Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Джеймс өзені мен Канава каналы – Вирджиния штатында салынып жатқан, Вирджинияның батыс округтері мен жағалау арасындағы жолаушылар мен жүктерді су арқылы тасымалдауды жеңілдетуге арналған канал еді. Көбінесе оның сүйрейтін жолы сол бағыт бойынша салынған темір жолдың жол төсенішіне айналды. Джордж Вашингтонның ынтасымен канал жобасы 1785 жылы «Джеймс өзені компаниясы» ретінде басталды, кейін «Джеймс өзені және Канава каналы компаниясы» арқылы қайта жандандырылды. Бұл жоба өте қымбатқа түсті, бірнеше рет қаржылық қиындықтарға тап болды және су тасқындарынан жиі зардап шекті. Вирджиния штатының «Қоғамдық жұмыстар жөніндегі кеңесі» арқылы қаржыландырылса да, 1851 жылға дейін жартылай ғана аяқталды және Ботетурт округіндегі Бьюкененге жетті. Батысқа қарайғы кеңейту жұмыстары тоқтаған кезде, темір жолдар каналдан гөрі тиімдірек көлік құралы ретінде озып кетті. Американдық Азамат соғысынан кейін, соғысқа қираған штаттан немесе жеке көздерден құрылысты қайта бастауға қаражат табылған жоқ. Жоба темір жол бәсекесіне төтеп бере алмады және 1877 жылы болған күшті су тасқынынан зардап шегіп, тоқтап қалды. Соңында оның құқығы сатып алынды және жаңа Ричмонд және Аллегани темір жолы каналды негізінен бөлшектеп, бұрынғы сүйрейтін жолға рельстер төседі. 1890 жылдары R&A Чесапик және Огайо темір жолының бір бөлігіне айналды, ол бұрынғы канал бағытының көп бөлігін Батыс Вирджинияның битумды көмірін шығысқа қарай, Хэмптон-Роудс көмір портына жеткізетін маңызды желіге айналдырды, одан көмір әлемдік экспортқа жөнелтілді.
The James River and Kanawha Canal was a partially built canal in Virginia intended to facilitate shipments of passengers and freight by water between the western counties of Virginia and the coast. Ultimately its towpath became the roadbed for a rail line following the same course. Encouraged by George Washington, the canal project was begun in 1785 as the James River Company, and later restarted under the James River and Kanawha Canal Company. It was an expensive project which failed several times financially and was frequently damaged by floods. Though largely financed by the Commonwealth of Virginia through the Virginia Board of Public Works, it was only half completed by 1851, reaching Buchanan, in Botetourt County. When work to extend it further west stopped permanently, railroads were overtaking the canal as a far more productive mode of transportation. After the American Civil War funds for resuming construction were unavailable from either the war torn Commonwealth or private sources and the project did poorly against railroad competition, finally succumbing to damage done by massive flooding in 1877. In the end its right of way was bought and the canal was largely dismantled by the new Richmond and Alleghany Railroad, which laid tracks on the former towpath. The R&A became part of the Chesapeake and Ohio Railway in the 1890s, which developed much of the former canal route into an important line for West Virginia bituminous coal headed eastbound for the Peninsula Extension to reach the Hampton Roads coal piers at Newport News for worldwide export aboard large colliers.
Жолды жоспарлау
Джеймс өзені мен Канава каналы – Джордж Вашингтон жас кезінде, қазіргі Батыс Вирджиния, Кентукки және Огайо өзенінің солтүстік жағалауын құраған Батыс Вирджиния тауларын зерттеген кезде алғаш ұсынған жоба болды. Ол батысқа су жолын ашудың жолын іздеді. Ол Вирджинияның бірнеше жылдан кейін АҚШ ретінде қалыптасатын экономикалық қуатқа айналуына осының көмектесетініне сенді. Сол кезде су жолдары – сауданың басты артериялары еді. Колониялардың шығыс жағалауындағы алғашқы даму көбінесе өзендердің құлау сызығында (кеме жүзе алатын шегінде) аяқталар еді, олар үлкен шығанақтарға (мысалы, Делавэр және Чесапик) құятын. Вирджиниядағы осындай алғашқы елді мекендерге қазіргі Потомак өзеніндегі Александрия, Раппаханнок өзеніндегі Фредериксбург, Джеймс өзеніндегі Ричмонд және Линчбург, ал Аппоматтокс өзеніндегі Петерсбург кіретін. Ол кезде Огайо өзені Миссисипи өзеніне, ал ол Мексика шығанағына құятыны белгілі болды. Сондай-ақ, Аллегей таулары Шығыс континенттік бөліністі құрайтыны және екі ірі су алабы арасында кемемен жүзуге болатын ішкі су жолы болмағаны мәлім болды. 1772 жылға қарай Вашингтон Потомак және Джеймс өзендерін батыс өзендерімен байланыстыруға болатын каналдар салуға ең қолайлы жерлер деп анықтады. Оның басымдығы Джеймс өзені болды, себебі Потомак Пенсильваниямен шектесетін аймақтарға бағытталған өзендерге алып келетін, сонымен қатар Мэрилендке де пайдалы болар еді. Джеймс өзені Канахва өзенімен (қазіргі Батыс Вирджиния) біріктірілуі мүмкін еді және тек Вирджинияның мүддесіне қызмет ететін, ол оның басымдығы еді. 1785 жылы Джеймс өзені компаниясы құрылды, оның құрметті президенті ретінде бұрынғы Тәуелсіздік соғысының бас қолбасшысы Джордж Вашингтон тағайындалды, Ричмондтағы сарқырамалардың айналасына шлюздер салу үшін. Ол кезде Вашингтон жаңа мемлекеттің істеріне толыққанды белсенділік таныстырып, 1789 жылы елдің тұңғыш президенті болып сайланды.
The James River and Kanawha Canal was a project first proposed by George Washington when he was a young man surveying the mountains of western Virginia, which at the time consisted of what is today West Virginia, Kentucky, and to the north bank of the Ohio river. He was searching for a way to open a water route to the West. He believed that was the key to helping Virginia become an economic powerhouse in what would emerge as the United States quite a few years later. In those times, waterways were the major highways of commerce. Early developments along the east coast of the colonies tended to end at the Fall Line (the head of navigation) of the rivers that emptied into its great bays (e. g., the Delaware and the Chesapeake). Such early communities in Virginia included what we now know as Alexandria on the Potomac River, Fredericksburg on the Rappahannock River, Richmond and Lynchburg on the James River and Petersburg on the Appomattox River. It was known by then that the Ohio River flowed into the Mississippi River, which flowed into the Gulf of Mexico. It was also known that the Allegheny Mountains formed the Eastern Continental Divide, and that there was apparently no inland waterway to sail between the two large watersheds. By 1772, Washington had identified the Potomac and James rivers as the most promising locations for canals to be built to join with the western rivers. His preference was the James, as the Potomac led to rivers in land disputed with Pennsylvania and would be equally helpful to Maryland. The James could be aligned with the Kanawha River (in what is now West Virginia), and would best serve only Virginia, which was his priority. In 1785, the James River Company was formed, with former Revolutionary War Commander in Chief George Washington as honorary president, to build locks around the falls at Richmond. By then, Washington was quite busy with the affairs of the new nation, in 1789 being elected its first president.
Құрылыс
Джордж Вашингтон, Эдмунд Рэндольф және Джон Маршалл сияқты тұлғалардың қолдауымен 1790 жылы Джеймс өзен компаниясы АҚШ-тағы алғашқы сауда каналы ретінде ашылды. Вирджиния штатының Ричмонд қаласынан Вестхэм қаласына дейін 7 мильге (11 км) созылып, Джеймс өзенімен қатар жүрді. Бұл канал Джеймс өзені арқылы Ричмондқа дейін тасымалданатын тамақ өнімдерін жеткізуге көмектесті. Каналдағы кемелердің көпшілігі пакеттік кемелер болатын, олар кішкентай қайықтарға қарағанда көбірек су тартып, жылқылар мен еселдердің көмегімен каналдың жағалауымен тартылатын. Өзеннің таяз жерлерінде кемелердің өтуі үшін шлюздер (құлыптар) орнатылды. Америка Тәуелсіздік соғысы мен 1812 жылғы соғыс құрылыс жұмыстарын баяулатты. Вирджиния штатының Пьемонт аймағының тасты жерінен өту қиын болды, ол жағалау жазығы мен таулардың арасындағы көліктік торап. Ричмондтағы Санкт-Петерс шіркеуінің алғашқы қауымы көбінесе канал құрылысында жұмыс істеген ирланд иммигранттарынан құралды. Ирландиялық жұмысшылардың көпшілігі суықтан қаза болғаннан кейін, олардың орнына канал бағытындағы плантация иелерінен жалданып алынған африкалық құлдар жұмыс істеді. Бірнеше жылдан кейін жұмыс тоқтағаннан соң, канал компаниясы банкротқа ұшырап, жобадан бас тартты. 1820 жылы Вирджиния штаты жобаны өз бақылауына алып, Вирджиния мемлекеттік жұмыстар жөніндегі кеңесі арқылы қаржыландырып, құрылысты қайта бастады. Жұмыс қайтадан тоқтады, содан кейін 1835 жылы жаңа Джеймс өзені және Канахва компаниясы бас инженер болып тағайындалған судья Бенджамин Райт басшылығымен қайта жаңғыртылды. Оған ұлы Саймон Райт, Чарльз Элет-младший және Дэниел Ливермор көмектесті. 1840 жылы канал Линчбургке дейін салынды. Сол жылы президент болып сайланған Уильям Генри Харрисон каналды пайдалануға берді. 1847 жылы Уолтер В. Гвинн бас инженер болып тағайындалды, ал Эдвард Лорейн оның көмекшісі болды. 1851 жылға қарай канал Ричмондтан батысқа қарай 196,5 мильге (316 км) дейін ұзартылды. Онда оны Джеймс өзені мен Канахва автожолына қосу жоспарланған, бұл таулардың ең қиын өтетін бөліктері арқылы өтуге мүмкіндік береді. Мақсаты – Канахва өзеніне жету, ол бүгінгі Чарльстон қаласынан (Батыс Вирджиния штаты) шығысқа қарай 30 миль (48 км) қашықтықта орналасқан. Тасымалдау қажеттілігі осы бағыттағы теміржолдармен бәсекелесуді қиын етісті. Азамат соғысы теміржол құрылысын кейінге шегерді. Алайда, соғыс салдарынан және канал арқылы сауданың тоқтауы оған үлкен зиян келтірді.
Promoted by such men as George Washington, Edmund Randolph, and John Marshall, the James River Company opened in 1790 as the first commercial canal in the United States. Stretching from Richmond, Virginia to Westham, Virginia and paralleling the James for 7 mile (11 km), it supplemented existing bateaux transportation on the James River. These flat bottomed boats floated down the James to Richmond laden with tobacco hogsheads and returned with French and English imports, furniture, dishes, and clothing. In addition to bateaux, many canal boats were packets, which drew more water than the smaller bateaux. Mules and horses pulled the packets along the towpaths. Locks were necessary at points where the river had rapids. The American Revolutionary War and the War of 1812 each slowed construction. Work was slow, expensive, and very labor intensive through the rocky terrain of Virginia's Piedmont region, a transitional area between the sandy coastal plain and the mountains. The early congregation of St. Peters Church in Richmond consisted mostly of Irish immigrants who worked on the canal. After many of the original Irish laborers died of hypothermia, they were replaced by enslaved Africans hired from plantation owners who lived near the route of the canal did most of the labor. After work stalled for a number of years the canal company went broke and gave up. In 1820, the Commonwealth of Virginia took control of the project and with state funds provided through the Virginia Board of Public Works resumed construction. Work stalled yet again, then resumed in 1835 under the new James River and Kanawha Company, with Judge Benjamin Wright as Chief Engineer. He was assisted by his son Simon Wright, Charles Ellet Jr., and Daniel Livermore. By 1840, the canal was completed to Lynchburg. Service was inaugurated by William Henry Harrison who was elected president that same year. In 1847, Walter W. Gwynn was hired as Chief Engineer, with Edward Lorraine as his assistant. The canal eventually extended 196.5 mile (316 km) west of Richmond to Buchanan by 1851. There, the plan was to link it to the James River and Kanawha Turnpike to provide passage through the most rugged portions of the mountains. The goal was to reach the Kanawha River at its head of navigation, about 30 mile (48 km) east of today's Charleston, West Virginia. The portage necessary made competition with railroads along the same route a real threat. Construction of a planned railroad there was delayed by the American Civil War. However, both war damage and interruption in the flow of commerce along the canal did great harm to it.
Темір жолдармен бәсекелестік
Темір жолдар 1830 жылдары, канал құрылысының ортасында, көліктің тиімді түрі ретінде пайда бола бастады. Азамат соғысында (1861–1865) қызмет еткеннен кейін бұрынғы Конфедерация генералы Армистед Линдсей Лонг бас инженер болып тағайындалғанмен, соғыс кезінде каналға келген зақымдар толыққанды жөнделмеді. 1873 жылы Чесапик және Огайо темір жолы Огайо өзеніне дейін салынғанда, каналдың тағдыры белгілі болды. 1876 жылы Джеймс өзені және Канава каналы компаниясы Буканен және Клифтон Фордж темір жолын салуға уәкілеттік алды, осы арқылы каналдың батыс ұшын C&O темір жолымен байланыстыру жоспарланды. 1878 жылы Вирджиния Бас Ассамблеясы Джеймс Ривер және Канава компаниясына Буканен және Клифтон Фордж темір жолымен сотталғандардың еңбегін пайдалануға келісімшарт жасау құқығын берді. Бірақ, канал мен Буканен және Клифтон Фордж темір жолы Richmond және Allegheny Railroad компаниясына сатылды, олар каналдың жағалау бойында рельстер төседі. Бұл темір жол C&O компаниясына сатылып, Клифтон Форджды ірі шығыстан батысқа жүйелі темір жолдың бөлу орталығы ретінде орнатты, бұл алғашқы темір жолдар Чесапик пен Огайо компаниясының бірігуінен туындады. Бүгінде CSX пойыздары таулардан көмірмен жүктелген күйі, көбінесе "су деңгейі" бойынша ескі канал бағытымен Хэмптон Роудстағы Ньюпорт Ньюс портына қарай жүзеді. Букингем филиалы темір жолы, қысқа желілік темір жол, бұрынғы Вирджиния орталық темір жолы арқылы C&O темір жолының бастапқы бағытын, соның ішінде Таулық бөлімшесін пайдалануға жалға алды.
Railroads began to emerge as a more efficient form of transportation in the 1830s, midway in the canal's construction. In spite of the appointment of former Confederate general Armistead Lindsay Long as Chief Engineer following his service in the Civil War (1861–1865), damage which the canal incurred during the conflict was never completely repaired. By the time the Chesapeake and Ohio Railway was built through to the Ohio River in 1873, the canal's fate was clear. The James River and Kanawha Canal Company was authorized in 1876 to build the Buchanan and Clifton Forge Railway to connect the westernmost point of the canal with the C&O. The Virginia General Assembly, in 1878, gave the James River and Kanawha Company the right to contract with the Buchanan and Clifton Forge Railroad for Convict Labor. However both the canal and the Buchanan and Clifton Forge Railway were sold to the Richmond and Allegheny Railroad company, which built tracks along the towpaths. That railroad was sold to the C&O, establishing Clifton Forge as the division point of the large east to west system that resulted when the pioneer railroads were combined under the Chesapeake and Ohio. Today, CSX trains loaded with coal from the mountains follow the old canal route, much of it at a gentler "water level" grade, headed to port at Newport News at Hampton Roads. The Buckingham Branch Railroad, a short line railroad, has a lease to operate the original C&O alignment over the former Virginia Central Railroad, including the Mountain Subdivision.
Ричмонд каналынан жүру
ХХ ғасырдың екінші жартысында ескі каналдың бөліктері, шлюздер және айналу алаптары Ричмонд, Линчбург және желі бойындағы басқа да нүктелерде жаңа қызығушылық тудырды. Ричмондтың жаңаруы мен оның жағалауын дамыту барысында каналдың бір бөлігі қайта жаңартылды. Джеймс өзені және Канахва каналы тарихи ауданы 1971 жылы Тарихи орындардың ұлттық тізіліміне енгізілді. Тарихи ауданға бір ғимарат, тоғыз нысан және 21 құрылым кірді. Каналдар мен Ричмонд қаласы туралы бірнеше тарихи көрмелер бойымен орналасқан. Келушілер сондай-ақ Уильям Бёрд паркіндегі Кариллонның артында орналасқан Три Майл шлюзін немесе Помпхаус паркін аралай алады. Бұл парк ескі канал жүйесіндегі 3 мильдік (5 км) белгіні көрсететін орын болған. Онда 18 ғасырға жататын ескі шлюздердің бөліктері, қақпа күзетшісінің үйі және 1901 жылғы Бёрд паркі насос станциясы деп аталатын қаланың тарихи су сорғы станциясы бар. Қала әкімдігі насос станциясын ескі би алаңын қалпына келтіру (алғашқы жоғарғы қабат қоғамдық шаралар үшін салынған) және ең көне бөлігін экскурсиялар үшін ашу арқылы қайтадан қоғамдық пайдалануға беру жоспарларын жасап жатыр. Парк балық аулауды және иттерді ұнататындарға танымал, ол Кеме жәрмеңкесіне жақын орналасқан. Каналдың Ричмонд бөлігінің батыс кіреберісі Гучленд округіндегі Сабот ауылының жанында, ал шығыс кіреберісі Ричмонд терең су терминалына жақын қалада орналасқан. Бошер бөгеті, 1835 жылы салынған құрылыс, қаланың батыс жағында орналасқан және жеткілікті су ағынын қамтамасыз етеді.
In the second half of the 20th century, portions of the old canal, locks and turning basins became the source of renewed interest in Richmond, Lynchburg and at other points along the line. As part of Richmond's revival and redevelopment of its waterfront, a portion of the canal was restored. The James River and Kanawha Canal Historic District was listed on the National Register of Historic Places in 1971. The historic district included one contributing building, nine contributing sites, and 21 contributing structures. Several historical exhibits about the canals and the City of Richmond are dispersed along the way. Visitors can also visit Three Mile Lock or Pumphouse Park located behind the Carillon in William Byrd Park. This park was a mark at 3 mile (5 km) for the old canal system. It contains parts of the old 18th century locks, gatekeeper's house, and the City's 1901 historic water pumping station called the Byrd Park Pumphouse. The City is working on plans to return the pumphouse to some form of public use by restoring its old dance floor (original upper level was built for public events) and opening the oldest section for tours. The park is popular with fisherman and dog lovers, and is near the Ship Yard. The western entrance of the Richmond portion of the Canal lies near the village of Sabot in Goochland County while the eastern lies in the city near the Richmond Deepwater Terminal. Sufficient waterflow appears to be provided by Bosher Dam, an 1835 structure located on the western side of the city.
Қосқыш үйі
Вирджиния штатының Гучленд округіне қарасты Сидар-Пойнт маңында орналасқан тарихи үй. Ол шамамен 1836 жылы 7-ші шлюзді қамтамасыз ету үшін салынған және Джеймс өзені мен Канахва каналы жүйесіндегі соңғы сақшы үйі болып табылады.
The Lock Keeper's House is a historic home located near Cedar Point, Goochland County, Virginia. It was built about 1836 to serve Lock Number 7 and is the last remaining lock keeper's house of the James River and Kanawha Canal system.
Варнис-Фолс бөгеті
Варни-Фоллс бөгеті — Вирджиния штатының Ботетурт округіне қарасты Гилмор Миллс жанындағы Джеймс өзенінің оңтүстік жағалауында орналасқан тарихи шлюз және бөгет құрылысы.
Varney's Falls Dam is a historic lock and dam structure on south side of the James River near Gilmore Mills, Botetourt County, Virginia.
Қалқа қалпына келтірілді
Джеймс өзенінің жағасындағы Биг-Айленд ауылында, Блю Ридж Парквей өзенді кесіп өтетін жерде, қайта жаңартылған шлюз бар. Амхерст округінде, өзеннен өтетін көпірдің солтүстігінде келушілер орталығы орналасқан. Канал шлюзі Джеймс өзенінің Бедфорд округі жағындағы Биг-Айлендте орналасқан, оған көпірдің астындағы жол мен жаяу жүргінші жолы арқылы қол жеткізуге болады.
There is a restored lock in the village of Big Island off the James River where it is crossed by the Blue Ridge Parkway. A visitor center is located in Amherst County just north of the bridge crossing the river. The canal lock is in Big Island on the Bedford County side of the James and is accessed by a path and a walkway underneath the bridge.
Мидленд жолы
Батыс Вирджиния штаты арқылы бұрынғы Джеймс өзені және Канава жолының көп бөлігі бүгінде Мидленд Трейл деп аталады, ол Ұлттық көрнекті жол.
Much of the former James River and Kanawha Turnpike portage route through West Virginia is today the Midland Trail, a National Scenic Byway.
Вашингтон және Ли университеті
Джордж Вашингтон Вирджиния штатының Шенандоа аңғарындағы Либерти Холл академиясына 20 000 долларлық каналынан алынған акцияларды мұражай ретінде табыс етті. Осы сыйлық академияның атауын Вашингтон колледжіне өзгертуге себеп болды, ол қазіргі Вирджиния штатының Лексингтон қаласындағы Вашингтон және Ли университетіне айналды.
Stock from the canal worth $20,000 was given to Liberty Hall Academy in Virginia's Shenandoah Valley by George Washington as an endowment. That gift prompted the renaming of the Academy to Washington College, which became today's Washington and Lee University in Lexington, Virginia.