Кіріспе
1792 жылдан 1796 жылға дейін АҚШ армиясының қайта ұйымдастырылуы – генерал-майор Энтони Уэйннің басшылығымен 1792 жылдан 1796 жылға дейін АҚШ армиясының қайта құрылуы және кеңейтілуі. Бұл жақында ғана АҚШ Конституциясын қабылдаған жаңа Америка Құрама Штаттарындағы саяси өзгерісті білдірді. Жаңа Конгресс және атқарушы билік штаттық милицияға сүйенудің орнына кәсіби әскерилерден тұратын тұрақты армия құруға рұқсат берді. Легион негізінен 1790 және 1791 жылдары Огайо аймағындағы бірнеше жеңілістерге жауап ретінде және батыс аумақтары мен Ұлы көлдер аймағындағы АҚШ шекараларында АҚШ-тың егемендігін бекіту үшін құрылды. Легион төрт кіші легионнан тұрды, олардың әрқайсысында жаяу әскер, атқыштар, мылтықшылар және артиллерия болды. Легион 1794 жылдың тамызындағы Тұнған ағаштар шайқасындағы жеңісімен ең танымал. 1795 жылғы Батыс Американың түпкі халықтары конфедерациясымен жасалған Гринвилл шарты және Ұлыбританиямен жасалған Джей шартынан кейін Легионның саны қысқартылып, 1796 жылы Америка Құрама Штаттарының армиясы деп қайта аталды. Қазіргі заманғы АҚШ армиясының 1-ші, 3-ші және 4-ші жаяу әскер полктерінің тарихы Америка Құрама Штаттарының Легионынан бастау алады.
The Legion of the United States was a reorganization and extension of the United States Army from 1792 to 1796 under the command of Major General Anthony Wayne. It represented a political shift in the new United States, which had recently adopted the United States Constitution. The new Congressional and Executive branches authorized a standing army composed of professional soldiers rather than relying on state militias. The Legion was primarily formed in reaction to multiple defeats in the Ohio country in 1790 and 1791 and to assert U. S. sovereignty over U. S. borders in the western territories and Great Lakes regions. The Legion comprised four sub legions, each with infantry, cavalry, riflemen, and artillery. The Legion is best known for its victory at the Battle of Fallen Timbers in August 1794. Following the 1795 Treaty of Greenville with the Western Confederacy of Native American nations and the Jay Treaty with Great Britain, the Legion was reduced in size and rechristened the Army of the United States in 1796. The modern 1st, 3rd, and 4th United States Infantry Regiments of the United States Army trace their lineage to the Legion of the United States.
Шығу тегі
1783 жылы Америка Тәуелсіздік соғысынан кейін Конгресс Континенттік армияны тарату туралы шешім қабылдады. 1784 жылы Континенттік армияның барлық полктері таратылды, ал жаңа АҚШ армиясы әскери жабдықтарды күзету үшін екі отрядтан тұрды. Бірақ 1785 жылы Конгресс 700 сарбазды жалдап, Батыс аймақтарында қызмет ететін Бірінші американдық полк құруға рұқсат берді. Олардың міндеті – заңсыз қоныстанғандарды қуу және АҚШ-тан жер сатып алғандарды қорғау болды. Көптеген американдықтар сол кезде тұрақты армиядан сескенгендіктен, АҚШ көбінесе штаттық ерікті жасақтарға сүйенді. 1789 жылы АҚШ Конституциясы негізінде жаңа үкімет Соғыс министрлігін құрды және Генри Ноксты бірінші хатшы етіп тағайындады. Нокс жаңа министрлікті ұйымдастырумен айналысып жатқанда, Бірінші американдық полк командирі, подполковник Джозия Хармарға Солтүстік-Батыс аймағындағы «бандит» саналған түпкілікті американдықтарға қарсы шабуыл жасауға бұйрық берді. Хармардың күштері 300-ге жуық федералдық сарбаз бен 1000 ополченниктерден тұрды және жабдық пен азық-түлік тапшылығынан зардап шекті. Хармар экспедициясы 1790 жылдың қыркүйегінде Форт-Вашингтоннан шығып, Кекионгаға бет алды, бірақ ауыр шығынмен жеңілді. Вашингтон аумақтық губернатор, генерал Артур Сент-Клэр басқаруымен келесі экспедиция ұйымдастыруды бұйырды. Оның бастапқы күші Хармардың күшімен шамалас болды, сондықтан Конгресс 2000 сарбаздан тұратын екінші жаяу әскер полкін құруға келісім берді, бірақ ол тек алты айға ғана болды. Сент-Клэрдің жалпы күші 2400 сарбазды құрады, бірақ ол логистикалық қиындықтарды жеңе алмады. Алты айлық мерзім аяқталар алдында, ол 1791 жылдың қыркүйегінде жолға шықты. Жаңадан шақырылған және тәжірибесіз күштерге 1791 жылдың 4 қарашасында таңертең Кішкентай Торна мен Көк Жакет басқарған Батыс конфедерациясының күштері шабуыл жасады. Сент-Клэрдің жеңілісі АҚШ армиясының тарихындағы ең ауыр жеңілістердің біріне айналды, оның күштерінің жартысынан астамы қаза тапты немесе жараланды. Жаңадан құрылған Екінші жаяу әскер полкінің үштен екі бөлігі, оның ішінде командирі Ричард Батлер, сондай-ақ барлық артиллерия жоғалып кетті. Хармар мен Сент-Клэрдің жеңілісінен кейін ой-пікір өзгерді. Конгресс кәсіби армияның қажеттігін мойындады және 5190 сарбаздық федералдық күшті бекітті. Президент Джордж Вашингтон Солтүстік-Батыста кеңейтілген армияны басқару үшін Америка Тәуелсіздік соғысының он алты генералынан тізім жасады, соның ішінде Бенджамин Линкольн, Дэниел Морган және Фридрих Вильгельм фон Штубен болды. Кабинетімен кеңескеннен кейін, ол Энтони Уэйнды жаңа кәсіби армияны басқаруға тағайындады, бірақ Вашингтон оны алғашқыда тым мақтанқез деп есептеген. Генри Буке мен генерал Фридрих Вильгельм фон Штубеннің еңбектерінен және Соғыс министрі Генри Нокс пен генерал фон Штубеннің ұсынысымен «Легион» құруға шешім қабылданды. Бұл күш сол кездегі барлық құрлықтық жауынгерлік қаруларды (атқыштар, жеңіл және ауыр жаяу әскер, артиллерия) біріктіретін, тиімді бригада деңгейіндегі күшке бөлінетін күш болды. Конгресс бұл ұсынысқа келісіп, «АҚШ үнді тайпаларымен бейбітшілікке келгенше» шағын тұрақты армияны күшейте түсуге келісім берді. Конгресс сондай-ақ 1792 жылғы Милиция заңдарын қабылдады, бұл президентке ұлттық төтенше жағдай кезінде штаттық милицияларға билік беруге мүмкіндік берді.
Ұйымдастыру және құрылым
Легион бірінші және екінші полктердің қалдықтарынан құрылып, жаңадан келгендермен толықтырылды. 1790 және 1791 жылдардағы әскери сәтсіздіктерден кейін сарбаз жинау қиын болды; 4000-нан астам адам тіркелгенімен, легионда бар болғаны 2631 адам қызмет етті. 1792 жылдың маусымынан қарашасына дейін Легион Питтсбургтегі Лафайет бекінісінде орналасты. Ол төрт қосалқы легионнан тұрды; әрқайсысына бастапқыда бригадир генерал тағайындалған, бірақ подполковник басқарды. Бұл қосалқы легиондар екі батальондық жаяу әскер, мылтық батальоны (жаяу әскерді қорғау үшін Пенсильвания ұзын мылтықтарымен қаруланған жеңіл әскерлер), және жеңіл драгун жасағы бар дербес бөлімшелер болды. Армия бұрын майор Генри Бербек басшылығымен төрт артиллерия ротасын құрған еді; әр рота бір қосалқы легионға қосылды. Әр қосалқы легионға жеке медициналық қызметкерлер бекітілді. Қосалқы легиондар әртүрлі бөлімшелерден құралғандықтан, кейбіреулер оларды қазіргі заманғы біріктірілген қарулы күштермен салыстырып, қазіргі АҚШ армиясының бригадалық ұрыс топтарының алғашқы нұсқалары деп қарастырды. Генерал-майор Уэйн бүкіл легионға қолбасшылық етті, ал бригада генерал-майоры Уилкинсон оның оң қол бастығы болды. Уэйннің басшылығында Жан Франсуа Хамтрамк басқарған 1-ші қосалқы легион, Дэвид Стронг басқарған 2-ші қосалқы легион, Генри Гейтер басқарған 3-ші қосалқы легион және 1794 жылдың 1 шілдесінен 1796 жылдың 1 қарашасына дейін Джонатан Кларк бастап, кейін Томас Батлер басқарған 4-ші қосалқы легион болды. Уэйн оларды "жетілдірілген жаяу әскер" деп атады, оларды жеке нысаналарды мұқият нысанаға алуға үйретті. Ал, қалыпты жаяу әскерлер ашық түзілісте тұрып, жауға қаруларын бағыттап, жылдам маневр жасау және оқ ату үшін жаттықтырылды. Уэйн баспадан шыққан генерал фон Штубеннің АҚШ әскерлерінің тәртібі мен әскери қағидалары туралы ережелерінің көшірмелерін сұрады; ол революция офицерлерінің "тозығы жеткенін" айтты. Легионның 360 мылтықшысы алты ротаға бөлінді; екі рота Легионның алдында және артында орналастырылды, ал екі рота әрқайсысы 3-ші және 4-ші қосалқы легиондарға Легионның сол және оң жағын күзетуге тағайындалды. Уэйн мылтық ротасына тағайындалғаннан бұрын сарбаздардың 200 метр қашықтықтағы нысананы дәл атуын талап етті. Олар ұзын мылтықтармен қаруланды, ал аттан түскен офицерлерге жеңіл мылтықтар берілді. Мылтықтардағы шамшарақтың жоқтығын толықтыру үшін, оларға шамшарақты таяқтар берілді, оларды ашып, сөреге орнатып, сүңгіге айналдыруға болатын. Артиллерияда 120 сарбаз және 16 зеңбірек болды. Олардың артиллериясы Сент-Клэрдің жорығын баяулатқандықтан, Уэйн ауыр зеңбіректерді Вашингтон бекінісінде қалдыруды талап етті. Оның орнына ол арнайы ат құрғанымен атқа мінгізіп таситын 2,75 және 2,85 калибрлі гаубицаларды тапсырды. Бұл зеңбіректер темір доптармен, жарылғыш снарядтармен немесе жақын қашықтықтағы жаяу әскерге қарсы шашыранды оқтармен атуға болатын. Зеңбірек экипаждары әр 15 секунд сайын оқ атуға жаттықтырылды. Сонымен қатар, Легион Сент-Клэрдің жеңілісінде жоғалған артиллерияны қалпына келтірді және осы зеңбіректерді Форт-Рекувериде қолданды. Легионға төрт эскадрильяға бөлінген 200-ге жуық жеңіл драгун эскадрильясы бекітілді. Төрт эскадрильяға Бей эскадрильясы, Қара эскадрильясы, Сұр эскадрильясы және Соррелл эскадрильясы деген атаулар берілді. Әрқайсысында 15 ат пен сарбаздан тұратын төрт топ болды. Эскадрилья бастапқыда 1-ші американдық полкінің жаяу әскер офицері майор Майкл Рудольфтің бақылауында болды. Рудольф 1792 жылдың шілдесінде отставкаға кетті; оның орнына майор Уильям Уинстон келді. Олар тапаншалар мен сабыштармен, сондай-ақ Шарлевиль карабиндарымен қаруланды, бірақ жабдықтар жетіспеуі мүмкін еді. Эскадрилья солтүстікке, Гринвилл бекінісіне, жіберілгенде, кейбір сарбаздардың аяқ киімі болмады, оларды бұрын кеткен жаяу әскерлерге беруге тура келді. Олар жылқыларын мұқият күзетуі керек еді, өйткені олар шекаралық далада бағалы болды. Кентукки штатының 1500-ге жуық атты әскері Огайо штатының аумағына Легионның жорығын күшейтті. Олар ресми милицияларға бөлінгенмен, Уэйн оларды драгундарға көмекші күш ретінде пайдалануды жөн көрді. Милицияларға форма берілмеді және драгун немесе атты әскерден гөрі көбірек атпен жүретін жаяу әскер ретінде әрекет етті. Олар мылтықтармен қаруланды және жақын шайқаста тек пышақ немесе томахок алып жүрді. Алайда олардың көпшілігі бұл аймақта бұрыннан тәжірибелі болды. Легионда капитан Джордж Шримнің басшылығымен барлаушылар отряды болды. Бұл - негізгі міндеті ақпарат жинау болған элиталық күш. Олар капитан Уильям Уэллс басшылығымен үш ротаға бөлінген 90 барлаушы мен тыңшыдан тұратын жаңа отрядпен алмастырылды, ол Майами соғыс басшысы Кішкентай Тасбақаның күйеуі болды және күтпеген жерден Легионға қосылды. Уэллс тікелей генерал Уэйнге есеп берді. 1794 жылдың мамыр айында капитан Джеймс Андервуд 60 Чикаса одақтастарымен келгенде қосымша барлау мүмкіндіктері қосылды. Джеймс Робертсон 45 Чокто әскерлерімен келді. Кіші офицерлер мен қатардағы сарбаздарға эспонтун мен жеңіл мылтықтар берілді.
Орналасқан жерлер
Легион АҚШ әскерилері пайдаланған алғашқы оқу лагерін Огайо өзенінің жағалауындағы Пенсильвания штатының батысындағы Легионвилл қаласында құрды. Бұл, ішінара, Питтсбургтің тәртіпке тигізетін теріс әсерінен құтылу үшін жасалды. 1793 жылдың күзінде Легион баржамен көшіп, Огайо өзені бойымен Батыс Огайо шебіне қарай жылжыды және Вашингтон фортының жанындағы "Хобсонның таңдауы" деп аталған лагерьге жетті. Бір айдан кейін Легион батысқа қарайғы форт-Хамильтон, Форт-Сент-Клэр және Форт-Джефферсон бекіністерінен өтіп, Американың жергілікті халықтарының территориясына еніп, Форт-Грин-Виллді салған жерде Вирджиния бригадир-генералы Чарльз Скотт басқаратын Кентукки милициясының бөлімшелері оларға қосылды. Легион сондай-ақ алыс батыстағы Винсенс қаласындағы Форт-Ноксты басып алды. Уэйн 1794 жылы алға жылжуға дайындалып жатқанда, Нокс 31 наурызда оған Форт-Массак орнында бекініс салуға және оны гарнизонмен толықтыруға бұйрық берді. Бұл, Джордж Роджерс Кларк басқаратын, сол кезде сарбаздар жинап жатқан Француз революциялық легионының Испанияға қарсы кез келген әрекетін болдырмау мақсатында жасалды. Уэйн май айында Испанияның Миссисипи өзенінен Огайо өзеніне дейін бес канонерлік кемені жібергенін естігеннен кейін Томас Дойл басқаратын жаяу әскер ротасын және төрт артиллериялық құралды Форт-Массакқа жіберді. Генерал Уэйн қамалдардың жүйелі тізбегін солтүстікке қарай кеңейтіп, әрқайсысына жаңадан оқытылған легионерлерді орналастырды, олар оның әскерлерін және жабдықтау жолын қорғады. Бұл шекаралық бекіністер тізбегі ақырында Эри көліне қарай солтүстікке қарай созылып, қазіргі Огайо мен Индиана штаттарының шекарасына ұқсас болды. Оған Сент-Клэрдің жеңіліске ұшыраған орнында салынған Форт-Рекувери және Форт-Дефианс сияқты тұрақты гарнизондар кірді. Сонымен қатар, Форт Адамс және Форт Депозит сияқты уақытша лагерьлер де болды. Соңында, Уэйн Легионға Форт-Уэйн құрылысын тапсырды, бұл болашақта Индиана территориясы мен Индиана штаты болатын Кекионгадағы үлкен жергілікті қалаға АҚШ-тың билігін бекіту үшін жасалды. Британдықтардың Солтүстік-Батыс территориясынан кетуінен кейін Легион Форт Лернольтті (Детройт) де басып алды. Ол Ұлы Майами және Моми арасындағы жолды қамтамасыз ету үшін үш жабдықтау/реттеу фортын салды: Форт Лорами, Пиква және Сент-Мэри.
Үгіт-насихат тарихы
Америка Құрама Штаттарының легионы олардың конвойына бірнеше шабуыл жасады, өйткені экспедиция түпкілікті американдық бекіністерге, негізінен Мауми рапидтеріне қарай алға жылжи түсті. 1792 жылдың 25 маусымынан бастап үш жыл бойы Форт Джефферсон, Фортке бара жатқан легионның оқ-дәрімен қамтамасыз ету пойыздарымен бірге жергілікті күштердің үнемі қоршауында болды. Генерал-майор Энтони Уэйн әр жеткізілім конвойын күзету үшін 500-ге дейін сарбазды орналастырды, ал кең аймақты қауіпсіздік патрульдері мен күзетшілер алдыңғы, артқы және қанаттарда болды. Соғысты алдын ала күтіп, британдықтар 1794 жылдың көктемінде Эри көлінің оңтүстігінде Майами фортын салдырды және оны 120 жаяу әскер мен 8 пушкадан тұратын жасақпен қоршады. Бұл шешімге ашуланған Уэйн легионды Кентукки ополчениесімен көбейтуге қарсылық білдірді. 1794 жылы 30 маусымда Сент-Клэр шайқасы алаңында салынған Форт-Рекуверидің қақпасының сыртында майор Уильям Френд МакМахон бастаған жүк аттары конвойына 2000 түпкілікті американдық шабуыл жасады. Майор МакМахон өлтіріліп, аман қалғандар қорғанышқа қашып кеткеннен кейін бекініске толық шабуыл жасалды. Фортты қорғап тұрған шамамен 125 сарбаздың көбі тәжірибелі атқыштар болды, ал Форт-Рекувериде де артиллерия болды. Соғыс екі күнге созылды, бірақ легион фортты өз бақылауында ұстады. Кейбір ғалымдар Форт-Рекувери шабуылында құлаған ағаштар шайқасынан гөрі көбірек жергілікті жауынгерлер қатысқан деп санайды. Легионның ең елеулі қатысқан ұрысы - 20 тамыздағы 1794 жылғы қазіргі Толедоның оңтүстік-батысында, Огайо штатындағы Fallen Timbers шайқасы. Легион осы аймаққа жеткен кезде, оның рұқсат етілген санының жартысынан аз, көптеген сарбаздар жабдықтау пойыздары мен бекіністерін қорғады. Уэйн легионды үш қанатқа бөлді. Уэйн орталық және резервтік жасаққа, 900 сарбаздан тұратын, оның ішінде драгундар мен артиллерияға басшылық етті. Сол жақ қанатты подполковник Жан Франсуа Хамтрамк басқарады және оны 1-ші және 2-ші суб-легиондардың 450 сарбазы құрады. Оң жақ қанатты бригадир генерал Джеймс Уилкинсон басқарады және оны 3-ші және 4-ші суб-легиондардың 450 сарбазы құрады. Генерал-майор Чарльз Скотт Кентуккидің қосалқы әскерлерінің қолбасшылығын сақтады. Легион байланыс орнату үшін қозғалыс жүргізді және дауыл кезінде ұшып кеткен ағаштардың ("құлаған ағаштар") даласында тұтқынға алынған. Легионның алдыңғы бөлігі шабуылға ұшыраған кезде кері шегінді, бірақ әскерлер тез жақындап, штыкпен қысым жасады. Жергілікті күштер шабуыл жасауға жиналып, жақын маңдағы британдықтардың бақылауындағы Майами фортына қарай шегінді. АҚШ-пен әскери шайқас бастауға дайын болмаған форт командирі қақпаларды ашудан бас тартты, бұл жергілікті американдықтарды аймақтан кетуге мәжбүр етті. Соғыс бір сағаттан аз уақытқа созылса да, Fallen Timbers қиын науқанның шыңы болды және оның табысы Америка Құрама Штаттарының легионының қарқынды даярлығы мен тәртіптілігіне байланысты болды. Легион үш күн бойы Форт-Майамиге жақын жерде қостарын тікті, бірақ ауыр артиллериясыз олар ақыры кері шегінді. Уэйн аймақта ешқашан келмеген жаңа шабуылға күтті, бірақ оның жабдықтау пойыздары үнемі қысымға және шабуылға ұшырайды. Сол қыркүйекте ол легионды Форт-Дефианстан бастап, екі күн бойы қарсылықсыз Кекионгаға, Хармар төрт жыл бұрын жеңілген америкалық қалаға қарай жүрді. Бұл жерде легион Форт-Уэйнды салды. Уэйн Хамтрамкты Форт-Уэйннің коменданты етіп тағайындады және қазан айының соңында кетіп, 1794 жылы 2 қарашада Форт-Гринвиллге келді. Сол қыста легион қорғаныс қамалдар желісін Сент-Мэрис, Форт-Лорами және Форт-Пиква қамалдарымен нығайтты. 1795 жылы 3 тамызда, Fallen Timbers және Джей келісімінде Армияның жеңісі нәтижесінде, Түпкілікті американдық конфедерациясының басшылары Гринвилл келісімін қол қойды, солтүстік-батыс үнді соғысын аяқтады. 1796 жылы Уэйн 1783 жылғы Париж шартын бұза отырып, АҚШ аумағына орналасқан Ниагара және Лерно форттарын қоса алғанда, барлық британдық форттарды тапсыруды қабылдады. Соғыс департаменті АҚШ бюджетінің шамамен 40% -ын құрады, сондықтан 1796 жылдың басында америкалықтар немесе британдықтармен қақтығыстың қаупі азайғандықтан, Конгресс легионды 3359-ға дейін қысқартты және оны АҚШ армиясы деп атады. 1-ші, 2-ші, 3-ші және 4-ші суб-легиондар 1-ші, 2-ші, 3-ші және 4-ші армиялық полк болып қалыптасты. Уэйн 15 желтоқсан 1796 жылы Форт Преск аралында қайтыс болғаннан кейін, оның қосалқы командирі Уилкинсон (кейіннен испан үкіметінің тыңшысы болып табылған) Армияның Бас офицері болды.
Ұрпағы
1-ші суб-легион қазіргі кезде 3-ші АҚШ жаяу әскер полкіне (Ескі гвардия) кіреді. 3-ші жаяу әскер полкінің эпаулетіне тағылатын ерекше бірлік белгісі – "1784 жылғы жаяу әскер офицерінің қауырсынды шапаны және қауырсыны" бейнеленген алтын түсті металл құрылғы. Бұл 3-ші жаяу әскер полкінің елтаңбасының төбесіне сілтеме жасайды, онда ақ қауырсынмен қара қауырсынды бас киім суреттелген. Бұл 1-ші суб-легионның түстері. Осыған ұқсас бас киім үлгісін 3-ші жаяу әскер полкінің флейта мен барабан корпусының формасында көруге болады. 2-ші суб-легион бүгін 1-ші жаяу әскер полкінде табылады. 2-ші суб-легион АҚШ армиясының 2-ші полкіне айналды, және бүгінгі 1-ші жаяу әскер полкі одан тарады. 1-ші АҚШ жаяу әскер полкінің елтаңбасында 2-ші суб-легионның құрметіне қалқанның бір бөлігі қызыл түспен көрсетілген. 4-ші суб-легион бүгін 4-ші жаяу әскер полкінде табылады. 4-ші АҚШ жаяу әскер полкінің елтаңбасы 4-ші суб-легионның құрметіне жасыл және ақ түсті.