Эдвин Колпитц: Коммуникациялар пионері және осциллятордың ойластырушысы
Edwin H. Colpitts
Эдвин Колпитц – байланыс саласының новаторы, Колпитц осцилляторының авторы. Бірінші атлантикалық радио телефонды жасады, вакуумдық құбырлар жетістіктеріне үлкен үлес қосты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Эдвин Генри Колпитц (19 қаңтар 1872 – 6 наурыз 1949) – байланыс саласындағы пионер, ең белгілісі Кольпитц осцилляторын өнертапқандығымен танымал. 1900 жылдардың басында Western Electric компаниясының ғылыми-зерттеу бөлімінің басшысы ретінде ол және оның жетекшілігіндегі ғалымдар осцилляторлар мен вакуумдық құбырлы итермелеу-тарту күшейткіштерін дамытуда маңызды жетістіктерге қол жеткізді. 1915 жылы оның командасы алғашқы трансатлантикалық радио телефонын сәтті көрсетті. Колпитц 1949 жылы АҚШ, Нью-Джерси штатындағы Оранж қаласындағы үйінде қайтыс болды, оның денесі Канада, Нью-Брансуик провинциясындағы Пойнт-де-Бьютте жерленді. Одан соң әйелі Грейс Пенни Колпитц және ұлы Дональд Б. Колпитц қалды.
Edwin Henry Colpitts (January 19, 1872 – March 6, 1949) was a communications pioneer best known for his invention of the Colpitts oscillator. As research branch chief for Western Electric in the early 1900s, he and scientists under his direction achieved significant advances in the development of oscillators and vacuum tube push–pull amplifiers. In 1915, his team successfully demonstrated the first transatlantic radio telephone. Colpitts died at home in 1949 in Orange, New Jersey, United States and his body was interred in Point de Bute, New Brunswick, Canada. He was survived by his wife Grace Penney Colpitts and his son Donald B. Colpitts.
Білім және мансап
Нью-Брансуик штатының Пойнт-де-Бютте қаласында туған ол білімін Маунт-Аллисон университетінде бастады, кейін Ньюфаундлендте мұғалім және мектеп директоры болып жұмыс істеді. 1895 жылы Гарвард университетіне түсіп, физика және математика пәндерін оқыды. 1896 жылы бакалавр, ал 1897 жылы осы оқу орнында магистр дәрежесін алды. Ол Гарвардта тағы екі жыл бойы оқыды, қосымша курстардан өтіп, Джефферсон физикалық зертханасының директоры Джон Троубридждің зертханалық ассистенты болып қызмет етті. 1899 жылы Колпитс Американың «Белл Телефон» компаниясында жұмысқа орналасты. 1907 жылы «Уэстерн Электрик» компаниясына ауысты. Оның «Уэстерн Электрик» әріптесі Ральф Хартли 1915 жылы индуктивті байланыс осцилляторын ойлап тапты, ал Колпитс 1918 жылы конденсаторларды пайдалана отырып, оның электрлік дуалысын жасады (Колпитс осцилляторы). Бұл жайлы ол алғаш рет Эдвард Б. Крафтпен бірлесіп 1919 жылы жариялаған мақаласында айтты. 1920 жылы ол «Осцилляция генераторы» деген атпен патент алды. Колпитс пен Крафт: «цивилизациялық әлемдегі кез келген екі адамның арасында сөйлеу арқылы байланыс орнату мүмкіндігі – инженерлік саланың ұмтылатын ең маңызды мақсаттарының бірі» деп жазды. Колпитс Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Армиясының Сигнал корпусында қызмет етті және Францияда әскери байланыспен айналысатын штаб офицері ретінде біраз уақыт өткізді. Колпитс пен Отто Блэкуэлл 1921 жылы AIEE транзакцияларында операторлық мультиплекстік телефония және телеграфия туралы маңызды мақала жариялады. Олар 1918 жылы Балтимор мен Питтсбург арасында төрт каналды коммерциялық жүйені іске қосуға мүмкіндік берген жолақты өткізгіш сүзгілер және вакуумдық түтік электроникасы бойынша жүргізілген жұмысты қорытындылады. 1925 жылы «Уэстерн Электрик» зертханалары «Белл» зертханасының құрамына енді. Колпитс зейнетке шыққанға дейін «Белл Лабс» вице-президенті лауазымына жетті. 1940 жылы Колпитс зейнеттен шығып, АҚШ Әскери-теңіз күштерінде сонардың даму жағдайын қарастыратын комиссияны басқарды. Комиссияның баяндамасында американдық сонардың неміс жетістіктерімен салыстырғандағы шектеулері анықталды, бұл американдық сонардың негізгі зерттеулерін күшейтті. 1948 жылы ол Эллиотт Крессон медалімен марапатталды.
Born in Point de Bute, New Brunswick, he began his education at Mount Allison University and was later a teacher and school principal in Newfoundland. In 1895 he entered Harvard University where he studied physics and mathematics. He received a BA in 1896 and a Master's degree in 1897 from that institution. He remained at Harvard for two additional years while taking advanced courses and serving as a laboratory assistant to John Trowbridge, director of the Jefferson Physical Laboratory. In 1899, Colpitts accepted a position with American Bell Telephone Company. He moved to Western Electric in 1907. His Western Electric colleague, Ralph Hartley invented an inductive coupling oscillator in 1915, and Colpitts invented its electrical dual using capacitors in 1918 (the Colpitts oscillator). It was first reported a paper he published, with Edward B. Craft, in 1919. He patented it as the "Oscillation Generator" in 1920. Colpitts and Craft wrote that "the possibility of communication by speech between any two individuals in the civilized world is one of the most desirable ends for which engineering can strive." Colpitts served in the US Army Signal Corps during World War I and spent some time in France as a staff officer involved with military communication. Colpitts and Otto B. Blackwell published an important paper on carrier multiplex telephony and telegraphy in the Transactions of the AIEE in 1921. They summarized work on bandpass filters and vacuum tube electronics, which had enabled a four channel commercial system to be placed in operation between Baltimore, MD, and Pittsburgh, PA, in 1918. Western Electric research laboratories became part of Bell Laboratories in 1925. Colpitts reached the position of vice president of Bell Labs before retirement. In 1940, Colpitts was called out of retirement to head a committee reviewing the state of sonar development in the United States Navy. The committee report identified critical limitations of American sonar compared with German developments, which spurred American fundamental sonar research. He was awarded the Elliott Cresson Medal in 1948.