8 трек кассетасы – 60-80 жылдары танымал болған магниттік таспа форматы. Автокөліктерде жиі қолданылды, үздіксіз ойнату мүмкіндігі болды. Кассетке басымдық берді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Магниттік таспадағы дыбыс жазу форматы – сегіз тректі картридж.
Magnetic tape sound recording format
the eight track cartridge
8 тректі таспа (ресми түрде Stereo 8; көбінесе сегіз тректі картридж, сегіз тректі таспа және сегіз трек деп аталады) – магниттік таспадағы дыбыс жазу технологиясы, ол 1960 жылдардың ортасынан 1980 жылдардың басына дейін танымал болды. Осы кезде 8 тректі жүйеден бұрын пайда болған компакт-кассета, алдын ала жазылған музыка үшін танымалдылығы жағынан оны басып өтті. Бұл формат көбінесе автомобильдерде қолданылды және ең көп АҚШ пен Канадада, сондай-ақ, аз дәрежеде Ұлыбританияда танымал болды. 8 тректі таспа картриджінің бір артықшылығы – ол үздіксіз циклмен ойната алады, таспаны шығарып алудың, кері айналдырудың және таспаның соңына жеткенде қайтадан қосудың қажеті жоқ. Шамамен 80 минут ойнағаннан кейін таспа басынан басталады. Циклдық болғандықтан, кері орату функциясы жоқ. Тұтынушының таңдауы – ойнату, жылдам орату, жазу және бағдарламаны (тректі) өзгерту. Stereo 8 Cartridge 1964 жылы Lear Jet Corporation компаниясының Билл Лир басқаруымен құрылған консорциум, Ampex, Ford Motor Company, General Motors, Motorola және RCA Victor Records (RCA Radio Corporation of America) компанияларының бірлескен күшімен жасалды. 8 тректі таспа форматы қазір ескірген деп есептеледі, бірақ осы таспаларды және ойнатқыштарды жаңартатын коллекционерлер бар, сондай-ақ, жаңалық ретінде осы таспаларды шығаратын топтар да кездеседі. Cheap Trick тобының The Latest альбомы 2009 жылы, ал Dolly Parton тобының A Holly Dolly Christmas альбомы 2020 жылы, эксклюзивті бонус трегімен бірге 8 тректі форматта шығарылды.
The 8 track tape (formally Stereo 8; commonly called eight track cartridge, eight track tape, and eight track) is a magnetic tape sound recording technology that was popular from the mid 1960s to the early 1980s, when the compact cassette, which pre dated the 8 track system, surpassed it in popularity for pre recorded music. The format was commonly used in cars and was most popular in the United States and Canada and, to a lesser extent, in the United Kingdom. One advantage of the 8 track tape cartridge was that it could play continuously in an endless loop, and did not have to be ejected, turned around and reinserted to play the entire tape. After about 80 minutes of playing time, the tape would start again at the beginning. Because of the loop, there is no rewind. The only options the consumer has are play, fast forward, record, and program (track) change. The Stereo 8 Cartridge was created in 1964 by a consortium led by Bill Lear, of Lear Jet Corporation, along with Ampex, Ford Motor Company, General Motors, Motorola, and RCA Victor Records (RCA Radio Corporation of America). The 8 track tape format is now considered obsolete, although there are collectors who refurbish these tapes and players as well as some bands that issue these tapes as a novelty. Cheap Trick's The Latest in 2009 was issued on 8 track, as was Dolly Parton's A Holly Dolly Christmas in 2020, the latter with an exclusive bonus track.
Технология
Картриджтің өлшемдері шамамен мынадай. Магниттік таспа секундына 3,75 дюйм жылдамдықпен (кассетадан екі есе жылдам) ойнатылады, бір катушкаға оралған, шамамен ені және 8 параллель жолдан тұрады. Ойнатқыш басы стерео дыбыс үшін бір уақытта екі жолды оқиды. Бағдарлама аяқталғаннан кейін, бас механикалық түрде келесі екі жолға ауысады, бұл ерекше дыбыстық иыруды (кликинг) тудырады.
The cartridge's dimensions are approximately The magnetic tape is played at 3.75 inches per second (twice the speed of a cassette), is wound around a single spool, is about wide and contains 8 parallel tracks. The player's head reads two of these tracks at a time, for stereo sound. After completing a program, the head mechanically switches to another set of two tracks, creating a characteristic clicking noise.
Даму
1953 жылы Джордж Эш Fidelipac картриджін, сонымен қатар NAB картриджін ойлап тапты. Бұл құрылғылар кейіннен тек Muntz Stereo Pak-та ғана емес, сонымен қатар 1960-жылдардың соңынан 1990-жылдардың басына дейінгі түрлі монофониялық фондық музыка жүйелерінде де қолданылды. Оған шабыттандырған – Бернард Кузиноның бір жыл бұрын жасаған Audio Vendor атты үздіксіз таспалық картридж технологиясын қолданған алғашқы өнімдердің бірі. Таспа түсірілген жазба сақталатын бос таспа орамының ішкі сақинасы арқылы өтіп, ораманың сыртқы сақинасы арқылы кері қайтарылады. Алғашқыда бұл механизмді аудиотаспаны орап алатын катушкаға енгізу жоспарланған. Кейіннен Кузино пластик корпус жасап, оны кейбір магнитофондарға орнатуға болатынын көрсетті. Бұл картриджді Джон Герберт Орр Orrtronic Tapette деп сатты. Осы буынға дейін таспа магниттік жабынымен ішке қарай оралған. Кейінгі картридж түрлерінде магниттік қабат ораманың сыртына қаратылып жасалды, сондықтан оны арнайы жасалған магнитофонмен ойнату қажет болды. Таспаны баспен (капстан) тартып алу мүмкіндігі пайда болғаннан кейін, пайдаланушылар таспаны тігіп-түю қажеттілігінсіз картриджді магнитофонға енгізудің ыңғайлылығын сезінді. Бұл кассеталар таспа басын жылғау үшін ішкі кеңістікке мұқтаж болмады, себебі таспаға картридждің сыртынан қол жеткізілді. Осы жаңа кассеталардың негізінде Джордж Эш 1954 жылы Fidelipac картриджін жасады. PlayTape және жауап беру автоматтарының хабарлама мәтіні үшін үздіксіз циклды компакт кассеталар да осы технологиямен жасалды, сондай-ақ басқа да ұқсас, бірақ үйлесімсіз жауап беру автоматтарының таспалары да қолданылды. Алғашқыда бөлек таспаны қабылдаушы катушканың астына екі элементті біріктіру үшін пластина қойылды және катушка жиегіндегі тесіктер алынып тасталды. Мұндай кассетаның ішінде кері ораушы катушка болмағандықтан, кері орау мүмкін емес еді. Бұрын Tefifon ойықты винилдік дыбыстық таспасын сақтау үшін Tefi картриджінде ұқсас техника қолданылған, бірақ 16 мм қалыңдығы 8 тректен екі еседен астам болғандықтан және пленканың 3 мил (75 мкм) қалыңдығына байланысты катушканың қажеті болмады. Тағы бір ұқсас технология – LaBelle Tutor 16, ол бірнеше үздіксіз цикл технологияларын бірдей біріктірді. 35 мм-лік пленка 16 мм-ге дейін қысқартылып, Fisher Price Movie Viewer-ге ұқсас үздіксіз циклді пленка картриджіне жүктелді, ол 16 мм мультфильмдердің үнсіз қысқартылған нұсқаларын қолданды. Бұл картридждің төменгі жағы оның астындағы дыбыс картриджінің жоғарғы жағы ретінде әрекет етті, ол негізінен 8 трекке ұқсас болды. Бір ғана айырмашылық – жазба моно NAB картридждері сияқты 2 тректі форматта, 3 3/4 IPS жылдамдығымен (9,5 см/с) 8 трекке тең болды, бағдарламалық материал бір тректе, ал екінші тректе дыбыстан төмен суретті автоматтандыру тоны болды. 8 мм және 16 мм конфигурациядағы, оптикалық және магниттік дыбыс форматтарындағы үнсіз және дыбыстық фильмдер де үздіксіз цикл болды, олар дүкендердегі сату құралдарынан бастап, жол инженерлік нұсқаулықтарына дейін және ертедегі портативті әуе компанияларының фильмдеріне дейін қолданылды. Механизмнің кез келген бөлігі картридждің ішінде орналаспайды, онда орналасқан жалғыз бөлік – 45 градустық айна, ол жарықты фильм арқылы және ішкі қалың экранға немесе сыртқы экранға бейнелеу үшін бейнелеуді басқа айнаға бұру арқылы қайта бағыттау үшін қолданылды.
Inventor George Eash invented a design in 1953, called the Fidelipac cartridge, also called the NAB cartridge. which would later be used in not only the Muntz Stereo Pak but also in various monaural background music systems from the late '60s to the early '90s. His inspiration came from one of the first products that used the endless tape cartridge technology which was the Audio Vendor from a year earlier, an invention of Bernard Cousino. The tape is passed through an inner ring of loose tape reel, where the recording is stored, and looped back through the outer ring of the reel. Initially, this mechanism was to be implemented in a reel to reel audio tape recorder. Later, Cousino developed a plastic case that could be mounted on some existing tape recorders. This cartridge was marketed by John Herbert Orr as Orrtronic Tapette. In this generation, the tape was wound with the magnetic coating facing the inside of the reel. Later cartridge types had the magnetic layer facing the outside of the reel, so it had to be played by a specially designed recorder. Once traction of the tape by capstan was added, users had the convenience of just pushing the cartridge into the recorder without having to thread the tape. These cassettes needed no internal space for the tape head slider because they accessed the tape from outside the cartridge. Based on these new cassettes, George Eash developed the Fidelipac cartridge in 1954. PlayTape and the endless loop compact cassettes for the announcement text of answering machines were made with this technique as well along with other similar but incompatible answering machine tapes. The original separate take up reel got a platter laid under the supply reel to combine the two and the perforation around the edge of the reel for traction was removed. There was no rear winding reel inside such a cassette so rewinding was impossible. Previously, a similar technique was used to store Tefifon grooved vinyl sonic tape in the Tefi cartridge but without the benefit of a reel due to the width being 16mm, over twice that of an 8 track and due to the thickness of the film at 3 mils (75μm). Another similar technology was the LaBelle Tutor 16 which combined several endless loop technologies at once. A 35mm filmstrip was reduced to 16mm and loaded into an endless loop film cartridge similar to a Fisher Price Movie Viewer which used silent truncated versions of 16mm cartoons. The bottom of this cartridge acted as the top for the sound cartridge below it which was basically identical to an 8 track. The only difference was the recording was the same 2 track format as mono NAB carts at the same 3 3/4 IPS speed (9.5 cm/s) as an 8 track with the program material on one track and the subsonic picture change automation tone on the other track. Films, both silent as well as sound, in 8mm as well as 16mm configurations and in optical as well as magnetic sound formats were also endless loops, used in everything from store end cap sales tools, to on the road engineering instructions to early portable airline movies. Instead of having any part of the mechanism located inside the cartridge, the only part located there was a 45 degree mirror to reflect the light through the film and onto either the internal frosted screen or an external screen by way of flipping another mirror in to redirect the picture.
Стерео 8
Lear Jet Stereo 8 картриджін Ричард Краус 1963 жылы Билл Лир басқаруындағы Lear Jet корпорациясында жұмыс істеген кезде ойлап тапқан. Басты өзгеріс – қысым ролігін (pinch roller) кассетаның өзіне, неопрен резеңкесі мен нейлоннан жасалған күйінде енгізу болды, бұрын ол таспа өткізгіште (tape player) бөлек болған. Бұл механикалық күрделілікті азайтуға мүмкіндік берді. Лир Eash кассетасының ішкі бөліктерінің бір бөлігін де жойды, мысалы, таспаны кернеуге арналған механизмді және таспаның сырғанауын болдырмайтын құлыпты. Stereo Pak кассеталары күрделі құрылысының салдарынан жиі істен шығып қалатындықтан, Лир оларды жаңартуға тырысты, оларға екі есе көп жолдар қосып, жазу уақытын алдымен 80 минутқа, содан кейін 100 минутқа дейін ұзартты.
The Lear Jet Stereo 8 cartridge was designed by Richard Kraus while working for the Lear Jet Corporation, under Bill Lear, in 1963. The major change was to incorporate a neoprene rubber and nylon pinch roller into the cartridge itself, rather than to make the pinch roller a part of the tape player, reducing mechanical complexity. Lear also eliminated some of the internal parts of the Eash cartridge, such as the tape tensioning mechanism and an interlock that prevented tape slippage. Because the Stereo Pak cartridges were prone to jamming due to their complex design, Lear endeavored to redesign them, putting twice the number of tracks on them, doubling their recording time first to 80 minutes and then extending that to 100 minutes.
Дискретті квадрофоникалық 8 тректі
Төрт арналы 8 жол оң жақтағы суретте көрсетілгендей, сол жақ жоғарғы бұрыштағы ойық арқылы ажыратылатын болды. Мұндай бос таспалар 45 айналымдық адаптерлер сияқты, сол ойықтың орнына ақ аралық салып сатылды. Бұл 7 дюймдік (19 см) үлкен тесігі бар пластинкаларды дәстүрлі проигрывательдерде ойнату үшін пайдаланылды. Бұл ойық жаңа бастағыштағы екінші жолдар жиынтығын қосатын, ол бастапқыда стерео таспаның 3 және 4-бағдарламаларын ойнап, 1 және 2-бағдарламаларды оқитын бастармен бірге қолданылатын. Таспалар алғаш рет 1970 жылдың күзінде сатылды, бұл біршама қызық, себебі соңғы Stereo Pak төрт TRACK Muntz картриджді таспалары (төрт АРНАЛЫ квадрофоникаға қарсы) және тұрақты Stereo 8 таспалары да сол кезде бірдей өндірісте болды.
Four channel 8 tracks were distinguishable by the notch in the upper left hand corner as in the picture to the right. Blanks such as this one were sold with a white spacer occupying the notch the same as 45 rpm adapter were sold to convert 7 inch (19 cm) large hole singles so that they could be played on conventional turntables. This notch activated the second set of tracks on the new head which would have originally played Programs 3 and 4 of a stereo tape and used them simultaneously with heads that would read Programs 1 and 2. Tapes were first marketed for the Fall, 1970 music season which is a little strange, due to the fact that the last Stereo Pak four TRACK Muntz cartridge tapes (vs four CHANNEL quadraphonic) were still being produced at the same time as well as regular Stereo 8 tapes.
Уақыт шектеулері
Албом үшін Stereo Pak сияқты бірдей мөлшерде таспа қолдану тұтынушыларға қыңыр келді, себебі енді бір таспада екі альбомды LP бағасында алу мүмкін болмады. 8 тректік қос альбомдардың квадрофониялық нұсқалары екі, тіпті (классикалық музыка болған жағдайда) үш таспаны қажет етті. Егер альбом 50 минуттан асса, бұл Stereo 8 тректе жазыла алатын уақыттың жартысы болатын, ал екінші таспаны негіздеуге жеткілікті материал болмаса, продюсерлер альбомды 25 минуттық бағдарламалық уақыт лимитіне сыйымды ету үшін кейбір әндерді өңдеп немесе алып тастайтын. Коммерциялық жазбалар 20 жыл бұрын 2 тректі стерео таспаларды қиын жағдайға түсірген сол қысқартылған бағдарламалық мәселелерге аздап өзгешеленген түрімен қайта оралды. Квадрофониялық кассеталар 1974 жылдан бастап сынақтан өтті, бірақ кассеталық студиялар орныққанша, сандық технология дамығанға дейін, олар кеңінен таралмады.
Going back to using the same amount of tape for an album as a Stereo Pak was a little annoying to consumers because Two Albums on One Tape for the Same Low Price (as an LP) was now impossible. Quadraphonic issues of double albums on 8 track had to occupy two or even (in the case of classical music) three tapes. If an album ran over 50 minutes, half the time that could be recorded on a Stereo 8 track, and there was not enough program material to justify a second tape, producers would edit or eliminate some songs to make the album fit the 25 minute per program time limit. Commercial recordings were going back to a slightly smaller version of the same truncated program problems that plagued 2 track stereo tapes 20 years earlier. Quadraphonic cassettes were experimented with starting in 1974, but never gained a toe hold until cassette portastudios established themselves ten years later just before digital took off.
Коммерциялық табыстылық
Төрт және сегіз тректік картридждердің танымалдылығы дамыған автомобиль өнеркәсібінің арқасында өсті. 1965 жылдың қыркүйегінде Ford Motor Company зауытта орнатылған және дилерлік сегіз тректік таспа ойнатқыштарды 1966 жылғы үш моделінде (спорттық Mustang, сәнді Thunderbird және жоғары сапалы Lincoln) опция ретінде ұсынды, ал RCA Victor өзінің RCA Victor және RCA Camden лейблдерінен жазбалар каталогы бойынша 175 Stereo 8 картриджін шығарды. 1967 жылғы модельге қарай, Ford-тың барлық көліктерінде осы таспа ойнатқышты жаңарту мүмкіндігі болды. Бастапқы зауыттық орнатулардың көпшілігі радиодан бөлек ойнатқыштар болды (суретте көрсетілгендей), бірақ приборлық тақтаға орнатылған 8 тректік құрылғылар AM радиосымен, сондай-ақ AM/FM қабылдағыштармен бірге ұсынылды. 8 тректік формат ыңғайлылығы мен портативтілігінің арқасында тұрақты түрде танымал болды. 1966 жылы үй ойнатқыштары пайда болды, бұл тұтынушыларға таспаларды үйлері мен портативті жүйелер арасында бөлісуге мүмкіндік берді. 1960 жылдардың соңына қарай, 8 тректік сегмент АҚШ-тың тұтынушы электроника нарығында ең ірісі болды (Compact Cassette 1962 жылы шыққандықтан Ұлыбритания мен Еуропада сатылым төмен болды) және автомобильдерге арналған 8 тректік жүйелердің танымалдылығы үйлік құрылғыларға сұранысты арттыруға көмектесті. "Boombox" типті портативті ойнатқыштар да танымал болды, бірақ сегіз тректік ойнатқыштар/жазғыштар кең танымалдыққа ие бола алмады және оларды өндіруші Tandy Corporation (Radio Shack электроника дүкендері үшін) өндірушіден басқа көптеген өндірушілер ұсынбады. Үйде картридждік жүйелер қолжетімді болғаннан кейін, тұтынушылар сегіз тректі 33 айналымды альбом стиліндегі винилдік пластинкаларға қолдануға болатын балама ретінде қарастыра бастады, бұл тек автомобильдегі ыңғайлылық емес. Сонымен қатар, 1960 жылдардың соңында 8 тректік таспа форматындағы алдын ала жазылған жазбалар винилдік шығарылымнан кейін бір ай ішінде қол жетімді бола бастады. 8 тректік формат АҚШ-тағы барлық таспа жүйелерінің ішінде ең танымал болды және ең үлкен музыкалық кітапхананы ұсынды.
The popularity of both four track and eight track cartridges grew from the booming automobile industry. In September 1965, the Ford Motor Company introduced factory installed and dealer installed eight track tape players as an option on three of its 1966 models (the sporty Mustang, luxurious Thunderbird, and high end Lincoln), and RCA Victor introduced 175 Stereo 8 Cartridges from its RCA Victor and RCA Camden labels of recording artists catalogs. By the 1967 model year, all of Ford's vehicles offered this tape player upgrade option. Most of the initial factory installations were separate players from the radio (such as shown in the image), but dashboard mounted 8 track units were offered in combination with an AM radio, as well as with AM/FM receivers. The 8 track format gained steadily in popularity because of its convenience and portability. Home players were introduced in 1966 that allowed consumers to share tapes between their homes and portable systems. By the late 1960s, the 8 track segment was the largest in the US consumer electronics market (Low UK & Europe sales as Compact Cassette was released 1962) and the popularity of 8 track systems for cars helped generate demand for home units. "Boombox" type portable players were also popular but eight track player/recorders failed to gain wide popularity and few manufacturers offered them except for manufacturer Tandy Corporation (for its Radio Shack electronics stores). With the availability of cartridge systems for the home, consumers started thinking of eight tracks as a viable alternative to 33 rpm album style vinyl records, not only as a convenience for the car. Also by the late 1960s, prerecorded releases on the 8 track tape format began to arrive within a month of the vinyl release. The 8 track format became by far the most popular and offered the largest music library of all the tape systems in the US.
Ертедегі караоке машиналары
Даисуке Иноуэ 1971 жылы алғашқы караоке аппаратын ойлап тапты, ол Juke 8 деп аталды.
Daisuke Inoue invented the first karaoke machine in 1971 called the Juke 8.
Басқа пайдалану
Milton Bradley (MB) OMNI Entertainment System – 1980 жылы алғаш рет шыққан, Jeopardy! сияқты электрондық викториналық ойын машинасы, немесе "You Don't Know Jack" видео ойындары сериясының кейінгі нұсқалары. Ойын сұрақтар, нұсқаулар және жауаптар үшін 8 тректік таспаларды пайдаланды, аудио ойнатумен қатар, қалған тректердегі магниттік таспадағы цифрлық сигналдарды қолданып, ұпайды есептеу үшін дұрыс жауапты жүктеді. 1978 жылы Mego Corporation 2 XL ойыншық роботын шығарды, ол дұрыс және бұрыс жауаптарды анықтау үшін тректерді пайдаланды. 1977 жылы шотландтық GR International компаниясы Bandmaster Powerhouse атты барабан машинасы шығарды, ол Mellotron немесе Chamberlin Music Master сияқты барабан мен соққы аспаптарының үнтаспаларын қамтитын, арнайы жасалған 8 тректік картридждерді ойнатты. Бұл үнтаспалар барабан машинасының басқару элементтері арқылы өңдеуге болатын, олардың ішінде тембр және аспаптардың үйлесімділігі бар.
Milton Bradley's (MB) OMNI Entertainment System was an electronic quiz machine game first released in 1980, similar to Jeopardy! or later entries in the You Don't Know Jack video game series, using 8 track tapes for questions, instructions, and answers, using audio playback as well as digital signals in magnetic tape data storage on remaining tracks to load the right answer for counting the score. In 1978, the Mego Corporation launched the 2 XL toy robot, which utilized the tracks for determining right from wrong answers. In 1977, the Scottish company GR International released the Bandmaster Powerhouse, a drum machine that played back custom made 8 track cartridges similar to a Mellotron or Chamberlin Music Master containing drum and percussion rhythm loops recorded with real instruments. These could be subjected to a degree of processing using the drum machine's controls, which included tempo and instrument balance.
Құлдырау
1978 жылы АҚШ-та 8 трек таспаларының сатылымы ең жоғары деңгейге жетті, содан кейін сатылымдар күрт төмендеді. 1970 жылдардың соңында 8 трек ойнатқыштар үйлерде және көліктерде сирек кездесе бастады, оларды 1963 жылы пайда болған компакт-кассеталар ығыстырды. 1980 жылға қарай 8 трек таспалары кассеталардың пайдасына тоқтатылды, олардың сатылымы Walkman табысының арқасында жылдам өсті және 1983 жылға қарай винилдік пластинкаларды (LP) басып озды. АҚШ-та 1982 жылдың соңы мен 1983 жылдың басында 8 трек картридждері сауда орындарынан алынып тасталды. Дегенмен, кейбір таспалар 1988 жылдың соңына дейін Columbia House және RCA (BMG) Music Service жазбалар клубтары арқылы 8 трек форматта қолжетімді болды. 1990 жылға дейін Radio Shack (Tandy Corporation) Realistic таңбасымен бос 8 трек картридждерін және үйде жазуға арналған ойнатқыштарды сатуды жалғастырды.
In the United States, 1978 was the peak year for 8 track sales, with sales declining rapidly from then on. Eight track players became less common in homes and vehicles in the late 1970s, dwarfed by the compact cassette (which arrived in 1963). By 1980, the eight track was already being phased out in favor of cassettes, whose sales were rapidly increasing partly due to the success of the Walkman and eventually caught up and dethroned LPs by 1983. In the U. S., eight track cartridges were phased out of retail stores in late 1982 and early 1983. However, some titles were still available as eight track tapes through Columbia House and RCA (BMG) Music Service record clubs until late 1988. Until 1990, Radio Shack (Tandy Corporation) continued to sell blank eight track cartridges and players for home recording use under its Realistic brand.