Кіріспе
Эд Салливан (Эдвард Винсент Салливан; 1901 жылдың 28 қыркүйегі - 1974 жылдың 13 қазаны) – американдық тележүргізуші, импресарио, спорт және ойын-сауық саласының журналисі, «Нью-Йорк Дейли Ньюс» және «Чикаго Трибьюн Нью-Йорк Ньюс Синдикат» газеттерінің тілшісі. Ол «The Toast of the Town» телешоуының авторы және жүргізушісі, ол 1955 жылы «Эд Салливан шоуы» деп өзгертілді. 1948 жылдан 1971 жылға дейін көрсетілген бұл шоу АҚШ телеарналары тарихындағы ең ұзақ безген әртүрлі бағдарлама болып табылады.
Ed Sullivan, the person
Edward Vincent Sullivan (September 28, 1901 – October 13, 1974) was an American television host, impresario, sports and entertainment reporter, and syndicated columnist for the New York Daily News and the Chicago Tribune New York News Syndicate. He was the creator and host of the television variety program The Toast of the Town, which in 1955 was renamed The Ed Sullivan Show. Broadcast from 1948 to 1971, it set a record as the longest running variety show in U. S. broadcast history.
Ерте өмір және мансап
Салливан 1901 жылдың 28 қыркүйегінде Нью-Йорк қаласының Гарлем ауданында Элизабет Ф. (қызметтес аты Смит) және Питер Артур Салливан отбасында дүниеге келді. Оның егіз інісі Дэниел бірнеше ай ғана өмір сүрді. Салливан Нью-Йорк штатының Порт-Честер қаласында өсті, онда отбасы 53 Вашингтон көшесіндегі кішкентай қызыл кірпіштен салынған үйде тұрды. Оның тегі ирландтық. Отбасы музыканы ұнататын, көбінесе пианинода ойнайтын, ән айтатын және фонографтан жазбаларды тыңдайтын. Салливан орта мектепте өте жақсы спортшы болды, Порт-Честер орта мектебінде 12 спорттық жетістікке ие болды. Ол футболда жартылай қорғаушы, баскетболда қорғаушы және жеңіл атлетикада спринтер ретінде ойнады. Бейсбол командасында Салливан қақпашы және команда капитаны болды, команданы бірнеше чемпионатқа жетеледі. Салливан Нью-Йорк штатында мектеп спортында теңдік принципі қалыпты жағдай деп есептелгенін айтты: "Коннектикут штатына барғанда, біз қара терілі ойыншылары бар клубтарға тап болдық. Сол кезде мұны әдеттегі жағдай ретінде қабылдады; сондықтан, кейінірек кез келген қара терілі адам лайықты қарсылас емес немесе кемтар екен деген теорияға менің инстинктивті қарсылығым туды. Бұл осымен түсіндіріледі". Салливан алғашқы жұмысын жергілікті газетте бастады, ол үшін ол орта мектепте оқып жүргенде спорт жаңалықтарын жазған және бітіргеннен кейін толық уақыт жұмыс істеді. 1919 жылы ол "The Hartford Post" газетіне қосылды, бірақ газет оның алғашқы аптасында жабылды. Содан кейін ол "The New York Evening Mail" газетінде спорт тілшісі болып жұмыс істеді. Газет 1923 жылы жабылғаннан кейін ол Associated Press, Philadelphia Bulletin, The Morning World, The Morning Telegraph, The New York Bulletin және The Leader газеттерінде бірнеше жаңалықтарды жариялады. 1927 жылы Салливан "The New York Evening Graphic" газетіне спорт жазушысы, кейін спорт редакторы болып кірді. 1929 жылы Уолтер Винчелл "The Daily Mirror" газетіне ауысқанда, Салливан "New York Evening Graphic" газетінің Бродвей жазбаларын жазатын тілшісі болып тағайындалды. Ол газетті қаладағы ең ірі таблоидқа, "New York Daily News" газетіне ауыстырды. Оның "Кішкентай Ескі Нью-Йорк" бағаны Бродвей шоулары мен құпияларға арналған, сонымен қатар Салливан радиода ойын-сауық жаңалықтарын жеткізді. 1933 жылы Салливан "Мистер Бродвей" фильмінде ойнады, онда ол көрермендерді Нью-Йорктің түнгі клубтарымен таныстырып, әртістермен және танымал адамдармен кездестірді. Салливан көп ұзамай ойын-сауық әлеміндегі ықпалды тұлғаға айналды және Винчеллдің басты қарсыласы болды, Нью-Йорктегі Эль-Марокко түнгі клубын Винчеллдің жақын маңдағы Stork Club-тағы билік ортасына қарсы өзінің ресми штабы ретінде орнатты. Салливан өзінің радиоарналық мансабының бойымен "New York Daily News" газеті үшін жазуын жалғастырды, және оның танымалдылығы Винчеллдікінен ұзақ асып түсті. 1960 жылдардың соңында Салливан журналға берген сұхбатында Винчеллдің мұрасын жоғары бағалады, бұл ұзақ жылдар бойы антагонизмде болған екеуінің арасындағы жақындасуға әкелді. Бағанашы ретіндегі мансабының барысында Салливан ойын-сауық саласында да белсенділік танытты, 1920 және 1930 жылдары ол церемониалдар шебері ретінде өнер көрсеткен водевиль шоуларын ұйымдастырды, WABC радиосында бағдарлама жүргізді және түрлі мақсаттар үшін қайырымдылық кештерін ұйымдастырды.
Радио
1941 жылы Салливан CBS телеарнасындағы "Summer Silver Theater" атты әртүрлі бағдарламасын жүргізді, онда Уилл Брэдли оркестр жетекшісі болды және әр апта сайын қонақ жұлдыз шақырылды.
Теледидар
1948 жылы продюсер Марло Льюис CBS телеарнасын Салливанды апта сайынғы жексенбі кешкі телешоу, "Toast of the Town" бағдарламасын жүргізуге шақыруға көндірді, кейін ол "Эд Салливан шоуы" аталды. 1948 жылғы маусымда дебют жасаған шоу бастапқыда Нью-Йорктегі Батыс 39-шы көшедегі Максин Эллиотт театрынан көрсетілді. 1953 жылғы қаңтарда ол 1697 Бродвейдегі CBS телестудиясының 50-студиясына көшірілді, бұл бұрынғы CBS радио театры, 1967 жылы Эд Салливан театры деп аталды (кейін Дэвид Леттермен және Стивен Колбертпен кешкі шоудың үйі болды). Телевизия сыншылары жаңа шоу мен оның жүргізушісіне жағымсыз баға берді. Харриет Ван Хорн "оның осы деңгейге жетуінің себебі жекелігінде емес, жекелігінің болмауында" дейді. (Жүргізуші сыншыға жауап ретінде: "Құрметті Ван Хорн ханым, сіз – қатыгез. Шын ниетіммен, Эд Салливан.") Салливанның актерлік дағдысы шектеулі болды; 1967 жылы, оның шоуының дебютіне 20 жыл өткен соң, Time журналы: "Эд Салливанның таланты неде?" деп сұрады. Оның камера алдындағы қимылдары соншалықты ұятсыз болғандықтан, кейбір көрермендер жүргізушінің Белл параличіне шалдыққан деп ойлады. 1955 жылы Time журналы Салливанның "Дегенмен, - деп қорытындылады журнал, - балаларды қорқытудың орнына, Эд Салливан бүкіл отбасын қуантады". Салливан көрермендерге шоу-бизнес жұлдыздарын үйлеріне әкелген қарапайым адам ретінде көрінді. "Эд Салливан ұзаққа соқты", – деді комедия актері Фред Аллен, "ешкімде талант болғанша". Жиі қонақ Алан Кинг: "Эд ештеңе жасамайды, бірақ ол оны теледидардағы кез келген адамнан жақсы жасайды" деді. Типик шоуда водевиль нөмірі (акробаттар, жонглерлер немесе фокусниктер), бір-екі танымал комедиант, әнші жұлдыз, театр актері, қуыршақ Топо Джиджио немесе танымал спортшылар болады. Бағдарлама көбінесе халықаралық сипатта болып, американ суретшілерімен бірге көптеген еуропалық орындаушылар да қатысатын. Салливан өзі туралы әзілдеуге дайын болды және Джон Байнер, Фрэнк Горшин, Рич Литтл және әсіресе Уилл Джордан сияқты оның бейнесін сахнаға шығарушыларды оның шоуында еліктеуге рұқсат берді және тіпті ынталандырды. Джонни Карсон да жақсы еліктеді, тіпті Джоан Риверс та Салливанның ерекше қимыл-қозғалысын қайталады. Еліктеушілер оның қаттылығын, көтерілген иықтарын және мұрынды дауысын, сондай-ақ оның жиі қолданатын сөздерін, мысалы, "Ал енді, дәл қазір біздің сахнада", "Сіздерге, жастар", және "шын мәнінде үлкен шоу" (оның "шоу" сөзін айту ерекшелігі) күшейтіп көрсетті. Соңғы фраза, шын мәнінде, оның еліктеушілерінің эксклюзивті доменінде болды, өйткені Салливан сериалдың барлық тарихындағы кез келген эпизодтың ашылуында "шын мәнінде үлкен шоу" фразасын ешқашан айтқан емес. Джордан Салливанды "I Wanna Hold Your Hand", "The Buddy Holly Story", "The Doors", "Mr. Saturday Night", "Down with Love" фильмдерінде және 1979 жылғы "Elvis" телефильмінде бейнеледі. Салливан өзінің мінез-құлқын Джерри Льюис режиссерлік еткен 1964 жылғы "The Patsy" фильмінде пародиялық түрде ойнады. Салливан "Bye Bye Birdie" мюзиклінде ән жазды және 1963 жылы фильмде өзі ретінде пайда болды. 1954 жылы Салливан "General Foods 25th Anniversary Show: A Salute to Rodgers and Hammerstein" телемузыкалық арнайы бағдарламасында бірге болды.
"Yet," the magazine concluded, "instead of frightening children, Ed Sullivan charms the whole family." Sullivan appeared to the audience as an average guy who brought the great acts of show business to their home televisions. "Ed Sullivan will last", comedian Fred Allen said, "as long as someone else has talent." Frequent guest Alan King said, "Ed does nothing, but he does it better than anyone else in television." A typical show would feature a vaudeville act (such as acrobats, jugglers or magicians), one or two popular comedians, a singing star, a figure from the legitimate theater, an appearance by puppet Topo Gigio or a popular athlete. The bill was often international in scope, with many European performers appearing along with the American artists. Sullivan had a healthy sense of humor about himself and permitted and even encouraged impersonators such as John Byner, Frank Gorshin, Rich Little and especially Will Jordan to imitate him on his show. Johnny Carson also performed a fair impression, and even Joan Rivers imitated Sullivan's unique posture. The impressionists exaggerated his stiffness, raised shoulders and nasal tenor phrasing, along with some of his commonly used introductions, such as "And now, right here on our stage ", "For all you youngsters out there " and "a really big shew" (his pronunciation of the word "show"). The latter phrase was in fact in the exclusive domain of his impressionists, as Sullivan never actually spoke the phrase "really big show" during the opening introduction of any episode in the entire history of the series. Jordan portrayed Sullivan in the films I Wanna Hold Your Hand, The Buddy Holly Story, The Doors, Mr. Saturday Night, Down with Love and in the 1979 television movie Elvis. Sullivan played himself, parodying his mannerisms as directed by Jerry Lewis, in Lewis' 1964 film The Patsy. Sullivan inspired a song in the musical Bye Bye Birdie and in 1963 appeared as himself in the film. In 1954, Sullivan appeared as a cohost on the television musical special General Foods 25th Anniversary Show: A Salute to Rodgers and Hammerstein.
Мұра
Салливанның сөздері келтірілді: "Мен жеке шоуымда ешқашан орындаушыдан діні, нәсілі немесе саясаты туралы сұрамадым. Орындаушылар қабілеттеріне қарай шақырылады. Менің ойымша, бұл шоуымыздың тағы бір артықшылығы, ол оған кең және адал көрермен табуға көмектесті". Салливан Элвис Преслидің бейнесіне күдікпен қарап, бастапқыда оны шақырмауға ниеттенгенімен, Пресли оны елемеуге тым танымал болды; 1956 жылы Салливан оны үш рет қабылдауға келісім берді. 1956 жылдың тамызында, алты апта бұрын Салливан мен оның күйеу баласы, шоу продюсері Роберт Прехт, Коннектикут штатының Саутбери қаласындағы Салливанның шалғайдағы үйіне жақын жерде қатерлі жол апатына ұшырап, 9 қыркүйекте Преслидің алғашқы эфирін жіберді. Салливанның Преслимен теледидар индустриясында көш бастамағаны оны келесі үлкен сенсацияны бірінші болып шақыруға мәжбүр етті. 1963 жылдың қарашасында Хитроу әуежайында Салливан Битлдердің әйгілі қарсы алуына куә болды, топ Швециядан оралғанда терминал жасөсперімдердің айқай-шуынан толып кетті. Бастапқыда Салливан Битлдерді шақыруға тартынды, өйткені топтың АҚШ-та коммерциялық тұрғыдан сәтті болған синглы болған жоқ, бірақ досы Сид Бернштейннің тілегі бойынша Салливан топпен келісімге келді. Олардың 1964 жылдың 9 ақпанындағы алғашқы "Салливан" шоуы сол кезге дейін теледидар тарихында ең көп көрілген бағдарлама болды. The Beatles тағы үш рет тікелей эфирде пайда болды және кейіннен фильмге түсірілген қойылымдар ұсынды. The Dave Clark Five, Beatles-тен "таза" бейнеге ие екенін мәлімдеді, шоуда 13 рет, басқа британдық топтардан көп болды. Көптеген заманауи шоулардан айырмашылығы, Салливан көптеген музыкалық топтардың өзінің музыкасын тікелей орындауын, жазбаларына сәйкес еріншеңдеуін емес, талап етті. Дегенмен, ерекше жағдайлар жасалды, мысалы, техникалық себептерге байланысты микрофонды орындаушыға жеткілікті жақын орналастыру мүмкін болмаған жағдайларда. Мысалы, 1969 жылы Б. Дж. Томас "Жаңбыр тамшылары басыма құлап тұр" әнін орындағанда, арнайы эффект ретінде оған су шашылдырылды. 1969 жылы Салливан Джексон 5 тобының алғашқы синглын "I Want You Back" деп таныстырды, ол Томас әнін Billboard Hot 100 хит-парадының бірінші орынынан ығыстырды. Салливан қара нәсілді әртістерге құрметпен қарады. Биограф Джеральд Нахманның айтуынша, "Көптеген теледидарлық шоулар Луи Армстронг, Перл Бейли және Сэмми Дэвис-младший сияқты "қабылдауға болатын" қара супержұлдыздарды құшақтап алды, бірақ 1950 жылдардың басында, бұл сәнге айналғанға дейін, Салливан Харлемдегі қала сыртындағы сапарларында ұнаған, әлдеқайда түсініксіз [B] қара өнерпаздарды ұсынды – Пег Лег Бейтс, Пигмит Маркхэм және Тим Мур сияқты аңыздар, ақ Америка үшін беймәлім". Ол Бо Диддли, Платтерс, Брук Бентон, Джеки Уилсон, Фэтс Домино және көптеген Motown топтарын, соның ішінде 17 рет пайда болған Супреймстің теледидарлық дебюттерін өткізді. Сыншы Джон Леонардтың айтуынша, "Эдтің шоуында пайда болмаған маңызды [B]lack суретшісі болған жоқ". Салливан қара нәсілді әртістерді қабылдамау немесе экранда олармен қарым-қатынас жасамау қысымына қарсы тұрды. "Салливан өзінің жеңіске жеткен спонсоры, Фордтың Линкольн дилерлерінен, Перл Бейлидің жағынан сүйіп, Нат Кинг Коулдың қолымен амандасқаннан кейін қорғануға мәжбүр болды", - деп жазды Нахман. Биограф Джерри Боулздың айтуынша, "Салливан бірде Фордтың басшысын театрдан қуды, өйткені ол Салливанға [B]lack әртістерді шақыруды тоқтатуды ұсынды. Кливлендтегі дилер оған: "Біз сіздің шоуларыңызда неггерлер болуы керектігін түсінеміз. Бірақ сіз оның биінің соңында Билл "Божанглз" Робинсонды құшақтауыңыз керек пе?" Салливанды сол адамды ұрып-соғудан физикалық түрде ұстап тұруға тура келді". Кейіннен Салливан Робинсонның жерлеу рәсіміне ақша жинады. 1950 жылдардың соңында CBS филиалдарының кездесуінде бірнеше оңтүстік станса менеджерлері Салливанның "неггерлерді" тым көп шақырып отырғанына шағымданды. Ашуланған Салливан өз баяндамасында бұл пікірлерге сілтеме жасап, осылай ойлайтын кез келген станса менеджерінің шоуды көрсетуге міндетті емес екенін айтты. Ешқандай жарияланбау болған жоқ. Салливан былай деді: "Католик болғандықтан, мен төзімсіздікті жек көруім керек еді, өйткені католиктер одан көп зардап шекті. Өскен сайын, азшылықтардың мәселесі мен үшін маңызды болды. Неггерлер мен еврейлер ең жақын себептер болды. Менде оған көмектесуге деген ықылас жоқ". Теледидар әлі де кантри және батыс музыкасын қабылдамаған кезде, Салливан өзінің бағдарламасында Нэшвилл орындаушыларын көрсетті. Бұл өз кезегінде Hee Haw сияқты шоуларға және Джонни Кэш, Глен Кэмпбелл және басқа кантри әншілері ұйымдастырған түрлі шоуларға жол ашты. Канадтық комедиялық дуэт Уэйн мен Шустер шоудың барлық тарихында ең көп рет пайда болды, 1958 мен 1969 жылдар аралығында 67 рет. Салливан басқа теледидар бағдарламаларында өзін-өзі сомдады, соның ішінде 1958 жылдың сәуір айындағы Говард Дафф пен Ида Лупиноның CBS комедиялық сериалы "Мырза Адамс пен Ева". 1958 жылдың 14 қыркүйегінде Салливан "Менің қызбам?" бағдарламасында құпия қонақ ретінде пайда болды. 1961 жылы Салливан "The Red Skelton Show" бағдарламасында Ред Скелтонды ауыстырды. Салливан Скелтонның әртүрлі комедиялық очерктеріндегі рөлдерін ойнады, Скелтонның саяхатшы кейіпкері Фредди Фрилоудер Эдди Фрилоудер деп өзгертілді.
Тұлға
Салливан өзіне ренжіткенін сезінгенде тез ашуланып, ұзақ уақыт бойы кек сақтап қалатын. Ол өмірбаянын жазған Джеральд Нахманға: «Мен бірден жауап беремін. Ашуланып, кейін кешірім сұрай бастаймын», – деген. «Ирландиялық мінез бен нәзік терісімен қаруланған Эд өзінің жанжалдарына бокс жайындағы хабарлары мен оған деген құштарлығынан туған шайқасқа деген құштарлықты әкелді», – деп жазды Нахман. Бо Диддли, Бадди Холли, Джеки Мейсон және Джим Моррисон Салливанның ең көп талқыланған жанжалдарының қатысушылары болды. 1955 жылдың 20 қарашасында афроамерикалық рок-н-ролл әншісі және гитарист Бо Диддли «The Ed Sullivan Show» бағдарламасында өнер көрсетіп, Салливанды ашуландырды: «Мен екі ән орындадым, ол ашуланды». Диддлиден Теннесси Эрни Фордтың «Sixteen Tons» хитін орындауы сұралды, ол келісті. Бірақ бағдарлама эфирде басталғанда, ол ойын өзгертті және «Diddley Daddy» әнін шырқады. Сол кезде болған бір тілші оқиғаны былай баяндады: «Джейсенбіде, Эд Салливанның «Қаланың тосты» атты телешоуының жағажайдағы белгісінен кейін CBS студиясының 57-ші залында дау-дамайлар өршіді. Бұл жерде сөз жүзінде айтыс басталды, егер әртістер Салливан сұраған номерді теледидарда орындаудан бас тартса. Киім репетициясы кезінде шоуға қатысатын әртістердің қатарында «жеті» деп аталған Бо Диддли, «Тост оф Таун» атқарушы продюсері Марло Льюис және Салливанның сұрауы бойынша «Sixteen Tons» орындауға келісті. Алайда, сағат 8:29-да Салливан жарнамаға кіргенде, халық әншісі музыкалық директор Рей Блоктың қасына асығып, «ой-санасын өзгерткенін» және «Diddley Daddy» орындайтынын жариялады. Оның ойынан айнуға бірнеше рет тырысқаннан кейін, CBS басшылары шоудың уақытын ұзағырақ номермен үйлестіруге тырысып, жедел кеңес өткізді. Бадди Холли және «Crickets» тобы алғаш рет 1957 жылы Салливан шоуында өнер көрсетті. 1958 жылдың қаңтарында екінші рет өнер көрсеткен кезде Салливан олардың таңдаған «Oh, Boy!» әнінің сөздері тым әсерлі деп есептеді және Холлиге басқа ән орындауды бұйырды. Холли Техастағы достарына «Oh, Boy!» әнін орындайтынын айтқанын мәлімдеді. Салливан өзінің нұсқауларын күмәнге ұшыратуға дағдыланбағандықтан, ашуланып қайталады, бірақ Холли кері қайтуға қарсы болды. Кейін топ репетиция кезеңіне шақыруды кешіктірген кезде Салливан: «Менің ойымша, «Crickets» тобы Эд Салливан шоуында болуға тым қуанышты емес», – деді. Холли Салливанның мінезіне әлі де ренжігендей: «Олар менден гөрі қуанышта екен деп үміттенемін», – деп жауап берді. Салливан екі әнді бірге дейін қысқартып, таныстыру кезінде Холлидің атын дұрыс айтпады. Ол сонымен қатар Холлидің гитара күшейткішінің дыбысын, гитара солосынан басқа уақытта естілмейтіндей етіп реттеді. Дегенмен, топтың жақсы қабылдануы салдарынан Салливан оларды қайта шақыруға мәжбүр болды, ал Холли Салливанның жеткілікті ақшасы жоқ деп жауап берді. Архивтік фотосуреттерде Холлидің күлімсіреп, ашуланған Салливанды елемейтінін көрсетеді. 1964 жылдың қазан айында президент Линдон Джонсонның сөйлеуіне байланысты он минутқа қысқартылған шоу кезінде Джеки Мейсон Салливан сахнада, бірақ камерадан тыс Мейсонға екі саусағын көтеріп, екі минут қалғанын білдірді. Салливанның ишарасы студияның көрермендерінің назарын аударып, жағдайдан бейхабар теле көрермендерге Мейсонның әзілдері түсіп бара жатқандай көрінді. Мейсон көрермендердің назарын аудару үшін: «Мен мұнда саусақтарыма қол тигізіп жатырмын!» – деп айқайлады және қолын шапалақтап иілгізді: «Міне, сен үшін саусақ!» Оқиғаның бейнетаспалары Мейсонның қолды (камерадан тыс жерде) әдепсіз қозғалыс жасау үшін жасағанын анықтай алмайды, бірақ Салливан бұл жағдайға сеніп, Мейсонға бағдарламада болашақта пайда болудан тыйым салды. Кейін Мейсон «орталық саусақтың» не екенін білмейтінін және ол мұндай қозғалыс жасамағанын айтты. 1965 жылдың қыркүйегінде Мейсонның айтуынша, «өте кешірімді» болған Салливан Мейсонды «көктегі үлкен кездесу» үшін шоуға шақырды. «Олар ескі достар екен», – деп жазды Нахман, «Мейсонға жаңалық, оны қайтадан шақыру болмады». Мейсонның айтуынша, оның табысы «осыдан кейін екі есеге қысқарды. Мен 1986 жылы Бродвейде сахнаға шыққанға дейін өмірімді қайтадан бастадым». 1965 жылдың 12 желтоқсанында «The Byrds» тобының өнер көрсетуі кезінде Дэвид Кросби шоу режиссерімен айқайласып кетті. Оларды қайтадан шақыру туралы өтініш түспеді. Салливан «The Doors» тобының «Light My Fire» әнінен «Girl, we couldn't get much higher» әнінің есірткіге қатысты тым ашық екенін анықтады және топтың 1967 жылғы қыркүйектегі өнер көрсетуі үшін осы сөзді «Girl, we couldn't get much better» деп өзгертуді бұйырды. Топ мүшелері «бас иеді», – деп мәлімдеді «The Doors» тобының өмірбаяуын жазған Бен Фонг Торрес, содан кейін әнді жазылғандай орындады. Хабар тарағаннан кейін продюсер Боб Прехт топқа: «Мырза Салливан сіздерді алты қосымша шоуға шақыруға ниеттенген, бірақ сіздер енді Эд Салливан шоуында ешқашан өнер көрсетпейсіздер», – деді. Джим Моррисон: «Эй, дос, біз енді Эд Салливан шоуында өнер көрсеттік», – деп жауап берді. «The Rolling Stones» тобы 1967 жылы шоудағы бесінші өнер көрсетуі кезінде Мик Джаггерге «Let's Spend the Night Together» әнінің атауын «Let's spend some time together» деп өзгертуді бұйырды. Бірақ Джаггер цензураға салғандығын әдейілеп көрсетіп, көзін шығарып, қимылдап, өңделген мәтіннің «t i i i me» деген сөзін созып айтты. Салливан оның бұл әрекетінен ашуланды, бірақ «The Stones» тобы 1969 жылы шоуда бір рет тағы өнер көрсетті. «The Three Stooges» тобының мүшесі Мо Ховард 1975 жылы Салливанның есте сақтау қабілетінде кейбір мәселелер болғанын еске алды: «Эд өте жақсы адам еді, бірақ шоумен үшін, өте ұмытшақ. Біздің алғашқы өнер көрсетуімізде ол бізді «The Three Ritz Brothers» деп таныстырды. Ол «маған үш Стоудж көрінеді» деп қосты». 1959 жылдан кейін Стоуджбен жұмыс істеген Джо ДеРита Салливанның мінезі «құстың қылышының түбіне» ұқсайды деп мәлімдеді. Диана Росс Салливанды өте жақсы көріп, «The Supremes» тобының оның шоуында көптеген рет өнер көрсетуі кезінде Салливанның ұмытшақтығын еске алды. 1995 жылы «Late Show with David Letterman» бағдарламасында (Эд Салливан театрында түсірілген) Росс: «Ол біздің есімдерімізді есінде сақтай алмады. Бізді «қыздар» деп атады», – деді. 1990 жылғы баспасөз мәслихатында Пол Маккартни Салливанмен 1970 жылдардың басында тағы бір кездескенін еске алды. Салливан Маккартниді танымаған көрінеді. Маккартни Салливанға өзінің «The Beatles» тобының мүшесі екенін еске салмаққа тырысты, бірақ Салливан анық есінде сақтамады, иығын иіп, күлімсіреп, Маккартниге қол беріп кетіп қалды. 2012 жылғы Ховард Стернмен сұхбаттасып жүрген Джоан Риверс Салливанның өмірінің соңында деменциядан зардап шеккенін айтты.
Саясат
Салливан, көптеген американдық әртістер сияқты, 1940-1950 жылдардағы суық соғыстың антикоммунизм қозғалысына тартылды. 1950 жылғы қаңтарда «Toast of the Town» бағдарламасында стэп бишісі Пол Дрейпердің өнер көрсетуіне «субверсивтерді» іздеумен айналысатын белсенді Хестер Маккалоу қарсылық көрсетті. Дрейперді коммунистік партияның «іңкәр» десіп, Салливанның бас демеушісі – Форд Мотор Компаниінен Дрейпердің қатысуын тоқтатуды талап етті. Дрейпер айыптауды жоққа шығарды және жоспарланған уақытта шоуда өнер көрсетті. Форд мыңнан астам ашулы хаттар мен телеграмма алды, ал Салливан Фордтың жарнама агенттігі – Kenyon & Eckhardt компаниясына болашақта даулы қонақтарды шақырмауға уәде беруге мәжбүр болды. Дрейпер өмір сүру үшін Еуропаға көшіп кетуге мәжбүр болды. Дрейпер оқиғасынан кейін Салливан антикоммунистік «Counterattack» жаңалықтарының редакторы Теодор Киркпатрикпен тығыз жұмыс істей бастады. Ол Киркпатрикпен кез келген сұрақ туындағанда, ықтимал қонақтың саяси көзқарасын пысықтады. Салливан 1950 жылғы 21 маусымдағы «Daily News» газетінде «Киркпатрик бірнеше рет менің үйімде отырып, адалдық туралы куәлік алуға құштар әртістерді мұқият тыңдады» деп жазды. 1963 жылғы мамыр айында Боб Диланның өнер көрсетуі кезінде суық соғыстың салдары басқаша білінді. Оның таңдаған әні – «Talkin' John Birch Paranoid Blues» болды, ол өте консервативті Джон Бирч қоғамын және олардың көптеген жағдайларда коммунистік қастандықтарды көруге бейімділігін әжуалады. Репетиция кезінде Салливан да, басқалар да алаңдаушылық білдірмеді; бірақ эфир күні CBS телеканалының Стандарттар және тәжірибелер бөлімі әнге тыйым салды, себебі әннің мәтініндегі қоғамның көзқарастарын Адольф Гитлермен теңестіру жала жабуға әкелуі мүмкін деп қорқыды. Диланға басқа ән орындау мүмкіндігі ұсынылды, бірақ ол өзі таңдаған әнді орындауға рұқсат етілмесе, өнер көрсетуден бас тартатынын айтты. Бұл оқиға кейін күндері бұқаралық ақпарат құралдарында кеңінен талқыланды; Салливан телеарнаның шешімін жария түрде айыптады. Салливан басқа да жағдайларда Стандарттар және тәжірибелер бөлімімен келіспеушіліктер тудырды. 1956 жылы Ингрид Бергман – 1950 жылдан бері Еуропада «көшіп-қонып» өмір сүрген, режиссер Роберто Росселлинимен екеуі де үйленген кездегі даулы махаббат оқиғасынан кейін – «Анастасия» фильмінің жұлдызы ретінде Голливудқа оралуды жоспарлап отырды. Салливан американдық жұртшылық оны қайтадан қарсы алатынына сенімді болды, оны өзінің шоуына шақырды және Бергманмен, Юл Бриннермен және Хелен Хейспен сұхбатты түсіру үшін Еуропаға ұшты. Нью-Йоркке оралғанда, Стандарттар және тәжірибелер бөлімі Бергманға ешқандай жағдайда шоуда, тікелей эфирде немесе фильмде қатысуға рұқсат етілмейтінін хабарлады. Салливанның болжамы кейін дұрыс болып шықты, өйткені Бергман өзінің екінші «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, сондай-ақ оның жанкүйерлері оны кешірді.