Кіріспе
Кеңес және Ресей актері Вениамин Борисович Смехов (Вениами́н Бори́сович Сме́хов; 1940 жылғы 10 тамызда Мәскеуде туған) – совет және Ресей театр және кино актері, режиссер. Ол 2000 жылы «Петрополь» сыйлығының, ал 2009 жылы «Царскосельский өнер» сыйлығының иегері. 70 жылдығында оған ұсынылған Ресей Халық әртісі атағын қабылдаудан бас тартты. Смехов Мәскеудегі Таганка театрында ұзақ жылдар бойы жұмыс істеді, оның рөлдерінің ішінде Михаил Булгаковтың «Мастер мен Маргарита» романының сахналық қойылымындағы Воланд рөлі бар. Оның осы туындының басты антагонистінің бейнесін сомдауы, романның кез келген бейімделуінің ең жақсысы деп есептеледі. Кинода ол «Д’Артаньян және үш мушкетер» (1978) және оның жалғауларындағы (1992, 1993) Атос рөлімен ең көп танылып, сүйікті болған. Ол сонымен қатар балаларға арналған өлеңдер, сценарийлер, естеліктер және юмористикалық материалдар да жазды.
Veniamin Borisovich Smekhov (Вениами́н Бори́сович Сме́хов; born 10 August 1940 in Moscow) is a Soviet and Russian stage and film actor and director. He was the winner of the Petropol Award (2000) as well as the Tsarskoselsky Artistic Prize (2009). He refused the title of People's Artist of Russia, which was offered to him on his 70th birthday. Smekhov has long worked in the Moscow Taganka Theatre where his roles included Woland in a stage adaptation of Mikhail Bulgakov's The Master and Margarita. His portrayal of the main antagonist of the story is considered to be the best of any adaption of the novel. In film, he is best known and loved for the role of Athos in a Russian version of D'Artagnan and Three Musketeers (1978) and its sequels (1992, 1993). He also has written children's poetry, scripts, memoirs and comedic materials.
Отбасы
Әкесі: Борис Моисеевич Смехов (10 қаңтар 1912, Гомель, Беларусь – 8 қазан 2010, Ахен, Германия), профессор, экономика ғылымдарының докторы. Әкесі – Мұсей Яковлевич Смехов, бухгалтер. Анасы: Мария Львовна Шварцбург (1918–1996), дәрігер, Мәскеу клиникасының бөлім меңгерушісі. Әкесінің әкесі – Лев Аронович Шварцбург, Киев облысы Шпола қаласында туған, кейін Одессаға көшіп кеткен. Ол аяқ киім тігуші болған. Әкесі тарапынан туған інісі – танымал кітап иллюстраторы Лев Моисеевич Смехов (1908, Петровичи – 1978). Ол суретшілер Аркадий Львович Смеховтің (1936 ж.т.) және Зиновий Львович Смеховтің (1939 ж.т.) әкесі болды. Вениаминнің әкесі тарапынан тағы бір інісі – Ефим Моисеевич Смехов, «Медицина» басылымының бас суретшісі. Радио редакторы Алла Александровна Смехова – Вениаминнің бірінші әйелі және оның қыздары Әликаның (1968 ж.т.), актриса және әнші, және Еленаның (1963 ж.т.), жазушының анасы. Оның немерелері – Еленаның ұлы Леонид Смехов (1987 ж.т.) және Әликаның ұлдары Артем Смехов (2000 ж.т.) мен Макар Смехов (2007 ж.т.). Вениамин 1980 жылдан бері Галина Аксеноваға (Галина Геннадьевна), өнер кандидаты, Мәскеудегі театр өнері мектебінің профессоры, аудармашы, кино және театр зерттеушісіне үйленген.
Өмірбаян
Смехов балалық шағын Мәскеудегі Екінші Мещанский көшесінде (қазіргі Ғиляровский көшесі) өткізді. 1945 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстан оралғаннан кейін ғана әкесімен кездесті. 1947-1957 жылдары Палчиков көшесіндегі №235 мектепте оқыды, онда Пионерлер сарайындағы драма үйірмесінің мүшесі болды. Үйірмені В.Е. Стручкова басқарды, ал студенттермен Ролан Быков жұмыс істеді. 1957 жылы Смехов Б.В. Щукин атындағы театр училищесіне, Е. Вахтангов театрының консерваториясына қабылданды. Ол В.А. Етуштің класында оқыды. Вениаминды оқуға шақырған оның ағасы Лев Смехов болды. 1959 жылы ол курстан шығарылып, аудитор ретінде екінші курсқа түсті. Бұл сынақ мерзімі болды. 1959 жылғы сәуірде ол студенттік мәртебесін қайта алды. Дипломдық спектакльдеріне Мольердің «Буржуа Gentilhomme» пьесасындағы Ковиелл және Островскийдің «Жылы жүрек» пьесасындағы Наркис рөлдері кірді. 1961 жылы Вениамин актерлік училищені бітіріп, Куйбышев драма театрына жіберілді, онда бір жыл жұмыс істеді. 1962 жылы Мәскеуге оралғаннан кейін режиссер А.К. Плотников оны Мәскеу драма және комедия театрына қабылдады. 1964 жылы Юрий Любимов театрдың бас режиссері болды. Любимов театрының ұйымдастыруын жаңартты, ол Таганка театры болып қайта аталды. 1985 жылдан 1987 жылға дейін Вениамин «Современник» театрында жұмыс істеді, онда Леонид Филатов пен Виталий Шаповаловпен бірге Любимовтың Совет Одағынан қуылғаннан кейін қашып кетті. 1987 жылы Таганка театрына оралып, 1998 жылға дейін жұмыс істеді. Вениамин 1968 жылы кинода ойнай бастады, бірақ 1978 жылы Одесса киностудиясында түсірілген «Д’Артаньян және үш мушкетер» атты танымал телефильмінде Атос рөлін ойнағаннан кейін ғана кеңінен танылды. Ол барлық келесі фильмдерде де Атос рөлін сомдады. 1967 жылы әдеби драмалық бағдарламалардың басты өндірушісі – КСРО Гостелерадиосында еркін режиссер болып жұмыс істей бастады. Оның алғашқы жұмысы «Маяковский күні» телеспектаклі болды. Ол өзінің сценарийі бойынша жазылып, «Поэзия театры» сериясының бір бөлігі ретінде көрсетілді. 1990 жылы Ресейде және шетелде театрлық қойылымдарды, операларды және телефильмдерді қоюға кірісті, сондай-ақ бірнеше жыл бойы американдық университеттерде актерлік өнерден сабақ берді. Осы уақыт ішінде ол Ресейде болғанда Таганка театрында өнер көрсетуді жалғастырды. Америкада Вениамин 1998 жылы «Орыс классикасының кітапханасы» атты компакт-дискілер сериясын шығарды. Ол 20-ға жуық жеке аудиокітаптар, сондай-ақ аудиокітаптар жинақтарының үлкен жинағын шығарды. 2011 жылы Вениамин Таганка театрына қонақ актер және режиссер ретінде оралды. Ол «Мастер мен Маргарита» спектаклінде Воланд рөлін екі рет ойнады, бұл спектакль актер Всеволод Соболевтің есіне арналған және Таганка театрының 50 жылдығына орай қойылды. Қазіргі уақытта ол екі поэзиялық спектакльде актер ретінде өнер көрсетеді: «Жылдар жоқ» (осы спектакльді де қойып, режиссерлік етті) және «Флейтаның тірегі». Ол Мәскеуде тұрады және өзінің қойылымдарымен және поэзия кештерімен жиі гастрольдік сапарлар жасап тұрады. Сонымен қатар, Вениамин теледидар үшін поэзиялық бағдарламалар мен деректі фильмдер жасайды. Ол сондай-ақ өлеңдер мен прозадан тұратын бірнеше кітаптардың және естеліктердің авторы. Ол өзін актер, режиссер, жазушы және саяхатшы деп атайды. Вениамин Антон Чехов, Лев Толстой және Михаил Булгаковтың шығармаларын онлайн театрлық оқуларға қатысты, соның ішінде «Чехов тірі» (25 қыркүйек 2015), «Соғыс және бейбітшілік. Біз романды оқимыз» (8 желтоқсан 2015) және «Мастер мен Маргарита» Google оқуы. Мен сол жерде болдым (12 қараша 2016).
Автор
"Әлемдегі ең жақсы іс-әрекет". Юность журналы, №9. 1970 жыл. "Қанаттардың сыртынан жазбалар". Юность журналы, №3. 1974 жыл. "Музалардың қызметіне ықылым келмейді". Юность журналы, №9. 1976 жыл. "Менің суретші әріптестерім". Аврора журналы, №5. 1980 жыл. Бір керемет күн. Кеңес жазушысы, 1986 жыл. Ұстаның скрипкасы. Огонек кітапханасы, 1988 жыл. "Тірі және жалғыз" (Вайсоцкий туралы естеліктер). Интерконтакт, 1990 жыл. Таганка. Тұтқынның жазбалары. Поликом, 1992 жыл. Мен Атос болғанда. Мәскеу актері, 1999 жыл. Менің естелігімдегі театр. Вагриус, 2001 жыл. Афоризмдер. Бос уақыттың жемісі. Туысқандық. Ретро, 2005 жыл. Өмірде олай болмайды. "Та Таганка" екі томдық. Времья, 2008 жыл. Та Таганка. Әли Баба және басқалар. Өмірде олай болмайды (үш томдық эсселер жинағы). Времья, 2010 жыл. Таганка театрының алтын ғасыры. Старое кино, 2012 жыл. "Әкеме махаббатпен" (II): Жинақ. Ред. А. Фин, 2012 жыл. "Мен поэзияда тек бір тігісті түсіндіремін" поэзия, әндер және пародилер жинағы. Таганка театрының құрастыруымен, 2014 жыл. Қанаттардың сыртынан жазбалар. Старое кино, 2016 жыл. Олай емес, жігіттер. Владимир Высоцкийді достары мен әріптестері еске алады. ACT, 2017 жыл. Сәлем десең, Владимир Высоцкий туралы естеліктер. Старое кино, 2018 жыл.