some of the bridging was used to construct replacement bridges in the Toronto area. The Old Finch Avenue Bailey Bridge, built by the 2nd Field Engineer Regiment, is the last still in use. The longest Bailey bridge was put into service in October 1975. This , two lane bridge crossed the Derwent River at Hobart, Australia. The Bailey bridge was in use until the reconstruction of the Tasman Bridge was completed on 8 October 1977. Bailey bridges are in regular use throughout the world, particularly as a means of bridging in remote regions. In 2018, the Indian Army erected three new footbridges at Elphinstone Road, a commuter railway station in Mumbai, and at Currey Road and Ambivli. These were erected quickly, in response to a stampede some months earlier, where 23 people died. The United States Army Corps of Engineers uses Bailey Bridges in construction projects, including an emergency replacement bridge on the Hana Highway in Hawaii. Two temporary Bailey bridges have been used on the northern span of the Dufferin Street bridges in Toronto since 2014. In 2017 the Irish Army built a Bailey bridge to replace a road bridge across the Cabry River, in County Donegal, after the original bridge was destroyed in floods. In 2021 a Bailey bridge was built across the river Dijle in Rijmenam (Belgium) for the transportation of excavated soil from one side to the other of the river. The bridge allowed the trucks to cross the river without having to pass the city center. In March 2021, the Michigan Department of Transportation constructed a Bailey bridge on M 30 to temporarily reconnect the highway after the old structure was destroyed in the May 2020 flooding and subsequent failure of the Edenville Dam. The department will replace the temporary bridge with a permanent structure in the coming years. Following the 2023 Auckland Anniversary Weekend floods and Cyclone Gabrielle in the North Island of New Zealand, Bailey bridges were installed to reconnect communities. Following the 2023 floods in Madrid, Spain, the Spanish Army is set to build a Bailey bridge in the village of Aldea del Fresno.