Тынық мұхиты кеңесі: Екінші дүниежүзілік соғыстағы Азия-Тынық мұхиты кампаниясын бақылаған, құрамында АҚШ, Ұлыбритания, Қытай, Аустралия басқа да елдер болған кеңес.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Тынық мұхиты соғыс кеңесі 1942 жылы құрылған үкіметаралық орган болды. Ол Екінші дүниежүзілік соғыстың Тынық мұхиты мен Азиядағы науқандарында одақтастардың соғыс күшін бақылауға бағытталған. 1942 жылдың қаңтар айында қысқа ғұмырлы американдық-британдық-голландиялық-австралиялық әскери басқаруы (ABDACOM) құрылғаннан кейін, Австралия, Нидерланд және Жаңа Зеландия үкіметтері Уинстон Черчилльді Вашингтон қаласында орналасқан үкіметаралық соғыс кеңесін құруға ынталандыра бастады. Алыс Шығыс кеңесі 9 ақпанда Лондонда құрылды, ал Вашингтонда тиісті штаб кеңесі құрылды. Бірақ шағын елдер Вашингтон негізді орган құруды жалғастырды. Тынық мұхиты соғыс кеңесі 1942 жылдың 1 сәуірінде Вашингтонда құрылды. Оның құрамына президент Франклин Д. Рузвельт, оның басты кеңесшісі Гарри Хопкинс, сондай-ақ Ұлыбритания, Қытай, Австралия, Жаңа Зеландия, Нидерланд және Канада өкілдері кірді. Кейін Үндістан мен Филиппин өкілдері де қосылды. Австралия мен Жаңа Зеландия (премьер-министрлер Джон Кертин мен Питер Фрейзер) Тынық мұхиты соғысының жоғары деңгейдегі бағытын анықтайтын кеңес құруды қалаған; ал Лондон кеңесі (Алыс Шығыс кеңесі) тек кеңес беруші және бағынышты болды. Рузвельт британдық-американдық ынтымақтастықтың қазіргі күйін сақтап қалуды көздеді және егер үш елдің (Австралия, Голландиялық Шығыс Индиясы және Жаңа Зеландия) мүдделеріне қатысты мәселелер туса, олар Вашингтондағы Біріккен штабтар комитетінің (CCOS) отырыстарына қатысып, өз пікірлерін білдіре алатынын ұсынды. Қарсылығына қарамастан, АҚШ үш әскери миссиямен тығыз байланыс орнатуға міндеттенді, осылайша олар хабардар кеңес бере алатын болды. Австралия мен Жаңа Зеландия наразылық білдіріп, бұл ұсынысты қабылдады. Кеңеске деген қызығушылықтың көп бөлігі наурыз және сәуір айларында ABDACOM-ның тарауына байланысты жоғалды. Кеңес ешқашан тікелей операциялық басқару құқығына ие болған жоқ, және ол қабылдаған барлық шешімдер Вашингтондағы АҚШ-Британдия Біріккен штабтар комитетіне жіберілді. 1942 жылдың ортасында Тынық мұхитында АҚШ күштері салыстырмалы түрде аз болғанымен, АҚШ үкіметі бақылаған материалдық-техникалық база мен күштердің молдығы оған Тынық мұхиты соғысының стратегиясын тиімді басқару мүмкіндігін берді.
The Pacific War Council was an inter governmental body established in 1942 and intended to control the Allied war effort in the Pacific and Asian campaigns of World War II. Following the establishment of the short lived American British Dutch Australian military command (ABDACOM) in January 1942, the governments of Australia, the Netherlands and New Zealand began to push Winston Churchill for an inter governmental war council based in Washington D. C. The Far Eastern Council was established in London on February 9, with a corresponding staff council in Washington. However the smaller powers continued to push for a Washington based body. The Pacific War Council was formed in Washington on April 1, 1942, with a membership consisting of President Franklin D. Roosevelt, his key advisor Harry Hopkins, and representatives from Britain, China, Australia, New Zealand, the Netherlands and Canada. Representatives from India and the Philippines were later added. Australia and New Zealand (Prime Ministers John Curtin and Peter Fraser) wanted a council which was responsible for higher direction of the Pacific War; the London Council (Far East Council) was purely advisory and subordinate. Roosevelt wanted to retain the current arrangements for British American collaboration, and suggested that where the interests of the three countries (Australia, the Dutch East Indies and New Zealand) were involved they could attend meetings of the Combined Chiefs of Staff in Washington (CCOS) and give their views on the spot. In return, the United States undertook the establishment of close working arrangements with the three military missions so they could give informed advice. Both Australia and New Zealand accepted under protest. Much of the impetus for the council was lost during the collapse of ABDACOM, in March and April. The council never had any direct operational control and any decisions it made were referred to the U. S. British Combined Chiefs of Staff, which was also in Washington. Although there were relatively few U. S. forces in the Pacific in mid 1942, the sheer volume of matériel and forces controlled by the United States government soon gave it effective control of strategy in the Pacific War.