Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Англияның ақсүйек титулы. Банбери графы – Англияның ақсүйек титулы болған. Ол 1626 жылы Уильям Ноллис үшін тағайындалған. Ол бұған дейін 1603 жылы Кноллис бароны және 1616 жылы Валлингфорд виконты атанған, екеуі де Англияның ақсүйек титулы еді. Дегенмен, оның ұлдарының тегіне күмән туып, жүздеген жылдық дауға себеп болды. 1804 жылдың мамыр айында король Георг III келе жатқан премьер-министр Генри Аддингтонға Банбери графы, Валлингфорд виконты және Ридинг бароны титулдарын беруді жоспарлаған. Бірақ Аддингтон бұл құрметтен бас тартып, 1805 жылға дейін парламентте қалды, содан кейін Питтің үкіметіне Кеңес президенті ретінде Сидмут виконтынің төменгі титулымен қосылды.
A title in the Peerage of England. Earl of Banbury was a title in the Peerage of England. It was created in 1626 for William Knollys. He had already been created Baron Knollys in 1603 and Viscount Wallingford in 1616, both in the Peerage of England. However, the paternity of his sons was challenged, leading to hundreds of years of dispute. In May 1804, King George III intended to confer the titles of Earl of Banbury, Viscount Wallingford and Baron Reading on the outgoing Prime Minister Henry Addington. However, Addington refused the honour and chose to remain in the Commons until 1805, when he joined Pitt's government as Lord President of the Council with the lesser title of Viscount Sidmouth.
Шақыру құқығысыз жұрлық
Банберидің бірінші графының Эдвард және Николас есімді екі ұлы болды; алайда олардың ешқайсысы оның өсиетіне енбегендіктен, олардың тегін анықтау туралы негізді сұрақтар туды. 1641 жылы сот Эдвард графтыққа ие болды деп шешті. 1645 жылғы маусымда Эдвард шайқаста қаза тапқаннан кейін, оның інісі Николас титулды мұралады. 1660 жылғы Конвент Парламентінде Лордтар палатасында отырған графқа наразылық білдірілді, ал 1661 жылы ол парламентке шақырылмады; ол 1674 жылдың 14 наурызында қайтыс болған кезде шақыру қағазын алмады. Николастың ұлы Чарльз, төртінші граф, 1692 жылы дуэльде капитан Филипп Лоусонды өлтірген кезде парламентке шақырылмаған еді. Лордтар палатасы оның пэр емес екенін және оның ісін қарауға құқығы жоқ екенін жариялады, бірақ Корольдік сот оны қарапайым адам емес, Банбери графы болғандықтан түрмеден босатты. Дегенмен, Лордтар палатасы өз ұстанымынан мойын бұрмады, ал Кноллис 1740 жылғы сәуірде қайтыс болған кезде шақыру қағазын алмады. Оның ұлы, сэр Чарльз Кноллис, Бёрфордтың викарийі, Оксфордшир, және оның немерелері, сэр Уильям Кноллис және сэр Томас Вудс Кноллис, Банбери графтарының титулын тікелей иеленді, бірақ олар өз титулдарына құқығын дәлелдеу үшін ешқандай қадам жасаған жоқ. Сэр Томас Вудс Кноллистің ұлы, генерал Уильям Кноллис, титулдық сегізінші граф, титулға талас жасады. 1813 жылы Лордтар палатасы оның талабын қабылдамау туралы қаулы қабылдағаннан кейін ол титулды қолдануды тоқтатуға мәжбүр болды.
The first Earl of Banbury had two sons, Edward and Nicholas; however neither was mentioned in his will, prompting credible questions raised as to their paternity. In 1641, the law courts decided that Edward acceded to the Earldom. When Edward was killed in battle in June 1645, his brother Nicholas inherited the title. In the Convention Parliament of 1660, some objection was taken to the earl sitting in the House of Lords, and in 1661 he was not summoned to parliament; he had not succeeded in obtaining his writ of summons when he died on 14 March 1674. Nicholas's son Charles, the 4th earl, had not been summoned to parliament when in 1692 he killed Captain Philip Lawson in a duel. The House of Lords declared that he was not a peer and therefore not entitled to have his case heard by them, but the Court of King's Bench released him from his imprisonment on the ground that he was the Earl of Banbury rather than a commoner. Nevertheless, the House of Lords refused to move from its position, and Knollys had not received a writ of summons when he died in April 1740. His son Sir Charles Knollys, vicar of Burford, Oxfordshire, and his grandsons, Sir William Knollys and Sir Thomas Woods Knollys, were successively titular Earls of Banbury, but they took no steps to prove their title. Sir Thomas Woods Knollys' son General William Knollys, the titular eighth earl, laid claim to the title. He was forced to discontinue the use of the title in 1813, after the House of Lords passed a resolution rejecting his claim.