Кіріспе
Шотландия жұрлығындағы графтық атақ – Стирлинг графы атағы Шотландия жұрлығындағы атақ еді. Ол 1633 жылдың 14 маусымында Уильям Александр, Стирлингтің 1-ші виконты үшін құрылды. Ол бұған дейін 1625 жылдың 12 шілдесінде Новая Шотландия баронтегінде Менстри, Клэкманнаншир бароны атанған, содан кейін 1630 жылдың 4 қыркүйегінде Таллибодидің Лорды Александр және Стирлинг виконты, ал 1639 жылы Дован графы болған. Ол Стирлинг графтығын алғанда Канада виконты да аталды. Басқа жұрлық атақтары да Шотландия жұрлығына жатты. Аталған атақтар бесінші графтың 1739 жылы қайтыс болуымен тоқтатылды.
Earl of Stirling was a title in the Peerage of Scotland. It was created on 14 June 1633 for William Alexander, 1st Viscount of Stirling. He had already been created a Baronet, of Menstrie, Clackmannanshire in the Baronetage of Nova Scotia on 12 July 1625, then Lord Alexander of Tullibody and Viscount of Stirling on 4 September 1630, then Earl of Dovan in 1639. He was made Viscount of Canada at the same time that he was granted the earldom of Stirling. The other peerage titles were also in the Peerage of Scotland. The titles became dormant upon the death of the fifth Earl in 1739.
Уильям Александр
Уильям Александр, Нью-Джерсиден шыққан әскери офицер, Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде Континентальдық армияда генерал-майор болған, 1756 жылдан 1759 жылға дейін тоқтатылған графтыққа талап етуге тырысты. Бірінші графтың атасының ең жасы үлкен еркек баласынан тараған талапты 1762 жылы Лордтар палатасы қабылдамады, алайда оған Шотландия өкілдерін сайлауда дауыс беруге рұқсат берілді.
Александр Хамфрис-Александр
19 ғасырда Дован графының титулы Стирлинг графының титулымен байланысты жаңа мақұлдама берілгенін және Стирлинг графының титулына жаңа мұрагерлік жолы бар екенін дәлелдеуге әрекет жасалды, бұл талапты Александр Хамфрис Александр (1783–1859) өнеге етті. Мэри Хилл, Дауншир маркизасы 1832 жылы Лордтар палатасына петиция ұсынды, ол Стирлингтің бесінші графы Генридің қарындасы Джудит Александрдың ұрпағы ретінде заңды мұрагер екенін мәлімдеді. 1839 жылы сотта қарастырылған іс бойынша, іс материалдарындағы он жеті құжаттың кем дегенде екеуің жалған екені анықталды; Хамфрис Александр оларды жасағаны үшін жеке жауапкершіліктен босатылды. Осы оқиға және оған байланысты жалған жасау Самуэль Уорреннің (1807–1877) өте танымал үш томдық романы "Жыл сайын он мың" романына шабыт берді. Уоррен бұл оқиға туралы өзінің "Miscellanies" жинағындағы "Жалған жасау романтикасы" деген мақаласында тікелей жазды.