Кіріспе
Француз-американдық ұшқыш пилот Гервай Рауль Виктор Луфбери (14 наурыз 1885 – 19 мамыр 1918) Луфберидің әкесінің әдесі Чарльз Самсон Луфбери болды, ол 19 ғасырдың ортасында Ұлыбританиядан АҚШ-қа көшіп келіп, Нью-Йоркте қоныстанды. Луфберидің әкесі Эдвард 1876 жылы үлкен ағасы Джорджқа қосылып, Шамалиерге көшіп келді. Көп ұзамай ол жергілікті француз қызы Анна Жозефин Вессьермен танысты. Рауль олардың үш ұлының ең кішісі болды. Луфбериге бір жас толғанда анасы қайтыс болды, ал әкесі АҚШ-қа оралды, ол Нью-Йорк, Нью-Джерси және содан кейін АҚШ-тың Коннектикут штатындағы Уоллингфордта тұрды. Оны Францияда анасының әжесі Мадлен Вессиер Греньер тәрбиеледі. Францияда жұмыс істеп жүргенде Луфбери АҚШ-та екінші отбасын құрған әкесіне ақша жіберді. Бірақ ол Коннектикуттағы басқа туыстарына да барып қайтты. Содан кейін ол Уоллингфордта туыстарымен екі жыл бойы күміс жалату фабрикасында жұмыс істеді. Луфбери 1907–1909 жылдары АҚШ армиясында мылтықшы болып қызмет етті және Филиппинде болды. Ол алғаш рет Форт Макдауэлл, Ангел аралындағы жалдама әскерлер тобынан 1908 жылдың 13 желтоқсанында Гавайи территориясындағы жаңадан құрылған Форт Шафтердегі 20-шы жаяу әскер полкінің F ротасына тағайындалды. 1909 жылдың 1 сәуірінде ол Калифорниядағы Монтерейдің Президиосындағы M ротасында орналасты. 1910 жылы Маниланың Куартел-де-Эспаниясына жіберілді. АҚШ армиясында қызметтен кейін ол Үндістан, Жапония және Қытайды көрді. Luxeuil-ге жөнелту туралы бұйрық алғаннан кейін жолаушылар пойызында отырғанда, арыстанды көріп қорқып қалды. Арыстанның зиянсыз екеніне көз жеткізгенімен, кондуктор Уиски ырылдап, саусағын шағып алуы мүмкін деген ойда болды. Сонда екі эскадрилья ұшқышы арыстанды тасымалдап, келесі күні әкелуге келісті. Луфбери бірнеше жыл бойы Уиски деген атпен белгілі болған бұл арыстанды баққан. Кейін Вискиге Сода есімді тағы бір арыстан достас болды, өйткені олар өте жақсы тіл табысты, себебі ұшқыштар арыстанға әйел серік қажет деп ойлады. Сода Вискиден гөрі жабайырақ болды және Люфбериден басқа, жақындаған кез келген адамға түкіріп, тырнап тастады. Екеуі де Луфбериге жақын болғанымен, Виски үй жануары сияқты әуеайлақтың төңірегінде оны іздеп жүрді. Ақырында олар екеуі Париж зообағына апарылды. Оның алғашқы жеңісі 1916 жылдың 30 шілдесінде Верденде болды. 1916 жылдың 12 қазанында ол бес жау ұшағын атып түсіріп, аса батыр атанды және адъютант шеніне көтерілді. 1918 жылдың көктемінде Луфбери әлі құрылмаған 94-ші авиаэскадрильяның командирі болып тағайындалды. Луфберидің басты міндеті Эдди Риккенбеккер сияқты жаңа ұшқыштарға ұрыс тактикасын үйрету болды. АҚШ Әскери Әуе күштері Nieuport 28 истребительдерімен жабдықталған, бірақ жабдықтау мәселелеріне байланысты көптеген ұшақтар қарусыз болды. 94-ші дивизияның алғашқы ұрыс патрулі 1918 жылдың 6 наурызында Луфберидің Риккенбеккер және Даг Кэмпбеллмен қарусыз ұшақта ұшуымен басталды. Луфбери 1918 жылдың сәуірінде 12 және 27 күндері 94-ші эскадрильяны басқарғанда расталмаған жеңістерге ие болды. Бұдан кейін не болғаны туралы әртүрлі пікірлер бар. Биіктігі 200-ден 600 футқа дейін бағаланғанда, Луфбери өрттен құтылу үшін немесе жақын маңдағы Мозель өзеніне қонуға тырысу үшін ұшақтан секірген деген болжам бар. Басқалары оның Марон ауылының үстінде аударылып кеткеннен кейін пилот кабинасынан лақтырылғанын айтады. Оның құлап бара жатқан денесі темірден жасалған бақша қоршауларына тиіп, өліміне себеп болды. Алайда, 1962 жылы АҚШ Әуе күштерінің Ұлттық мұражайының (кейін Әуе күштері мұражайы) Король Д. Фрей жүргізген зерттеулер көрсетті, оқиға орнындағы куәгерлер ұшақтың өртенбей аударылып кеткенін және Луфбери соңғы шайқасы кезінде автоматтарынан кедергіні жою үшін қауіпсіздік белбеуін шешіп, сыртқа лақтырылғанын көрген. Фрей бұл "тарихи көтеріліске" әкелген әлеуметтік факторларды түсіндірді. Луфбери Франциядағы Себастопольдегі авиаторлар зиратында әскери салтанатпен жерленді. Кейін оның сүйегі Париждегі Лафайетт ескерткіш паркіне көшірілді. Ол өмірінде 17 жеңіске жеткенімен, әріптес ұшқыштар оның жау ұшақтарын атып түсіргенін, бірақ оған есептелмеген көптеген жағдайларды айтты. Оның нақты жеңістерінің саны ресми емес түрде 25-тен 60-қа дейін бағаланады.
Gervais Raoul Victor Lufbery (March 14, 1885 – May 19, 1918) Lufbery's paternal grandfather was Charles Samson Lufbery, who had emigrated to the United States from Great Britain in the mid 19th century and settled in New York. Lufbery's father, Edward moved to Chamalières in 1876, joining his elder brother, George and soon met a local Frenchwoman, Anne Joséphine Vessière, Raoul was the youngest of their three sons. When Lufbery was one, his mother died and his father returned to the United States, where he lived in New York, New Jersey, and then Wallingford, Connecticut in the United States, leaving him to be raised by his maternal grandmother, Madeline Vessière Greniere in France. While working in France, Lufbery sent money to his father, who had started a second family in the United States. However, he managed to visit other family members in Connecticut. He then stayed in Walllingford with his relatives for two years, working at a silver plating factory. Lufbery served in the United States Army from 1907–1909 as a rifleman and saw service in the Philippines. He was first assigned from the recruit depot of Fort McDowell, Angel Island to Company F, 20th Infantry Regiment, at the newly established Fort Shafter, Territory of Hawaii on 13 December 1908. On 1 April 1909, he was stationed with Company M, at the Presidio of Monterey, California. In 1910, he was sent to Cuartel de España, Manila. After his time with the US Army, he saw India, Japan, and China. aboard a passenger train after receiving orders to ship out to Luxeuil. Although assured that the lion was harmless, the conductor was inclined to believe otherwise after Whiskey roared and attempted to bite his finger. Two Escadrille pilots were then inclined to stay behind to crate up the animal and bring him the next day. Lufbery raised this lion, named Whiskey, for several years. Later, Whiskey got another lion playmate, named Soda since she got on so well with Whiskey, as the pilots felt the lion needed a female companion. Soda was much wilder than Whiskey and would spit and claw at anyone who came near, with the notable exception of Lufbery. Although both the animals were fond of Lufbery, Whiskey followed him around the aerodrome like a pet dog. Eventually the pair were taken to a Paris Zoo. His first victory came on 30 July 1916 over Verdun. By 12 October 1916, he had downed five enemy planes, making him an ace, and earning him a promotion to adjutant. In the spring of 1918, Lufbery was chosen to become the commanding officer of the yet unformed 94th Aero Squadron with the rank of major. Lufbery's principal job was to instruct the new pilots such as Eddie Rickenbacker in combat techniques. The United States Army Air Service was equipped with Nieuport 28 fighters, but due to supply problems, many lacked armament. The 94th's first combat patrol on 6 March 1918, saw Lufbery leading Rickenbacker and fellow flyer Doug Campbell in unarmed airplanes. Lufbery had unconfirmed claims in April 1918, on the 12th and the 27th, while leading 94 Squadron. What happened next has been a matter of debate. At an altitude variously estimated between 200 and 600 feet, Lufbery was said to have jumped out of the plane, either to avoid a fiery death or as an attempt to land in the nearby Moselle River, rather than being thrown from the cockpit after it flipped over above the village of Maron. His falling body struck a metal garden picket fence, causing his death. However, on site research by Royal D. Frey of the National Museum of the United States Air Force (then the Air Force Museum) established in 1962 that witnesses on the ground below the action saw the plane, not burning, flip over, and Lufbery was thrown out, having unfastened his seat belt to clear a jam in his machine gun during his final fight. Frey went on to explain the social dynamics that led to the "historical inflation." Lufbery was buried with full military honors at the Aviators Cemetery at Sebastapol, France. His remains were later removed to a place of honor at the Lafayette Memorial du Parc de Garches in Paris. Although he received credit for only 17 victories in his career, his fellow pilots related many instances when he shot down German planes that he was not credited for. His actual number of victories has been unofficially estimated at anywhere between 25 and 60.
Мұра
1926 жылдан бастап жыл сайын авиация саласындағы жетістіктерін құрметтеу үшін табыс етілетін Хармон халықаралық кубогын Луфберидің мүсіні мен ұшақ құрайды. 1998 жылы Луфбери Ұлттық авиациялық даңқ залына енгізілді. Луфбери Уоллингфордта қысқа ғана уақыт тұрғанмен, ол оның ресми мекенжайы болды, және бірнеше қоғамдық нысандар оның атымен аталады, оның ішінде даңғыл, саябақ, VFW ғимараты және тас жолға кіретін пандус. Луфберидің үйі мен Уоллингфорд тарихи қоғамының ғимараты, оның қайтыс болғанының 100 жылдығына арналған тақталармен белгіленді, бұл Уоллингфордтың 350 жылдық мерекелік шараларының бір бөлігі болды. Луфбери Джеффри Шаараның «Соңғы адамға» кітабының басты кейіпкерлерінің бірі. 2006 жылғы «Flyboys» фильміндегі Рид Кэссиди рөлі (Мартин Хендерсон ойнады) шамамен Луфбериге негізделген. Луфбери «Жас Индиана Джонс хроникалары» эпизодында «Қырандардың шабуылы» көрнекті орын алады. Ол және оның кішкентай арыстаны Уиски, Scholastic кітабының/онлайн ойынының/қазына іздеудің 10-шы картасында бейнеленген, ол оның сериядағы Cahill отбасы тармағының, Янус, мүшесі екенін көрсетеді. Жан Шепардтың 1969 жылғы 17 қарашадағы радио хабарламасында Луфберидің француздық 75 коктейлін ойлап тапқаны туралы әңгіме бар. (http://podbay.fm/show/129951381/e/1185336300) 27:00 минутта. 2018 жылы Луфбери Александр Зейне Ирвиннің режиссерлік жұмысы және Дэниел Бернардидің продюсерлік жұмысымен, «Эльдорадо Фильмдері» мен «Ветерандық деректік корпусы» бірлесіп жасаған «Рауль Луфбери: Ұшқыш-ұстаз» атты қысқаметражды деректі фильмнің тақырыбы болды.