Кіріспе
Бейнебейнелі бейнекамера (SVC) — тұрақты суреттерді түсіріп, оларды видеоның жеке кадрлары түрінде сақтайтын электрондық камера. Олар 1980-ші жылдардың соңында ең көп танымалдылыққа ие болды және цифрлық камераның алдағы дамуы ретінде қарастырылуы мүмкін. Дегенмен, олардан өзгеше, мұндай камералардағы сурет сақтау цифрлық файл түрінде емес, аналогтық технология негізінде жүзеге асырылады.
Дизайн
Ең көп таралған конструкцияда бейне сенсоры және тиісті аймақтық форматты (NTSC, PAL немесе SECAM) қолдана отырып, аналогты теледидарға арналған тұтынушы видеокамерасына ұқсас негізгі өңдеу аппараттары болады. Бірақ, жылдам қозғалыс кескінін құру үшін тізбектеп келіп жатқан өрістерді таспаға сақтаудың орнына, шығыс бейнесигналынан бір өріс немесе кадр (екі өрістен құралған) алынып, әдетте стандартты Видео Флаппидегі айналмалы магниттік дискіде сақталады. Ойнату кезінде диск бейне жүйесінің кадр жиілігінде айналады, ал өріс немесе кадр қайта-қайта оқылады. Бұл, әдеттегі теледидарда қарауға болатын стандартты аналогты бейнесигналды тудырады. Құрылғының ойнату жүйесінің мүмкіндігі шектеулі, ол бейнежазбадан бір өріс немесе кадрды тоқтатумен тең. Кескін стандартты аналогты бейне өрісі немесе кадр түрінде сақталғандықтан, ажыратымдылығы аймақтық SDTV форматымен шектеледі; сонымен қатар, кескіндер цифрлық түрде сақталмайтындықтан, оларды компьютерге көшіру үшін бейне түсіру картасы қажет.
Даму және прототиптеу
Canon 1977 жылы Texas Instruments (TI) компаниясының құпия таныстырылысынан кейін тұрақты бейне жүйесін әзірлеуді бастады. CCD сенсорынан алынған кескінді цифрлық файлға өңдеу үшін сол кезде суперкомпьютер қажет болғандықтан, стратегиялық шешім ретінде аналогтық жазу әдістерін пайдалану туралы шешім қабылданды. Canon, стандартты форматты жасау үшін Sony және басқа өндірушілерді шақырды, нәтижесінде Video Floppy пайда болды. Басқа қатысушыларға JVC, Matsushita (Panasonic), Olympus, Philips және RCA кірді. Алғашқы тұрақты бейне камерасы – Mavica прототипі (магниттік бейне камера сөзінің қосылуынан жасалған), ол 1981 жылғы 24 тамызда Sony компаниясының төрағасы Акио Морита таныстырды. Mavica прототипі алмастырылатын линзамен жабдықталған және көлемі мен салмағы шамамен дәстүрлі 35 мм SLR камерасына ұқсас болды. Ол 1/60-тан 1/2000 секундқа дейінгі көру жылдамдықтарын ұсынды; видео дискетасы (Sony компаниясының "Mavipak" таңбасымен) 50 кескінді сақтауға қабілетті болды.
Фильм өндірушілердің жауаптары
Сол кезде Polaroid Corporation және Eastman Kodak компаниялары фильмнің орнына бейне сенсорларын пайдаланып, бәсекелес камералар жасаған деген қауесет тарады. Polaroid Sony Mavica туралы ешқандай түсіндірме бермеді, ал Kodak ішкі қызметкерлерге арналған хабарламасында былай деді: "Техникалық мүмкіндік міндетті түрде кең қолданысқа ие болуын білдірмейді. Қосымша шығындар, ыңғайлылық, сапа және көлем сияқты көптеген себептерге байланысты электрондық жүйелер әуесқой фотографтардың қажеттіліктері мен күтулеріне сай келмейді". Сондай-ақ, 1988 жылы 1 мегапиксельді монохромды "Электрооптикалық камера" АҚШ үкіметінің тапсырысы бойынша жасалды. Фильм компаниялары бейнедискеталарда сақталған суреттерді қарау, жазу және басып шығаруға арналған жеке құрылғыларды шығарды, бұл технологияны фильм камераларын алмастырудың орнына, дәстүрлі фотосурет өңдеу және слайд-шоуларды алмастыру жолы ретінде қарастырды. Photokina '84 көрмесінде Fujifilm өзінің Fujix TV Photo System жүйесін көрсетті, ол пайдаланушының телевизорына қосылатын бейнедискета ойнатқышы болды. Тұтынушылар Жапониядағы Fuji өңдеу орталығына фильмдерін тапсырғанда, номиналды ақы төлеп бейнедискеталарға көшіруге болатын. Kodak 1985 жылы өзінің алғашқы бейне-көрнекілік жұмыстарын көрсетті, соның ішінде кез келген аналогты бейнесигналды қабылдайтын түсті принтер және аналогты бейнекөзден бейнедискетаға бір кадрды көшіретін Still Video Player/Recorder. Түсті бейне бейнелеу құрылғысы кіріс сигналын катодты сәулелі түтікке түсіріп, бірден түсірілген фильмге шығаратын болса, Still Video Player/Recorder бір кадрдың көрсетілуін жақсарту үшін сызықтық интерполяцияны ұсынды. Түсті бейне бейнелеу құрылғысының бағасы шамамен құрады. Sony 1986 жылдың мамыр айында жарияланған ProMavica Recorder құрылғысымен жауап берді.
Кәсіби камералар
Yomiuri Shimbun 1983 жылдың қыркүйегінде Canon компаниясына хабарласып, 1984 жылғы Лос-Анджелес Олимпиадасында пайдалану үшін SVC сұрады; нәтижесіндегі жүйеге сондай-ақ таратушы, қабылдағыш және принтер қажет болды. TI компаниясы Canon компаниясына D701 прототипі үшін CCD сенсорын әзірлеуге көмектесті. 1987 жылы Kodak компаниясы SVC прототипін көрсетті; назар прототиптің қолданылуына ("бинокль ұстағандай ұсталады", үстіңгі панельдегі басқару элементтері және артқы дисплейі бар) және салмағына аударылды. Canon компаниясы D701-ді RC 701-ге дейін жетілдірді, ол 1986 жылы кәсіби фотографтар мен жаңалықтар агенттіктеріне бағытталған алғашқы коммерциялық SVC болды; RC 701 үшін үш алмастырылатын арнайы линза жасалды, ал FD ұялы линзаларды адаптер арқылы қосуға болады. RC 701 TI компаниясы жасаған 380 000 пикселдік CCD-ді пайдаланды және тек корпусы үшін бағасы құрады. Бұл Canon-ның кәсіби бағытталған бейне жүйесінің негізі болды, сонымен қатар қабылдағыш пен принтер де кірді. Жүйенің жалпы құны шамамен құрады. Жүйе үшін әзірленген бояу сублимациялық принтер жеке коммерциялық желіге айналды, ол Canon бренді SELPHY деп аталды, SB 70(S) және SB 90(S) деп белгіленді. 1988 жылы бөлшек сауда бағасы әрқайсысы 2915 доллар болды. Nikon 1988 жылдың тамызында өзінің бәсекелес QV 1000C кәсіби SVC-ін және екі арнайы линза мен таратушыдан тұратын қолдаушы жүйелік жабдығын жариялады. Canon Still Video System-мен түсірілген алғашқы фотосуреттер 1987 жылдың 19 қазанында USA Today газетінде жарияланды, олар 1987 жылғы Әлемдік серияны қамтыды. Алайда, олардың төмен сапасынан фотожурналистер SVC-ді пайдалануға құлшынбады.
Canon continued to develop the D701 into the RC 701, which was the first SVC to be marketed commercially in 1986, aimed at professional photographers and news agencies; three interchangeable dedicated lenses were developed for the RC 701, and FD mount lenses could be attached via an adapter. The RC 701 used a 380,000 pixel CCD made by TI, and was priced at for the body alone. It was the cornerstone of Canon's pro oriented Still Video System, which also included a transceiver and printer. The total system cost was approximately The dye sublimation printer that was developed for the system would go on to spawn a separate commercial line which Canon branded SELPHY. designated SB 70(S) and SB 90(S), respectively. The retail price in 1988 was $2915 each. Nikon countered by announcing its competing QV 1000C professional SVC with supporting system hardware, including two dedicated lenses and a transmitter, in August 1988. The first photographs in a United States newspaper taken with the Canon Still Video System were published in USA Today on October 19, 1987, covering the 1987 World Series. However, due to their poor resolution, photojournalists generally were hesitant to adopt SVCs.
Тұтыну нарығы
1988 және 1989 жылдары тұтынушыларға сатылатын алғашқы SVC-лер Photokina және Consumer Electronics Show (CES) көрмелерінде жарияланды. Casio өзінің VS 101 моделін 1988 жылы бірінші болып нарыққа шығарды, бағасы шамамен болды. 1989 жылы CES көрмесінде Sony Mavica MVC C1 бағасы , қажетті MAP T1 ойнату құрылымымен бірге, ал Canon RC 250, сондай-ақ Q PIC / Ion / Xapshot деп те аталатын, бағасы одан төмен болды; сонымен қатар, 1989 жылғы CES көрмесінде Sanyo компаниясының прототипі де көрсетілді. Canon және Sony екеуі де "Жоғары жолақты" жазу форматын қолданды, бұл ажыратымдылықты жақсарту үшін жарық тасымалдаушы жиілігі мен жолақтылығын арттырды. RC 250 моделінің CCD сенсоры TI компаниясымен бірлесіп әзірленді. 1990 жылғы Dycam Model 1, сондай-ақ Logitech FotoMan, тұтынушыларға арналған алғашқы цифрлық камера ретінде сатылды; Цифрлық камералардың жоғарылатылған ажыратымдылығы мен кеңейтілген мүмкіндіктері жақын арада SVC-лердің мүмкіндіктерін артта қалдырды; 1995 жылы MacWorld журналы цифрлық және бейне камераларды салыстырып, цифрлық камералардың ажыратымдылығы жоғары екенін тоғытты, бірақ жоғары сапалы цифрлық камералар (1,5 МП) пен 35 мм пленка арасындағы үлкен ажыратымдылық айырмашылығын (20 МП) атап өтті. Көптеген SVC-лер 1990 жылдардың ортасына қарай өндірістен алынды.