Америка Тәуелсіздік Соғысындағы Ұлттық Армия

Кіріспе

Америка Тәуелсіздік соғысы кезінде отаршылдар әскері 1775 жылдың 23 сәуірінде Массачусетс провинциялық конгресі 26 ротадан тұратын отаршылдар әскерін құруға рұқсат берді. Нью-Гэмпшир, Род-Айленд және Коннектикут штаттары да осындай, бірақ кішігірім күштерді жинады. 1775 жылдың 14 маусымында Екінші Континенттік конгресс ортақ қорғаныс мақсатында Континенттік армия құруды жалғастыру туралы шешім қабылдады, Бостоннан (22 000 әскер) және Нью-Йорктан (5 000) тыс жерлерде бұрыннан бар күштерді қабылдады. Сонымен қатар, ол бір жылдық мерзімге Континенттік әскерлердің алғашқы он ротасын, Пенсильвания, Мэриленд және Вирджиниядан келген мылтықшыларды жеңіл жаяу әскер ретінде пайдалануға шақырды. Пенсильванияның мылтықшылары 1776 жылдың қаңтарында 1-ші Континенттік полк болып құрылды. 1775 жылдың 15 маусымында Конгресс бірауыздан Джордж Вашингтонды Бас қолбасшы етіп сайлады, ол шығындарын өтеуден басқа ешқандай сыйақысыз соғыста қызмет етті. Континенттік армиядағы сарбаздар еріктілер болды; олар әскерде қызмет етуге келісті және стандартты әскери қызмет мерзімі бір жылдан үш жылға дейін созылды. Соғыстың басында әскери қызметке қабылдау мерзімі қысқа болды, өйткені Континенттік конгресс Континенттік армияның тұрақты армияға айналуы мүмкін деп қорқыды. Армияның жалпы саны 48 000 адамнан аспады, ал бір аймақта 13 000 сарбаз болды. Салдарын ауыстыру үнемі туындайтын мәселе болды, әсіресе 1776–77 жылдардың қысында, және ұзақ мерзімге әскери қызметке қабылдаулар бекітілді. Жаңа елде (әлі толық тәуелсіз емес) ақша болмағандықтан, үкімет сарбаздарға ақшаға айырбастауға болатын гранттар беруге келісті. Континенттік армияның да, штаттық милицияның да офицерлері әдетте құрмет пен мәртебе сезімі бар және британдық тәждің саясатына қарсы тұруға идеологиялық міндеттемесі бар шағын фермерлер болды. Вашингтонның армиясының төрттен бірінен астамы шотланд-ирландтық (ағылшын және шотландтық) Ольстер тегінен шыққан, олардың көпшілігі жақында келген және жұмыс іздеген адамдар еді. Континенттік армия нәсілдік интеграцияланған, бұл жағдайды АҚШ армиясы 1940 жылдардың соңына дейін қайта көрмеді. Революция кезінде африкалық американдық құлдарға Континенттік және британдық армиялар әскери қызмет көрсету үшін азаттық уәде етті. Шамамен 6 600 түсті адам (африкалық американдықтар, үндістер және көп нәсілді адамдар) отаршыл күштерде қызмет етті және Солтүстік Континенттік армияның бес бөлігін құрады. Континенттік сарбаздарды киіммен қамтамасыз ету қиын міндет болды, осы мақсатта Вашингтон Филадельфиядан келген саудагер Джеймс Мизді тағайындады. Миз штат тағайындаған агенттермен тығыз жұмыс істеді, олар киімдер мен сарбаздарға киім мен аяқ киім жасау үшін сиыр терісі сияқты заттарды сатып алды. Миз 1777 жылы жұмысынан кетіп, Киім бөлімінің көп бөлігін құлдыратты. Осыдан кейін Континенттік армияның сарбаздары көбінесе нашар киінген, төсеніштері аз және тіпті аяқ киімдері де болмады. Сарбаздарға киім мен аяқ киіммен байланысты проблемалар көбінесе жеткіліксіздіктен емес, ұйымдастырудан және көлік тапшылығынан туындады. Киім-кешекпен қамтамасыз ету тізбегін реттеу үшін Соғыс кеңесі қайта ұйымдастырылды. Осы уақыт аралығында олар Франциядан көмек сұрады және соғыс аяқталғанға дейін киімдер теңіз арқылы жеткізілді. Бұл Вэлли-Форджтағы аңызға толы қыста болды. Вашингтон армияны уақытша шара ретінде қарастырып, әскерилердің азаматтық бақылауын сақтауға тырысты, сондай-ақ Континенттік конгресс та осыны қалады, бірақ осы мәселені қалай жүзеге асыру керек екені туралы шағын келіспеушіліктер болды. Армияның барлық өмір сүру кезеңінде нашар логистика, жеткіліксіз дайындық, қысқа мерзімді әскери қызмет, штаттар арасындағы бәсекелестік және Конгрестің штаттарды азық-түлік, ақша немесе жабдықтармен қамтамасыз етуге мәжбүрлей алмауымен қиындықтар туды. Бастапқыда сарбаздар бір жылға әскерге шақырылатын, бірақ соғыс созылып жатқанда, сыйлықтар мен басқа да ынталандырулар көбірек таралды. 56 көтеріліс соғыстың соңында екі негізгі бөлімнің сенімділігін төмендетті. Француздар 1781 жылы шешуші рөл атқарды, өйткені Вашингтон армиясын генерал-лейтенант Рошамбо басқаратын француз экспедициялық күштері және граф де Барра басқаратын француз флотының эскадрильясы күшейтті. Вашингтон қозғалысын жасырып, біріккен күштерін Вирджинияға оңтүстікке жылжытты, Нью-Йорктегі британдық қолбасшылар оны байқамады. Бұл Йорктаундағы қоршау кезінде оңтүстіктегі негізгі британдық шабуыл күшін тұтқынға алуға әкелді, нәтижесінде америкалықтар мен олардың одақтастары Солтүстік Америкадағы құрлықтағы соғыста жеңіске жетті және тәуелсіздікке қол жеткізді.

Colonial army during the American Revolutionary War

On April 23, 1775, the Massachusetts Provincial Congress authorized the raising of a colonial army consisting of 26 company regiments. New Hampshire, Rhode Island, and Connecticut soon raised similar but smaller forces. On June 14, 1775, the Second Continental Congress decided to proceed with the establishment of a Continental Army for purposes of common defense, adopting the forces already in place outside Boston (22,000 troops) and New York (5,000). It also raised the first ten companies of Continental troops on a one year enlistment, riflemen from Pennsylvania, Maryland, and Virginia to be used as light infantry. The Pennsylvania riflemen became the 1st Continental Regiment in January 1776. On June 15, 1775, Congress elected by unanimous vote George Washington as Commander in Chief, who accepted and served throughout the war without any compensation except for reimbursement of expenses. Soldiers in the Continental Army were volunteers; they agreed to serve in the army and standard enlistment periods lasted from one to three years. Early in the war, the enlistment periods were short, as the Continental Congress feared the possibility of the Continental Army evolving into a permanent army. The army never numbered more than 48,000 men overall and 13,000 troops in one area. The turnover proved a constant problem, particularly in the winter of 1776–77, and longer enlistments were approved. As the new country (not yet fully independent) had no money, the government agreed to give grants to the soldiers which they could exchange for money. The officers of both the Continental Army and the state militias were typically yeoman farmers with a sense of honor and status and an ideological commitment to oppose the policies of the British Crown. Upwards of a fourth of Washington's army were of Scots Irish (English and Scottish descent) Ulster origin, many being recent arrivals and in need of work. The Continental Army was racially integrated, a condition the United States Army would not see again until the late 1940s. During the Revolution, African American slaves were promised freedom in exchange for military service by both the Continental and British armies. Approximately 6,600 people of color (including African American, indigenous, and multiracial men) served with the colonial forces, and made up one fifth of the Northern Continental Army. Keeping the continentals clothed was a difficult task and to do this Washington appointed James Mease, a merchant from Philadelphia. Mease worked closely with state appointed agents to purchase clothing and things such as cow hides to make clothing and shoes for soldiers. Mease eventually resigned in 1777 and had compromised much of the organization of the Clothing Department. After this, on many accounts, the soldiers of the Continental Army were often poorly clothed, had few blankets, and often did not even have shoes. The problems with clothing and shoes for soldiers were often not the result of not having enough but of organization and lack of transportation. To reorganize the Board of War was appointed to sort out the clothing supply chain. During this time they sought out the help of France and for the remainder of the war, clothing was coming from over sea procurement. This was during the infamous winter at Valley Forge. Washington always viewed the Army as a temporary measure and strove to maintain civilian control of the military, as did the Continental Congress, though there were minor disagreements about how this was to be carried out. Throughout its existence, the Army was troubled by poor logistics, inadequate training, short term enlistments, interstate rivalries, and Congress's inability to compel the states to provide food, money, or supplies. In the beginning, soldiers enlisted for a year, largely motivated by patriotism; but as the war dragged on, bounties and other incentives became more commonplace. Major and minor mutinies—56 in all—diminished the reliability of two of the main units late in the war. The French played a decisive role in 1781 as Washington's Army was augmented by a French expeditionary force under Lieutenant General Rochambeau and a squadron of the French navy under the Comte de Barras. By disguising his movements, Washington moved the combined forces south to Virginia without the British commanders in New York realizing it. This resulted in the capture of the main British invasion force in the south at the siege of Yorktown, which resulted in the American and their allied victory in the land war in North America and assured independence.

Негізгі дереккөздер

Коммагер, Генри Стил және Ричард Брэндон Моррис, редакторлар. "Жеті жүз жетікші жылдың рухы: американдық революцияның тарихы, қатысушылар баяндағандай" (1975). онлайн. Шиер, Джордж Ф. "Жеке янки Дудл: Революциялық солдаттың басынан өткен оқиғалар, қауіп-қатерлер мен қиындықтары" [Джозеф Пламб Мартин]. (1962). RevWar75.com сайты "Континенталды армияның барлық сақталған күнделіктерінің онлайн толық тізімін" ұсынады.