Америка революциясындағы Солтүстік Каролина генералы Роберт Хау

Роберт Хау: Американ революциясының Солтүстік Каролиналық генералы. Француз және Индия соғысында, сондай-ақ Тәртіп соғысында қатысты. Билікте де болды.

22 мин оқу

100%

Дереккөз: Robert Howe (Continental Army officer) — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Солтүстік Каролинадан Континенттік армияның генералы.

Америка революциялық соғысы кезінде Континенттік армияның генералы Роберт Хоу (/h/aʊ/; шамамен 1732 – 14 желтоқсан 1786) Америка революциялық соғысы кезінде Солтүстік Каролина провинциясынан шыққан Континенттік армияның генералы болды. Солтүстік Каролинадағы белгілі отбасының ұрпағы Хоу сол штаттан Континенттік армиядағы бес генералдың бірі және жалғыз генерал-майор болды. Ол Солтүстік Каролинаның отарлық және штаттық үкіметтерінде де рөл атқарды, екеуінің де заң шығару органдарында қызмет етті. Хоу француз және үнді соғысы кезінде отаршыл әскерінде қызмет етті және Кейп-Фер өзенінің сағасындағы Форт Джонстонға қолбасшылық етті. Регламенттік соғыс кезінде ол Корольдік губернатор Уильям Трайонның артиллерия полковнигі болды. Хоу, Трайонның жақын досы, Трайон Нью-Йорк губернаторы болғанда ауыр соққыға ұшырады және Трайонның ізбасарына қарсы күресті. 1773 және 1775 жылдар аралығында Солтүстік Каролинада және американдық колониялар арасындағы ұйымдастыру жұмыстарына белсенді қатысты және Солтүстік Каролина провинциялық конгресінің белсенді мүшесі болды. Революциялық соғыстың басында Хоу бригадир генерал болып тағайындалды және Оңтүстік департаменттегі әрекеттерге қатысты, Саваннаның бірінші шайқасында жеңілген Континенттік армия мен патриоттар жасақтарына қолбасшылық етті. Хоудың әскери командирлік мансабы шиеленісті болды және негізінен Грузия мен Оңтүстік Каролинадағы саяси және әскери басшылармен қақтығыстармен өтті. 1778 жылы ол Оңтүстік Каролинадан Кристофер Гадсденмен дуэльге шықты, бұл Хоудың Оңтүстік Каролина штатының үкіметімен келіспеушілігінен туды. Саяси және жеке қарсыласулар, сондай-ақ оны жақтырмағандар арасында Хоудың әйелдерге құмарлығы туралы қамыстың таралуы, Континенттік конгрестің оны Оңтүстік департаментіндегі қолбасшылық лауазымынан айыруына әкелді. Одан кейін ол Нью-Йоркке жіберілді, онда Гудзон таулы аймағында генерал Джордж Вашингтонның қол астында қызмет етті, бірақ Хоу сол театрде табысқа немесе маңызды мансапқа қол жеткізбеді. Ол Джон Андреге өлім жазасын тағайындаған әскери соттың аға офицері болды, ол Бенедикт Арнольдтың адалдығын сатқандығына көмектескен британдық офицер еді. Хоудың өзі британдықтарға дезертирлік етуге тырысқандығы туралы айыптаулар болды, бірақ сол кезде бұл айыптаулар Континенттік армиядағы араздықтарды қоздыруға бағытталған британдықтардың әрекеті деп есептелді. Хоу сонымен қатар Нью-Джерси мен Филадельфиядағы Пенсильвания және Нью-Джерси жасақтарының соғыстың соңындағы бірнеше бүліктерін басуға қатысты және 1783 жылы Солтүстік Каролинаға оралды. Ол қайтадан штаттық саясатқа белсенді қатысты, бірақ 1786 жылдың желтоқсанында Солтүстік Каролинаның палатасының сессиясына жол тартқанда қайтыс болды.

the Continental Army general during the American Revolutionary War
Robert Howe (/h//aʊ/; c. 1732 – December 14, 1786) was a Continental Army general from the Province of North Carolina during the American Revolutionary War. The descendant of a prominent family in North Carolina, Howe was one of five generals, and the only major general, in the Continental Army from that state. He also played a role in the colonial and state governments of North Carolina, serving in the legislative bodies of both. Howe served in the colonial militia during the French and Indian War and commanded Fort Johnston at the mouth of the Cape Fear River. He also served as a colonel of Royal Governor William Tryon's artillery during the War of the Regulation. Howe suffered greatly when Tryon, a personal friend, became Governor of New York, and he staunchly opposed Tryon's successor. He became active in organizing efforts within North Carolina and among the American colonies between 1773 and 1775 and was an active member of the North Carolina Provincial Congress. At the outset of the Revolutionary War, Howe was promoted to brigadier general and was heavily involved in actions in the Southern Department, commanding the Continental Army and Patriot militia forces in defeat in the First Battle of Savannah. Howe's career as a military commander was contentious and consumed primarily by conflict with political and military leaders in Georgia and South Carolina. In 1778, he fought a duel with Christopher Gadsden of South Carolina which was spurred in part by Howe's conflict with South Carolina's state government. Political and personal confrontations, combined with Howe's reputation as a womanizer among those who disfavored him, eventually led to the Continental Congress stripping him of his command over the Southern Department. He was then sent to New York, where he served under General George Washington in the Hudson Highlands, although Howe did not have a successful or significant career in that theater. He sat as a senior officer on the court martial board that sentenced to death John André, a British officer accused of assisting Benedict Arnold in the latter's plot to change allegiance and deliver West Point to the British. Howe himself was accused of attempting to defect to the British, but the accusations were cast aside at the time as having been based in a British attempt to cause further discord in the Continental Army. Howe also played a role in putting down several late war mutinies by members of the Pennsylvania and New Jersey Lines in New Jersey and Philadelphia and returned home to North Carolina in 1783. He again became active in state politics, but died in December 1786 while en route to a session of the North Carolina House of Commons.

Жас шағы мен отбасы

Хау 1732 жылы Каролина провинциясының оңтүстік бөлігін басқарған губернатор Джеймс Мурдың немересі, Джоб Хаудың (кейде "Хауз" деп те жазылады) ұлы ретінде дүниеге келді. Джоб, сондай-ақ губернатор Джон Йеманстың ұрпағы болды. Хаудың анасы Джобтың бірінші әйелі Марта болуы мүмкін, ол колониялық Солтүстік Каролина заңгері Фредерик Джонстың қызы еді. Джоб Хаудың ата-бабалары 17-шы ғасырдың соңы мен 18-шы ғасырдың басында Оңтүстік Каролинада плантаторлар және саяси қайраткерлер болған. Хау туылмас бұрын, оның отбасы Чарльстоннан Солтүстік Каролина провинциясындағы Кейп-Фер өзенінің жағалауына көшіп орналасты. Хаудың әкесі бұрын Оңтүстік Каролинадан келген Моур отбасының мүшесі болды, олар Кейп-Фер өзенінің төменгі ағысында қоныстанды және 1730-шы жылдарға қарай онда 400-ден астам акр жерге ие болды. 1748 жылы Джоб Хау қайтыс болды, өзінің мүлкін және ата-анасының байлығын Робертке қалдырды. Роберттің екі інісі мен екі апасы болды, олардың барлығы Джобтың өсиетінен аталды. Кішкентай шағында Хау білім алу үшін Англияға жіберілген болуы мүмкін, бірақ бірнеше дереккөздер Хаудың саяхатқа шыққанына күмән келтіреді. Француз және Үнді соғысы кезінде Хау Вирджиниядан келген провинциялық сарбаздармен бірге қызмет етті. 1766 жылы ол милиция капитаны болып тағайындалды және қазіргі Солтүстік Каролина штатының Саутпорт қаласындағы Кейп-Фер өзенінің кіреберісінде орналасқан Форт Джонстонға қолбасшылық етті. Хау 1766 және 1767 жылдар аралығында, сондай-ақ 1769 және 1773 жылдар аралығында осы лауазымда болды. Осы лауазымға қанағаттанғанмен, Хау ақыры британдық армияға кіруге ұмтылды, бұл Форт Джонстон қолбасшысы үшін дәстүрлі түрде қажетті шарт еді. Трайонның қолдауына қарамастан, Хауға бұл тапсырма берілмеді. 1768 жылы колониялық ассамблеяның сессиясында Хау колониядағы валюта тапшылығын жою мақсатымен заң жобасын ұсынды, осы арқылы маңызды рөл атқарды. Оның заң жобасы провинцияда тауарларды заңды төлем құралы ретінде қабылдауға әкелуі мүмкін еді, бірақ ол қабылданбады. Регуляторлық қозғалыс Солтүстік Каролинаның шалғынды аймағындағы фермерлердің салықтар мен жеке несие берушілердің қысымына байланысты наразылықтарына негізделген, олардың екеуі де 1768 жылғы Хаудың заң жобасымен шешілуге тырысты. Провинцияның саясатын реформалауға жасаған күш-жігеріне қарамастан, Хау губернатор Трайонның артиллерия полковнигі болды және Регламенттік соғыс кезінде Пидмонттағы қарулы наразылықшыларға қарсы губернатордың қол астында қызмет етті. 1768 жылы Хиллсборо қаласындағы Регуляторлармен кездескенде Хау губернатордың серіктерінің қатарында болды, ал 1771 жылы Аламанс шайқасында Хау артиллерия қолбасшысы және генерал-квартирмейстер ретінде екі қызметті атқарды. 1773 жылдың басында Жосия Куинси II Оңтүстік және Бостон белсенділері арасындағы ынтымақтастықты нығайту үшін Солтүстік Каролинаға келген кезде, ол өзі қолдаған Регламенттік соғыстың себептерін зерттеді. Хау Куинсидің жетекшісі болды және Корнелиус Харнетт пен Уильям Хупердің көмегімен Куинсиді Регуляторлық қозғалыстың Трайонға қарсы қару алуы әділетсіз және дұрыс емес екеніне сендірді. Куинси Хауды "ақыл-ойлы адамның, семсердің, Сенат пен еркектің ең бақытты үйлесімі, сондай-ақ ақыл-ойлы адам мен әйелдер әлемінің сүйіктісі" деп тапты, сондай-ақ "[Хау] кемшіліктері мен жамандықтары бар, бірақ оларсыз кімнің өкініші жоқ" деді. Бірақ ең маңыздысы, Куинсидің Хоу, Хупер және Харнеттпен кездесуі британ үкіметінің болашақ жүктемелеріне жауап беруді үйлестіру үшін колонияаралық байланыс желілерін ашуға қатысушылар арасында ниет тудырды. Хаудың жеке байлығы ешқашан тұрақты болған жоқ, ал 1766 және 1775 жылдар аралығында ол жерді ипотекаға беруге және құлдарды сатуға мәжбүр болды. 1770 жылы Хау Кейп-Фер өзеніндегі күріш плантациясын сатып ала алды, бірақ 1775 жылы оны 214 фунт стерлингке ипотекаға берді. Хаудың қаржылық бақытсыздықтарының себептері белгісіз болса да, бірнеше замандас сыншылар себептің Хаудың билеуші элита арасында беделді болу қажеттілігі деп санайды, ал Трайонның патшалық губернаторы лауазымындағы ізбасары Джозиа Мартин Хаудың бақытсыздықтары оның мемлекеттік ақшамен құқық бұзушылыққа бейімділігінің дәлелі деп сенді. Атап айтқанда, Мартин Хау Форт Джонстонды жеткілікті персоналмен қамтамасыз етпегенін, осылайша колониялық ассамблея гарнизонға бөлген артық қаражатты қалтаға салуға тырысқанын сенді, бұл бұрынғы қолбасшылар мен басқа да патшалық лауазымды адамдар арасында кең таралған құқық бұзушылық түрі еді. Хау заң шығарушы және мемлекеттік қызметкер ретінде Мартинмен нашар жұмыс қарым-қатынасына ие болды, және Мартин жаңа губернатордың келгеннен кейін көп өтпей оны тағайындалған лауазымдарынан – Форт Джонстон капитаны және провинциялық казнашылықтағы лауазымынан – айырды. 1770 жылы провинциялық ассамблеяның Англияда тұратын адамдарға тиесілі Солтүстік Каролинадағы жылжымайтын мүліктің иелігін алуға бағытталған заңды қабылдау әрекетіне байланысты заң шығарушылық қақтығыс Хауды Мартинмен тікелей қақтығысқа алып келді, ол колониялық азаматтардың Англиядағы соттардан көмек сұрауын қажет ететін талапты ұсынды, Солтүстік Каролинадағы соттар емес. Мартин Хаудың жаңа губернатордың саясатына қарсы күшті қарсылығының себебі Хоудың құнды тағайындалған лауазымдарынан айырылғанына деген ашуы деп сенді.

Howe was born in 1732 to Job Howe (also spelled "Howes"), the grandson of Governor James Moore, who presided over the southern portion of the Province of Carolina. Job was also a descendant of Governor John Yeamans. Howe's mother may have been Job's first wife Martha, who was the daughter of colonial North Carolina jurist Frederick Jones. Job Howe's ancestors had been planters and political figures in South Carolina during the late 17th and early 18th centuries. Prior to Howe's birth, his family left Charleston to settle on the banks of the Cape Fear River in the Province of North Carolina. Howe's father was a member of the extended Moore family, formerly of South Carolina, who settled the lower Cape Fear River and collectively owned more than of farmland on it by the 1730s. Job Howe died in 1748, leaving his estate and the wealth of his parents to Robert. Robert had two brothers and two sisters, all of whom were mentioned in Job's will. As a young boy, Howe may have been sent to England to obtain an education, although several sources doubt that Howe made the journey. During the French and Indian War, Howe served alongside provincial soldiers from Virginia. In 1766, he was commissioned as a captain of militia and was given command of Fort Johnston, located at the entrance of the Cape Fear River in present day Southport, North Carolina. Howe served in this capacity between 1766 and 1767, and again between 1769 and 1773. Although satisfied with this position, Howe ultimately desired to obtain a commission in the regular British Army, which was traditionally a prerequisite for the commander of Fort Johnston. Howe was never granted this commission, despite Tryon's support. In the 1768 session of the colonial assembly, Howe played a prominent role by introducing a bill to remedy a currency shortage in the colony. His bill would have led to the acceptance of commodities as legal tender in the province, but it was not passed. The Regulator movement was in part based on the grievances farmers in the North Carolina backcountry had about back taxes and pressure from private creditors, both of which Howe's 1768 bill had attempted to address. Despite his efforts to reform the province's policies, Howe was made a colonel of artillery by Governor Tryon and served under the Governor against armed protesters in the piedmont during the War of the Regulation. Howe was among the Governor's entourage when he confronted the Regulators in Hillsborough in 1768, and in 1771, at the Battle of Alamance, Howe served in a dual role as a commander of artillery and quartermaster general. In early 1773, when Josiah Quincy II visited North Carolina to foster cooperation between Southern activists and those in Boston, he investigated the causes of the War of the Regulation to which he had been sympathetic. Howe served as Quincy's guide and with the assistance of Cornelius Harnett and William Hooper convinced Quincy that the Regulator movement had been unjustified and wrong to take up arms against Tryon. Quincy found Howe to be a "most happy compound of the man of sense, the sword, the Senate, and the buck a favorite of the man of sense and the female world", continuing to say that "[Howe] has faults and vice – but alas who is without them." More importantly, however, Quincy's visit with Howe, Hooper, and Harnett engendered a desire among those present to open up inter colonial lines of communication in order to coordinate responses to future impositions by the British government. Howe's private fortunes were never stable, and between 1766 and 1775, he was forced to mortgage land and sell slaves to generate funds. In 1770, Howe was able to purchase Kendal Plantation on the Cape Fear River, a rice plantation, but in 1775, he mortgaged it for around £214. While the causes of Howe's financial misfortunes are unknown, several contemporary critics held that the cause was Howe's need to keep up appearances among the ruling elite, while Josiah Martin, Tryon's successor as Royal Governor, believed Howe's misfortunes were evidence of his potential for malfeasance with the public money. In particular, Martin believed that Howe was intentionally under staffing Fort Johnston in order to pocket excess funds the colonial assembly had appropriated for the garrison there, which was a common form of embezzlement among previous commanders and other royal officials. Howe, as a legislator and public official, had a poor working relationship with Martin, and Martin deprived him of his appointed offices – the captaincy of Fort Johnston and his position with the provincial exchequer – shortly after the new governor's arrival. A legislative confrontation in 1770 over the Provincial Assembly's attempts to pass a law authorizing attachment of real property in North Carolina owned by persons living in England placed Howe in direct confrontation with Martin, who preferred a requirement that colonial subjects seek relief from courts in England rather than in North Carolina. Martin believed that Howe's virulent opposition to the new governor's policies was driven by Howe's anger at being deprived of his valuable appointed positions.

Революциялық саяси және әскери қызмет

1773 жылдың желтоқсанында Солтүстік Каролина отарлық ассамблеясы хат алмасу комитетін құрды, оған Хоу, сондай-ақ Ричард Касвелл, Джон Харви, Джон Эш, Джозеф Хьюз және Сэмюэл Джонстон мүшелікке тағайындалды. Бұл комитетке британдықтардың салық салу әрекеттеріне немесе отаршылдарды әлдеқандай жайттармен мазалауына қарсы тұру жоспарларын үйлестіру үшін басқа отарлармен хат алмасу міндеті жүктелді. 1774 жылдан бастап Хоу Уилмингтон және Брансуик округтерінің қауіпсіздік комитеттерінің құрамына кірді, ал сол жылдың тамызында Бостонға жіберу үшін жүгері, ұн және шошқа етін жинауды ұйымдастырған комитетте де жұмыс істеді. Ол кезде Бостон порты «Төзбес заңдардың» біріне сәйкес, Бостон шай партиясына және шай заңына қарсы наразылықтарға жауап ретінде жабылды. 1774 жылдың 25 тамызында Бірінші провинциялық конгресс шақырылғанда Хоу Брансуик округынан осы органға өкілдік етті. Бірінші провинциялық конгресс Англияға пич, темекі, қара шайыр және басқа да тауарлардың экспортталуына, сондай-ақ Солтүстік Каролинаға британдық шайдың импортына тыйым салатын заң жобасын жылдам қабылдады. Сондай-ақ 1774 жылы Хоу паттриоттық немесе «виг» көзқарастарын білдіретін бірнеше құжаттар жазды, оның ішінде Корольдік губернатор Джозия Мартиннен реформалар талап ететін үндеуді де жазды. 1775 жылдың 7 сәуірінде Хоу отарлық ассамблея алдында сөз сөйлеп, губернатор Мартиннің қосымша заңды Екінші провинциялық конгрессті тарату туралы талаптарын ресми түрде қабылдамады. Ассамблея қабылдаған Хоудың жауабы Мартиннің отарлық заң шығару органының жұмысын тоқтатуына әкелді. 1775 жылы Хоу Америка Тәуелсіздік соғысының алғашқы әскери қақтығыстары – Лексингтон және Конкорд шайқастары туралы хабар алғанда, жергілікті милицияны стандартты сыбызғы мен барабанға қарағанда барабан мен скрипканың ерекше үйлесімімен жаттықтыра бастады. 1775 жылдың 15 шілдесінде Хоу Брансуик Таунынан 500 милицияшыны губернатор Мартинді ұрлау мақсатымен губернатордың резиденциясына шабуыл жасауға бастап барды. Бірақ Мартин 19 шілдеде Джонстон фортынан ерте таңда қашып кеткендіктен, жоспар сәтсіз аяқталды. Хоу милицияға форттың құрылыстарын өртеуге бұйрық берді, бастапқыда оның басқарушы офицерінің және Хоудың ізбасары капитан Джон Коллеттің үйін өртеді, ол бұрын Қауіпсіздік комитеті тарапынан жемқорлыққа айыпталып келген еді. Қашып кеткеннен кейін, 8 тамыз 1775 жылы Мартин Солтүстік Каролинадағы наразылықтың өршуіне Уилмингтондағы Қауіпсіздік комитеті тарапынан таратылған «ең төменгі және ең ұятты бүлікшіл және қоздырғыш жалғандықтар» себеп болғанын мәлімдеді. Хоу 1775 жылдың 20 тамызынан бастап Хиллсборо қаласында өткен Үшінші провинциялық конгресте Брансуик округын тағы да өкілдік етті және заң шығару органының мүшелері үшін талап ету антын әзірлеуге жауапты комитетке мүше болып тағайындалды. Ант Англия короліне адалдық серттеді, бірақ Парламенттің Америка отарларына салық салу құқығын жоққа шығарды. 1776 жылғы Солтүстік Каролинаның төртінші провинциялық конгресінде Хоу «Тәуелсіздік – бұл сөз. Мен қарсы дауыс бергендердің ешқайсысын танымаймын» дегенді айтқаны белгілі болды.

In December 1773, the North Carolina colonial assembly created a committee of correspondence, to which Howe, as well as Richard Caswell, John Harvey, John Ashe, Joseph Hewes, and Samuel Johnston were appointed. That committee was tasked with corresponding with other colonies to coordinate plans of resistance to British attempts to tax or otherwise burden the colonists. Beginning in 1774, Howe was a member of the Wilmington and Brunswick County Committees of Safety, and in August of that year, served as a member of a committee that organized the collection of corn, flour, and pork to be sent to Boston. At the time, the Port of Boston had been closed by one of the Intolerable Acts, specifically the Boston Port Act, which was in reaction to the Boston Tea Party and other protests against the Tea Act. When the First Provincial Congress convened on August 25, 1774, Howe served as a member of that body representing Brunswick County. The First Provincial Congress quickly passed a bill banning the exportation of all pitch, tobacco, tar, and other trade goods to England and banned the importation of British tea into North Carolina. Also in 1774, Howe penned several documents expressing what would become known as Patriot or "whig" sympathies, including an address demanding reforms from Royal Governor Josiah Martin. On April 7, 1775, Howe delivered an address to the colonial assembly formally rebuffing Governor Martin's demands that the extra legal Second Provincial Congress be dissolved. Howe's response as adopted by the assembly led to Martin proroguing the colonial legislative body. In 1775, when Howe received news of the Battles of Lexington and Concord, the first military engagements of the American Revolutionary War, he began to drill the local militia, using the unusual combination of drums and fiddles as opposed to the standard fifes and drums. On July 15, 1775, Howe led 500 militiamen from Brunswick Town on a raid on the governor's mansion with the intent of kidnapping Governor Martin. The plot failed when Martin made an early morning escape from Fort Johnston, fleeing to on July 19. Howe ordered the militia to put the fort's structures to the torch, starting with the home of its commanding officer and Howe's successor, Captain John Collet, who had previously been accused of corruption by the Committee of Safety. After fleeing, Martin made a proclamation on August 8, 1775, that attributed the growing unrest in North Carolina to what he termed "'the basest and most scandalous Seditious and inflammatory falsehoods'" propagated by the Committee of Safety in Wilmington. Howe once again represented Brunswick County in the Third Provincial Congress in Hillsborough beginning on August 20, 1775, and was appointed to the committee charged with developing a test oath for members of the legislative body. The oath declared allegiance to the King of England but denied the power of Parliament to tax to American colonies. During the Fourth North Carolina Provincial Congress in 1776, Howe was noted to have proclaimed that "'Independence seems to be the word. I know not one of the dissenting voice.'"

Норфолктің өртелуі

1775 жылдың 1 қыркүйегінде Үшінші Солтүстік Каролина провинциялық конгресі Хоуды Континенттік армияның жаңа құрылған Екінші Солтүстік Каролина полкіне полковник етіп тағайындады. Бастапқыда Хоу 1775 жылдың күзінде Нью-Бернде штаб-пәтерін орналастырды және провинциялық конгресс оған Солтүстік Каролинаның солтүстік жартысын Вирджиния шекарасына дейін қорғауды тапсырды. Ол кезде Вирджиния колониясының соңғы корольдік губернаторы, Джон Мюррейдің 4-ші графы Дунмор басқаратын британдық әскерлер Вирджинияның жағалау аймағын қиратып жатқан еді. Хоу жеке бастамамен Солтүстік Каролина әскерлерін Вирджинияға әкелді және олар Ұлы Көпір шайқасынан кейін көп ұзамай жетті. Содан кейін Хоу лоялист әскерлерінен жақында босатылған Норфолк, Вирджиния қаласын басып алды және ондағы Солтүстік Каролина мен Вирджиния бөлімшелеріне қолбасшылық етті. Норфолк аймағын Дунмордың басқаруындағы лоялист жасақтары басып алған. Хоу, Вирджиниялық Вильям Вудфордтан жоғары тұрған офицер ретінде, Норфолк жағасында бекіген британдық кемелердің капитандарымен жабдықтау мәселесі бойынша келіссөздер жүргізді, ол кезде кемелер лоялисттармен тығырықталған еді. Жағдай нашарлап, 1776 жылдың 1 қаңтарында Норфолк британдық теңізшілердің бастауымен және Корольдік теңіз күштерінің бомбалауымен, содан кейін патриоттардың аяқтауымен өртенді. Өрт тағы екі күнге созылды, ал Хоу британдықтар үшін пайдасыз ету мақсатымен, ол шегінгенге дейін тұрған ғимараттардың көп бөлігін қиратуға бұйрық берді. Хоу Норфолк қаласындағы қызметі кезінде Вудфорд Солтүстік Каролиналықты "батыл, салмақты және жандара қолбасшы" деп сипаттады. 1775 жылдың 22 желтоқсанында Хоу Вирджиния конвенциясынан ресми түрде алғыс алды, ал 1776 жылдың 27 сәуірінде ол сол құрметті Төртінші Солтүстік Каролина провинциялық конгресінен де алды.

Чарльстон, 1776 1777 жыл

1776 жылдың наурыз айында Хоу Солтүстік Каролиналық Джеймс Мурмен бірге Екінші Континенттік Конгресс тарапынан бригадалық генерал шеніне көтерілді. Хоу мен Мур Континенттік армияда генерал комиссиясын алған бес солтүстік каролиналықтың екеуі болды. Алғашқыда Хоуға Вирджиниядағы барлық Континенттік күштердің басқаруы тапсырылды, бірақ көп ұзамай ол және Мур Оңтүстік Каролинаға жіберілді. Хоу бірінші болып келді, себебі генерал Генри Клинтон басқаратын британдық армия мен Корольдік флоттың Кейп-Фер өзенінің аузында болуы Мурдың келгенін кешіктірді. Клинтон Солтүстік Каролина жағалауына жеткенде, Хоу мен революционер Корнелиус Харнетттен басқа, тәжге қарсы қару қолданғандарға кешірім беру туралы жарлық шығарды. Харнетт сол кезде Солтүстік Каролинаның провинциялық кеңесінің президенті, революциялық штаттың атқарушы органы болып табылды. Хоудың Кендал плантациясы Уилмингтон маңындағы маневрлер кезінде британдықтар тарапынан тоналып алынды. Чарльстонға келгеннен кейін Хоу Континенттік армияның Оңтүстік департаментінің қолбасшысы болып тағайындалған генерал-майор Чарльз Лидің адъютанты болды. Хоу 1776 жылдың маусымында Чарльстонның бірінші қоршауы кезінде Оңтүстік Каролина ополчениесіне тікелей басшылық етті және қаланың қорғанысын ұйымдастыруға тағайындалды. Ли генерал Джордж Вашингтонға көмектесу үшін солтүстікке шақырылды, ал ол болмағанда Джеймс Мур Оңтүстік департаментінің қолбасшысы болып тағайындалды. Лидің болмауында Хоу Чарльстон мен Саванна (Джорджия) қалаларын басқарды, ал 1776 жылдың қыркүйегінде Оңтүстік Каролина провинциялық ассамблеясының офицерлеріне Солтүстік Каролинаның континенталдық бөлімшелерінен сарбаздарды жинауға рұқсат беруіне байланысты дауға қатысты. Хоу Солтүстік Каролина провинциялық Конгресінен Оңтүстік Каролинаға бұрынғы штаттың шекараларында сарбаз жинауға рұқсат беруді өтінді, себебі сол штатта ақ нәсілді ер адамдардың саны көп болды. Ақырында Солтүстік Каролина бұл өтінішке келісті, бірақ Хоуге Оңтүстік Каролиналықтардың алдап әкелген Солтүстік Каролина тұрғындарын қайтарып алуды бұйырғаннан кейін ғана. Оңтүстік Каролина кеңесі наразылық білдіріп, Хоудан оларды қайтарып алғысы келсе, сарбаздарға арналған сыйлық ақысын төлеуді талап етті. 1777 жылдың 15 сәуірінде Джеймс Мур қайтыс болғаннан кейін Хоу Оңтүстік департаменттің басқаруын өз мойнына алды.

In March 1776, Howe was promoted to the rank of Brigadier General by the Second Continental Congress along with fellow North Carolinian James Moore. Howe and Moore were two of five North Carolinians to be given a general's commission in the Continental Army. Initially, Howe was given command of all Continental forces in Virginia, but soon both he and Moore were ordered to South Carolina. Howe arrived first, as the presence of the British Army and Royal Navy under the command of General Henry Clinton at the mouth of the Cape Fear River delayed Moore's descent. When Clinton arrived off the coast of North Carolina, he issued a proclamation offering a pardon to anyone who had taken up arms against the crown with the explicit exception of Howe and fellow revolutionary Cornelius Harnett, then serving as president of the North Carolina Provincial Council, the executive body in the revolutionary state. Howe's plantation, Kendal, was sacked by the British during their maneuvers around Wilmington. Upon arriving in Charleston, Howe acted as an adjutant to Major General Charles Lee, who had been appointed Commander of the Southern Department of the Continental Army. Howe directly commanded the South Carolina militia during the First Siege of Charleston in June 1776 and was assigned command over the defenses of the city proper. Lee was recalled to the North to assist General George Washington, and in his absence, James Moore was appointed Commander of the Southern Department. Howe was left in command of Charleston and Savannah, Georgia in Lee's absence, and in September 1776, he became embroiled in a controversy involving the provincial assembly of South Carolina allowing its officers to recruit soldiers from North Carolina's continental line units. Howe pleaded with the Provincial Congress of North Carolina to allow South Carolina to recruit within the former state's borders because of the greater number of white males in that state. Eventually, North Carolina acceded to that request but only after ordering Howe to reclaim the North Carolinians who had already been lured away by the South Carolinians. The South Carolina Council took offense and demanded that Howe pay the recruitment bonuses for the men if he wished to have them back. With James Moore's death on April 15, 1777, Howe assumed command of the Southern Department.

Флорида және саяси қақтығыс 17771778

Хаудың командалық стилі тез арада наразылық тудырды, ал 1777 жылғы 20 тамызда Оңтүстік Каролина Ассамблеясы Хаудың Оңтүстік Каролина шекарасындағы әскерлерге басшылық ету құқығына қарсылық білдірді. Дегенмен, 1777 жылғы 20 қазанда ол генерал-майор шеніне көтерілді, Континенталдық армияда осы шенге жеткен жалғыз Солтүстік Каролиналық болды. Хау өзінің басқару құрамына кіретін түрлі штаттардың азаматтық басшылығымен жиі ақылдасып, штат басшыларымен туындаған дауларды шешу үшін оларды Континенталдық Конгреске жіберді. Грузия штатының үкіметімен ертеде болған бір дауды атап өткен жөн, ол әскери қимылдар кезінде штаттың губернаторы штаттық милицияға басшылық ету құқығын сақтап қалуын талап етті. Ресми пікір сұралғанда, Конгресс Хаудың жағын алды, ол осындай жағдайларда милиция басқаруы оған берілуі керек деп сенді. Алайда, мәселені қиындатқан жайт – әскери шығындарға арналған Конгрестің қаражаты армия офицерлеріне емес, штаттарға берілді, бұл Хауды қаржыландыру үшін штаттық үкіметтерге тәуелді қылды. 1778 жылы оған генерал Чарльз Ли жасаған британдық Батыс Флоридаға шабуыл жоспарын іске асыру бұйырылды – Хау ұнатпаған жоспар. 1777 жылы өткен бұрынғы экспедиция, оған Хау тікелей қатыспаған, тез арада сәтсіздікке ұшырады. Конгресс Хаудың экспедицияға қатысты алаңдаушылығын ескермеді және оны Флоридаға Грузия милициясымен бірлесіп баруға бағыттап берді. Флоридаға біріккен армияның ілгерілеуі азық-түлік жетіспеушілігінен және әсіресе Хоудың жол салу және оңтүстікке қарай жорық үшін пионерлік жұмыстарды атқару үшін қолжетімді болуын сұраған құлдардың жетіспеушілігінен баяулады. 1778 жылғы 29 маусымда Хау Джорджия мен Флорида арасындағы шекараның бір бөлігін құрайтын Сент-Мэрис өзеніндегі Тонин бекінісін басып алды. Грузия губернаторы Джон Хаустон өз милициясының басқаруын Континенталдық армияның генералына беруден бас тартты және Хаудың кеңесіне қатысудан бас тартты. Жағдайды одан да нашарлатқан нәрсе – Оңтүстік Каролина милициясы полковник Эндрю Уильямсон басшылығымен Грузияға келгенде, олардың командирі де Хоуға сол штаттың милиция бөлімшелеріне басшылық етуге рұқсат бермеді. Осы шағын шабуылдан кейін көп ұзамай британдықтар күш-қуатын жинап Саваннаға қарай жылжыды. 1778 жылғы 14 шілдеде Хау өз бөлімшелерін солтүстікке қайтаруға мәжбүр болды және Чарльстонға оралды. Генерал экспедицияның сәтсіздігіне көп кінә таңды, өйткені Грузия шенеуніктері Континенталдық басқаруды тез арада сынға алды, бұл Конгрестің Грузия милициясын бақылауға қабілетсіздігін түсінбеуімен күшейді, олардың милиция бірліктеріне қатысты оның басқару билігін бұрын анықтаған болатын.

Howe's style of command was quick to cause discontent, and on August 20, 1777, the South Carolina Assembly protested against Howe's right to command soldiers within the borders of South Carolina. He was nonetheless promoted to the rank of major general on October 20, 1777, the only North Carolinian to reach that rank in the Continental Army. Howe often deferred to the civil leadership of the various states that made up his command, often referring conflicts with state officials to the Continental Congress to resolve. Of particular note was an early conflict with Georgia's state government, which insisted that the governor of that state retain command of the state's militia during military engagements. When asked for an official opinion, Congress sided with Howe, who believed that command of the militia should be relinquished to him during such engagements. Complicating matters, however, was the fact that Congressional funding for military expenditures was given over to the states rather than the army officers, forcing Howe to rely on state governments for funding. In 1778, he was ordered to act on a plan developed by General Charles Lee to assault British West Florida – a plan that Howe disfavored. A previous expedition in 1777, in which Howe did not directly participate, had ended quickly in failure. Congress overrode Howe's concerns about the expedition and directed him to proceed in conjunction with Georgia's militia into Florida. The combined Army's progress into Florida was made slow by a lack of provisions and particularly by a lack of slaves who Howe requested be made available to build roads and perform pioneering functions for the march southward. On June 29, 1778, Howe captured Fort Tonyn on the St. Marys River, which forms a portion of the border between Georgia and Florida. Georgia Governor John Houstoun refused to give up command of his militia to the Continental Army general and declined to participate in Howe's council. To make matters worse, when South Carolina militia units arrived in Georgia under the command of Colonel Andrew Williamson, their commander also refused to allow Howe to command that state's militia units. Shortly after this minor incursion, the British received reinforcements and pressed toward Savannah. By July 14, 1778, Howe was forced to pull his units back north and returned to Charleston. The general received much of the blame for the expedition's failure, as Georgia officials were quick to cast aspersions on the Continental command, which was compounded by Congress' failure to understand Howe's inability to control the Georgia militia despite their prior determination of his command authority over militia units.

Кристофер Гадсденмен дуэль, 1778 жыл

Хаудың жергілікті саяси және әскери басшылармен даулары оның жалғыз қиындығы емес еді. 1778 жылдың 30 тамызында Хау Оңтүстік Каролиналық Кристофер Гадсденмен дуэльге шықты, себебі Гадсден 1777 жылы Хаудың қолбасшылығында қызмет еткен кездегі отставкасынан туындаған ренішті сезінді. Бұл дау, Хоу қатысқан көптеген даулар сияқты, Континенттік армия мен штаттық үкіметтердің өз офицерлері мен сарбаздарына жергілікті бақылауды сақтауға ұмтылуы арасындағы қайшылыққа байланысты болды. Гадсден Хоудың интеллектына және қолбасшылық қабілетіне шабуыл жасайтын хат жазып, таратып, сондай-ақ Хоудың Оңтүстік Каролина Континенталдық әскеріне бұйрық беруге заңдық құқығына күмән келтірді. Хоу 1778 жылдың 17 тамызында Гадсденнен жауап талап етті. Дуэль кезінде Оңтүстік Каролина губернаторы Чарльз Пинкнидің әкесі, полковник Чарльз Пинкни Хоудың екіншісі болды, ал полковник Барнард Эллиот Гадсденнің екіншісі қызметін атқарды. Хоу бірінші оқ атып, сегіз қадамнан кейін сәттілікке жете алмады, бірақ оқ Гадсденнің құлағына жақын өтті. Гадсден содан кейін қасақана өзінің сол иығының үстінен оқ атып, Хоудың тағы да оқ атуын талап етті, бірақ Хоу бұл талапты қабылдамады. Дуэль аяқталғаннан кейін, қатысушылар кешірім сұрасып, жолдарын айырды. Бұл оқиға құпияда қалмады, өйткені Оңтүстік Каролина және Америка газеті 1778 жылдың 3 қыркүйегінде дуэль туралы толық мақала жариялады, ал сол айда Бенедикт Арнольдтың сенімсіздікке ұшырауына себепкер болған британдық офицер, майор Джон Андре, дуэльге арналған 18 шумақты сатирикалық өлең жариялады, ол «Yankee Doodle» әуеніне жазылған.

Командалық қызметтен босату және Саванна шайқасы, 1778

Оңтүстік Каролинада Хоудың әйелмен байланысы туралы айыптаулар тарағаннан кейін, Континенттік Конгресс оны 1778 жылдың 25 қыркүйегінде Оңтүстік бөлімінің басшылығынан алып тастап, генерал-майор Бенджамин Линкольнмен ауыстырды. Хоу Оңтүстік армиясымен бірге қалып, Саваннадан басқарды. Линкольннің Саваннаға күштермен келуін күтіп, Хоу қала төңірегіне қорғаныс құрылыстарын орнатып, жақын арада шабуылға дайындалды. Губернатор Хаустон Хоумен қайтадан жанжалдасып, оған мардымсыз ополчение көмегін көрсетуден бас тартты. 1778 жылдың 29 желтоқсанында Саванна шайқасының бірінші кезеңінде британдықтар қаланың жанына түсіріліп, Арчибальд Кэмпбеллдің басшылығымен Хоудың ашық алаңда шайқасқа дайындалған әскерін, батпақты аймақ арқылы өтіп, Хоудың өтпейді деп ойлаған жолмен қоршап алды. Хоу бұрын барлаушыларға батпақтың ішіндегі жолдарды іздеуге бұйрық берген, бірақ британдық командирге бір құл көрсеткен Кэмпбеллдің жолы патриоттарға белгісіз болды. Хоудың позициясы мықты және қорғанысқа қолайлы болды, бірақ британдықтардың патриоттардың тылында пайда болуы үрей тудырды. Хоудың басшылығындағы ополчение әскерлері дереу қашқа жол тартты, ал 500-ден астам патриоттар мен Континенталдық армия сарбаздары қаза тапты немесе тұтқынға алынды. Осы жеңілістен кейін Саванна британдықтардың қолына көшті, және Хоу осыған көп кінә тартты. 1779 жылдың 3 қаңтарында Хоу Линкольнге ресми түрде басшылықты тапсырды. Хоудың Саваннадағы сәтсіздігінен кейін Джорджия штатының шенеуніктері оны штатты британдықтарға тастап кеткені үшін сынады, сондай-ақ Континенталдық армияның басқа генералдары, мысалы Уильям Моултри, Хоудың британдықтарға қарсы тұруға тырысқаны үшін оны кінәлады, өйткені олардың саны одан әлдеқайда көп болған. Кейінірек өткен әскери сотта куәлік берген Хоу, британдықтар өткен батпақ арқылы соққан жол туралы білгенін, бірақ оны қорғамағанын, себебі ол сол жолмен шабуыл жасау мүмкіндігінің «өте төмен» екеніне сенгенін мәлімдеді. Бұл Джорджия ополчение офицері Джордж Уолтонның бұрынғы куәлігіне қайшы келді, ол Хоу шайқасқа дейін жол туралы білмегенін және Хоу Уолтонға батпақтардан өтетін жол бар деп ойлауының қате екенін айтқан.

After allegations circulated in South Carolina about Howe's dalliances with a woman, the Continental Congress finally removed him from command of the Southern Department on September 25, 1778, replacing him with Major General Benjamin Lincoln. Howe remained with the Southern army and commanded it from Savannah. While awaiting Lincoln's arrival in Savannah with reinforcements, Howe set up defenses around that city, preparing for an imminent attack. Governor Houstoun sparred again with Howe, refusing to grant him more than meager militia support. During the First Battle of Savannah on December 29, 1778, the British landed near the city, and under the command of Archibald Campbell, managed to flank Howe's army, which was drawn up in the open for battle, by taking a path through a marshy area Howe believed was impassable. Howe had previously ordered a scout to look for any paths through the swamp, but Campbell's route, which was shown to the British commander by a slave, remained unknown to the Patriots. Howe's position was otherwise strong and defensible, but the appearance of the British in the Patriot rear caused a panic. The militia under Howe's command fled instantly, and more than 500 Patriots and Continental Army soldiers were killed or captured. The ensuing defeat gave Savannah to the British, for which Howe received much blame. On January 3, 1779, Howe formally relinquished his command to Lincoln. Howe's failure at Savannah led to criticism from Georgia state officials, who believed he had abandoned the state to the British, as well as from fellow Continental Army generals, such as William Moultrie, who criticized Howe for even attempting to resist the British while being so greatly outnumbered. During his testimony before a later court–martial, Howe claimed that he knew about the pathway through the swamp taken by the British, but stated that he did not defend it because he believed the chance of an attack along the path was "so remote". This contradicted earlier testimony from Georgia militia officer George Walton, who stated that Howe did not know about the path prior to the battle and that Howe told Walton that he was mistaken in believing a path through the swamps existed.

Гудзон алқабы мен Коннектикут, 1779 жыл

Линкольн келгеннен кейін Хоуға Солтүстік континенттік армияға қосылуға бұйрық берілді, ол 1779 жылдың 19 мамырында қайтадан қосылды. Құлап жарақат алған Хоу келгеннен кейін бір ай бойы қандай да бір міндеттерді атқара алмады. Бастапқыда Хоу Коннектикутты британдықтардың шабуылдарынан қорғаумен жүктелді, мысалы, оның бұрынғы кеңесшісі Уильям Трайон және Трайонның адъютанты Эдмунд Фэннинг жасаған шабуылдар сияқты. Хоудың штабы Коннектикут штатының Риджфилд қаласында орналасқан. 1779 жылдың 18 маусымында, Стони Пойнт шайқасынан кейін көп ұзамай, Хоуға генерал Израиль Путнамға Хадсон өзенінен қарсы жатқан Верпланк Пойнттағы британдық бекінісіне шабуыл жасауға көмектесуге бұйрық берілді. Хоуға артиллериялық оқ жаудыру және жаяу әскер шабуылын басқару тапсырылды, бірақ оған жеткілікті далалық артиллерия, қазба құралдары, азық-түлік пен оқ-дәрі берілмеді, сондықтан бекініске шабуыл жасау мүмкін болмады. Ол Вашингтонға шабуыл мүмкін емес екенін хабарлады және Вашингтонның келісімімен қоршауды тоқтатты. Тарихшылар Хоудың британдық бекіністерін басып алуға наразы болғаны оның мансабына нұқсан келтірді және оған ешқашан маңызды қолбасшылық берілмеді деп атап көрсетті. Генерал Уильям Ирвин сияқты замандастары Хоуды «Verplanck's Point-ке шабуыл жасауда көптеген ойдан туған кедергілерді табуға және оның кешігуіне қисынсыз сылтаулар табуға бейім» деп сынады. Стони Пойнттан кейін Хоу алғашқыда генералдар Джон Никсон мен Джон Гловер басқаратын Массачусетс бригадаларынан құралған Вашингтон армиясының сол қанатын басқаруға тағайындалды, оның бас штабы қайтадан Риджфилд, Коннектикут қаласында орналасқан. Хоудың бақылауындағы аймақта әскери қимылдар сирек болғанымен, ол Патриоттарға Манхэттен және Лонг-Айленд жағалауындағы британдық әскерлерінің орналасқан жерлері туралы ақпарат берген үлкен тыңшылар желісін құруға және дамытуға үлкен үлес қосты.

Вест-Пойнт пен Бенедикт Арнольдтың қастандықтары, 1779-1780

Командалық міндеттерінің бір бөлігі ретінде Хоу Вашингтон тарапынан 1778 және 1779 жылдары Филадельфияның коменданты болып қызмет еткен генерал Бенедикт Арнольдтың әрекеттерінің заңдылығын анықтау үшін шақырылған әскери соттың төрағасы болып таңдалды. Осы кезеңде Арнольд британдық саудагерлермен іскерлік байланыс жасаған және лауазымына лайық емес жеке кәсіптік мәмілелер жасаған деген айыптамалар болды. Коннектикут штатының Миддлтаун қаласындағы Хоудың штаб-пәтерінде өткен трибунал британдық шабуылдың қаупіне байланысты бірнеше айға тоқтатылды, бірақ 1779 жылдың желтоқсанында қайтадан жұмыс істеп, 1780 жылдың қаңтарында жабылды. 1779 жылдың күзінде Хоуға Вашингтон британдықтарға қарсы шабуылға дайындалу үшін позицияға өтуді бұйырды, бұл күтілетін француз теңіз және құрлықтағы күштерінің бірлескен шабуылымен байланысты болды, бірақ Нью-Йорктегі француз шабуылы жоспарланғандай өтпеді. Әскери сот 1780 жылдың 26 қаңтарында шешім шығарды, Арнольдтың жау портынан Филадельфияға кеме кіргізіп, соғыс ережелерін бұзғаны үшін кінәлі деп таныды және оны Вашингтонның сөгісіне ұсынуды ұсынды. 1780 жылдың 21 ақпанында Хоу Вест-Пойнттағы Континентальдық армияның бекіністерінің коменданты болып тағайындалды. Ол Бенедикт Арнольдтың осы бекіністі британдықтарға беруге жасаған қастандығына дейін осы лауазымды атқарды. Арнольд және Конгресстегі бірнеше жақтастары Вашингтонды 1780 жылдың 3 тамызында бекіністердің басшылығын оған беруге көндірді. Хоу соғыстың қалған бөлігінде Гудзон өзенінің жоғарғы ағысында белсенді болып, әсіресе аймақтағы тыңшылар желісін қадағалады, соның ішінде Арнольдтың сатқындығы мен қудалауында маңызды рөл атқарған қос агент Джошуа Хетт Смит. Осы кезеңде Хоудың британдықтармен келісімдер жасағаны туралы мәліметтер пайда болды, бірақ Вашингтон бұл мәліметтерді британдық генерал Генри Клинтон тарапынан таратылған қауесеттер деп есептеді. Хоу Арнольдтың қастандығына көмектескен британдық офицер майор Джон Андренің тыңшылық қызметі үшін айыпталған және өлім жазасына кесілген әскери сот алқасының құрамында болды.

As part of his command duties, Howe was chosen by Washington as president of the court–martial convened to determine the propriety of General Benedict Arnold's conduct while serving as the commandant of Philadelphia in 1778 and 1779. During that time, Arnold was alleged to have conducted business with British merchants and to have undertaken private business transactions that were inappropriate given his position, among other improprieties. The tribunal, which met at Howe's headquarters in Middletown, Connecticut, adjourned for several months due to a threatened British attack but reconvened in December 1779 and closed in January 1780. During the interlude in the fall of 1779, Howe was ordered by Washington to move into position to attack the British in conjunction with an expected combined French naval and land based assault, although the French assault in New York never materialized. The court martial rendered its decision on January 26, 1780, finding Arnold guilty of breaching the articles of war by permitting a vessel from an enemy port into Philadelphia and recommended that he be reprimanded by Washington. Howe was made commandant of the Continental Army fortifications at West Point on February 21, 1780. He held that command immediately prior to Benedict Arnold's conspiracy to turn over control of that stronghold to the British. Arnold and several supporters in Congress had eventually convinced Washington to give him command of the fortifications on August 3, 1780. Howe remained active in the upper Hudson River valley during the remainder of the war, particularly in overseeing his network of spies in the area, including double agent Joshua Hett Smith, who would later play a key role in Arnold's treason and prosecution. During this time, evidence arose implicating Howe in discussions with the British, though the evidence was dismissed by Washington as merely rumors stirred up by British General Henry Clinton. Howe served on the court martial board that convicted of espionage and sentenced to death Major John André, the British officer tasked with facilitating Arnold's conspiracy.

Пенсильваниядағы көтерілістер және соғыс аяқталуы, 1781 1783

1781 жылы Хоу Нью-Джерсидегі Помптон көтерілісін басуға көмектесті, ол сәл ертерек болған Пенсильвания желісі көтерілісінен шабыттанды. Вашингтон Хоуға лагерьті қоршауға және оның екі көшбасшысын әскери сотқа беруге, содан кейін оларды атқаруға дайындық жасауды бұйырды. 1781 жылдың күзінде Хоу ағылшындарға қарсы соңғы науқан деп күтілген Вирджинияға Вашингтонмен бірге баруға рұқсат сұрады, бірақ Вашингтон бас тартты. Оның орнына Хоу 1778 жылы Саваннаны қорғаудағы әрекеттерін тексеру үшін Филадельфияда ашылған әскери соттың алдына келуі керек болды. Фридрих Вильгельм фон Штубен басқарған сот 1781 жылдың 7 желтоқсанында ашылып, 1782 жылдың 23 қаңтарында жабылды, Хоуды Саваннадағы кез келген құқықбұзушылықтан "жоғары құрметпен" ақтап берді. 1782 жылдың көктемінде генерал-адъютант Джон Карлайл Хоуға генерал Александр Макдугалдың іс-әрекетін тергеу үшін әскери сот шақыруды бұйырды. Макдугалл Хоудың жеке досы болды, бірақ сот оны 1776 жылы соғыс кеңесінің мәжілісінен рұқсатсыз тұлғаларға құпия ақпаратты таратуда кінәлі деп тапты. 1783 жылы Хоу 1783 жылғы Пенсильвания көтерілісін басуға шақырылды, ол Континенттік Конгрестің Филадельфиядан қашуына әкеп соқты.

Соғыстан кейінгі мансап және өлім

1783 жылы екінші Пенсильвания бүлігін басудан кейін Хоу Цинциннати қоғамын құруға қатысты және ұлттық жарғыға қол қойған екінші офицер болды, оның қолы фон Штубеннің қолынан тікелей төмен орналасқан. Содан кейін Хоу Солтүстік Каролинадағы Кендал плантациясына оралды, ол Хоудың алыс туыстарына тиесілі, көбінесе танымал Орттон плантациясынан өзен жоғары орналасқан. Сондай-ақ 1783 жылы Хоу Солтүстік Каролина Цинциннати қоғамының негізін қалаушы мүшесі болды және оның «Институты» немесе жарғысына қол қойды. 1783 және 1784 жылдары Хоу Филадельфияға, Нью-Йоркке және солтүстік-шығыстағы басқа қалаларға жиі қайтып, есеп айдасуға және Конгресс оған тиіс деп санайтын төлемдерді алуға тырысты. Ол қайтадан плантациясын кепілге беруге мәжбүр болды, бірақ ақырында 1785 жылы Конгресстен 7000 доллар ақшалай өтемақы алды. 1785 жылы Хоу Конфедерация Конгресі тарапынан бірнеше батыс үнді тайпаларымен шарттар жасау үшін тағайындалды, бірақ 1786 жылы Форт-Финни шартын аяқтаған комиссарлар Джордж Роджерс Кларк, Ричард Батлер және Сэмюэл Холден Парсонспен бірге саяхаттамады. Хоу Бенджамин Смитке Балд Хед маягының құрылысын жоспарлауға көмектесті және Солтүстік Каролинадағы бұрынғы өміріне оралуға тырысқан бұрынғы лоялистерге, штаттың соттарына қарсы қорғау арқылы белсенді көмек көрсетті. 1786 жылдың жазында ол Солтүстік Каролинаның Ұлы кеңесінің мүшесі болып сайланды. Заң шығарушы органның отырысына жол тартқанда Хоу ауырып, 1786 жылдың 14 желтоқсанында Блэден округінде қайтыс болды.

Мұра

Хоу әскери жетістіктер мен беделінің жетіспеуіне байланысты көбінесе жағымсыз есте қалды, бірақ Солтүстік Каролина тарихшысы Хью Ранкин өмірбаяндық очеркінде "оның мүмкіндіктері оған жағымды танылу алуға қажетті күш болмаған кезде келді" деп атап өткен. 1903 жылы АҚШ Өкілдер палатасының отырысында конгрессмен Джон Диллард Беллами генералдың қызметін құрметтеу үшін Уилмингтон қаласында Хоутың ескерткіш мүсінін орнату туралы заң жобасын енгізді; алайда бұл заң жобасы қабылданбады. 1940 жылы Солтүстік Каролина штаты Хоудың қызметін еске алу үшін тас жол тарихи белгісін жасап, орнатты. Белгі Солтүстік Каролина штатының Белвилл қаласындағы 133-ші тас жолында орналасқан.

Елге опасыздық жасауға тырысу дәлелі

Бірнеше ғалымдар Хаудың Гудзон аңғарының ресми емес тыңшысы ретіндегі әрекеттеріне қатысты сұрақтар көтерді, олардың бәрі Хаудың британдықтармен келісімге келуге тырысқандығын көрсететін дәлелдерге негізделген. 1776 жылы Хау бригадир-генерал болып тағайындалғаннан кейін, лоялист саудагер Генри Келли Колониялар жөніндегі мемлекеттік хатшы Джордж Жерменге, 1-ші виконт Саквиллге, Хаудың британдықтарға қосылуға оңай көндірілетінін айтты және ол британдықтардың соғыс жорығына үлкен көмек көрсете алатынын мәлімдеді. 1780 жылы Бенедикт Арнольдтың жасаған сатқындығы әшкереленгеннен кейін, британдық дезертир және бұрынғы британдық армия офицері капитан Бизли Эдгар Джоэл Арнольдтан басқа да бір офицердің дезертир болуға тырысқанын айтты. Тергеуден кейін Джоэл Хоуды сол офицер деп атады. Джоэл ақпарат көзі ретінде Уильям Трайонның хатшысы Эдмунд Фэннингті көрсетті. Джоэл Хоудың британдықтармен байланыс жасау тәсілін де сипаттады, ол тараптар арасында хабар алмасу үшін жиі тұтқынға алынып, айырбасталған тұтқынды пайдаланған. Вашингтон мен Конгресс Соғыс Кеңесі Джоэлдің британдық тыңшы болуына күдіктенгендіктен оның әңгімесіне сенбеді, бірақ кейін Томас Джефферсон мен Вирджиния үкіметі Джоэлге сол штаттың лоялистеріне қарсы патриоттық жасақты басқаруды тапсырды. Сонымен қатар, Нью-Йорк лоялисті Уильям Смит, Хоудың адамы және Арнольдтың серігі Джошуа Хетт Смиттың інісі, 1780 жылдың 29 сәуіріндегі күнделігінде ағасы Томас Смиттен патриоттардан «ақпарат» алып, Джоэл сипаттағандай, британдықтарға комиссар келгенін естігенін жазды. 1780 жылдың 28 қыркүйегінде Уильям Смит Генри Клинтонға «Боб» Хоудың патриоттарға қарсы шығуы мүмкін екеніне сенетінін айтты. Кейінгі тарихшылар, соның ішінде Дуглас Сауталл Фримен, Хоудың дезертир болуға тырысқандығы туралы айыптауларды жиі жоққа шығарды, оларды Джоэлдің патриоттық үкіметке жақындасу үшін жасаған өтірік деп санайды. Хоудың өміріне арналған жалғыз толық кітап сатқындыққа қатысты айыптауларды бір бетте талқылайды. Алайда, Фрименнің пікірі негізінен Вашингтонның айыптауларды бағалауына негізделген, бірақ Вашингтон Уильям Смиттың күнделігіндегі ықтимал растау дәлелдеріне қол жеткізе алмады. Тағы бір мүмкіндік – Хоу өзінің бақылауындағы үлкен тыңшылар желісін басқаруын жасыру үшін британдықтарға өзінің сатқындыққа дайын екенін жариялауға тырысқан болуы мүмкін; бұл тактиканы Континентальды армиядағы Филип Шкуйлер сияқты басқа тыңшылар да қолданған. Хоудың мансабы мен мотивациясын зерттеген американдық тарихшы Филип Ренлет Шкуйлердің даңқты беделін Хоудың сәтсіздіктерімен салыстырып, Хоудың дезертир болуға тырысқандығына келеді. Бүгінгі күнге дейін Хоуды кінәсіз деп танытатын немесе оның сатқындық әрекетін дәлелдейтін нақты дәлелдер жоқ.

Several scholars have raised questions regarding Howe's actions as the unofficial spymaster of the Hudson Valley, all of which center on evidence that suggests Howe attempted to bargain with the British in exchange for a commission as an officer in the regular British Army, similar to the bargain struck by Benedict Arnold in 1780. As early as 1776, after Howe was appointed a brigadier general, a Loyalist merchant named Henry Kelly advised Secretary of State for the Colonies George Germain, 1st Viscount Sackville that Howe could be easily tempted to join the British, and further claimed that Howe could offer a great deal to the British in their war effort. In 1780, after Benedict Arnold's attempted treason had been exposed, Captain Beesly Edgar Joel, a British defector and former officer in the British Army, claimed that another officer besides Arnold had attempted to defect, and after interrogation Joel named Howe as that officer. Joel cited Edmund Fanning, William Tryon's secretary, as the source for his information. Joel further described Howe's method of communicating with the British, which was by means of a frequently imprisoned and exchanged prisoner who would convey messages between the parties. While neither Washington or the Congressional Board of War believed Joel's story due to their suspicion of Joel as a British spy, Joel was later commissioned by Thomas Jefferson and the Virginia government to lead a Patriot militia unit against Loyalists in that state. Furthermore, William Smith, a New York Loyalist and the brother of Howe's agent and Arnold's co conspirator Joshua Hett Smith, noted in his diary on April 29, 1780, that his brother, Thomas Smith, had been informed that a commissary had come over to the British with "information" from the Patriots in much the same manner as Joel had described. On September 28, 1780, William Smith told Henry Clinton that he believed "Bob" Howe would be willing to turn on the Patriots. Later historians, including Douglas Southall Freeman, have frequently dismissed allegations that Howe attempted to defect, believing them to have been fabrications used by Joel to ingratiate himself with the Patriot government. The only full length book treatment of Howe's life discusses the allegations of attempted treason in a single page. On the other hand, Freeman's judgment was based primarily on Washington's assessment of the allegations, but Washington did not have access to the potentially corroborating evidence in William Smith's diary. Another possibility is that Howe had merely attempted to spread word among the British of his possible treason in order to conceal his management of the vast spy network at his control; this tactic was utilized by other spymasters in Continental employ such as Philip Schuyler. Philip Ranlet, an American historian who studied Howe's career and motivations, has contrasted Schuyler's otherwise shining reputation with Howe's record of failures and draws the conclusion that Howe likely was attempting to defect. To date, no firm evidence exists which either absolves Howe or proves him guilty of attempted treason.