Кіріспе
Вилли Мей Форд Смит (23 маусым 1904 – 2 ақпан 1994) – американдық музыкант және христиан уағызшысы, АҚШ-та евангелие музыкасының дамуы мен таралуына зор үлес қоскан тұлға. Ол отбасымен бірге ән айтып өскен, әпкелерімен квартет құрған. Кейін ол Томас А. Дорсимен танысты, ол "Евангелие Музыкасының Әкесі" деп аталды және 1932 жылы Евангелие Хоры мен Топтардың Ұлттық Конвенциясын құрды. Смит Сент-Луис бөлімін ашып, ұлттық ұйымның Солисттер Бюросының директоры болды, жас әншілерді евангелие блюз стилінде оқытып, тәрбиеледі. Ол мейірімді мінезімен танылды, сондықтан музыкалық ортадағылар оны "Ана Смит" деп атады. Он жыл бойы ол шіркеулерде және діни жиындарда сабақ беріп, ән айтып, уағыз айту үшін тынымсыз саяхаттады. Оның өнерлері терең рухани сезімдерді қоздыратындығымен әйгілі болды. Өмірі бойы берілген христиан болғандықтан, тіпті евангелие музыкасының "алтын ғасырында" да оны коммерцияландырудан бас тартты. Смит жазудан гөрі тікелей эфирде және радиода өнер көрсетуді жөн көрді. Ол пастор болып тағайындалды және Миссури штатының Сент-Луис қаласындағы шіркеуде 30 жыл бойы уағыз айтты. Алайда, ол 1980 жылдары ғана кең жұртшылыққа танылды. 1982 жылы түсірілген "Амин, Біреу" атты деректі фильмде АҚШ-тағы евангелие әншілері туралы баяндалды, ол осы фильмнің басты кейіпкері болды. Автор Энтони Хейлбют: "Оның ізбасарлары мен жақтастары көп. Бұл – барлық уақыттағы ең ықпалды әйел евангелие әншісі, және көптеген жанкүйерлердің пікірінше, ең ұлысы" деді.
Willie Mae Ford Smith (June 23, 1904 – February 2, 1994) was an American musician and Christian evangelist instrumental in the development and spread of gospel music in the United States. She grew up singing with her family, joining a quartet with her sisters. Later she became acquainted with Thomas A. Dorsey, the "Father of Gospel Music", when he co founded the National Convention of Gospel Choirs and Choruses in 1932. Smith started the St. Louis chapter and became the director of the national organization's Soloist's Bureau, training up and coming singers in the gospel blues style. She became known for her nurturing temperament, leading to her commonly being called "Mother Smith" by those within her musical circle. For a decade she traveled ceaselessly tutoring, singing, and preaching in churches and at revivals. Her appearances were renowned for being intensely moving spiritual experiences. A devout Christian, she rejected commercializing gospel music throughout her life, even during gospel's "golden age". Smith chose to perform live and on the radio rather than record. She was ordained as a minister and preached at a church in St. Louis, Missouri, for 30 years. However, not until the 1980s did she become known to mainstream audiences. She was the primary focus of the 1982 documentary film Say Amen, Somebody, about gospel singers in the U. S. Author Anthony Heilbut states, "her admirers and protégés are legion. This is simply the most influential female gospel singer of all time, and in the opinion of many, many fans, the greatest."
Ерте өмір (19041921)
Миссисипи штатының Ролинг Форк қаласында туған Вилли Мэй, теміржол машинисі Кларенс Форд пен Мэри Уильямстың он төрт баласының жетіншісі болды. Ол дүниеге келгеннен кейін көп ұзамай, әкесінің жұмысымен байланысты оның отбасы Мемфиске (Теннесси штаты) көшіп келді. Вилли Мэй әлі нәресте кезінде отбасының Мемфис ауласына жақын орналасқан, жаман даңқы бар клубтан естіген блюзбен танысты. Клуб келушілері оның "Boll Weevil" әнін тыңдау үшін ақша тастады. 1917 жылы Фордтар Сент-Луис, Миссури қаласына көшіп барды, ал Мэри мейрамхана ашты, онда Вилли Мэй сегізінші сыныпты тастағаннан кейін жұмыс істеді. Оның ата-анасы терең діншіл христиандар еді, әкесі шіркеуде дьякон болып қызмет етті. Олар ән салуға деген сүйіспеншілікті қалыптастырды, соңында Вилли Мэй мен оның әпкелері Мэри, Эмма және Женеваға жергілікті "Нағыз жарық" шіркеуінде өнер көрсетуге ынталандырды. Олар бұл істі қатты ұнатып, "Форд систерз" атты әншілер квартетін құрды. 1922 жылғы Ұлттық баптист конвенциясындағы олардың өнері жылы қабылданбады. 20 ғасырдың басында АҚШ-тағы қалалық қара нәсілділердің шіркеулеріндегі музыка өте ресми және мәдениетті болды. Хорлар Гендель мен Моцарт сияқты классикалық еуропалық композиторлардың күрделі шығармаларын орындады, рухани хабарды музыка арқылы жеткізуден гөрі музыкалық қабілеттерін көрсетуге көбірек ұмтылды. Әндерді жекелендіру, яғни әуен, сөз және ырғақпен импровизациялау, жалпыға ортақ және лайықсыз деп есептелгендіктен көбінесе қабылданбады. Осы тұрғыда Смит кейіннен Ұлттық баптист конвенциясы "ізгі хабарды толыққанды қабылдамады" деді.