Кіріспе
Жоқ. Америка Тәуелсіздік соғысында бірнеше әскери басшылар рөл атқарды. Бұл соғысқа қатысқан көптеген қатысушылардың арасындағы ең маңызды басшылардың жинағы. Милиция: тек төтенше жағдайларда ғана шақырылатын елдің ұйымдастырылған қарулы күштерінің бір бөлігі немесе әскери қызметке ұйымдастырылған азаматтар тобы. Мұнда тізімге ену үшін адам келесі шарттардың бірін орындауы керек:
Елдің әскери істерді басқаруға жауапты жоғарғы азаматтық басшысы болған,
қақтығыс кезінде ұйымдастырылған әскери қызметте кемінде бригадир генерал немесе контр-адмирал шені болған,
қақтығысқа қатысқан белгілі бір елдің күштеріндегі жоғарғы шенді тұлға болған (егер бұл шен кемінде генерал-майор болмаса),
белгілі бір штаттың/колонияның милициясындағы жоғарғы шенді мүше болған,
әскери әрекеттерге басшылық еткені құжатталған провинциялық немесе аумақтық губернатор болған,
әскери әрекеттерде басшылық еткені құжатталған жергілікті американдық тайпаның басшысы болған.
Кейбір адамдар бірнеше ұйымда бір уақытта лауазым атқарған, ал Континентальдық армияның көптеген генералдары өз штаттарының милиция ұйымдарында да жоғары лауазымдарды иеленген.
Several military leaders played a role in the American Revolutionary War. This is a compilation of some of the most important leaders among the many participants in the war. Militia: a part of the organized armed forces of a country liable to call only in emergency or a body of citizens organized for military service. In order to be listed here an individual must satisfy one of the following criteria:
Was a nation's top civilian responsible for directing military affairs
Held a commission of at least brigadier general or rear admiral in an organized military during the conflict
Was the highest ranking member of a given nation's force that participated in the conflict (if that rank was not at least major general)
Was the highest ranking member of a given state/colonial militia
Was a provincial or territorial governor who is documented to have directed a military action
Was a Native American tribal leader who had a documented leadership position in military action
Some individuals held concurrent positions in more than one organization, and a number of Continental Army generals also held high ranking positions in their state militia organizations
Америка Құрама Штаттары
Соғыс басталғанда, американдық отаршылар өте күшті қарулы күштерден – «тұрақты армия» деп те аталатын – қорқып, әр колония дәстүрлі түрде жергілікті жасақтарды пайдалану арқылы өз қорғауын ұйымдастырған. Әр жасақтың өз командалық тізбегі болды. Пенсильвания және Массачусетс сияқты кейбір штаттарда өздерінің теңіз күштері де болды. Әскери әрекеттерді үйлестіру мақсатымен Континенттік Конгресс 1775 жылдың маусым айында (қағаз жүзінде) тұрақты армия – Континенттік армияны құрды және Джордж Вашингтонды бас қолбасшы етіп тағайындады. Континенттік армияның құрылысы үнемі даму үстінде болды, ал Вашингтон соғыс бойы тұрақты әскерлерді жасақтармен толықтыруға мәжбүр болды.
Генерал және Бас қолбасшы
АтауыРангы бойынша қызмет мерзімі, жоғарылаулар және бұрынғы әскери тәжірибе. Қызметтің тоқтатылуы Пікір Джордж Вашингтон 1775 жылдың 15 маусымынан 1783 жылдың 23 желтоқсанына дейін. Соғыс аяқталғаннан кейін отставкаға шықты. Джордж Вашингтон Континенттік армияның бас қолбасшысы болды және Екінші Континенттік Конгреске есеп берді. Оның қызметі, соның ішінде Бас армияға басшылық ету, АҚШ атынан соғыс күшін жоспарлау және бүкіл армияны басқару 1776 жылдың маусымында құрылған Соғыс кеңесінің бақылауында болды. Ол соғыс кезінде генерал шеніне ие болды. Кейіннен 1798 жылы генерал-лейтенант қызметіне тағайындалды және 1976 жылы қайтыс болғаннан кейін АҚШ армиясының генералы атағына ие болды.
Генерал-майорлар
АтыЖүзіндегі қызмет мерзімі, шендемелер және бұрынғы әскери тәжірибе. Қызметтен босатылуыТүсініктеме Артемас Уорд 17 маусым 1775 – 23 сәуір 1776 ж. Массачусетс әскерлерінің генералы және бас қолбасшысы. "Денсаулықтың нашарлауы" себепті ресми түрде отставкаға кетті, бірақ британдықтар Бостонды эвакуациялағаннан кейін Бостонды тастағысы келмеді. Соғыс басталғаннан кейін Бостоннан тыс жерде жиналған жасақтардың алғашқы басшысы және Континентальдық армияда Вашингтоннан кейінгі екінші орынды иеленді. 1777 жылға дейін Ньюпортта британдықтарды ұстауға жауапты болған Шығыс департаментіне басшылық етті. Чарльз Ли 17 маусым 1775 – 10 қаңтар 1780 ж. Конгресс тарапынан қызметтен алынды. Тәжірибелі британдық әскери офицер Ли Вашингтонның орнына бас қолбасшы болып тағайындалуға үміттенген. Ол Вашингтонның біршама қиын бағыныстысы болды, кейде бұйрықтарды орындауды кешіктіріп немесе әдейі бұзып жіберді. Нью-Йорктан Нью-Джерсиге шегінген кезде Лиді британдықтар күтпеген шабуылда тұтқындады. Жылдам алмасып, Филадельфия жорығына қатысты. Монмут шайқасында бұйрыққа бағынбағаны үшін әскери соттан өткеннен кейін 1780 жылы әскерден кетті. Филипп Шейлер 19 маусым 1775 – 19 сәуір 1779 ж. Хорацио Гейтспен келіспеушілікке байланысты отставкаға кетті. Солтүстік департаменттің басшысы ретінде Шейлер 1775 жылы Квебекке шабуыл жоспарын жасады, бірақ ауру салдарынан оны жетектеуге мүмкіндік болмады. 1777 жылы Нью-Йоркті қорғауда белсенді болды, бірақ Тикондерогадан шегіну Конгрессті оны Хорацио Гейтспен ауыстыруға мәжбүр етті. Ол сонымен қатар үнді қатынастарында да белсенділік танытып, Нью-Йорктегі тайпалардың бейтараптығын немесе қолдауын қамтамасыз етті. Израиль Путнам 19 маусым 1775 – 3 маусым 1783 ж. Соғыс аяқталғаннан кейін ресми түрде отставкаға кетті. Алайда, оның белсенді қызметі 1779 жылдың желтоқсан айында инсульт салдарынан аяқталды. Революцияның алғашқы күндерінен бастап белсенді болған Путнам Бункер-Хилл шайқасында майдандағы күштерді басқарды. Лонг-Айленд шайқасында нашар өнер көрсеткеннен кейін Вашингтон оны негізінен Хайлендс департаментінде жауынгерлерді жинауға тағайындады. 1779 жылы инсульт алып, әскери мансабын аяқтады. Ричард Монтгомери 9 желтоқсан 1775 – 31 желтоқсан 1775 ж. (22 маусым 1775 ж. бригадалық генерал). Квебек шайқасында қаза тапты. 1775 жылы Канадаға шабуылға бригадалық генерал ретінде жетекшілік еткен Монтгомери Квебек шайқасында қаза тапты, бірақ Форт-Сен-Жанды қоршаудан кейін генерал-майор болып тағайындалғанын білмеді. Джон Томас 6 наурыз 1776 – 2 маусым 1776 ж. (22 маусым 1775 ж. бригадалық генерал). Канададан шегінген кезде шешек ауруынан қайтыс болды. Бостон соғысының басынан бастап белсенділік танытқан Томас Роксберидегі қоршау күштеріне басшылық етті. Квебек қаласын қоршап тұрған әскерді басқаруға жіберілді, ол 1776 жылдың маусымында әскердің шегінуі кезінде шешек ауруынан қайтыс болды. Уильям Хит 9 тамыз 1776 – 3 қараша 1783 жж. (22 маусым 1775 ж. бригадалық генерал). Бостонды қоршауда соғыстың алғашқы күндері әскерлерді даярлауда көрнекті рөл атқарған Хит соғыстың көп бөлігін Хайленд департаментін басқарып өткізді, өйткені Вашингтон оның даладағы қабілетіне сенімді емес еді. Хорацио Гейтс 16 мамыр 1776 – 3 қараша 1783 ж. (17 маусым 1775 ж. бригадалық генерал). Бастапқыда Вашингтонның адъютанты, кейін Солтүстік департаментінде қызмет етті. 1777 жылы Саратога шайқасында командалық міндетін атқарды, содан кейін ол Вашингтонның орнын алмастыру үшін Конгресске үгіт-насихат жасады. Кейіннен оған Оңтүстік департаменттің басшылығы берілді, онда оның әскері 1780 жылы Камденде ауыр жеңіліске ұшырады, оның далалық басшылығы аяқталды. Джозеф Спенсер 9 тамыз 1776 – 13 қаңтар 1778 жж. (22 маусым 1775 ж. Коннектикуттың 2-ші полкінің полковнигі, бригадалық генерал). Конгресс оның әскери іс-әрекетін тексеруді бұйырғандықтан, отставкаға кетті. Джон Салливан 9 тамыз 1776 – 30 қараша 1779 жж. (22 маусым 1775 ж. Екінші Континентальдық Конгресс мүшесі болған кезде бригадалық генерал). Соғыстың алғашқы күндерінен бастап белсенділік танытып, ол көмекші колоннаны басқарды және 1776 жылы соңғы апталарда Квебекке шабуыл жасаудың командасы болды. Содан кейін ол Вашингтонның қол астында Нью-Йоркте, Нью-Джерсиде және Пенсильванияда қызмет етті. Ол америкалық күштерді Род-Айленд шайқасында басқарды, содан кейін Нью-Йоркте...
Континенттік әскери-теңіз флоты
Джон Адамс – атақты бостондық және «Азаттық ұлы» мүшесі, Әскери-теңіз күштерінің тәртіптік кодексін жазған. Сонымен қатар, Континенттік конгресс арқылы колонияларды қорғау және британдық ресурстарды жау әскерлеріне жеткізілмей тоқтату үшін алғашқы соғыс кемелерін тапсырды. Джон Барри Континенттік флоттың капитаны болды. Командир болған кезінде ол төрт американдық әскери кеменің басқаруын қадағалады. Джон Адамс және Джон Пол Джонспен бірге ол «Америка теңіз флотының әкесі» ретінде танымал. Джон Хейзелвуд Пенсильвания және Континенттік флоттағы коммодор, Филадельфия науқанында және Форт-Миффлин қоршауында белсенділік танытты. Джон Пол Джонс Континенттік флоттың капитаны болды және оның кемесі «Бонгоме Ричард» батып кеткеннен кейін Фламбороу бас шайқасында тұтқынға алынды. Джон Барримен бірге ол «Америка теңіз флотының әкесі» деп аталады. Есек Хопкинс – 1776 жылы Континенттік флоттың коммодоры және бас қолбасшысы болып тағайындалған Род-Айлендтен шыққан тәжірибелі теңіз капитаны және милицияның бригадир генералы. Ол Конгрестің флотты оңтүстік колонияларға бағыттап жіберу туралы нұсқауын елемеді, оның орнына Кариб теңізіндегі британдық колониялық иеліктерге Нассау шайқасында шабуыл жасады. Бұл әрекет бастапқыда батылдыққа лайық деп есептелді, бірақ кейіннен 1776 жылдың тамызында Конгресс оны айыптады және 1778 жылдың қаңтарында қолбасшылық лауазымынан босатылды. Вирджиниялық Джеймс Николсон 1776 жылдың қазан айында саяси себептермен Әскери-теңіз күштерінің аға капитаны болып тағайындалды. Ол 1778 жылы коммодор Хопкинстің лауазымынан алынуынан кейін теңіз күштерінің аға офицері болды, бірақ флот ұйымдасқан күйде жұмыс істемейтін болғандықтан, бүкіл флотқа басшылық жасамады. Абрахам Уиппл Континенттік флоттың коммодоры болды. 1772 жылы революцияның алғашқы әскери әрекеттерінің бірінде Уиппл 50 Род-Айленд тұрғынын британдық кіріс кемесі «Гаспее»ді тұтқынға алып, өртеп жіберуге жетекшілік етті.
Ұлыбритания
Британ әскерінің басында патша Георг III тұрды. 1772 жылдан 1778 жылға дейін Бас қолбасшы лауазымы бос болды, бірақ 1778 жылдан 1782 жылға дейін сэр Джеффри Амхерст бұл лауазымды генерал шенінде атқарды. 1782 жылдың ақпан айында Генри Сеймур Конвей оның орнын басты. Бас қолбасшыдан кейін маңыздылығы жағынан Соғыс хатшысы келді, ол Соғыс кеңсесінің басшысы болып жұмыс істеді және "патшадан немесе әскер генералдарынан уақыт-уақыт алатын бұйрықтар мен көрсетімдерді орындауға" міндеттелді. 1783 жылы ғана ол парламентке жауапты министр болды. Соғыстың бастапқы кезеңінде хатшылыққа Лорд Баррингтон тағайындалды. 1778 жылы оның орнын Чарльз Дженкинсон басты, ол Лорд Норт үкіметі құлағанға дейін осы лауазымды сақтап қалды.
Солтүстік Американың бас қолбасшысы
1778 жылы Францияның соғысқа қосылуымен соғыс жаһандық шиеленіске ұласқанға дейін, соғыстың әскери амалдары негізінен Солтүстік Америкадағы Бас қолбасшының басқаруымен жүргізілді. Генерал Томас Гейдж 1763 жылдан 1775 жылға дейін Солтүстік Америка күштерінің бас қолбасшысы, ал 1774 жылдан 1776 жылға дейін Массачусетс шығанағының губернаторы болды. Ол соғысқа апарып соққан жағдайдың ушығуына төрағалық етті (кейбір тарихшылардың пікірінше, оның әрекеттері кейде осы ушығуға себепкер болды). Ол Бункер-Хилл шайқасынан кейін елге қайтарылды. Генерал Уильям Хоу Гейджтің орнына келді және 1776 және 1777 жылдары соғыс жоспарын жеке басқарды, оның ішінде Нью-Йорк және Филадельфия қалаларын британдықтардың басып алуына жетекшілік етті. Ол Нью-Джерсиді бақылауға ала алмады, ал Филадельфияны басып алуға қатысқан әрекеттері Джон Бургойннің Саратога жорығының сәтсіздігіне себеп болды. 1778 жылдың басында ол отставкаға шықты. Сэр Генри Клинтон 1778 жылдан 1782 жылға дейін бас қолбасшы қызметін атқарды. Ол британ әскерінің Филадельфиядан шегінісін қадағалады, содан кейін Чарльстон қамалын басқарды және "Оңтүстік стратегиясының" бастапқы кезеңінде үлкен әскер тобының құрға қонуына жетекшілік етті. Ол Нью-Йорктегі өзінің базасынан британдықтардың көп бөлігін басқарды және Бенедикт Арнольдтың сенімсіздікке бой алған келіссөздерінде белсенді рөл атқарды. Корнуоллис Йорктаунда капитуляция жасағаннан кейін, оның орнына Гай Карлтон тағайындалды. Сэр Гай Карлтон 1768 жылдан 1777 жылға дейін Квебек губернаторы болды, ол 1775 жылғы басқындыққа қарсы провинцияның қорғанысын және оның алғашқы қарсы шабуылын қадағалады. Джон Бургойннің жорығына басшылық етуден бас тартқан ол 1777 жылы отставкаға шықты. 1782 жылы король Георг оны Клинтонның орнына бас қолбасшы етіп тағайындады. Ол британдық әскерлерді штаттардан шығаруды басқарды және мыңдаған лоялистердің басқа британдық аймақтарға көшірілуін ұйымдастыруға көмектесті.
Генерал-лейтенант және генерал-майорлар
Мариот Арбутнот Корольдік флоттың көк әмірінің вице-адмиралы болды және 1779 жылдан 1781 жылға дейін Солтүстік Америка станциясына қолбасшылық етті. Ол Чарльстонды қоршау мен Генри мысығы шайқасында теңіз күштерін басқарды. Сонымен қатар, 1776 жылдан 1778 жылға дейін Нова-Шотландияның вице-губернаторы болды, ол сол провинциядағы патриоттық көзқарастарды басуға белсенді түрде араласты. Сэр Роберт Бойд Ұлы Гибралтар қоршауындағы гарнизонды қызмет еткен генерал-лейтенант болды. Джон Бургойн 1777 жылы Гудзон өзені аңғарына бақылау орнатуға жасалған британдық әрекетті басқарған генерал-лейтенант болды, бірақ Саратогада тоқтатылды. Англияға шартты түрде жіберіліп, кейін алмастырылды, ол соғыста одан әрі қызмет етпеді. Құрметті Джон Байрон 1778 және 1779 жылдары Батыс Үндістан теңіз станциясының адмиралы болды. 1779 жылы Гренада шайқасында Д’Эстенге қарсы күресті және келесі жылы зейнетке шықты. Арчибальд Кэмпбелл генерал-лейтенант болып, 1779 жылы Джорджияның бақылауын қайтарып алып, оның корольдік губернаторы болды. Генерал-майор шеніне көтеріліп, Ямайкада қызмет етіп, 1782 жылы ол жердің губернаторы болды. Джон Кэмпбелл соғыстың басында Бостон кампаниясында және Нью-Йорк пен Нью-Джерси кампанияларында қызмет етті, содан кейін Батыс Флориданың қорғанысына басшылық етуге тағайындалды. 1781 жылы Пенсакола қоршауында тұтқындалып, соғысты Нью-Йорк қаласындағы гарнизонда аяқтады. Генри Клинтон Томас Гейджке көмек көрсету үшін Уильям Хоу және Джон Бургойнмен бірге Массачусетс штатына жіберілді. Ол Бункер-Хилл шайқасын жоспарлауға жауапты адамдардың бірі болды. Кейіннен ол Америкадағы бас қолбасшы болды. Сэр Джордж Коллиер 1776 жылдан 1779 жылға дейін Корольдік флоттың Солтүстік Америка станциясының командирі болды, түрлі операцияларға теңізден қолдау көрсетті және 1779 жылғы Пенобскот экспедициясын жеңілдетті. Содан кейін ол Еуропа суларында қызмет етіп, Гибралтарға көмекке аттанған конвойлардың біріне қатысты. Сэр Эйр Кут Үндістандағы британдық күштердің бас қолбасшысы болды. Ол француздар мен голландтарға қарсы тікелей соғысқа қатыспағанмен, оның басқаруындағы әскерлер француз және голланд нысандарына қарсы шайқастарға қатысты, ал ол Екінші англо-майсур соғысымен айналысты. Чарльз Корнуоллис, 1-маркиз Корнуоллис Солтүстік Америкадағы көптеген науқандарға қатысты. Ол Нью-Йорк және Филадельфия науқандарында Хоу мен Клинтонның қол астында қызмет етті және Чарльстонды қоршаудан кейін Клинтон оңтүстік армияны басқаруды тапсырды. Ол бастапқыда Оңтүстік Каролинадан континенттік әскерлерді сәтті ығыстырды, бірақ ақырында Йорктаунда американдық және британдық күштер арасындағы соңғы маңызды шайқаста әскерін тапсыруға мәжбүр болды. Сэр Джон Даллинг, 1-баронет 1781 жылға дейін Ямайканың генерал және губернаторы болды, онда ол Кариб теңізі және Батыс Үндістан бойынша британдық әскери істерді үйлестірді. Уильям Далримпл Бостондағы британдық әскерлерге қолбасшылық еткен кезде 3400 азамат 8 сарбазды бұйрықсыз мылтық атуға итермеледі, нәтижесінде бес адам қаза тапты. Патриоттар оны «Бостон қырғыны» деп кеңінен жариялады. Ол 1779 жылдан 1783 жылға дейін Солтүстік Америкадағы Британ армиясының генерал-квартирмейстері болды. Сэр Чарльз Дуглас Корольдік флоттың адмиралы болды. Ол 1776 жылдың сәуір айында Квебекке көмек әкелген алдыңғы флотқа басшылық етті және Роднидің қол астында Сент шайқасында қызмет етті. Сэр Уильям Эрскин, 1-баронет Нью-Йорк және Филадельфия науқандарында Хоу мен Клинтонның қол астында болған генерал. Ол 1779 жылы белсенді қызметтен кеткенге дейін бір уақыт генерал-квартирмейстер болып қызмет етті. Сэр Уильям Фосетт 1781 жылы армияның генерал-адъютанты болды. Соғыстағы оның ең маңызды рөлі - жалдамалы неміс әскерлерін әртүрлі соғыс майдандарына жіберу үшін кемеге отырғызуды қадағалау болды. Құрметті Саймон Фрейзер Ловаттың 71-ші (Highland) Foot полкінің генералы және полковнигі болды. Ол соғыста қызмет етпегенмен, Солтүстік Американың көп бөлігінде қызмет көрсеткен полкті құруға жауапты болды және Йорктаунда тұтқындалды. Самуэль Грейвс соғыстың басында Солтүстік Америкадағы теңіз күштерінің штабын басқарған адмирал болды. Ол Бостон қоршауының көп бөлігінде теңіз іс-шараларын басқарды және 1775 жылдың қазан айында саяси және сөздік тұрғыдан өртке әкелген Фалмутты өртеп жіберуге бұйрық берді. 1776 жылдың қаңтарында қайта шақырылып, соғыста одан әрі қызмет етпеді. Томас Грейвс, 1-барон Грейвс - адмирал және Сэмюэл Грейвстің сіңілі баласы. Лейтенант болып, 1775 жылы Челси-Крик шайқасына қатысты. 1781 жылға қарай ол Солтүстік Америка станциясының командиріне дейін көтерілді. Оның флоты Йорктаунды француздық блокадасына мүмкіндік берген маңызды Чесапик шайқасында жеңіліске ұшырады. Сэр Уильям Грин генерал болды. Ол Ұлы Гибралтар қоршауы кезінде бас инженер болды және қоршау соңына қарай генерал-майор, кейін толық генерал шеніне жетті. Чарльз Грей, 1-граф Грей армиядағы ең табысты басшылардың бірі болды. Ол Брендивайн шайқасында бригадаға басшылық етті, Паоли шайқасында және Массачусетс штатындағы Нью-Бедфорд және Мартас-Виньярдқа жасалған шабуылдарда күштерге басшылық етті. Фредерик Халдиманд Бостон қоршауындағы британдық әскерлерге жауапты болды, бірақ оның билігі көбінесе Томас Гейджпен басып тасталды, ол жалпы қолбасшылықты жүзеге асырды. Халдиманд 1778 жылдан 1786 жылға дейін Квебек губернаторы болып қызмет етті, провинцияны қорғау және Огайо аймағындағы шекаралық шабуылдарды ұйымдастыру және қолдау үшін жауапты болды. Самуэль Худ, 1-виконт Худ Роднидің қол астында Батыс Үндістанда негізгі қызметін атқарған адмирал болды. Ол Томас Грейвстің басшылығымен Чесапик шайқасында да болды. Ричард Хоу, 1-граф Хоу 1776 жылдан 1778 жылға дейін Солтүстік Америка теңіз станциясының басшысы болды және Сэр Уильям Хоудың інісі. Король Жорж оған Джон Адамс, Бенджамин Франклин және Эдвард Ратледжбен сәтсіз Staten Island бейбітлік конференциясында келіссөздер жүргізуге дипломатиялық өкілеттік берді. Колонистердің мүддесіне жақын болған ол 1782 жылға дейін қызмет етпеді, ол Гибралтарды құтқаруға қатысты. Уильям Хоу Солтүстік Америкадағы бас қолбасшы болып тағайындалғанға дейін Хоу, Генри Клинтонмен бірге Томас Гейджмен бірге Массачусетс штатына қызмет етуге жіберілді. Хоу Бункер-Хилл шайқасындағы британдық күштерге жауапты болды. Құрметті Александр Лесли Оңтүстік науқандарда Корнуоллиспен бірге қызмет етті, бірақ Корнуоллис Йорктаунда тапсырған кезде Чарльстонда күштерге басшылық етіп тұрды. Уильям Медоус Филадельфия науқанында және 1778 жылы Сент-Люсия шайқасында өзін танытты. Содан кейін ол Үндістанға жіберілді, онда ол негізгі Екінші англо-майсур соғысына қатысты. Гектор Манро, 8-Новар генералы Үндістанда белсенді болды. Ол 1778 жылы Пондичерриді басып алған күштерге басшылық етті және Майсурлықтарға қарсы күштерге басшылық етті. Уильям Филлипс артиллерия генералы болды. Ол Бургойннің қол астында қызмет етті және 1777 жылы Саратогада тұтқындалды. 1780 жылы алмастырылып, Вирджиниядағы Бенедикт Арнольдтың армиясының басшылығын өз қолына алды, бірақ ауырып қайтыс болды. Уильям Пиктон Гибралтар гарнизонында қоршау кезінде қызмет еткен генерал-майор болды. Джордж Брайджес Родни, 1-барон Родни Батыс Үндістандағы теңіз станциясының командирі болды. Ол Гибралтарды құтқаруға жасалған экспедициялардың біріне қатысты және Сент шайқасында де Грасссты тұтқындағаннан кейін «Екі жылдың ішінде екі испан, бір француз және бір голланд адмиралын тұтқындадым» деп атақты мәлімдеме жасады. Фрэнсис Смит. Генерал-майор ретінде ол көтерілісшілерден жасырылған қару-жарақ табу үшін Конкордқа жасалған экспедицияны қадағалады. Британдық әскерлер Лексингтонда көтерілісшілермен тоқтатылды, нәтижесінде шайқас басталды. Соғыстың бірінші шайқасы.
Басқа да елеулі офицерлер
Полковник-лейтенант Джеймс Аберкромби Бункер-Хилл шайқасында кері шегінуді басқарғанда көтерілісшілердің атуынан жамбасына қатысты жарақат алып, көз жұмды. Полковник Джон Грейвс Симко, ол солтүстік-шығыс аймағында американдық тыңшыларды іздеумен айналысқан капитан еді. Ол AMC телеарнасының "Turn: Washington's Spies" сериалында басты қарсыластардың бірі ретінде бейнеленді. Полковник-лейтенант Банастр Тарлтон, британдық легионды басқарған атты әскер офицері, американдық лоялист атты әскері мен жеңіл жаяу әскерінің полкі. Америкалықтар оны жасаған зұлымдықтар үшін айыптаса да, Тарлтонның шайқастағы жетістіктері оны соғыстың сирек кездесетін британдық батырларының біріне айналдырды. Майор Джон Андре генерал Клинтонның басшылығымен 13 колониядағы британдық барлау операцияларына жетекшілік етті. Ол Бенедикт Арнольдпен келіссөздер жүргізді және тұтқындалғаннан кейін, әділетсіздікке ұшыраған Джордж Вашингтон оны дарға асуға бұйырды. Майор Джон Питкэрн Конкорд жорығында британдық күштерді жеке басқарды, онда көтерілісшілер қару-жарақ жасырып отыр деген күдік болды. Ол Бункер-Хилл шайқасынан кейін көп ұзамай 6 оқтан жарақаттанды, соның ішінде біреуі басына тиді, салдарынан қайтыс болды. Капитан Томас Престон Соғыс басталғанға дейін бес жыл бұрын Престон үш-төрт жүз адамнан тұратын наразылық білдіріп, сөзбен және түрлі заттармен мазалаған сегіз адамнан тұратын отрядқа жетекшілік етті, олардың бірнешеуін атып тастады, бұл оқиға американдықтар арасында "Бостон қырқыны" деп белгілі болды.
Германия княздіктері
Ұлыбритания Киелі Рим империясының бірқатар германдық мемлекеттерінен әскери күштер жалдады. Ең көп саны 1776 жылы, 1775 жылдың соңында немесе 1776 жылдың басында жасалған келісімдерге сәйкес келді, бірақ 1778 жылы қосымша күштер тартылды, алайда нәтижесі шектеулі болды. Ең ірі контингент Гессен-Кассельден келді, содан кейін оларды "гессендер" деп атады. Анхальт-Цербст: полковник Иоганн фон Раушенплатт Анхальт-Цербсттен келген жалғыз полкке басшылық етті. Ансбах-Байройт: полковник Фридрих Людвиг Альбрехт фон Эйб Ансбах жаяу әскерінің полкіне басшылық етті және 1778 жылдың мамырына дейін оның полкі мен Байройттан келген артиллерия ротасын қамтитын бригаданы басқарды. Ансбах-Байройт: полковник Фридрих Август Валентин Войт фон Зальцбург Эйб кеткеннен кейін Ансбах бригадасына басшылық етті. Брауншвейг-Люнебург (Брансвик): генерал-майор Фридрих Адольф Ридезель Солтүстік Америкадағы Брансвик әскерлеріне басшылық етті. Олар Джон Бургойн армиясының құрамында болды және сәтсіз Саратога жорығының соңында тәслим болды. 1781 жылы Ридезель Квебекке босатылды, ол 1784 жылы Еуропаға оралғанға дейін сол провинцияның қорғанысында қызмет етті. Ганноверлік электорат: генерал-лейтенант Август де ла Мотте король Георг III, Ганновердің электоры ретінде, үш гановерлік полкті Гибралтарға бұйрық берді, олар Гибралтардың Ұлы қоршауына қатысты. Ганноверлік электорат: полковник Карл Людвиг Рейнбольд Ганновер әскерлерінің екі полкіне басшылық етті. Георг III, Ганновердің электоры ретінде, оларды Үндістанға бұйрық берді, онда олар Гектор Мунро басшылығымен Куддалорды қоршауға қатысты. Ганноверлік электорат: генерал-майор Генрих Бернхард фон Сидов Георг III, Ганновердің электоры ретінде, Миноркаға бұйрық берген Ганновер әскерлерінің екі полкіне басшылық етті. Гессен-Кассель: генерал-лейтенант Леопольд Филипп фон Гейстер гессендік әскерлердің бірінші басшысы болды және 1776 жылы Нью-Йорк науқанында белсенді болды. Британдық генерал Уильям Хоумен келіспеушіліктер оны Трентон шайқасынан кейін кетуге мәжбүр етті. Гессен-Кассель: генерал-лейтенант Вильгельм фон Книпхаузен фон Гейстерді алмастырды және Филадельфия науқанында Хоу және кейіннен сэр Генри Клинтон басшылығымен гессендік күштерді басқара берді. Ол барлық британдық генералдардан жоғары тұрған, бірақ оның орнын басатын адам ретінде қарастырылмады. Ол 1782 жылы денсаулығының нашарлауына байланысты кетіп қалды. Гессен-Кассель: Фридрих Вильгельм фон Лоссберг Книпхаузеннің орнын басып, соғыстың соңында кетіп қалмайынша гессендіктерге басшылық етті. Гессен-Ханау: Вильгельм фон Галл Гессен-Ханаудан келген жаяу әскер полкіне басшылық етті. Ол Саратога жорығында Ридезельдің қол астында қызмет етті және Бургойн тәслим болғаннан кейін соғыстың көп бөлігін тұтқын ретінде өткізді. Георг Пауш Гессен-Ханау артиллериясына басшылық етті. Валкур аралы шайқасында Гессен-Ханау артиллериясы екі канонерлік қайықпен қатысты. 1777 жылы ол Сартога жорығында генерал Джон Бургойннің қол астында қызмет етті және Бургойн тәслим болғаннан кейін тұтқынға түсті. Вальдек: Иоганн фон Ханкслен Вальдек ұсынған жалғыз полкке басшылық еткен полковник. Оның басшылығымен полк 1778 жылға дейін Нью-Йорк пен Нью-Джерсиде Хоу армиясында қызмет етті, содан кейін ол Батыс Флоридаға ауыстырылды. Ол 1781 жылы Мобайлға жасалған сәтсіз шабуыл кезінде қаза тапты. Вальдек: Альбрехт фон Хорн Ханксленнің қайтысынан кейін қолбасшылық міндетін алған Вальдек полкінің подполковнигі. Пенсакола түскеннен кейін Вальдек полкінің қалдықтары Нью-Йоркке шартты түрде жіберілді.
Үкімет басшылары
Францияның абсолютті билеушісі Людовик XVI патша 1774 жылы таққа отырды. Ол өзінің үкімет басшысы ретінде әрекет етті, бірақ кеңес пен қолдау үшін ресми және ресми емес кеңесшілердің шеңберіне тәуелді болды. Ол Францияның жалпы соғыс күшін ресми түрде басқарып отырды. Шарль Гравье, Верженн графы француз сыртқы істер министрі және король Луидің ең жақын кеңесшілерінің бірі болды. Ол Францияны да, Испанияны да соғысқа тартуда маңызды рөл атқарды. Антуан де Сартин 1774 жылдан 1780 жылға дейін Франция теңіз министрі болды. Соғыстан бұрын ол француз флотын қайта ұйымдастыруға маңызды қадамдар жасады, порттар мен флот командирлеріне көбірек өкілеттік берді. Шарль Эжен Габриэль де Ла Круа, Кастри маркизі Сартиннің орнын теңіз министрі болып алды. Луи Жан-Мари де Бурбон, Пентивр герцогы флот адмиралы болды, бұл көбінесе аристократтар атқаратын, негізінен рәсімдік лауазым еді. Пентивр генерал-лейтенант болған, бірақ теңіз ісінде тәжірибесі жоқ еді. Клод Луи, Сен-Жермен графы 1775 жылдан 1777 жылға дейін Францияның соғыс министрі болды. Александр Мари Леонор де Сент-Морис де Монбарре 1778 жылдан 1780 жылға дейін Францияның соғыс министрі болды. Филипп Анри, Сегур маркизі 1780 жылдан 1787 жылға дейін Францияның соғыс министрі болды.
Әміршілер
Жак Мелхиор Сен-Лоран, Баррас графы француз флотының адмиралы болды. Ол Род-Айленд шайқасында д’Эстеннің, ал 1782 жылы Батыс Индияда де Грасс қол астында қызмет етті. Оның бұйрыққа бағынбай Ньюпортта қалу шешімі француз қоршау әскерін Йорктаунға жеткізуге мүмкіндік берді. Луи Антуан де Бугенвиль – контр-адмирал (эскадра басшысы), саяхатшы және бұрынғы армия офицері болды. Ол Америка жағалауында және Батыс Индияда бірнеше кеме мен эскадрильяға қолбасшылық етті. Шарль Рене Доминик Соше, Дестуш шевальесі – Солтүстік Америка станциясында қызмет еткен адмирал. Ньюпорт флотының қолбасшысы ретінде ол 1781 жылы Кейп-Генри шайқасында шайқасты. Шарль Гектор, д’Эстен графы француз флотының вице-адмиралы болды. Солтүстік Америка жағалауында белсенділік танытып, Род-Айленд шайқасында құрлық әскерлерін қолдауға үлгермеді және француз күштерінің Саваннаны қоршауға алу әрекеті сәтсіз аяқталды. Ол сондай-ақ Батыс Индияда белсенді болды, онда бірқатар шайқастарға қатысты. Франсуа Жозеф Поль де Грасс, де Грасс графы – Батыс Индиядағы француз флотының контр-адмиралы. Оның флоты Йорктаунды қоршауға алудан бұрын француз әскерін Вирджинияға жеткізді, содан кейін Чесапик шайқасында Томас Грейвстің флотын ығыстырып, 1781 жылы Корнуоллисті тұтқындаған Йорктаунды теңізден қоршады. Ол 1782 жылы Сент-де-Санте шайқасында жеңіліп, тұтқынға алынды. Люк Урбен де Буэксик, де Гишен графы – француз әскери-теңіз күштерінің генерал-лейтенанты (вице-адмиралға жуық). Ол ең белсенді Батыс Индияда болды, бірақ Гибралтарды теңізден қоршауға қатысты. Франсуа Аймар де Монтейль – адмирал. Ол испандықтарға Пенсаколаны қоршау кезінде көмектесті, содан кейін 1782 жылғы науқан кезінде де Грасс қол астында қызмет етті. Туссен Гийом Пике де ла Мотт – д’Эстен мен Гишеннің қол астында Батыс Индияда қызмет еткен адмирал. Оның ең әйгілі ерлігі – 1781 жылы Сент-Эвстатийді басып алғаннан кейін олжамен Англияға бағытталған адмирал Роднидің конвойынан көптеген кемелерді қолға түсіруі. Томас д’Эстиен д’Орве – Үнді мұхитында қызмет еткен адмирал. Соғыс басталғанда жасы үлкен болғандықтан, ол 1779 жылы адмирал Хьюзбен қақтығыстан аулақ болды және 1782 жылы Суфрен флотымен Исль-де-Франс (қазіргі Маврикий) аралынан Үндістанға бара жатқанда қайтыс болды. Пьер Андре де Суфрен де Сен-Тропе, Суфрен балиі, д’Эстеннің қол астында Батыс Индияда қызмет еткеннен кейін, 1781 жылы Франциядан Үндістанға француз флотын бастап келді және 1782 және 1783 жылдары Үнді суларын бақылау үшін адмирал Эдвард Хьюзбен бес рет тең күшпен шайқасты. Шарль Анри Луи д’Арсак, де Терне шевальесі – Экспедициялық әскердің (Expédition Particulière) теңіз күштеріне қолбасшылық еткен контр-адмирал, ол Рошамбо әскерін Ньюпорт, Род-Айлендке жеткізді; ол 1780 жылы Ньюпорт портында кемеде қайтыс болды.
Жалпы
Шарль Жозеф Патисье, Бусси Кастельнау маркизі – француз генералы. Ол көп жылдар бойы Үндістанда қызмет етті және соғыстың соңғы кезеңдерінде француз құрлық әскерлерін басқарды. Франсуа Жан де Бовуар, Шастеллукс шевальесі – Рошамбоның қол астында Солтүстік Америкада қызмет еткен генерал-майор. Клод Габриэль, Шоизи маркизі – Рошамбоның қол астында Йорктаунда қызмет еткен бригада генералы. Ол ондағы басшылығы үшін генерал-майор (маршал де лагерь) атағына ие болды. Арман Луи де Гонто, Лаузун герцогі – 1783 жылы Рошамбо кеткеннен кейін Солтүстік Америкадағы француз армиясының уақытша қолбасшысы болды. Лаузун бригадасы 1781 жылы Род-Айлендтен Вирджинияға француз әскерінің жорығын жетектеді. Жан Батист Донатьен де Вимер, Рошамбо графы – француз армиясының Солтүстік Америкадағы күштерінің көп бөлігі үшін қолбасшы болды. 1779 жылы келген ол британдықтардың Род-Айленд портын сәтті блокадалауына байланысты көбінесе бейкүнә болды. 1781 жылы Рошамбо француз күштерін Йорктаунды қоршауға қатысу үшін оңтүстікке жетектеді, содан кейін 1783 жылға дейін оңтүстік штаттарында гарнизонды сақтап тұрды. Шарль дю Хокс де Виоменил – генерал-майор. Ол Солтүстік Америкадағы француз армиясының кезінде Рошамбоның бірінші орынбасары болып қызмет етті. Антуан Шарль дю Хокс де Виоменил – генерал-майор және Шарль дю Хокс ағасы. Ол да Рошамбоның қол астында қызмет етті. Клод Анн де Руврой де Сент-Симон – Франция соғысқа қатысқан кезде Батыс Индиядағы генерал-майор болды. Оның әскерлері де Грасспен бірге солтүстікке қарай жүзіп, Йорктаунда болды.
Испания
Антонио Барсело – Гибралтар қоршауы кезінде блокаданы ұйымдастырған испандық вице-адмиралы. Хуан Мануэль Кагигал и Монсеррат – испан әскери-теңіз флотының адмиралы, Пенсаколадағы испан күштеріне уақтылы көмек көрсеткен. Луис де Кордова и Кордова – испан флотының адмиралы, негізінен Еуропа суларында қызмет еткен. Ол бірнеше британдық жабдықтау конвойларын жаулап алды, бірақ 1782 жылғы Спартел мүйісі шайқасынан кейін Гибралтарды британдықтардың қайта жабдықтауына тосқауыл қоюда сәтсіз болды. Луи де Балбес де Бертон де Криллон, 1-ші Маон герцогы – испан армиясының генералы. Ол Гибралтардың Ұлы қоршауы кезінде испан күштерін басқарды және Франко-испандықтардың Миноркаға сәтті шабуылын жүзеге асырды. Бернардо де Гальвес – испан Луизианасының губернаторы және испан армиясының генералы. 1779 жылдан 1781 жылға дейін ол британдық әскерді Батыс Флоридадан толығымен ығыстырып, АҚШ-тың оңтүстік шекарасын британдық шабуылдан қорғады. Сондай-ақ, 1782 жылы Багам аралдарындағы Нассау қаласын басып алуға испан күштерін жетектеді. Матиас де Гальвес и Галлардо – испандық генерал және испан Гватемаласының генерал-капитаны, құрамына қазіргі Гондурас және Никарагуа кіреді. Ол Орталық Америкада британдықтардың бекініп алу әрекеттеріне қарсы күресте белсенділік танытты, испан колонияларынан тыс көмексіз Москито жағалауынан және Роатан аралынан британдық ықпалдың көп бөлігін сәтті ығыстырды. Хуан де Лангара – испан флотының адмиралы. Ол 1779 жылғы Армадаға қатысты және 1780 жылғы қаңтардағы Айшырақ шайқасында британдықтар тарапынан тұтқынға алынды. Бонавентура Морено – испандық контр-адмиралы. Ол 1781 жылғы шабуыл кезінде Минорканың блокадасын қадағалады және Гибралтар қоршауында жүзбелі батареяларға қолбасшылық етті. Жозе Солано и Боте – испан әскери-теңіз флотының адмиралы. Пенсаколаны басып алуда Бернардо де Гальвеске көмектескені үшін вице-адмирал шеніне көтерілді. Мартин Альварес де Сотомайор – испан армиясының генерал-лейтенанты. Ол 1782 жылы герцог де Криллон келгенге дейін Гибралтарды қоршауға жетекшілік етті.
Нидерланд Республикасы
Нидерланд Республикасы соғыста маңызды экономикалық рөл атқарды, бірақ ішкі саяси дағдарыстардың салдарынан әскери қатысуы шектеулі болды. Йохан Зотман – Голландия әскери-теңіз флотының адмиралы. Флоттың әрекеттері көбінесе тиімсіз болды, себебі көптеген кемелер өз порларында блокадаға алынды немесе олардың кейбір колониялық бекіністері жаулап алынғанда тұтқынға түсті. Зотман голланд порларынан конвойді шығаруға жасалған жалғыз көзге түсетін әрекетке жетекшілік етті, бірақ Доггер Банкі шайқасында британдықтардың тоқтатып тастады. Ян Хендрик ван Кинсберген – Голландия әскери-теңіз флотының адмирал-лейтенанты. Ол Доггер Банкі шайқасында шайқасты, онда голландтар жеңіске жеткенін мәлімдеді және голландтар оны теңіз батыры ретінде жоғары бағалады. Рейнир ван Влиссинген – Үндістандағы Голландиялық Шығыс Индия компаниясының маңызды бекінісі Негапатамның губернаторы. Ол 1781 жылы британдықтардың қоршауына қарсы Негапатамды сәтсіз қорғауға жетекшілік етті. Иман Виллем Фальк – Цейлон аралындағы Голландиялық Шығыс Индия компаниясының маңызды бекінісі Тринкмалидің губернаторы. Ол британдық десанттық шабуылға қарсы осы портты сәтсіз қорғауға жетекшілік етті. Карел Хендрик Вер Хюэлл – Голландия әскери-теңіз флотының үшінші лейтенанты. Ол 1779 жылдың 30 желтоқсанында болған «Филдинг және Байландт ісі» деп аталатын оқиғаға қатысты, сол кезде адмирал Байландттың эскадрильясы сүйемелдеп алып келе жатқан голланд конвойына бейбіт уақытта британдық эскадрилья шабуыл жасады, сондай-ақ Доггер Банкі шайқасында (1781) өзін ерекше көзге түсірді.
Дәйексөз келтірілген әдебиеттер
Адамс, Джеймс Траслоу. (1934 ж.) "Монтгомери, Ричард". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 13-том, 98–99-беттер. Адамс, Рэндольф Г. (1930). "Конвей, Томас". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 3-том, 365–366-беттер. Адамс, Рэндольф Г. (1931). "Гейтс, Хорацио". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 7-том, 184–188-беттер. Адамс, Рэндольф Г. (1933). "Ли, Чарльз". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 11-том, 98–101-беттер. Алден, Эдмунд Кимболл (1928). "Александр, Уильям". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 1-том, 175–176-беттер. Алден, Эдмунд Кимболл (1928). "Армстронг, Джон". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 1-том, 353–354-беттер. [Кимболл 1928a ретінде сілтеме жасалған] Аноним (1847). Вашингтон және Америка революциясының генералдары. Барнс, Виола Ф. (1931). "Гловер, Джон". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 7-том, 331–332-беттер. Бродвотер, Роберт П. (2012). Революциялық соғыстағы американдық генералдар. МакФарланд және компания. Черноу, Рон (2011). Вашингтон. "Пингвин кітаптары". Кларк, Джейн (1934). "Парсонс, Самуэль Холден". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 14-том, 270–271-беттер. Кобёрн, Фредерик В. (1936). "Варнум, Джеймс Митчелл". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 19-том, 227–228-беттер. Кертис, Эдвард Э. (1933). "Білімді, Эбенезер". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 11-том, 77–78-беттер. Кертис, Эдвард Э. (1934). "Никсон, Джон". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 13-том, 530-бет. Феррейро, Ларри Д. (2016). Қарулы ағайындылар. Нью-Йорк. Фицпатрик, Джон С. (1936). "Вашингтон, Джордж". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 19-том, 509–527-беттер. Фредриксен, Джон С. (2006). "Тәуелсіздік соғысының анықтамалығы". Файлдағы деректер. Гейтман, Фрэнсис Б. (1914). Континенттік армия офицерлерінің тарихи тізілімі. Вашингтон, округ Колумбия. Ханнингс, Бад (2008). Америка революциясының хронологиясы. МакФарланд және компания. Хаббард, Роберт Э. (2017). Генерал-майор Израиль Путнам. МакФарланд және компания. Капп, Фридрих (1862). Америкалық генерал Иоганн Калбтың өмірі. Штутгарт. Кохн, Джордж С. (2008). "Ақпан мен індет энциклопедиясы". Нью-Йорк. Краут Джон А. (1935). "Шайлер, Филип Джон". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 16-том, 477–480-беттер. Лефковиц, Артур С. (2020). Полковник Гамильтон мен полковник Бёрр. "Стакпол кітаптары". Локхарт, Пол (2008). Доңғалақтың бұрғылау шебері. Нью-Йорк. Мериуэтер Роберт Л. (1931). "Гадсен, Кристофер". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 7-том, 82–83-беттер. Меткалф, Брайс (1938). Цинциннати қоғамына кіруге жарамды бастапқы мүшелер мен басқа да лауазымды адамдар, 1783–1938 ж. Жалпы және мемлекеттік қоғамдардың институттары, қабылдау қағидалары және лауазымды адамдарының тізімімен. Страсбург, Вирджиния: Shenandoah Publishing House, Inc. Монаган, Франк (1933). "Калб, Йохан". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 10-том, 253–254-беттер. [Монаган 1933a ретінде сілтеме жасалған] Монаган, Франк (1933). "Лафает, Мари Жозеф Пол Ив Рох Гилберт дю Мотье". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 10-том, 535–539-беттер. Монаган, Франк (1935). "Пуласки, Казимир". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 15-том, 259–260-беттер. Мюди, Роберт Э. (1931). "Фрай, Джозеф". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 7-том, 50–51-беттер. Пьерпаоли, Пол Г. (2018). "Максвелл, Уильям (шамамен 1733–1796)". "Америка революциясы: нақты энциклопедия және құжат жинағы" кітабында. ABC CLIO, 3-том, 948–949-беттер. Пилинг, Джеймс Х. (1933). "Мифлин, Томас". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 12-том, 606–608-беттер. Нельсон, Пол Дэвид (2018). "Льюис, Эндрю (1720–1781)". "Америка революциясы: нақты энциклопедия және құжат жинағы" кітабында. ABC CLIO, 3-том, 866-бет. Робинсон, Уильям А. (1933). "Линкольн, Бенджамин". "Америкалық биография сөздігі" кітабында. Американың білімді қоғамдар кеңесі, 11-том, 259–262-беттер. Росси, Джонатан Грегори (1975). Америка революциясындағы команда саясаты. Сиракуза университетінің баспасы. Шелтон, Хэл (1994). Генерал Ричард Монтгомери және Америка революциясы. Нью-Йорк университетінің баспасы. Штраубель, Рольф (2012). "Ол әскер менікі екенін білгісі келеді". Фридрих II және оның офицерлері. Берлин ғылыми баспасы. Таафе, Стивен Р. (2019). Вашингтонның революциялық соғыс генералдары. Оклахома университетінің баспасы. Тарбокс, Инкриз Н. (1876). Израиль Путнамның өмірі. Бостон. Томас, Уильям Стърджис (1929). Цинциннати қоғамының мүшелері, бастапқы, мұрагерлік және құрметті; Қоғамның тарихы және мақсаттарының қысқаша есебімен. Нью-Йорк: T. A. Wright. Такер, Спенсер С. (2018). "Кудрэй, Филипп Шарль Жан Баптист Тронсон дю". "Америка революциясы: нақты энциклопедия және құжат жинағы" кітабында. ABC CLIO, 1-том, 272-бет. АҚШ Конгресі (1961). Америка Конгресінің тарихи анықтамалығы, 1774–1961. Вашингтон, округ Колумбия.
Anonymous (1847). Washington And The Generals Of The American Revolution. Barnes, Viola F. (1931). "Glover, John." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 7, pp. 331–332. Broadwater, Robert P. (2012). American Generals of the Revolutionary War. McFarland & Company. Chernow, Ron (2011). Washington. Penguin Books. Clark, Jane (1934). "Parsons, Samuel Holden." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 14, pp. 270–271. Coburn, Frederick W. (1936). "Varnum, James Mitchell." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 19, pp. 227–228. Curtis, Edward E. (1933). "Larned, Ebenezer." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 11, pp. 77–78. Curtis, Edward E. (1934). "Nixon, John." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 13, p. 530. Ferreiro, Larrie D. (2016). Brothers at Arms. New York. Fitzpatrick, John C. (1936). "Washington, George." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 19, pp. 509–527. Fredriksen, John C. (2006). Revolutionary War Almanac. Facts on File. Heitman, Francis B. (1914). Historical Register of Officers of the Continental Army. Washington, D. C.
Hannings, Bud (2008). Chronology of the American Revolution. McFarland & Company. Hubbard, Robert E. (2017). Major General Israel Putnam. McFarland & Company. Kapp, Friedrich (1862). Leben des amerikanischen Generals Johann Kalb. Stuttgart. Kohn, George C. (2008). Encyclopedia of Plague and Pestilence. New York. Krout John A. (1935). "Schuyler, Philip John." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 16, pp. 477–480. Lefkowitz, Arthur S. (2020). Colonel Hamilton and Colonel Burr. Stackpole Books. Lockhart, Paul (2008). The Drillmaster of Valley Forge. New York. Meriwether Robert L. (1931). "Gadsen, Christopher." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 7, pp. 82–83. Metcalf, Bryce (1938). Original Members and Other Officers Eligible to the Society of the Cincinnati, 1783 1938: With the Institution, Rules of Admission, and Lists of the Officers of the General and State Societies. Strasburg, VA: Shenandoah Publishing House, Inc.
Monaghan, Frank (1933). "Kalb, Johann." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 10, pp. 253–254. [Cited as Monaghan 1933a]
Monaghan, Frank (1933). "Lafayette, Marie Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Motier." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 10, pp. 535–539. Monaghan, Frank (1935). "Pulaski, Casimir." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 15, pp. 259–260. Moody, Robert E. (1931). "Frye, Joseph." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 7, pp. 50–51. Pierpaoli, Paul G. (2018). "Maxweell, William (ca. 1733 1796)" In: American Revolution: The Definitive Encyclopedia and Document Collection. ABC CLIO, vol. 3, p. 948 949. Peeling, James H. (1933). "Mifflin, Thomas." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 12, pp. 606–608. Nelson, Paul David (2018). "Lewis, Andrew (1720 1781)." In: American Revolution: The Definitive Encyclopedia and Document Collection. ABC CLIO, vol. 3, p. 866. Robinson, William A. (1933). "Lincoln, Benjamin." In: Dictionary of American Biography. American Council of Learned Societies, vol. 11, pp. 259–262. Rossie, Jonathan Gregory (1975). The Politics of Command in the American Revolution. Syracuse University Press. Shelton, Hal (1994). General Richard Montgomery and the American Revolution. New York University Press. Straubel, Rolf (2012). "Er möchte nur wißen, daß die Armée mir gehöret." Friedrich II. und seine Offiziere. Berliner Wissenschafts Verlag. Taafe, Stephen R. (2019). Washington's Revolutionary War Generals. University of Oklahoma Press. Tarbox, Increase N. (1876). Life of Israel Putnam. Boston. Thomas, William Sturgis (1929). Members of the Society of the Cincinnati, Original, Hereditary and Honorary; With a Brief Account of the Society's History and Aims. New York: T. A. Wright
Tucker, Spencer C. (2018). "Coudray, Philippe Charles Jean Baptiste Tronson du." In: American Revolution: The Definitive Encyclopedia and Document Collection. ABC CLIO, vol. 1, p. 272. United States Congress (1961). Biographical Directory of the American Congress, 1774 1961. Washington, D. C.